31 DE DECEMBRO
- Acouga. - Vou alugar un sitio para os dous.
- Espera, Rafa. - Escoita, falo en serio.
- Onde vas? - Que? Que raro.
- Rita. - Rita, perdóame, por favor.
Non sabía que ía ser…
Rita.
Rita, óesme?
Rita?
Presta atención.
Escoita, perdóame, por favor. Eu non sabía que ía ser así.
Enganáronme.
Ía ser só un susto, pero fóiselles das mans.
Rita, atende. Teñen a Miranda.
E agora van atrás de ti.
Tes que fuxir. Entendiches?
Tes que fuxir. Foxe, Rita!
Foxe agora!
Axuda.
Que alguén me axude.
Ai, por favor.
Que alguén me axude.
Rita!
Rita! Que pasou?
Rita.
Chamade unha ambulancia!
Unha ambulancia, hostia!
Rita, mírame!
Rita, estou aquí. Rita!
10 DE XANEIRO
Canto tempo, veciña.
Veña, con coidado.
Veña, cadela.
Entra.
Séntaa naquela cadeira, Paulo. Átaa.
Senta aí.
Tranquila. Senta.
Por que facedes isto?
Cléo, por que fas isto?
Eu fíxenche algunha cousa, Cléo?
Descúlpame se che fixen algo.
Non te poñas ansiosa, Miranda.
Todo se andará.
Hoxe vas ter que ter paciencia, de acordo?
Imos comezar.
Vai comezar.
Eu vivía aquí.
É a casa da miña nai.
Pensei que era un bo sitio para que morreses, non?
Como é que estás aquí? Eu…
Eu vinte. Estabas morta.
Non se pode crer todo o que un ve.
Mira para esta casiña.
Vamos ver.
É o cuartiño da túa nai?
Mira para aí.
A cama da túa mamá.
E os teus xoguetes!
Mira.
Esta non era a túa boneca favorita?
E ese armario de aí?
Lembras ese armario?
O armario no que Miranda se agochaba
para ver algo que non debería ver.
Quen che contou iso?
Como sabes iso? Quen cho contou, Cléo?
Son Gabriela, Miranda.
A túa irmá.
Mamá morreu.
E a culpa é toda túa.
Non empeces a chorar!
Meu Deus!
Seis,
cinco,
tres, dous, un.
Dille ola a mamá.
Feliz aniversario, mamá.
Estou tan soa.
Precisábate, sabes?
Estráñote.
- Ei! - Que pasa?
Como tes o valor de vir aquí?
Miranda?
Es un asasino.
Es un asasino!
- Monstro! - Cala a boca, merdeira!
- Sóltame! - Cala a boca!
Está calada. Cala a boca!
Está calada, Miranda!
Está calada ou vou ter que matarte.
Mamá, por que imos vivir con este tipo?
Nin sequera o coñeces ben.
Rita, é un home bo. El quéreme.
Vai coidar de nós.
En serio, mamá?
Así, ben caladiña. É o mellor para ti.
Fábio!
Penha?
Ola. Xesús, como tardastes tanto?
Ola.
Xa te estrañaba.
Xa abonda, Rita.
- Déixalle comer. - Xa lle chegou.
As bailarinas non poden comer así.
Miranda, cada un recolle o que sementa.
Hai moito tempo que penso nun xeito de vingarme de ti.
Precisaba facer algo con toda esa rabia que teño dentro.
Por todo o que me fixo Fábio.
Non era só a dor física. Non.
Sabes o que era?
Abuso.
Humillación.
Soidade.
Estaba cansa de que me maltratase.
E ti sabíalo.
Ti sabías que batía en min,
que me violaba.
Vouche ensinar quen manda.
Eu era unha nena.
Se fixeses algo, se axudases a mamá
en vez de mirala morrer…
Non espreites.
- Quéroo agora. - Espera!
- Para! - Agora!
Déixame!
Ti estabas alí ese día. E que fixeches?
Deixácheslle que a matase, non si?
Fábio levou o seu merecido.
Non chores, que te vas pór horrorosa.
Non quero saber, Miranda. Non quero.
Só quero saber de ti.
Se gritas, mátote.
Estás presa aquí?
Tes que axudarme a escapar.
Pero quen es ti?
Son Miranda. Fábio secuestroume.
Ese tipo asasinou a miña nai.
Non te creo.
Tes que crerme.
Créote.
Eu nunca confiei nel.
E agora que?
Estamos en perigo?
Non sei. El é capaz de todo. Veña, temos que marchar.
Teño que marchar, Penha. Xa vou tarde.
Calma, amor.
- Está calada. - Ven divertirte un pouco máis.
Queda aquí comigo.
Temos que marchar xa.
Non podo deixar a miña nai con ese.
Entón precisamos un plan.
Mamá, non te asustes.
Temos que axudala.
Axudala? A quen?
Quen é esta, filla?
É Miranda.
Fábio meteuna aquí e matoulle a nai.
É un monstro, mamá. Temos que marchar de aquí.
Estás tola.
É verdade. Podo explicalo.
Pero agora temos que marchar.
Mamá, confía nela.
Por favor, mamá. Fuxamos de aquí.
Ese tipo pode facernos mal. Teño medo. Por favor, mamá.
Non entendo o que está a pasar.
Vou gravar.
Quero ter un recordo deste día para sempre.
Lembras o día do incendio?
Aquí, na cociña da casa?
Lembras?
Lembro, si.
Lémbroo.
Estabamos soas na casa e,
de súpeto, comezou o lume.
Fun eu quen o plantou, Miranda. Estaba cabreada.
Quería queimar esa casa.
Ese lugar noxento onde me humillaban por ser adoptada.
Logo, a ruín da avoa, á que non lle importaba,
botoume da casa.
Non paro de preguntarme unha cousa.
Non consigo entender por que non te deixei
morrer queimada nesta casa.
Non dou entendido por que, meu amor.
Es un monstro.
A miña vida sería moito máis fácil.
Ese é Otto, o acosador de Rita?
Exacto, Inês.
Glória, cal é a súa relación con Otto? Coñecíao?
Miranda.
- Levaron a Miranda. - Miranda estaba aquí?
Estaba.
Un home levou a Miranda e matou o meu fillo.
Eu estaba encerrada no baño. Non o vin ben.
Só o vin cando saín.
O meu fillo estaba aí, sangrando.
Glória, vin en canto puiden. Que pasou?
Mataron a Lorenzo.
Inês, usaba un nome falso.
Otto e Lorenzo eran a mesma persoa.
Rafa, el non matou a Rita.
Deixoume esta carta.
Explica todo, Rafa.
Non quero darlla á policía. Teño medo.
Ti es o único no que confío.
Claro, Glória.
"Mamá, se estás lendo esta carta é porque estou morto.
Sinto moito a dor que che causei.
Estraguei a vida dos que amo.
Metinme na vinganza doutros
e Rita pagou o prezo.
Este é o enderezo do asasino.
Fai xustiza."
Ti es Paulo?
E Heitor?
A familia de Heitor?
Que teñen que ver…?
Ai, meu amor. Teñen tanto que ver…
Pero calma.
Primeiro, Fernando. Unha cousa de cada vez.
Fernando?
Es unha inxenua. Sempre o fuches.
Parva.
Fernando e eu tiñamos moito en común.
El morría de odio polo cuñado, que lle roubou o amor da súa vida,
Diana,
que pensaba que era a súa irmá, eh?
Unha loucura iso.
Así que unimos forzas dunha forma moi potente.
A vinganza é un prato que se serve frío.
Se é por nós, esa vinganza non será nada fría.
Falo en serio, Fernando.
Cando se me mete unha cousa na cabeza…
chego até o final.
O que de verdade quero
é xogar coa mente de Miranda.
Eu quero foder a Heitor.
Vou quitarlle a Diana, a Luísa e todo o seu diñeiro.
E, para iso, meu amor,
farei calquera cousa.
Entendes?
E ti?
Eu?
Farei calquera cousa.
Si?
O odio uniunos, Miranda.
O odio pode ser moito máis poderoso que o amor.
Estás tola.
Estou! Estou tola, si.
Tola. Tola de odio.
E ese odio nunca desapareceu, Miranda.
Só aumentou.
Anos despois, coa avoa xa internada…
Como sabes o da avoa?
Tivo o que mereceu, Miranda. Só iso.
Que carallo che fixen?
Creo que non me recoñeciches.
Son o mozo de Rita.
Que Rita?
Cada vez que mintas, vas levar unha puñada.
Ou me contas esta merda ou apañas.
É moi simple.
- Non son quen buscas. - Elixe!
Non matei ninguén.
Fala, fillo de puta.
Confeso, tío. Fun eu.
Mateina eu.
Pero non foi idea miña. Eu só seguía ordes, meu.
Mandoume ela.
A culpa é dela, non miña.
Rita! Que pasou?
Ela quen, fillo de puta?
Agora fala, carallo.
Cléo, hostia!
Foi Cléo!
Ela é a irmá de Miranda.
Quería vingarse dela, así que me obrigou a matar a Rita.
U-la Miranda?
Non sei.
E agora, Miranda,
contareiche a mellor parte do plan.
Busquei un apartamento xusto en fronte do teu.
Tiña unha vista perfecta, Miranda. Era perfecto.
Estaba segura de que me ías mirar. Sabíao.
A curiosidade é o teu punto débil.
Vou quedar con el.
E ti caíches na trampa de cabeza.
Foi entón cando Fernando e mais eu
comezamos a crear a nosa gran farsa.
Nós fodiamos na xanela,
ti mirabas,
mirabas,
máis e máis curiosa.
Confesa diante de min, vai.
Eras adicta a nós.
Si que eras.
Todo era parte do meu plan.
O virus do meu computador, os clientes…
Só pensaba na miña vinganza
e Fernando na del.
Esta vinganza é cada vez máis gustosa.
Entón, pedinche que coidases de Barbie
e deiche a chave do meu apartamento.
Miranda!
Puxeches a miña roupa, Miranda. Estiveches perfecta!
Sabía que ías foder con Fernando.
Estaba segura.
Sabes que…
que matei un home?
Este de aquí? Sei.
Aquel día, convertícheste nunha criminal, nunha asasina.
Ola, Cléo.
Por aquí vai todo ben.
Alguén quere falar contigo.
Mira para aquí.
Como estás, Cléo?
Métesme en cada unha…
Pero foi divertido.
É un cliente meu.
Ola. Está Cléo?
- Vas berrar? Berra, logo. - Socorro!
- Berra! Veña! - Socorro!
Sodes uns enfermos.
Sólteme!
Case me viola.
Foi suave contigo, Miranda. Tiveches sorte.
Díxenlle que fose o máis realista posíbel.
- Dásme noxo. - Cala a boca!
Non entendo, Cléo.
E a festa? Por que me mandaches alí?
Ías morrer aquela noite,
pero xurdiu unha oportunidade única.
Decateime de que ía ser moito máis excitante do que imaxinaba.
- Todo listo? - O cuarto está listo.
AQUÍ ESTÁ O ENDEREZO DA FESTA.
VEN, DIANA SORPRESAS!
Quen ía dicir que aquela nena sen graza se convertería nesta muller.
Cando te vin alí, non me puiden resistir.
Chamei a Heitor e Diana, pero, mentres non chegaban,
queríate só para min.
Polo menos un pouquiño.
Filla, chamo para saber como andas. Estás ben?
- Un pouco nerviosa, pero feliz. - É normal.
É a túa primeira festa.
Pero deixeino todo nas túas mans porque sei que podes.
Precisas algunha cousa? Como vai por aí?
Todo vai xenial, mamá.
Mellor do que esperaba.
Creo que son digna de ser a túa filla.
Sabías que adoro chamarte mamá?
Encántame.
Morro por contar xa quen son.
Eu tamén.
- Chama cando acabes. - Vale. Bicos.
Abur.
NÚMERO DESCOÑECIDO DIANA CHEGOU.
O trato era acabar eu contigo
mentres Fernando se ocupaba da súa familia tola,
pero xa sabes como son de cobizosa.
Quéroo todo para min, incluído o caos.
Onde está Heitor?
- Que fas aquí? - Buscar o meu marido. Onde anda?
Non é o mellor momento para buscalo.
QUERES SABER ONDE ESTÁ?
NÚMERO DESCOÑECIDO BUSCA O CUARTO 6
Ti?
É a puta friki de Heitor.
Non te volvas achegar ao meu marido.
Fillo de puta! Estás coa túa amante no cuarto seis?
Para que me chamaches? Para me humillar?
- Queres humillarme? - Para, Diana!
- Fala! - Non vin para estar con ninguén!
Recibín unha mensaxe, anónima.
Dixéronme que, se viña aquí,
ía descubrir quen é o pai de Luísa.
E descubrino.
Presta atención.
Ninguén me vai quitar a Luísa.
Ai, como aproveitei aquela noite…
Tíñate todiña para min.
E eu estaba alí, todiña para ti.
Unha pena que non o soubeses.
Heitor?
Estaba buscándote.
Pois esa de aí non son eu.
Marchamos.
Diana está aquí.
Xa o sei.
Creo que alguén o planeou.
Dixéronnos que viñésemos. O que non entendo é por que.
Vamos.
Xa abonda de falar da festa.
Acabemos con esta pallasada.
Vas morrer.
Agora.
É a hora, Miranda.
Chegou a hora.
Case.
Xa que non foi desta vez, vouche contar que pasou con Diana.
Diana?
Recibín a túa mensaxe. Que fas aquí?
Heitor descubriuno todo. Sabe que non é o pai de Luísa.
Vaima quitar.
- Merda. - Acouga, vou resolver isto.
Estou de merda até o pescozo.
A miña vida desmorónase.
O meu matrimonio, a miña familia…
Axúdame.
Axúdame. Sabes que só podo contar contigo, verdade?
- Só contigo. - Voute axudar.
Preciso saber a verdade, Diana.
Dime…
Luísa é a miña filla?
É.
- Perdóame. - Non.
Sei que é horríbel ocultalo tanto tempo,
pero ti enténdesme, non?
Non. Non debiches ocultarmo.
Non podo crer que me mentises durante todos estes anos.
Non debiches facelo.
Cando descubrín que estaba preñada de ti,
xa estaba con Heitor.
- Eu amábao, Fê. - Non.
- Si. - Non!
Estabas obsesionada con el.
Somos irmáns. Iso impedíache amarme,
pero a min dáme igual.
Afrontaría a situación, criaría a miña filla.
O que ocorreu aquela noite
foi só sexo.
Non foi amor.
Como que non foi amor?
Claro que foi amor, e non de irmáns.
Eu nunca estiven namorada de ti.
Mentira.
- Eu sei que ti me amas. - Non.
Renegaches do que sentes porque es a miña irmá.
Eu non son a túa irmá!
Eu non son a túa irmá.
Fernando é un neno mimado que nunca oíu un non.
Cando o rexeitou o seu grande amor,
viu que o plan naufragaba.
Entón saltou, por así dicilo.
Eu quería estar con el,
non contigo.
E, se cho dixese, non me deixarías en paz.
Cala a boca, Diana. Estouche avisando.
- Cala a boca. - Fun egoísta? Fun.
Non me importabas ti. Non me importaba Luísa.
Non me importaba ninguén!
Ninguén!
- Cala, Diana! - Ninguén!
Cala a boca!
Mírame aos ollos e dime que non sentes nada por min.
Dimo!
Sinto.
Sinto pena.
Ámote tanto, tantísimo…
Non podes facerte a idea.
Veña, Lorenzo! Axúdame!
Aí, a cabeciña… Non a axeites tanto, ho. Tira con ela.
Moi ben. Dáme o bolso.
Vamos!
Ola, Fê.
Acabo de cagala.
Que foi? Onde estás?
Matei a Diana, Cléo.
Que dis?
Flotaba na piscina. Xa nada ten sentido.
Ou salto polo balcón ou chamo a poli.
Acouga, non vas facer nada diso.
Como que a poli? Toleaches?
Está quieto. Vou para aí, si?
- Non o aturo máis. Acabouse. - Quieto. Respira, estou chegando.
Está tranquilo. Xa o resolvo eu. Todo irá ben.
Cambio de plans, rapaces.
Para o ático, Lorenzo.
O destino sorríame aquela noite.
Aquí está a túa salvación, Fê.
Cóllea.
Así. Perfecto, Fernando.
Déixaa aí.
Moi ben.
Cando atopen o corpo, Miranda terá que se explicar.
Heitor e ela serán os principais sospeitosos.
Ela meréceo. Como saio de aquí, Fernando?
A porta de servizo.
Dá á rúa de atrás. Non ten cámaras. Non te verán.
Fernando non o pensou dúas veces antes de cargarche a ti a morte de Diana.
Non.
Non é posíbel. Fernando non…
Calma, que hai máis. Non queres oír o resto?
Que foi, Zoe? Hoxe non estou de humor para as túas merdas.
- Que foi? - Estou fodida.
Que fas tan desesperada?
Os meus pais non me dan nada.
Tes que axudarme. Non sei que máis facer.
Axúdame ou acabo coa túa vida.
Acouga.
Baixa esa arma.
Sei de todas as túas merdas.
A pasta que lle roubas a Diana e a nai.
E está o asasinato de Bernardo. Ti fuches cómplice.
Se me preguntan, contareino.
Sabes por que? Porque non teño nada que perder.
Se eu caio, lévote comigo, miserábel fillo de puta!
Non vas facer iso
porque me amas, Zoe.
Sempre me amaches.
Fernando?
Agora voucho contar todo.
Queres saber todo?
Pois vamos alá.
Vouche contar todo, Miranda!
Mira para min. Non, mira para min!
Fernando quería incriminar a Heitor, entendes?
Para mandar a Heitor ao cárcere.
Pero a rede de prostitución é de Vitória.
Eu axudáballe cos negocios e ela axudábame coa miña vinganza.
Pero, despois de que Fernando matase a Diana,
foi moi fácil para el matar a Zoe.
Ninguén se ía pór no noso camiño.
Sen Diana e sabéndose pai de Luísa,
só precisaba librarse de Heitor
e apropiarse dos bens que o parvo de Heitor deixou para a filla.
Mais faltaba un detalle, Miranda: ti!
Sempre es ti!
- Dime onde está Miranda, cona. - Levouna Cléo.
- Levouna para onde?
Fala, fillo de puta!
Levouna para a casa na que vivían cando eran nenas.
Por que fas isto, tío? Eh?
Non tes ningunha necesidade.
Xa che dixen todo o que sabía, hostia!
Ti non coñeces a Cléo.
Ela obrigoume.
Obrigoume ela. Ela é a culpábel.
Ela e ese fillo de puta de Fernando.
- Fernando? - Si, o puto Fernando.
El roubouche a pulseira.
El e Cléo planearon esta merda toda.
Son compañeiros, hostia.
Déixame contarcho, meu.
Eles comezaron a matar a todo o mundo.
Comezaron a matar a todos.
Eu quería deixalo, meu,
pero ela chantaxeoume.
Seguro que non es só este tipo bruto que teño diante.
Bruto?
Espera, son bruto?
Non, non es bruto.
Parécesme incríbel.
Chamada anónima. Temos o lugar onde pode estar Miranda.
Vamos.
Por que todo isto? Por que non me matastes sen máis?
- Por que? - Intenteino, Miranda.
Na noite…
do 31 de decembro.
Pero creo que o destino quería…
mostrarme que podías sufrir aínda máis.
Quero preguntarche algo.
Non te ofendas, eh?
Ese fillo que estás esperando
é de Fernando ou de Heitor?
Non o sabes, non?
Que pendanga estás feita, Miranda.
Sei que queres que sexa de Heitor.
Acabemos con esta farsa.
A noite que te tirei daquel balcón,
mandei matar a túa amiga Rita.
Rita.
Ritiña.
Xa o sei.
- Eu… - Considerábala a túa irmanciña, non?
Pero a túa irmanciña son eu.
Eu son a túa irmanciña, Miranda.
Vamos. Temos que marchar.
Teño que levar as miñas cousas.
Xa estou lista, mamá.
Que pasa aquí?
Déixanos ir, Fábio.
Vamos.
Ninguén vai a ningún sitio. Se non, mátoa!
Acabamos con isto?
Vas ter o final que mereces, Miranda.
O fin desa merda de vida que tes.
E sabes que? Estouche facendo un favor.
A túa vida é moi triste.
A túa vida é horríbel.
Vouche axudar a atopar a Rita.
E, xa que estás, aproveita.
Dille a mamá…
Que vas facer?
Vasme matar, irmanciña?
Vas?
Sóltaa!
Veña!
Abre a porta. Policía!
Eh?
POLICÍA
Perdóame, filla.
Rita, tranquila.
Todo vai ir ben.
Senta. Senta un pouquiño.
Se non chamases a policía, xa estariamos mortas.
Salváchesnos, Miranda.
Quérote comigo para sempre.
Por desgraza, Rita non sobreviviu.
Síntoo moito, Miranda.
Miranda?
Miranda, escóitame? Está ben?
Estou, estou ben.
Que pasou con Vitória?
Localizamos a Vitória polo portátil de Cléo.
A Interpol xa anda tras ela.
Dirixía unha das maiores redes de tráfico de mulleres e prostitución do Brasil.
E Fernando? Xa o detiveron?
Pois…
Miranda, Fernando morreu
a noite do día 31 de decembro,
un pouco antes do seu accidente.
Heitor e el pelexaron.
A arma disparouse
e Fernando non sobreviviu, Miranda.
- Entón Heitor… - El está vivo.
O ano que vivín dúas vidas por fin quedou atrás.
Unha desas vidas non a escollín.
E quitoume moitas cousas.
Vou estrañar moito a Rita,
sobre todo agora, que teño tanto que compartir.
Pero sei que non estou soa.
Sei que é o meu fillo.
E se fose unha meniña?
Vouna adorar.
Aínda máis se se parece á nai.
Se fose unha nena, quero que se chame Rita.
E estamos xuntos.
Estaría ben que marchases hoxe para estares con Luísa.
- Estasme botando? - Non.
Non o creo. Estasme botando?
Non! Eu só…
Vasme estrañar?
- Moito. - Si?
Vinte de xaneiro, 11:00 da mañá.
Pasar por isto fíxome máis forte.
Xa non teño medo da verdade. Non podo telo.
Por min e pola miña filla.
PROBA DE HUNTINGTON
RESULTADO: PROBABILIDADE DA ENFERMIDADE 97,79 %
O descoñecido dá máis medo que a realidade.
Non vou seguir vivindo nas sombras.
Teño esa enfermidade, Huntington, mais é só unha parte de min.
Aquí dentro crece a miña mellor parte:
a miña filla.
É con ela con quen quero crear recordos a partir de agora.
Esta é a miña última gravación. Chega de estar atrapada no pasado.
O futuro está aquí, dentro de min,
e teño a certeza de que vai ser incríbel.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso