DZIEWIĄTY STYCZNIA
Paulo, już po niej.
Oczywiście, była w rozsypce.
PODGLĄDACZKA
DWA MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Dla was to Cléo,
ale ma na imię Ana.
Czekałam na papiery, żeby wam powiedzieć.
To moja córka.
Moja Ana.
- Chyba kpisz, Vitório. - Ależ nie.
Ana zamieszka ze mną.
To właśnie chciałam wam przekazać.
Przepraszam.
Chodź, skarbie.
Wracamy do domu.
Wybaczcie.
- To bez sensu. - Kompletnie.
Musimy powiadomić Inês.
Co to było? Wiedziałeś o tym?
No co ty.
Też jestem zaskoczony.
Specjalnie starała się o moje względy.
Musimy z nią porozmawiać.
Cléo wykorzystuje nas oboje.
Nigdy mnie nie zaakceptują.
Przecież jestem ich call girl.
- Znienawidzą mnie. - To ich problem.
To już przeszłość.
Naprawię krzywdę, jaką ci wyrządziłam.
Dam ci wszystko, na co zasługujesz.
- Będą musieli mnie tolerować. - Tak.
PODEJRZANA
Wiem, Joca.
Wszyscy w tej rodzinie ukrywają coś dziwnego.
Inês, szef się ciska.
Ogarnę to, a ty idź do niego. Musisz pogadać z tą kobietą.
Owszem.
I to natychmiast. Dziękuję.
Skończyłam z nowym oprogramowaniem.
Działa, ale trzymam rękę na pulsie.
Jak chcesz.
Czyli twoja sąsiadka to córka mojej teściowej.
Niezły przypadek.
Fakt.
Nie kupuję tego.
- Ja też nie. - Halo.
Proszę pani.
I tak tam wejdę. Cześć.
- Rita? - Tak.
Teraz rozumiem, Heitorze, czemu myślisz, że świat należy do ciebie.
Masz ludzi za swoją własność, co nie?
Pobiłeś Rafaela po tym, co dla ciebie zrobił.
Nawet go nie wysłuchałeś.
Jesteś gnidą, dupku! Właśnie tak!
Wal się, nie obchodzi mnie, czy jesteś mordercą albo mafiozem.
Pieprzyć to!
Jeszcze raz tkniesz Rafaela,
to cię zniszczę.
Odczep się od niego.
Chodź, Mirando. Wychodzimy.
Idziemy, Mirando!
Jesteś po stronie tego durnia?
- Spokojnie. - Nie.
Nic z tego. Mówię do ciebie. Idziemy.
Dobra.
Rób, co chcesz. Ale nie mów, że cię nie ostrzegałam.
Rita!
Mirando, kompletnie postradałaś zmysły!
Chryste, jesteś aż tak zaślepiona?
Słuchaj. Ci ludzie to gnidy.
Koleś próbuje cię uwieść, a ty się na to nabierasz.
Sama to przerabiałam.
Ale się ocknęłam.
Czas się ocknąć.
Nie wiem, czy uważasz mnie za potwora,
za jakiego mają mnie ludzie.
Ale zamiast słuchać plotek,
powinnaś dać mi szansę…
i dobrze mnie poznać.
Czuj się jak u siebie.
Rany.
W pokoju masz ubrania
i wszystkie swoje rzeczy.
Mamo, ale tu pięknie.
Myślę, że się dogadamy.
Jesteśmy bardzo podobne.
Tutaj nie ma chwili spokoju.
Nie do wiary.
- Muszę porozmawiać z twoją córką. - Już?
Wieści szybko się rozchodzą.
Nazywam się Inês Cardoso.
Prowadzę sprawę Diany. Mam tylko kilka pytań.
To nie najlepszy moment.
W porządku, mamo.
Odpowiem na jej pytania. To nie problem.
- Na pewno? - Tak.
Możemy porozmawiać na osobności?
Nie ukrywam nic przed mamą.
No dobrze.
Wiesz o śmierci Diany. Tak?
Jestem na bieżąco.
Byłaby moją siostrą, tak?
Niestety nie poznałam jej.
Gdzie byłaś, gdy Diana zginęła?
Na imprezie. Na orgii w rezydencji.
Coś kojarzę.
Wiesz, kto zorganizował tę imprezę? Kto jest właścicielem domu?
Nie wiem, kim są właściciele.
Wiem, że to cykliczna impreza.
- Zawsze w innym miejscu. - Widziałaś tam Dianę?
Byłaś kiedyś na takiej imprezie?
Nie.
Chodzi o to, by nie być widzianym.
Ludzie pozostają anonimowi.
Przynajmniej ci, którzy tego chcą.
A Heitor? Był tam?
Tak.
Widziałam go.
Kogoś jeszcze?
Mirandę.
Miranda też była na imprezie.
Cześć, babciu.
Miranda!
Cieszę się, że przyszłaś.
Wyglądasz na smutną.
Babciu…
Ty płaczesz.
Potrzebuję cię, babciu.
Cléo zgodziła się na rozmowę.
Masz czas? Powinnaś być obecna.
Nie wierzę, że tam poszłaś.
Ktoś musiał sprowadzić go do parteru.
Przysuń się, poznasz panią Penha.
Cześć, mamo.
Jak się masz?
To Rafa.
Przywitaj się.
- Jak to? Ze zdjęciem? - Tak.
- To dziwne? - Trochę.
Zawsze z nią rozmawiam.
Wiem, że słyszy mnie tam w niebie.
No, Rafael. Przywitaj się.
Dobry.
Pani Penha?
- Nie odpowiada. - Co za koleś.
To takie dziwne.
Nie ma jej już tak długo.
A ból nie przeminął.
Moja mama była miła,
piękna i delikatna.
Tylko kochała niewłaściwych mężczyzn.
Nie chcę tego powielać.
Posłuchaj, Rito.
Wiem, że nie jestem dobrą partią.
Że nie mam pieniędzy ani dobrego wykształcenia, ale…
Jedno mogę ci obiecać.
Nie skrzywdzę cię.
Słowo?
Jej też to obiecaj.
- Obiecaj mojej mamie. - Obiecuję, pani Penha. Już.
- Chyba się uśmiechnęła. - Nie.
Chcesz pogratulować mi córki?
Pani Vitório, Lorenzo nadal się nie odzywa.
Proszę. Wiem, że utrzymujecie kontakt.
Skontaktował się ze mną, ale mam lepsze zajęcia.
Gdzie on jest?
Tego nie wiem.
Zadzwonił, dałam mu pieniądze i już się nie odezwał.
I co się tak gapisz?
Dobrze, że zadzwoniłeś!
Miałaś przestać zawracać głowę Vitórii.
Wszystko gra. Jestem w São Paulo, w tym samym miejscu.
Nie szukaj mnie. Znajdę cię w razie potrzeby.
Może whiskey na ukojenie nerwów?
Nie, dziękuję. Cléo niedługo tu będzie.
Posłuchaj, nigdy nie związałem się z Cléo.
To była tylko zabawa.
I nic dla mnie nie znaczyła.
To call girl. Byłem singlem…
Wiem, Fernando. Mam to gdzieś.
Ale ona chyba coś ukrywa. Ot co.
No proszę.
O wilku mowa.
Cześć, Cléo.
Cześć.
Jak się masz?
Tęskniłam za tobą!
Wybaczcie.
Taki nawyk.
Cześć.
To dla mnie?
To miłe. Dziękuję.
Zdrowie.
Nie będę owijać w bawełnę.
Dobrze.
Gdy dowiedziałam się, że jestem córką Vitórii,
poczułam się zagubiona.
Musiałam to sobie poukładać.
I wtedy zbliżyłam się do ciebie, Fernando.
Chciałam poznać rodzinę.
Musiałam wymyślić, co robić.
A kiedy wspomniałeś o Heitorze,
zrobiło się nieciekawie.
A film, który wysłałaś Mirandzie,
wołanie o pomoc?
Byłam zdesperowana. Postaw się na moim miejscu.
Nie wiedziałam, co mnie czekało.
Musiałam komuś powiedzieć o imprezie.
Musicie mi uwierzyć. Tylko tak mogłam komuś o tym powiedzieć.
Ale na miejscu mnie odurzyli,
nie potrafiłam cię znaleźć.
Heitor ma łeb na karku, to sadysta.
Niewiele pamiętam.
Chodźmy na policję. O wszystkim opowiemy.
Nie mogę donieść na Heitora.
- Nie rozumiem. - Nie mogę.
Powiedziałam mu, że jestem córką Vitórii.
Nie uwierzył mi.
Ale potem odkrył prawdę.
Wtedy zaproponował mi układ, miałam milczeć.
Dlatego mnie puścił.
Wiecie, co się stanie, jeśli coś powiem?
Zabije mnie.
Ale dlaczego cię porwał?
Dlaczego tak ryzykował?
To część jego gierek, Mirando.
Lubi sprawdzać towar przed aukcją.
Widziałam straszne rzeczy.
Nie byłam sama.
Były tam inne kobiety. Nie wiem, co z nimi.
Mówię prawdę, uwierz mi.
Chcę o tym zapomnieć, rozumiesz?
Lepiej już pójdę.
Trafię do wyjścia.
Ale bądźcie ostrożni.
Gość nie ma hamulców.
Świetnie razem wyglądacie. Poważnie.
Mogę uznać się za dobrą swatkę?
Uważajcie na siebie.
To wszystko jest bardzo dziwne.
Nic się nie składa.
A jeśli nie została porwana?
Może kłamie.
Czyli jeśli Cléo kłamie, to Heitor jest niewinny?
Nie wiem. Nic na niego nie znalazłam.
To wszystko jest pogmatwane.
A zdjęcia z pendrive’a, które miał w biurze?
Cléo była związana, ranna.
Czemu miałaby kłamać?
Skąd o tym wiesz? Nie widziałeś zdjęć.
Zapomnijmy o tym.
Odpuść. Cieszmy się swoim towarzystwem.
Piętnasty listopada.
Połapałam się, że losy innych ludzi
przysłoniły mi własne życie.
Skąd Fernando wie o czymś, czego nie widział?
Muszę wrócić na miejsce zbrodni, by sprawdzić dowody.
NOWE URZĄDZENIE OTWÓRZ PLIK
RODZINA NOWY FOLDER
NIEZNANE URZĄDZENIE DATA: 12/10 – GODZINA: 23.37
URZĄDZENIE MOBILNE
LOKALIZATOR
DATA GODZINA
MAPA GPS – WCZYTYWANIE…
LOKALIZACJA: SÃO PAULO DZIELNICA MORUMBI
POSTERUNEK 89. 12/10 O 22.48
URZĄDZENIE: NIEZNANE DATA: 12/10 – GODZINA: 23.37
REJESTR POLICYJNY SZUKAJ
ZATRZYMANY DO PRZESŁUCHANIA
Jeśli go zatrzymali,
to kto zrobił zdjęcia?
- Halo? - Miranda.
- Mirando, jesteś… - Spokojnie, babciu.
…w niebezpieczeństwie.
Przyjdź tutaj.
- Nie rozumiem. - Wszystko słyszałam.
Przyjdź tu, wszystko ci wyjaśnię.
- Przyjdź! - Babciu!
Przykro mi. Twoja babcia źle się poczuła.
Próbowaliśmy ją ratować, ale nie udało się nam.
Jej serce zawiodło.
Niemożliwe. Rozmawiała ze mną. Zaprosiła mnie tutaj.
Nie.
Babciu?
Dziwnie się dziś zachowywała, była niespokojna.
Znaleźliśmy ją martwą na podłodze.
Przykro mi.
Nie. Babciu!
Babciu.
Jestem tutaj. Babciu, to ja, Miranda.
To ja, Miranda, babciu.
Babciu?
Nie zostawiaj mnie tu samej, babciu!
Babciu.
A może zrobię ci coś do jedzenia?
Nie chcę jeść. Dziękuję.
Chcę być sama.
Fernando, możesz iść.
Zajmę się Mirandą.
Nie, Rito.
Chcę być sama.
Jakby co, dzwoń, dobrze?
Kocham cię.
BARDZO MI PRZYKRO.
MOŻESZ NA MNIE LICZYĆ.
To ja.
Wpuść mnie. Minął tydzień.
MIRANDA? DAJ ZNAĆ, JAK SIĘ CZUJESZ…
Mirando, chcę wiedzieć, czy nic ci nie jest.
Otwórz, proszę.
Poszedłem na zakupy.
Przyniosłem ci parę rzeczy.
Zostawię je przy drzwiach.
JAK SIĘ DZIŚ CZUJESZ?
SPOTKAMY SIĘ?
POTRZEBUJESZ CZEGOŚ?
WIEM, ŻE TO TRUDNE. CHCĘ CI POMÓC.
ROZMOWA POMAGA. ZADZWONISZ?
MOGĘ COŚ DLA CIEBIE ZROBIĆ?
MIESIĄC PÓŹNIEJ
- Idź sobie. - Cześć, Mirando.
Idź sobie. Chcę być sama.
Nie możesz wiecznie siedzieć w domu.
Dobrze? Otwórz.
Heitor, odejdź.
Nie wpuściłam Rity, ciebie też nie wpuszczę.
Wiesz, ile to już trwa?
Miesiąc.
Wiem, co czujesz. Znam ten ból.
Ale nie możesz się poddać.
Babcia by tego nie chciała.
Przychodzę tu od dziecka.
Obiecuję, że trochę się odprężysz.
Kupiłem ci ubrania.
Przebierz się.
Pracujesz dla mnie.
Rób, co mówię.
Masz mnie za swoją własność?
Słyszałaś o próżni we władzy?
Tracisz kontrolę nad sobą, zachowując się w ten sposób.
Dopóki nie wydobrzejesz,
należysz do mnie.
Dobra, jestem tu.
Zadowolony?
Na razie nie.
Ale z czasem tak.
Chodź.
Koniec z udawaniem.
Nie chcę już ukrywać, co do ciebie czuję.
- Ale zimna. - Wcale nie, jest super.
Super.
Dziś jest 19 grudnia.
Dziś spuszczam gardę.
Miałam trzymać się z daleka,
ale coś bardzo silnego przyciąga mnie do Heitora.
Rozsądek idzie w odstawkę.
Heitor też tak zrobił.
Komu mogę zaufać? Już nie wiem.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co robisz?
Heitor znów nie przyszedł do pracy.
Byłam u niego. Glória powiedziała, że nie wrócił na noc.
Dzwoniłam, ale nie odbiera.
Miranda też zniknęła.
Myślisz, że są razem.
Nie zauważyłaś, jak Heitor patrzy na Mirandę?
A ona nie jest z tobą?
Chyba że już nie randkujecie.
Dobrze, że zerwałaś z Heitorem.
Ale tym razem nie pozwolę mu wygrać.
Hakerka lubi udawać niewinną, prawda?
A nie?
Bez obaw. Zmusimy ją do gadania.
Co tu robisz, Nino?
Twojego szefa wkurza, że sprawa tak się ciągnie.
Nie wkurwiaj mnie.
Co?
- Masz mnie pilnować? - Co takiego?
Ależ skąd. Mam ci pomóc. Minęły dwa miesiące.
Sama rozwiążę tę sprawę. Bez twojej pomocy.
Wybacz,
ale nie masz wyjścia.
Polecenie odgórne.
Opowiedz mi o sobie. Skończyłeś z Heleną na dobre?
Chyba nigdy nawet nie zacząłem.
Szanuję Helenę,
ale to nie była miłość.
A Diana?
Diana mnie wykorzystała.
Wmówiła mi, że zabiłem Bernarda,
że jestem potworem.
Wykorzystała to.
To był błąd.
Luísa to jedyny plus.
Nigdy nikogo nie kochałeś?
Był ktoś taki.
Ktoś…
kto bardzo mnie kochał.
Aż do przesady.
To była miłość zaborcza,
wręcz natrętna.
Miłość, od której…
się dusisz.
Miałem być tylko jej.
Naciskała na mnie.
Nie szanowała żadnych granic.
Była dla mnie najważniejsza.
Ale nie wierzyła w moje wyznania.
Jej miłość była wybuchowa.
To nas zniszczyło.
Co się stało?
Zabiła się na moich oczach…
wyznając mi miłość.
Moja matka.
Wiesz, jak to jest żyć z czymś takim?
To przez tę burzliwą miłość…
nigdy nikogo nie pokochałem.
W mojej głowie miłość stała się czymś złym.
Obsesją,
która powoduje ból i cierpienie.
Nieustanną krzywdę.
To nie tylko uczucie, to broń, która może cię zabić.
Zabiłeś Dianę?
Co za różnica, Mirando?
Nawet po tym, co przeszliśmy,
wciąż mi nie ufasz.
Nie, to nie tak.
Fernando mnie ostrzegał, ale nic na ciebie nie znalazłam.
Chcę to usłyszeć. Powiedz mi, Heitorze!
Sprawdzacie mnie? Naprawdę, Mirando?
- Czego ode mnie chcesz? - Niczego.
Czemu się do mnie zbliżyłaś?
Fernando to zaplanował?
Kazał ci się do mnie zbliżyć i mnie pogrążyć?
Powiedz mi!
Dowiem się prawdy.
Idziemy.
Chcę pomówić z Mirandą.
Po co?
To oczywiste, że wie więcej, niż mówi.
Znajdź ją i spróbuj dowiedzieć się więcej.
Pospiesz się, Inês.
Wyskoczyłam tylko do sklepu.
Przestań, Rafa. Przestań.
Serio. Daj mi pracować, proszę.
Zorientujesz się, kiedy nadejdzie czas.
Dam ci znać.
Otto?
- Chodź tu. Oddaj mi się. - Co tu robisz?
Chodź. Chcę cię.
Nie, Otto, przestań.
Nie, przestań. Wyjdź.
- Będziemy razem. - Wyjdź.
Wynoś się albo wezwę policję!
Kocham cię bardziej niż on.
Proszę. Jesteś u siebie.
DZIEWIĄTY STYCZNIA
Nie. Stój!
Rita?
Przestań!
Kim jesteś?
Rita o mnie nie mówiła?
Jestem Otto.
Napisy: Łukasz Białk