- Vou gravar esta marabilla. - Faino, Zoe.
- Di algo para o documental. - Si.
Estou moi feliz de que esteades aquí na casa de mamá e papá comigo.
Déixame levarche a maleta, que son unha persoa educada.
Ah, si? A ver esa educación de preto.
Que fas?
Para.
O teu irmán.
- Se o descobre… Helena. - Déixame falar, Heitor!
Esquécete do meu irmán, si?
Bernardo non é o meu dono. Ninguén o é.
Eu son unha muller libre.
Fago o que quero coa miña vida, entendiches?
- Bo día. - Que tal?
- Ola, papá. - Ola, meu amor.
Ola.
Sorride para a cámara.
Encántame ter xente linda na miña casa.
Queres?
Ai, a cámara, carallo!
Macizos e mollados!
Abre a boca.
Trágao.
Vai.
Vou para o xardín, pero non quero ninguén detrás de min.
Espera, quero falar contigo.
Diana e Bernardo, a única parella que fode nesta casa.
Ven.
Nesta casa, todo o mundo pesa que fodemos.
Ven aquí.
Dáme a man. Toca.
Así.
Para! Non.
Non!
Merda!
Mira para min! Mira!
Preciso un home que deveza por min.
Carallo, Bernardo!
Bernardo.
Que foi iso?
Estaba fóra e oínvos.
Que pasa? Podes falar comigo, meu.
Ei! Espera, Bernardo.
En serio, cóntamo.
- Podo falar con Diana, se queres. - Non te metas.
Cóntamo. Quero saber que pasa. Anda.
Gústasme, Fernando.
Desde hai tempo.
Mira.
Isto non pode e non volverá pasar.
Non pasará.
Estamos?
Bo día.
- Bo día. - Bo día.
Estás drogada, filla?
Toda a noite bebendo?
- Déixame, mamá. - Escoita.
- Estou oíndo. - Mira.
Precisamos a túa axuda.
Papá perdeu moito diñeiro
e precisamos que o pai de Bernardo sexa o noso socio.
E eu que teño que ver con iso?
- Diana, el… - E o pan?
Aceptou a nosa proposta
e pediu unha única cousa a cambio:
que ti e Bernardo casedes.
En serio?
O vello intenta ocultar que o seu fillo é marica?
Pero que dis?
Marica, gay.
Homosexual.
A Bernardo non lle van as mulleres.
A Bernardo non lle gusto. Entendes?
Diana.
Ai, papá.
Escoita.
Se xa estás nunha relación falsa,
que che custa casar?
Porque non quero, cona!
Que desagradecida!
Que? Vasme pegar?
Dámoscho todo e ti que fas?
Agradecer o que? Vós non sodes bos pais.
- Por favor. - Pois moitas cousas.
Que te sacásemos da miseria,
que lle désemos o mellor á filla de Deus sabe quen!
- Vitória! - Ti non es a nosa filla!
- Vitória, por favor. - Abandonáronte.
A ver se sabéndoo es menos ingrata.
- Débesnolo todo. Todo! - Abonda, Vitória!
Abonda!
- Por favor. - Abandonáronte.
Ola.
Pasaches o día enteiro dentro do cuarto.
Estou preocupado.
Vai todo ben?
Penso que estás bebendo de máis.
- Ti cres? - Creo, si.
Ti…
Tes medo do que poida facer bébeda? É iso?
- Por que non te vas duchar? - Ai, que responsábel.
- En serio. - Pesado!
Vaiche facer ben.
- Xa vou. - Vai.
Xa vou.
Diana, que fas?
Sacar a roupa para me duchar.
Pero faino no baño.
- Axúdasme? - Diana.
Preciso un home que me faga esquecer.
Para.
Cres que non reparei en como me miras?
Sei que me queres.
- Agora. - Diana.
É máis ca iso. Ámote.
Pero non podemos. Somos irmáns.
Finxe que non o son.
Que hostia é isto?
Sodes noxentos!
Helena, prometinllo a Bernardo.
Xa chega, Heitor. Chega.
Non importa o que pensen o meu irmán ou os demais.
- Helena… - A cona.
- Heitor, fillo de puta! - Puta merda.
- Bernardo! - Non magoarás máis a miña irmá!
Perdoa! Bernardo!
Díxenche que non te achegases á miña irmá!
- Xa, pero non sabía… - Es un cabrón!
Por que o fixeches?
- Por que ela? - Vai á merda.
Díxenche que non te achegases…
Carallo, teño que baixar.
Bernardo vai acabar connosco, Diana.
Diralle a todos o que viu. Ademais…
Ademais que?
Podería inventar algo sobre min.
Temos que solucionar isto.
Diana, ámote.
Desde sempre.
Pode acabar coa nosa vida. Non deixes que o faga.
Non te preocupes, Fernando.
Non vai acabar coa nosa vida.
13 ANOS DESPOIS
Sei que estabas con Heitor.
Que está pasando, Miranda?
Ai, Fernando, estou confusa.
Xa non sei quen é quen nesta historia.
No fondo, xa o sabes.
E, mesmo así, escolliches.
Eu vou… vou solucionar esta situación.
Inês, non estou aquí para protexer nin acusar a ninguén.
Vin porque é hora de unir forzas e descubrir a verdade.
Sente aí e cónteme todo, desde o principio.
Todo comezou cando coñecín a Fernando.
Díxome que Heitor estaba implicado en actividades criminais
e pediume axuda para o desenmascarar.
Heitor era cliente de Cléo.
NOVA MENSAXE HEITOR, IRMÁN, TEMOS QUE SOLUCIONAR ISTO…
Rafael.
Acouga.
Xa verá o erro que cometeu ao cortar lazos contigo.
Sobre todo dese xeito.
Sabes moitas cousas. Coñeces un monte de segredos del.
Non sei. Teño medo de que che faga algo.
Escoita.
Non quero falar máis diso.
Sabes que quero saber?
- Cando durmiremos xuntos? - Rafael, non te creo.
Eu falando dun tema serio e ti todo saído.
Eu tamén falo en serio! Veña!
Por certo, estaba mirando a miña axenda
e vin que o mellor día para nos deitar
é hoxe á noite.
Hoxe é a noite.
Vaia.
Si.
Quero xustiza, Inês.
Miranda…
Quero xustiza. Ese home non pode quedar impune.
Inês, acabo de descubrir que vai haber outra festa.
Os informantes din que será nun almacén na zona oeste.
Adiviñas de quen é o almacén? De Heitor Prado.
Eu vou.
Quero ir a esa festa.
Sei que está ansiosa, que quere respostas e xustiza,
pero non, Miranda.
- É moi perigoso. - Preciso ir.
Só eu podo recoñecer a xente da outra festa.
Precisádesme.
- Que é iso, mamá? - Vaiche encantar.
Isto é moi caro.
Iso tanto ten. Quero saber se che gusta.
Mamá, gústame moito, moitísimo, pero…
sabes que non preciso isto.
Non tes que compensarme polo pasado.
Cometín moitos erros, Ana.
Fun unha nai horríbel.
Agora quero mudar todo iso.
- Es perfecta, mamá. - Aquí.
Entón non queres que vaia á noite?
En absoluto.
Sei que estás ocupada con outras cousas.
Grazas, Glória.
Por favor, non lle digas a ninguén que veu Vinícius.
Andade con sentidiño vós os dous, si?
Diga?
Ai, agora si precisas axuda, non, Lorenzo?
Teño medo, vale?
Estou nerviosa, pero non aguanto máis isto.
Ei. Eu vou coidar de ti, si?
Colle as túas cousas e hoxe á noite fuximos.
Todo vai ir ben. Prométocho.
- Ven, corazón. - Ai, Rafael, que andas a argallar?
Meu Deus!
Que foi iso?
Queres unha romántica copa de champaña?
Xa podes tirar da venda.
Hoxe, es a miña raíña.
Pasei un tempo preguntándome
se escollín entrar nisto ou se me escolleron.
Agora xa non importa.
É hora de afrontar o problema de vez.
Xa o dicía miña avoa:
"Se queres unha cousa ben feita, faina ti mesma."
Miranda? Escóitame?
Estamos situados e xa fixemos o recoñecemento da zona.
A festa é no almacén principal.
Temos axentes infiltrados na festa.
No vagón precisa unha invitación especial.
Debe buscar un xeito de entrar.
Unha vez dentro do vagón, estará soa.
Xa estou aquí.
Si, así.
Amodo.
Vamos, amodo.
Abaixo!
Heitor está aquí.
Vixíeo.
Miranda, escóitame?
Miranda, estou perdéndoa.
Miranda?
Preparádea para a poxa.
Roupa, maquillaxe… Estará no próximo lote.
Quince mil.
Quince mil para o señor de adiante. Alguén máis?
Vinte mil alá atrás.
Á unha, ás dúas…
Vendido para o cabaleiro.
Señoras e señores,
vai dar inicio a segunda poxa da noite.
Lémbrolles que a poxa inicial é de 15 000.
Fagan as súas ofertas.
Quince mil para o señor de aquí adiante.
- Vinte mil. - Vinte mil para o cabaleiro.
- Vinte e cinco mil. - Vinte e cinco mil.
- Trinta mil. - Trinta mil.
Trinta mil. Á unha…
Alguén máis?
Trinta mil. Quen dá máis?
Vendida ao cabaleiro por 30 000.
Sae do medio. Sae!
Heitor.
Socorro!
Miranda!
Policía!
- Non se mova! - Policía!
Que ninguén se mova! Vamos, é unha orde!
Non se mova.
Está ben. Chamade unha ambulancia.
Equipo dous, entrade e salvade a Miranda.
Miranda, seguro que está ben?
Estou.
Só estou cansa.
Fomos testemuñas de probas moi importantes.
Agradézollo moito.
Era o mínimo.
Moi ben.
Xa andaban enriba de min con esa merda
e agora vanme prender seguro.
Está tranquilo, si?
A policía non ten nada concreto contra ti.
Luísa fuxiu e deixou esta nota.
Que dis?
Fuxiu co fillo do porteiro.
- Hai que ir á súa casa. - Xa fun. Non está.
Foi vivir coa tía tras o arresto do pai.
Tampouco hai ninguén na casa da tía.
Que estades facendo aquí?
Filla.
Papá? Que pasou?
Nada importante. O que importa agora es ti.
Por que fuxiches?
É que non quero que me separen de Vinícius.
Se el te convenceu para facer algo así,
non podo permitir que pase de novo.
Non ocorreu nada grave, Heitor.
Viñeron para aquí porque tiñan medo.
Foi só iso. Son…
Son dous nenos asustados.
E os adultos non están axudando moito,
así que imaxina como se senten.
A idea foi miña, papá. Era eu a que quería fuxir.
Esperádeme fóra.
Agora saio e marchamos para a casa.
Grazas.
Heitor,
grazas
por salvarme onte á noite.
Que facías alí?
Que facías alí ti?
Só estou intentando…
coidar de ti.
Mesmo sabendo que talvez sexa eu quen debería ter coidado contigo.
31 DE DECEMBRO
Nunca me sentín tan soa coma neste fin de ano.
Hai dez días, deixei a Fernando,
Heitor e toda a confusión que trouxeron á miña vida atrás.
Non sei como vai ser agora.
Hoxe é 31 de decembro
e o único propósito que teño e que non me volvan magoar.
Amiga, saca a champaña e as bragas brancas, meu amor,
que hoxe é a noite!
Rafa e eu imos a unha festiña aquí preto. Ti vés, non?
Paulo, non lle quites o ollo de enriba. Hoxe nada pode saír mal.
Que, Vitória?
Vin desexarlle un feliz aninovo ao meu fillastro favorito.
Esa simpatía non che pega, Vitória.
Ti sempre tan malcriado.
Quen diría que te criei eu.
A min fálame ben, merdeiro.
Mañá é un día importante para min.
Vai acontecer unha cousa que desexaba desde hai moito tempo.
E ningún de vós mo vai impedir.
Pero de que falas?
Marcho deste cortello.
Marcho para Europa, un lugar digno de min.
Vivo aquí como favor a Heitor
e iso non é o que merezo.
Foi moi espelido.
Deunos os pisos para ternos controlados.
Mira para ti, o can abandonado.
Apareciches da nada…
Entraches porque lle deches pena á muller,
pero o que querías era lamberlle a man ao dono.
Até cando vas seguir movendo o rabo por Heitor?
Correndo tras todo o que che quitou?
A túa irmá, a túa sobriña,
a túa moza…
Sempre quedas coas sobras, cos ósos que che tira por pena.
Cala a boca! Non sabes do que falas.
Quedei pola miña irmá.
Sempre preferiches a Diana.
Pero enganácheste.
Diana utilizoute.
Todos te usan e te abandonan logo.
Até a hacker fixo o mesmo.
Cala a boca, víbora! Sae de aquí!
- Sae da miña vida, puta! - Mimá.
- Que cabreado! - Sae de aquí.
É porque sabes que teño razón.
Ola. Cléo?
Temos que falar.
Entra.
Téñoche unha sorpresa.
Que é iso tan urxente que me tes que dicir?
Estás tolo, Fernando?
É hora de que devolvas todo o que me roubaches.
Farei o que sexa necesario, Heitor.
De que falas, Fernando?
Vouche quitar a Luísa, vouche quitar o teu diñeiro e vouche quitar a empresa.
Voucho quitar todo!
Entendiches?
Ti arruinaches a vida de Diana!
- Totalmente! - Fernando.
Impediches que me amase.
Roubaches todo. Todo!
Acabaches co que puidemos ter.
Diga?
Miranda, son Cléo.
Pasoulle unha cousa terríbel a Heitor.
E foi culpa túa.
Pero iso non vai volver pasar.
Con Miranda non.
Miranda é miña!
GRAVACIÓN
Once horas e 57 minutos.
Meu Deus, a culpa é miña.
Para, Fernando!
10 DE XANEIRO
Lorenzo! Fillo!
Abre a porta!
Abre a porta, fillo!
- Merda! - Lorenzo!
Mamá, non deberías estar aquí. Díxenche que non viñeses.
- Que? - Hai un imprevisto.
- Vamos ao menos falar un chisco. - Mamá.
Lorenzo,
que fai esa rapaza amarrada aquí?
En que andas metido? Meu Deus.
Non teño tempo de explicalo. Marcha.
Non marcho.
- Polo amor de Deus. - Mamá, mira.
Mira. Colle isto e gárdao.
Ven comigo.
Queda aquí dentro. Non saias por nada do mundo.
- Si? - Si.
- Promételo? - Si.
Ei.
Vai todo ben?
De marabilla.
Podes polo aí.
Ola.
Ven.
Otto.
Un pracer coñecerte.
Lorenzo.
Fillo?
Lorenzo!
Canto tempo, veciña.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso