31 GRUDNIA
- Czekaj. - Znajdę dla nas mieszkanie.
- Czekaj, Rafa. - Posłuchaj. Mówię poważnie.
- Dokąd idziesz? - Co? Dziwne.
- Rita. - Rito, wybacz mi.
Nie wiedziałem, że tak…
Rita.
Rita, słyszysz mnie?
Rita?
Słuchaj uważnie.
Posłuchaj. Wybacz, proszę. Nie wiedziałem, że tak będzie.
Oszukali mnie.
Miałem napędzić jej stracha, ale się porobiło.
Rita, posłuchaj. Mają Mirandę.
A teraz chcą dorwać ciebie.
Musisz uciekać. Rozumiesz?
Musisz uciekać. Uciekaj, Rito!
Uciekaj!
Pomóż mi.
Niech ktoś mi pomoże.
Proszę.
Pomocy.
Rita!
Rita? Co się stało?
Rita.
Wezwijcie karetkę!
Spójrz na mnie.
Rita, jestem tutaj. Rita!
PODGLĄDACZKA
DZIESIĄTY STYCZNIA
Kopę lat, sąsiadko.
Chodź.
Chodź, piesku.
Wejdź.
Posadź ją i ją zwiąż, Paulo.
Siadaj.
Cicho. Siadaj.
Dlaczego to robisz?
Czemu to robisz, Cléo?
Naraziłam ci się jakoś, Cléo?
Przepraszam, jeśli coś ci zrobiłam.
Nie martw się, Mirando.
Wszystko w swoim czasie. Trochę cierpliwości, dobrze?
Zaraz zaczniemy.
Kiedyś tu mieszkałam.
To dom mojej mamy.
Uznałam, że to dobre miejsce na śmierć. Nie sądzisz?
Co ty tu robisz? Ja…
Widziałam cię martwą.
Pozory mylą.
Ależ tu jest pięknie.
Rozejrzyjmy się.
To sypialnia twojej mamy.
Spójrz na to.
Łóżko twojej mamy.
I twoje zabawki.
Spójrz.
To twoja ulubiona lalka.
Twoja ulubiona szafa.
Pamiętasz tę szafę?
W szafie Miranda chowała się,
żeby patrzeć na coś, na co nie powinna.
Kto ci to powiedział?
Skąd to wiesz? Kto ci to powiedział?
Jestem Gabriela, Mirando.
Jestem twoją siostrą.
Mamusia umarła.
To twoja wina.
Tylko nie rycz!
Rany boskie!
Sześć,
pięć,
trzy, dwa, jeden.
Pozdrów mamę.
JEDENAŚCIE LAT WCZEŚNIEJ
Wszystkiego najlepszego, mamo.
Czuję się taka samotna.
Potrzebowałam cię, wiesz?
Tęsknię za tobą.
- Hej! - Co, u licha?
Jak śmiesz tu przychodzić?
Miranda?
Jesteś mordercą.
- Potworem. - Zamknij się, bachorze.
- Puść mnie! Pomocy! - Cicho!
Bądź cicho. Zamknij się!
Bądź cicho, Mirando.
Milcz albo cię zabiję.
Mamo, czemu z nim zamieszkamy?
Ledwo go znasz.
Rito, to dobry człowiek i mnie kocha.
Zaopiekuje się nami.
Naprawdę, mamo?
Właśnie, siedź cicho. Tak będzie lepiej.
Fábio!
Penha?
Cześć. Co tak długo?
Cześć.
Stęskniłem się.
Dość, Rito.
- Niech je. - Nie, już wystarczy.
Baletnica nie powinna tyle jeść.
Mirando. Kto pod kim dołki kopie…
Od dawna zastanawiam się, jak się na tobie odegrać.
Musiałam dać upust stłumionemu gniewowi.
Za wszystko, co mi zrobił Fábio.
Nie chodziło o ból fizyczny. Nie.
Wiesz, o co chodziło?
O znęcanie się.
Upokorzenie.
Samotność.
Miałam dość bycia molestowaną.
Wiedziałaś o tym.
Wiedziałaś, że mnie bił,
że mnie gwałcił.
Pokażę ci, kto tu rządzi.
Byłam dzieckiem.
Gdybyś jakoś pomogła mi albo mamie,
zamiast patrzeć, jak umiera…
Nie podglądaj.
- No już. - Nie! Czekaj!
- Przestań! - Teraz!
Puść mnie!
Byłaś tam tego dnia. I co zrobiłaś?
Pozwoliłaś jej umrzeć, prawda?
Fábio dostał to, na co zasłużył.
Nie rycz, rozmażesz sobie makijaż.
Mam to gdzieś, Mirando.
Zależy mi tylko na tobie.
Krzyknij, to cię zabiję.
Jesteś tu uwięziona?
Pomóż mi się wydostać.
Nie znam cię.
Jestem Miranda. Fábio mnie porwał.
To morderca. Zabił moją mamę.
Nie wierzę.
Musisz mi uwierzyć.
Wierzę ci.
Nigdy mu nie ufałam.
Co teraz?
Coś nam grozi?
Nie wiem. Jest zdolny do wszystkiego. Musimy iść.
Penha, muszę iść. Spóźnię się.
Czekaj.
- Cicho. - Zabawmy się jeszcze.
Zostań ze mną.
Teraz albo nigdy.
Nie zostawię mamy samej z nim.
Potrzebujemy planu.
Mamo, nie panikuj.
Musimy jej pomóc.
Komu?
Kto to jest, kochanie?
To Miranda.
Fábio ją tu zamknął, zabił jej mamę.
To potwór, mamo. Musimy uciekać.
Odbiło ci.
Mówi prawdę. Wyjaśnię to.
Ale musimy już iść.
Musisz jej uwierzyć.
Proszę, mamo. Wynośmy się stąd.
Ten facet nas skrzywdzi. Boję się. Mamo, proszę.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Nagrywam.
Chcę zapamiętać ten dzień.
Pamiętasz pożar?
W kuchni.
Pamiętasz?
Tak.
Pamiętam.
Byłyśmy same w domu
i nagle wybuchł pożar.
To ja go wznieciłam. Bo byłam wściekła.
Chciałam spalić ten dom.
Bo to tutaj upokorzono mnie za to, że byłam adoptowana.
Potem nasza babcia, która o mnie nie dbała,
wyrzuciła mnie z domu.
Zastanawiam się tylko,
dlaczego nie pozwoliłam ci
spłonąć w tym domu.
Nie wiem dlaczego.
Jesteś potworem.
Moje życie byłoby łatwiejsze.
Cóż…
To Otto? Prześladował Ritę?
Tak, Inês.
Glório, co cię łączy z Ottonem? Znasz go?
Miranda.
- Zabrali Mirandę. - Miranda tu była?
Tak.
Jakiś facet zabrał Mirandę i zabił mojego syna.
Byłam zamknięta w łazience. Niewiele widziałam.
Potem zobaczyłam syna
całego we krwi na podłodze.
Szybciej nie mogłem. Co się stało?
Zabili Lorenza.
Używał fałszywego nazwiska.
Otto i Lorenzo to ta sama osoba.
Rafa, on nie zabił Rity.
Zostawił mi ten list.
Wszystko w nim wyjaśnia.
Nie chcę go oddać policji. Boję się.
Ufam tylko tobie.
Oczywiście, Glório.
Mamo, jeśli czytasz ten list, to znaczy, że nie żyję.
Wybacz, że przeze mnie cierpiałaś.
Zrujnowałem życie moim bliskim.
Wziąłem udział w nie mojej zemście.
Rita zapłaciła za to życiem.
Oto adres zabójcy.
Niech zapłaci.
Ty jesteś Paulo?
A co z Heitorem?
I jego rodziną?
Co oni mają wspólnego…
Bardzo dużo, kochana.
Ale spokojnie.
Najpierw opowiem ci o Fernando. Wszystko po kolei.
Fernando?
Jesteś taka naiwna. Zawsze taka byłaś.
Głuptasie.
Fernanda i mnie wiele łączyło.
Był wściekły na szwagra, który skradł miłość jego życia.
Dianę.
Myślał, że była jego siostrą.
Istny obłęd.
Spiknęliśmy się, by osiągnąć wspólny cel.
Zemsta najlepiej smakuje na zimno.
Znając nas, wcale nie będzie zimno.
To nie gierki, Fernando.
Kiedy coś postanowię…
dopinam swego.
Naprawdę chcę
namieszać Mirandzie w głowie.
A ja Heitorowi.
Odbiorę mu Dianę, Luísę i wszystkie pieniądze.
Jestem gotowa…
na wszystko, by to osiągnąć.
Jasne?
A ty?
Ja?
Zrobię wszystko.
Naprawdę?
Połączyła nas nienawiść.
Nienawiść jest silniejsza od miłości.
Jesteś szalona.
Tak! Jestem szalona.
Oszalałam przez nienawiść.
Ta nienawiść nigdy nie przeminęła.
Tylko się wzmagała. A po latach, gdy babcia była w klinice…
Skąd o niej wiesz?
Dostała to, na co zasłużyła. I tyle.
Co ja ci zrobiłem?
Chyba mnie nie poznajesz.
Jestem chłopakiem Rity.
Kogo?
Za każde kłamstwo ci przywalę.
Kłamiesz, obrywasz.
Prosty rachunek.
- Pomyliłeś mnie z kimś. - To co?
Nikogo nie zabiłem.
Gadaj, skurwielu.
Przyznaję. To ja.
Zabiłem ją.
Ale to nie był mój pomysł. Wykonywałem rozkazy.
Ona mi kazała.
To jej wina, nie moja.
Rita! Co się stało? Rita!
Jaka ona, sukinsynu?
Gadaj, kurwa.
Cléo, do cholery!
Cléo?
To siostra Mirandy.
Chce się na niej zemścić. Zmusiła mnie do zabicia Rity.
Gdzie Miranda?
Nie wiem.
A teraz, Mirando,
opowiem ci najlepszą część planu.
Szukałam mieszkania naprzeciwko twojego.
Miałam idealny widok. Doskonały, Mirando.
Wiedziałam, że będziesz mnie obserwować.
Zawsze byłaś zbyt ciekawska.
Biorę. Biorę to mieszkanie.
Wpadłaś w moją pułapkę.
Wtedy Fernando i ja
zaczęliśmy odstawiać teatrzyk.
Uprawialiśmy seks przy oknie.
Obserwowałaś nas.
Z coraz większym
zaciekawieniem.
Przyznaj się.
Uzależniłaś się od nas.
Tak.
O to nam chodziło.
Wirus w moim komputerze, klienci.
Myślałam o mojej zemście,
a Fernando o swojej.
Ta zemsta robi się coraz gorętsza.
Wtedy poprosiłam cię, byś zajęła się Barbie
i dałam ci klucz do mojego mieszkania.
Mirando!
Założyłaś moje ciuchy, Mirando. Wyglądałaś doskonale!
Wiedziałam, że prześpisz się z Fernandem.
Wiesz, że…
zabiłam człowieka?
Jego? Tak.
Wtedy oficjalnie złamałaś prawo, odebrałaś komuś życie.
Cześć, Cléo.
U mnie wszystko gra.
Ktoś chce z tobą porozmawiać.
Proszę.
Co słychać, Cléo?
Znowu coś knujesz, co?
Fajnie było.
To mój klient.
Cześć. Jest Cléo?
- Chcesz krzyczeć? Śmiało! - Pomocy!
- Krzycz! - Pomocy!
Jesteście chorzy.
Puść mnie!
On prawie mnie zgwałcił.
Obszedł się z tobą delikatnie. Miałaś fuksa.
Mogłam poprosić, by bardziej się postarał.
- Jesteś obrzydliwa. - Zamknij się!
Nie rozumiem, Cléo.
Czemu zaprosiłaś mnie na imprezę?
Miałaś umrzeć tamtej nocy,
ale pojawiła się szansa na coś innego.
Wtedy połapałam się, jakie to będzie ekscytujące.
- Wszystko gotowe? - Sala gotowa.
POD TYM ADRESEM ODBYWA SIĘ IMPREZA.
CHODŹ, DIANO. NIESPODZIANKI!
Kto by pomyślał, że ta nudna dziewczyna stanie się taką kobietą?
Gdy cię zobaczyłam, nie mogłam się oprzeć.
Zadzwoniłam do Heitora i Diany, ale najpierw
chciałam cię tylko dla siebie. Przynajmniej na trochę.
Kochanie, jak sobie radzisz?
- Stresuję się, ale jestem szczęśliwa. - To normalne na pierwszej imprezie.
Wiedziałam, że sobie z tym poradzisz.
Potrzebujesz czegoś? Jak tam?
Wszystko gra, mamo.
Jest lepiej, niż sądziłam.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Wiesz, że uwielbiam nazywać cię mamą?
Naprawdę.
Wszyscy się zdziwią, kim jestem.
Tak, skarbie.
- Zadzwoń, jak skończysz. - Dobrze. Buziaki.
Pa.
NIEZNANY NUMER PRZYSZŁA DIANA.
Miałam cię zabić,
a Fernando miał zająć się jego szurniętą rodziną.
Ale wiesz, że jestem zaborcza.
Chcę to wszystko dla siebie. Chaos też.
Gdzie jest Heitor?
- Co tu robisz? - Szukam męża. Gdzie on jest?
To kiepski moment, by go szukać.
NIEZNANY NUMER CHCESZ WIEDZIEĆ, GDZIE JEST?
SZUKAJ POKOJU NUMER SZEŚĆ
Ty?
Nerdka Heitora!
Nie zbliżaj się do mojego męża!
Ty sukinsynu! Jesteś ze swoją kochanką w pokoju numer sześć?
Wezwałeś mnie tu, żeby mnie upokorzyć?
- Chcesz mnie upokorzyć? - Przestań!
- Mów! - Przestań! Nie po to tu jestem.
Dostałem anonimową wiadomość.
Miałem tu przyjechać,
by dowiedzieć się, kto jest ojcem Luísy.
Już wiem.
Posłuchaj.
Nikt nie odbierze mi Luísy.
Dobrze się wtedy bawiłam.
Miałam cię tylko dla siebie.
A ty miałaś mnie dla siebie.
Szkoda, że nie wiedziałaś.
Heitor?
Szukałem cię.
To nie moja robota.
Chodźmy.
Diana tu jest.
Wiem.
Ktoś nas wrobił.
Z jakiegoś powodu mnie tu ściągnęli.
Chodźmy.
Dość gadania o imprezie.
Skończmy tę farsę.
Umrzesz.
Teraz.
Już czas, Mirando.
Już czas.
Prawie.
Miałaś szczęście, więc powiem ci, co się stało z Dianą.
Diana?
Pisałaś do mnie. Co tutaj robisz?
Heitor wie wszystko. Wie, że nie jest ojcem Luísy.
Odbierze mi ją.
- Dupa blada. - Spokojnie. Ogarnę to.
Kurwa, mam przesrane.
Życie mi się wali.
Moje małżeństwo, rodzina…
Pomóż mi.
Pomóż mi. Wiesz, że tylko na ciebie mogę liczyć?
- Tylko na ciebie. - Pomogę ci.
Muszę poznać prawdę.
Powiedz mi.
Luísa to moja córka?
Tak.
- Wybacz mi. - Nie.
To okropne, że to przed tobą ukrywałam,
ale rozumiesz, prawda?
Nie. Mogłaś mi powiedzieć.
Okłamywałaś mnie przez tyle lat.
Mogłaś mnie nie okłamywać.
Kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży,
byłam już z Heitorem.
- Kochałam go. - Nie.
- Tak. - Nie!
Miałaś na jego punkcie obsesję.
Nie mogłaś pokochać swojego brata.
Nie miałbym nic przeciwko.
Wychowywałbym córkę mimo to.
Tamtej nocy…
to był tylko seks.
Nie miłość.
Jak to nie?
Oczywiście, że to była miłość.
Nigdy cię nie kochałam.
Kłamiesz.
- Wiem, że mnie kochasz. - Nie.
Próbowałaś zapomnieć, bo jesteś moją siostrą.
Nie jestem twoją siostrą!
Nie jestem twoją siostrą.
Fernando to rozpieszczony bachor bez hamulców.
Gdy miłość jego życia go odrzuciła,
zobaczył, że jego plan nie działał.
Wtedy mu odbiło, że tak to ujmę.
Chciałam być z nim.
Nie z tobą.
Gdybym ci powiedziała, nie zostawiłbyś mnie w spokoju.
Zamknij się, Diano. Mówię ci.
- Zamknij się. - Byłam samolubna? Tak.
Nie zależało mi na tobie. Luísa mnie nie obchodziła.
Nikt mnie nie obchodził!
Nikt!
- Zamknij się! - Nikt!
Zamknij się!
Spójrz mi w oczy i powiedz, że nic do mnie nie czujesz.
Mów!
Coś czuję.
Litość.
Tak bardzo cię kocham.
Bardziej, niż sądzisz.
Szybko, Lorenzo! Pomóż mi!
Uważaj na głowę. Wrzućcie ją do środka i tyle.
Świetnie. Podaj jej torebkę.
Jedziemy!
Cześć, Fe.
Spieprzyłem sprawę.
Jak to? Gdzie jesteś?
Zabiłem Dianę.
Co takiego?
Unosi się na wodzie i nic nie ma sensu.
Albo skoczę z balkonu, albo wezwę gliny.
Wyluzuj. Nic z tych rzeczy.
Nie zadzwonisz na policję.
Zostań tam. Już jadę.
- Nie wytrzymam. To koniec. - Uspokój się. Zaraz będę.
Nie martw się, pomogę ci. Będzie dobrze.
Zmiana planów.
Jedziemy do penthouse’u.
Los uśmiechał się do mnie tamtej nocy.
Oto twoje zbawienie, Fe.
Bierz ją.
Tak. Świetnie, Fernando.
Zostaw ją tu.
Świetnie.
Gdy znajdą ciało, Miranda będzie musiała się tłumaczyć.
Heitor i ona będą głównymi podejrzanymi.
Zasłużyła na to. Jak stąd wyjść, Fernando?
Tylnymi drzwiami.
Prowadzą na ulicę bez kamer. Nikt cię nie zobaczy.
Fernando chętnie obarczył cię winą za śmierć Diany.
Nie.
To niemożliwe. Fernando by…
To nie wszystko. Nie chcesz usłyszeć reszty?
O co chodzi, Zoe? Nie mam nastroju na utarczki z tobą.
- Co jest? - Mam przesrane.
Czemu rozpaczasz?
Rodzice odcięli mnie od kasy.
Musisz mi pomóc. Nie wiem, co robić.
Jeśli mi nie pomożesz, zabiję cię.
Spokojnie, opuść broń.
Opuść broń.
Wiem o wszystkim.
O pieniądzach Diany i jej mamy.
I wiem, że byłeś zamieszany w morderstwo Bernarda.
Wszystko im powiem.
Wiesz dlaczego, Fernando? Bo nie mam nic do stracenia.
Pociągnę cię za sobą. Ty sukinsynu.
Nie zrobisz tego.
Bo mnie kochasz, Zoe.
Zawsze mnie kochałaś.
Fernando?
Powiem ci wszystko.
Chcesz poznać prawdę?
No dobrze.
Powiem ci wszystko, Mirando.
Spójrz na mnie. Patrz na mnie.
Fernando chciał pogrążyć Heitora.
Wsadzić go za kratki.
Ale to Vitória handluje żywym towarem.
Pomogłam jej w interesach, a ona pomogła mi się zemścić.
Ale po tym, jak Fernando zabił Dianę,
bardzo łatwo było mu zabić Zoe.
Nikt nie mógł nam przeszkodzić.
Diana nie żyła, wiedział, że jest ojcem Luísy.
Musiał się tylko pozbyć Heitora.
I zgarnąć majątek, jaki Heitor zostawiłby córce.
Ale była jedna niewiadoma. Ty.
Jak zawsze.
- Gadaj, gdzie jest Miranda. - Cléo ją zabrała.
- Dokąd?
Gadaj, skurwielu!
Pojechała z nią do ich rodzinnego domu.
Dlaczego to robisz? Co?
Nie musisz tego robić.
Powiedziałem ci wszystko, co wiem!
Nie znasz Cléo.
Zmusiła mnie do tego.
Zmusiła mnie. To jej wina.
Ona i ten skurwiel, Fernando.
- Fernando? - Tak, pieprzony Fernando.
To on ukradł ci bransoletkę.
On i Cléo wszystko uknuli.
Spiknęli się, kurwa.
Coś ci powiem.
Zaczęli wszystkich zabijać.
Chciałem się wycofać, ale ona zaczęła mnie szantażować.
Na pewno nie jesteś takim przegrywem.
Przegrywem?
Czekaj. Jestem przegrywem?
Nie, nie jesteś.
Jesteś niesamowita.
Dostaliśmy anonimowy cynk o miejscu pobytu Mirandy.
Jedziemy.
Czemu to zrobiłaś? Nie mogłaś mnie po prostu zabić?
- Dlaczego? - Próbowałam, Mirando.
Wtedy…
w noc sylwestrową.
Ale los chciał mi pokazać,
że możesz bardziej cierpieć.
Zadam ci pytanie.
Bez urazy, dobra?
Dziecko, które nosisz,
jest Fernanda czy Heitora?
Nie wiesz, prawda?
Puszczalska Miranda.
Wiem, że chcesz, by było Heitora.
Skończmy z tym szajsem.
Gdy zrzuciłam cię z balkonu,
kazałam zabić Ritę.
Rita.
Tylko nie Rita.
Wiem.
- Ty… - Uważasz ją za swoją młodszą siostrę?
Ja jestem twoją młodszą siostrą.
Jestem twoją młodszą siostrą.
Szybciej. Musimy uciekać.
Muszę zabrać swoje rzeczy.
Jestem gotowa, mamo.
Co tu się dzieje?
Wypuść nas, Fábio.
Idziemy.
Nigdzie nie idziecie. Zabiję ją.
Kończymy sprawę?
Umrzesz tak, jak na to zasłużyłaś.
Zakończę twoje żałosne życie.
Wiesz, że wyświadczam ci przysługę?
Prowadzisz smutne życie.
Masz okropne życie.
Pomogę ci dotrzeć do Rity.
A przy okazji…
powiedz mamie…
No i co zrobisz?
Zabijesz siostrę?
Tak?
Puszczaj!
Ruchy!
Otwierać. Policja!
Co?
POLICJA
Wybacz mi, kochanie.
Już dobrze, Rito.
Wszystko się ułoży.
Usiądź. Proszę.
Gdybyś nie wezwała policji, już byśmy nie żyły.
Uratowałaś nas, Mirando.
Nigdy cię nie opuszczę.
Niestety Rita nie przeżyła.
Przykro mi, Mirando.
Mirando?
Słyszysz mnie? Wszystko w porządku?
Tak, nic mi nie jest.
Co się stało z Vitórią?
Namierzyliśmy Vitórię za pomocą laptopa Cléo.
Interpol już ją ściga.
Szefuje jednej z większych grup
zajmujących się prostytucją i handlem ludźmi w kraju.
Czy Fernando został aresztowany?
Słuchaj…
Mirando, Fernando zmarł
trzydziestego pierwszego grudnia.
Przed twoim wypadkiem.
Wdał się w bójkę z Heitorem.
Pistolet wystrzelił,
Fernando nie przeżył.
- Czyli Heitor… - Żyje.
Rok, w którym przeżyłam dwa życia, dobiegł końca.
Jednego życia nie wybrałam sama.
Wiele straciłam.
Będę tęsknić za Ritą,
zwłaszcza teraz, gdy mam się czym dzielić.
Ale wiem, że nie jestem sama.
Wiem, że to mój syn.
A jeśli to dziewczynka?
Pokocham ją.
Zwłaszcza jeśli wda się w mamę.
Jeśli to dziewczynka, dam jej na imię Rita.
Jesteśmy razem.
Powinieneś spędzić dzień z Luísą.
- Wyganiasz mnie? - Nie.
Nie do wiary. Wyganiasz mnie?
Nie! Ale chcę…
Będziesz tęsknił?
- Bardzo. - Naprawdę?
Dwudziesty stycznia, jest jedenasta.
Po tym wszystkim jestem silniejsza.
WYNIKI BADAŃ
Już nie boję się prawdy. Nie mogę się jej bać.
Dla dobra mojego i córki.
WYNIKI BADAŃ NA CHOROBĘ HUNTINGTONA
PRAWDOPODOBIEŃSTWO CHOROBY: 97,79%
Niewiedza przeraża bardziej niż prawda.
Nie będę już żyła w ukryciu.
Choroba Huntingtona to tylko część mnie.
We mnie rośnie moja najlepsza część.
Moja córka.
To z nią chcę tworzyć wspomnienia.
To moje ostatnie nagranie. Mam dość życia przeszłością.
Noszę w sobie przyszłość.
Na pewno będzie cudowna.
Napisy: Łukasz Białk