‎ผมอยากเล่าเรื่องบุคคลผู้หนึ่ง
‎ที่เปลี่ยนวิธีคิดเรื่องบลูโซนของผมไปโดยสิ้นเชิง
‎ชายผู้อาศัยอยู่บนเกาะอิคาเรีย กรีซ ‎เขาชื่อสตามาติส โมริไอติส
‎นี่แหละเขา
‎ตอนหนุ่มๆ สตามาติสออกจาก ‎อิคาเรียและย้ายไปอยู่สหรัฐฯ
‎เพราะเขาต้องการยืนด้วยลำแข้งตัวเอง
‎เขาเป็นคนกรีกที่ทำงานหนัก ‎ได้งานเป็นช่างทาสี และเริ่มเก็บเงินได้ทันที
‎เขามีรายได้มากพอที่จะซื้อเชฟโรเล็ต
‎แต่งงานกับคนอเมริกันเชื้อสายกรีก
‎และซื้อบ้านอยู่ชานเมือง
‎มีลูกสองสามคน ใช้ชีวิตแบบคนอเมริกัน
‎แต่ตอนอายุ 66 เขาพบว่า ‎ตัวเองหายใจไม่สะดวก
‎เขาไปหาหมอสามคน ทุกคนวินิจฉัยเหมือนกัน
‎"มะเร็งปอดระยะสุดท้าย ‎คาดว่าคุณจะตายในหกเดือน"
‎เขาเลยถามตัวเองว่า ‎"เอาละ ฉันจะตายในอเมริกา
‎หรือจะตายที่อิคาเรีย แผ่นดินเกิดของบรรพบุรุษ"
‎ดังนั้นเขากับภรรยาจึง ‎ย้ายไปอิคาเรียเพื่อตายที่นั่น
‎แต่ในช่วงหกเดือนต่อมา เขาเริ่มหายใจสะดวก
‎ระหว่างดื่มไวน์อิคาเรีย
‎เขากลับไปคบหากับเพื่อนเก่า
‎เขาออกไปที่สวนหลังบ้านและเริ่มปลูกองุ่น
‎เขาบอกตัวเองว่า
‎"ฉันคงไม่ทันได้เห็นองุ่นพวกนี้ออกผลหรอก
‎แต่ภรรยาของฉันจะได้เห็น
‎และก็จะคิดถึงฉันตอนที่เธอเก็บผลองุ่นพวกนี้"
‎หลายเดือนผ่านไป
‎จนเป็นปี
‎และหลายปี
‎สบายดีไหมครับ ‎แดน บิวต์เนอร์ ดีใจที่ได้เจอครับ
‎ขอบคุณ
‎ผมนึกว่าคุณจะดูแก่กว่านี้เสียอีก
‎ผมแก่แล้ว
‎ใช่ แต่คุณดูไม่แก่เลย
‎สามสิบห้าปีต่อมา ผมเจอเขาตอนอายุ 102 ปี
‎เขาไม่เพียงยังมีชีวิตอยู่ ‎แต่เขากำลังเก็บเกี่ยวองุ่นพวกนี้ด้วย
‎ในฐานะนักข่าว ผมถามเขาว่า ‎"ความลับของคุณคืออะไร
‎เขาแค่ยักไหล่แล้วพูดว่า "ไม่รู้สิ"
‎"สงสัยผมลืมตายมั้ง"
‎สตามาติสไม่ได้ออกกำลังกายเพิ่ม ‎เขาไม่ได้เริ่มกินยาสูตรใหม่
‎ที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจทำอะไร ‎เพื่อให้สุขภาพดีขึ้นเลย
‎เขาแค่เปลี่ยนสภาพแวดล้อม
‎ผมเชื่อที่สุดว่าถ้าคุณอยู่อเมริกา ‎แล้วอ้วนและไม่แข็งแรง
‎มันไม่น่าใช่ความผิดของคุณ
‎เราออกแบบให้กิจกรรมใช้แรง ‎แทบทั้งหมดหายไปจากชีวิต
‎โดยใช้สิ่งประดิษฐ์จักรกลแทน
‎เราเดินไม่เกินสองก้าว
‎ก็เจอคุกกี้ มันฝรั่งทอดหรือน้ำอัดลมแล้ว
‎แถมเรายังมีความโหยหาไขมัน ‎เกลือ และน้ำตาลอยู่ในระดับดีเอ็นเอ
‎และพักผ่อนทุกเมื่อที่ทำได้
‎ที่ผ่านมาเรามีวิวัฒนาการใน ‎สภาพแวดล้อมที่ยากลำบากและขาดแคลน
‎ส่วนตอนนี้เราอยู่ใน ‎สภาพแวดล้อมที่สะดวกและล้นเกิน
‎ผมคิดว่าส่วนใหญ่เราเป็นเหยื่อของสภาพแวดล้อม
‎ซึ่งนำไปสู่ความคิดการใหญ่ขึ้นว่า ‎ถ้าเราอยากเห็นคนอเมริกันมีสุขภาพดีกว่านี้
‎เราต้องสร้างสภาพแวดล้อมให้อยู่ในที่ทาง
‎แบบบางแห่งบนโลกซึ่งมีกลุ่มคนอายุยืน
‎ซึ่งก็คือ บลูโซน
‎(อยู่ถึง 100: ความลับของบลูโซน)
‎หลังจากสำรวจบลูโซนทุกแห่งนั้น
‎รวบรวมได้งานวิจัยหลายพันหน้า
‎เฝ้าสังเกตการณ์มานานหลายปี
‎แม้ว่าสถานที่เหล่านี้จะอยู่กระจัดกระจาย
‎แต่เราก็เริ่มเห็นแบบแผนบางอย่าง
‎(โลมาลินดา)
‎ไม่ว่าเราจะเห็นคนอายุยืนที่ไหนในโลก
‎เราจะเห็นสิ่งที่เหมือนกันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎จากที่เห็นทั้งหมดนั้น พวกเขาไม่ได้ออกกำลังกาย
‎แต่เวลาที่พวกเขาไปทำงานหรือไปบ้านเพื่อน
‎หรือกินข้าวนอกบ้าน พวกเขาจะเดินไป
‎พวกเขามีสวนหลังบ้าน
‎ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับทำ ‎กิจกรรมใช้แรงที่ไม่หนักจนเกินไป
‎พวกเขาไม่มีเครื่องทุ่นแรง ‎ช่วยทำงานบ้านหรืองานในสวน
‎ประเด็นคือพวกเขาเคลื่อนไหวตามธรรมชาติ
‎และผมเชื่อว่าพวกเขาขยับร่างกายมากกว่า
‎การเข้ายิมเสียอีก
‎สิ่งสำคัญของการมีสุขภาพดีคือเคลื่อนไหวให้เร็ว
‎ดูสิ
‎พวกเขามีทัศนคติที่ถูกต้อง
‎ที่จริงพวกเขาเจอความเครียดเหมือนเรา
‎แต่พวกเขามีพิธีกรรม ‎ประจำวันอันศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น
‎ช่วยผ่อนคลายความเครียด ‎และการอักเสบที่เป็นผลตามมา
‎ผมว่าโดยรวมแล้วชีวิตผมสุขสงบนะ
‎กังวลไปก็ไม่ช่วยอะไร
‎พวกเขามักจะเป็นสมาชิกชุมชน ‎ที่มีความศรัทธาในบางสิ่ง
‎เข้าร่วมกิจกรรม
‎หาเวลางีบหลับ
‎หาความสุขหลังเลิกงาน
‎พวกเขามีคำศัพท์ใช้เรียกเป้าหมายชีวิต
‎ชาวโอกินาวะมีอิคิไก
‎ชาวคอสตาริกามีแพลน เดอ วีดา
‎แต่ประเด็นคือ พวกเขารู้ว่า ‎พวกเขาตื่นมาในตอนเช้าเพื่ออะไร
‎และพวกเขาใช้พลังและ ‎ศักยภาพของตนลงมือทำงานทุกวัน
‎(ทัศนคติ)
‎เมื่อพูดถึงอาหารการกิน ประเด็นสำคัญคือ
‎พวกเขาชอบกินอาหารอร่อย
‎ส่วนใหญ่เป็นอาหารจากพืชที่ไม่ปรุงแต่ง
‎เช่น ธัญพืชไม่ขัดสี
‎ผักใบเขียว
‎พืชหัว เช่น มันเทศ
‎ถั่วเปลือกแข็ง
‎ถั่วดูจะอยู่ในอาหารหลักของคนอายุยืนทุกที่ในโลก
‎และข่าวดีก็คือ ดื่มไวน์ได้นิดหน่อย
‎ชาอะไรที่เหมาะจะดื่มประจำวันครับ
‎ไวน์
‎มีการพูดถึงสิ่งที่พวกเขาไม่กินด้วย
‎ชาวโอกินาวะมีคำกล่าวที่หลักแหลมว่า
‎"ฮารา ฮาชิ บุ"
‎ซึ่งเตือนให้พวกเขาหยุดกินเมื่อท้องอิ่ม 80%
‎พวกเขากินอาหารกับครอบครัว
‎พวกเขาแสดงความขอบคุณก่อนมื้ออาหาร
‎และกินช้า
‎เพราะพูดคุยกันไปด้วยระหว่างนั้น
‎ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทาง ‎ที่จะกินอย่างไม่บันยะบันยัง
‎ดังนั้นสิ่งสำคัญที่สุดคือการสร้างสายสัมพันธ์
‎ครึ่งนึงของผู้ที่ยึดแนวทางการมีอายุยืน
‎ให้ความสำคัญต่อครอบครัวเป็นอันดับแรก
‎ผมพบว่าพวกเขาดูแลพ่อแม่สูงวัยใกล้ชิด
‎ไม่ใช่ส่งพวกเขาไปอยู่บ้านพักคนชรา
‎พวกเขาทุ่มเทให้คนรัก ‎และคู่สมรสโดยการอยู่ดูแลกัน
‎พวกเขาทุ่มเทให้ลูกๆ ของตน
‎เพื่อที่ลูกจะได้ไม่ส่งพวกเขาเข้าบ้านพักคนชรา
‎และพวกเขาก็ใส่ใจเป็นพิเศษกับวงสังคมที่ใกล้ชิด
‎ชาวโอกินาวะเรียกสิ่งนี้ว่า โมไอ
‎ซึ่งก็คือแวดวงเพื่อนฝูงที่คุณทุ่มเทใส่ใจตลอดชีวิต
‎การมีกัลยาณมิตรเป็นความลับที่สำคัญที่สุด
‎ที่ช่วยให้ผู้คนในบลูโซนทำสิ่งที่ถูกต้อง
‎และหลีกเลี่ยงสิ่งผิด
‎เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่เจ็บป่วยจนทำให้ชีวิตสั้นลง
‎(สายสัมพันธ์)
‎ผมเลยแน่ใจว่า
‎ตัวชี้วัดที่บลูโซนทั้งห้าแห่งมีร่วมกันคือคำตอบ
‎ตอนนี้สิ่งที่ผมต้องการคือโอกาสที่จะพิสูจน์
‎(ปี 2009)
‎หลังจากที่นายกเทศมนตรีพูด ถ้าคุณรับช่วงต่อ…
‎โอเค เยี่ยม
‎- ตกลงนะ ‎- เยี่ยม
‎เอาละ พร้อมไหม
‎(เมืองอัลเบิร์ตลี มินนิโซตา)
‎เป้าหมายของโครงการนี้ ‎คือเพิ่มอายุขัยอีก 10,000 ปี
‎ฟังดูเป็นตัวเลขที่ใหญ่โต ‎แต่มันหมายความว่ายังไง
‎เป้าหมายคือให้ผู้อยู่อาศัยในอัลเบิร์ตลี
‎มีอายุขัยเพิ่มสองปี
‎ดังนั้นในปี 2009 ผมเริ่มคิดจริงจังว่า
‎ผมขอนำแนวคิดต่างๆ ที่ได้เรียนรู้จากบลูโซน
‎ไปใช้ในอเมริกาได้ไหม
‎นำไปใช้ในชุมชนที่ต้องการจริงๆ
‎ตอนนั้นผมติดต่อผู้เชี่ยวชาญระดับสูงหลายคน
‎พวกเขาบอกผมว่า "ถ้าคุณอยากสร้างบลูโซน
‎ให้เริ่มจากเมืองที่มี ‎ประชากรประมาณ 20,000 คน"
‎ซึ่งมีจำนวนคนเยอะพอที่จะมีศาลากลาง
‎สุดท้ายเราเลือกเมืองที่มีประชากร 18,000 คน
‎ชื่ออัลเบิร์ตลี ในมินนิโซตา
‎เหมือนเมืองเล็กส่วนใหญ่
‎มันสะท้อนให้เห็นสุขภาพของคนอเมริกันที่เหลือ
‎แต่เมืองนี้มีโครงสร้างพื้นฐาน ‎ซึ่งพร้อมจะเป็นเมืองที่สวยงาม
‎ผมจำวันแรกที่ไปถึงอัลเบิร์ตลีได้
‎มีผู้นำของเมืองนั้น ‎มารวมตัวกันฟังผมนำเสนอไอเดีย
‎หมายความว่าพวกเขา ‎จะดูเด็กลง รู้สึกกระฉับกระเฉง
‎และน่าจะมีอายุยืนขึ้น
‎และยังมีอัตราผู้ป่วย ‎โรคหัวใจและหลอดเลือดน้อยลง
‎แล้วทุกคนก็ออกจะสับสน
‎ผมก็เริ่มเหงื่อแตก
‎เพราะคิดว่า " พวกเขาไม่เข้าใจ"
‎มีคำถามไหมครับ
‎แต่ผมจำได้ว่ามีคนขายประกัน ‎ของสเตทฟาร์ม บริษัทในท้องถิ่น
‎ชายตัวสูง
‎เขายืนขึ้นและพูดว่า "เมืองนี้ต้องการสิ่งนี้"
‎และบ็อบ แกรห์ม ชายกำยำอีกคนของเมืองนี้
‎ซึ่งเหมือนจะแก่กว่าคนเมื่อกี้ก็บอกว่า ‎"ใช่ เราต้องทำให้เป็นจริงให้ได้"
‎แล้วก็นั่นแหละ
‎เมื่อผู้นำเหล่านั้นพูดออกมา ‎ก็ส่งผลสะเทือนต่อกันเหมือนโดมิโน
‎(โปรเจกต์บลูโซน ‎กิจกรรมแรก ฤดูร้อนปี 2009)
‎เราคิดค้นวิธีทดสอบพลกำลัง
‎เพื่อคำนวณอายุขัยเฉลี่ยของคน
‎เราได้รู้ค่าบีเอ็มไอ รู้ว่าพวกเขากินอะไรบ้าง
‎ได้รู้ว่าพวกเขามีพฤติกรรม ‎อีกหลายอย่างที่ดีต่อสุขภาพ
‎ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับเรา
‎แล้วเราก็เริ่มเปลี่ยนสภาพ ‎แวดล้อมของพวกเขาอย่างมีระเบียบวิธี
‎ทีละน้อย
‎จากการเดินทางไปเยือนบลูโซน ‎ทั้งห้าแห่งทำให้ผมรู้ว่า
‎คนอายุยืนทำอะไรบ้างถึงมีชีวิตยืนยาว
‎พวกเขาฉลาดกิน เคลื่อนไหวเป็นประจำ
‎พวกเขามีทัศนคติที่ถูกต้อง และรู้วิธีเข้าสังคม
‎แต่ผมคิดการใหญ่ที่พยายาม ‎จะนำแนวคิดเหล่านั้นมาปรับใช้
‎สิ่งแรกที่เราพยายามทำคือแนวคิดเรื่องโมไอ
‎เรารวบรวมคนในอัลเบิร์ตลีแล้วแบ่งเป็นกลุ่มย่อย
‎ซึ่งผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะได้ผลไหม ไม่รู้เลย
‎ผมท้าพวกเขาว่า "อีกสิบสัปดาห์
‎ผมอยากให้พวกคุณมาเดินด้วยกัน"
‎แล้วรู้อะไรไหม ‎ไม่กี่ปีต่อมามีรายงานใหม่ๆ พบว่า
‎เกือบครึ่งหนึ่งของมิตรภาพ ‎ที่เกิดขึ้นในกิจกรรมนี้ยั่งยืนยาวนาน
‎เพราะแนวคิดโมไอนี้เอง
‎อลิซ พวกคุณจะมีวันบังเอิญเจอกันบ้างไหม
‎ถ้าไม่ได้มารวมกลุ่มเดินแบบนี้
‎ไม่ คงไม่
‎- มิตรภาพใหม่เอี่ยม ‎- มิตรภาพใหม่เอี่ยม
‎บลูโซนเหล่านี้มีศัพท์เฉพาะเรียกเป้าหมายชีวิต
‎โลมาลินดาสอนเราเรื่องพลังของงานอาสาสมัคร
‎การดูแลผู้อื่น
‎เราสร้างโอกาสให้พวกเขา ‎ได้ทำงานอาสาสมัครที่ผ่านการคัดสรรทันที
‎เรารู้ว่าอาสาสมัครมีอัตราการป่วย ‎เป็นโรคหัวใจน้อยกว่าคนทั่วไป
‎พวกเขามีน้ำหนักตัวน้อยกว่า
‎และมีต้นทุนการดูแลสุขภาพที่ต่ำกว่า
‎จากนั้นเราก็เริ่มแนะนำหลักการเรื่องอาหาร
‎และเริ่มมีร้านขายของชำเพื่อสุขภาพ
‎ภัตตาคารเพื่อสุขภาพ
‎และสุดท้าย
‎ย่านร้านค้าใจกลางเมือง ‎แห่งนี้กำลังซบเซาลงเรื่อยๆ
‎ส่วนชุมชนสำคัญสี่แห่งในอัลเบิร์ตลี
‎ไม่มีชุมชนไหนเลยที่มี ‎ทางเดินเท้าสะดวกเข้าย่านร้านค้านั้น
‎เรากับสภาเมืองจึงร่วมกัน ‎สร้างทางเท้าที่เดินได้และน่าเดินกว่าเดิม
‎เราสร้างเลนจักรยาน
‎เราสร้างทางเดินรอบทะเลสาบที่อยู่ใกล้เคียง
‎และเราสร้างทางเท้า
‎เพื่อให้คนจากเกือบทุกชุมชน ‎ในอัลเบิร์ตลีสามารถเดินเท้าเข้าย่านร้านค้า
‎เราจัดงานทดสอบพลกำลังครั้งที่สอง
‎และเราพบว่าอายุขัย ‎ขยับเพิ่มขึ้นมากกว่าที่เราคาดไว้
‎ซึ่งทำให้ทุกคนตื่นเต้นมาก
‎จนมีช่องทีวีระดับประเทศมาทำข่าว
‎พวกคุณทำได้ดีกว่าที่คาดไว้ด้วยซ้ำ
‎คุณหวังไว้ว่าจะเพิ่มอายุขัยสักสองปี
‎แต่คุณกลับเพิ่ม…
‎- สามจุดหนึ่งปี มันวิเศษมาก ‎- สามจุดหนึ่งปี
‎(โปรเจกต์เพื่อสุขภาพของ ‎อัลเบิร์ตลีประสบความสำเร็จ)
‎(เมืองเล็กๆ ในมินนิโซตา ‎สุขภาพดีขึ้น และอายุขัยเพิ่มถ้วนหน้า)
‎(การรณรงค์รักสุขภาพยืดอายุขัยชาวเมือง)
‎ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเราสามารถ ‎สร้างบลูโซนในเมืองเล็กๆ นี้ของอเมริกา
‎แต่ระดับประเทศล่ะจะได้ผลไหม
‎คำถามนี้พาผมไปอีกฟากของโลก
‎ซึ่งผมพบเกาะแห่งนึง ‎ที่นำเสนอวิสัยทัศน์ของบลูโซนแห่งอนาคต
‎บลูโซน 2.0
‎สิงคโปร์เป็นสังคมที่ถูกสร้างขึ้นทั้งหมด
‎นี่คือเกาะเล็กๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
‎ยาวแค่ประมาณ 48 กม.และกว้าง 25 กม.
‎นี่คือสังคมเมืองที่ซับซ้อน
‎เต็มไปด้วยตึกสูงล้ำยุค ‎และมีประชากร 5.8 ล้านคน
‎แต่ประชากรที่นี่นอกจากมีความสุขที่สุดในโลก
‎ตามมาตรวัดหลายอย่าง
‎ที่นี่ยังเป็นประเทศที่รวยที่สุดแห่งหนึ่งด้วย
‎และสิ่งที่ทำให้ประเทศนี้ไม่ธรรมดา ‎เลยจริงๆ คือเมื่อดูอดีตเมื่อชั่วคนที่แล้ว
‎เดิมสิงคโปร์เป็นหมู่บ้านชาวประมง ‎ซึ่งมีอายุขัยต่ำกว่าค่าเฉลี่ยทั่วไป
‎ส่วนปัจจุบันผลการศึกษาทั่วโลกระบุว่า
‎ชาวสิงคโปร์มีชีวิตยืนยาว ‎และมีคุณภาพสูงที่สุดในโลก
‎สถานที่ซึ่งประชาชนมีชีวิต ‎แข็งแรงสมบูรณ์โดยไม่เจ็บป่วยหรือพิการ
‎หมอเจา ผมขอถามหน่อยครับ
‎ที่สิงคโปร์นี้
‎งานวิจัยหลายชิ้นพบว่าคนที่นี่
‎มีอายุยืนและมีคุณภาพที่สุดในโลก
‎ซึ่งเราเห็นว่าคุณเป็นตัวอย่างที่ยอดเยี่ยมในกรณีนี้
‎คุณอายุ 93 ปีและยังเป็นหมอผ่าตัดอยู่
‎คุณยังเขียนพู่กันอยู่เลย
‎คุณอธิบายเรื่องพลังที่น่าทึ่งนี้ยังไงครับ
‎ผมไม่เคยคาดคิดว่าจะมีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้
‎ผมชอบงานนี้
‎ผมได้รักษาคนไข้ แล้วผมก็มีความสุข
‎นี่เราจะทำอะไรเหรอครับ
‎- ตรวจความดันเลือด ‎- ก็ได้ ผมต้อง...
‎ดีมาก
‎ดีเลย ผมเป็นไงบ้างครับ
‎วัดได้ 122 กับ 80 ตามมาตรฐานมาก
‎- ดีครับ ‎- ใช่
‎ถ้าผมอยากมีชีวิตอยู่ถึง 100 ปี
‎คุณจะแนะนำอะไรผมบ้างครับ
‎- เราต้องตั้งใจทำงานทุกวันอย่างซื่อสัตย์ ‎- ครับ
‎ตั้งใจทำงานอย่างซื่อสัตย์
‎ใช่ และสำคัญที่สุด ถ่อมตน
‎- ถ่อมตน ‎- ถ่อมตนไม่ใช่เรื่องง่าย
‎ได้ยินว่าคุณเล่นเทนนิสเก่ง ‎ ผมพบว่าในบรรดากีฬาทั้งหมด
‎คนที่เล่นเทนนิสมีอายุขัยสูงสุด
‎นี่ได้จากเทนนิสเหรอครับ
‎ไม่ นี่รางวัลจากคาราโอเกะ
‎- คาราโอเกะเหรอ ‎- ใช่
‎สุดยอด คุณเก่งทุกอย่างเลย
‎ผมใช้เวลาถึง 20 ปีตามหาบลูโซนเหล่านี้
‎และส่วนใหญ่แล้ว
‎นี่คือวัฒนธรรมที่คงอยู่ ‎มานานหลายร้อยปีหรือร่วมพันปี
‎แต่อายุขัยที่นี่ในช่วงทศวรรษ 1960 ‎น้อยกว่าปัจจุบันประมาณ 20 ปี
‎- ใช่ ‎- แล้วสิงคโปร์ทำแบบนั้นได้ยังไง
‎เราไม่มีทรัพยากรทางธรรมชาติ
‎คนคือทรัพยากรทางธรรมชาติของเรา
‎งานการเมืองคืองานพัฒนาชีวิตประชาชน
‎และนั่นคือเหตุผลที่สิงคโปร์มี ‎บทลงโทษรุนแรงมากเรื่องยาเสพติด
‎และคนที่พกพาอาวุธปืน
‎เพื่อไม่ให้ประชาชนของเราอยู่อย่างหวาดกลัว
‎แต่มันไม่ใช่แค่นั้น
‎มีคำกล่าวนึงในงานราชการของเรา
‎"นโยบายคือการนำไปใช้งาน ‎การนำไปใช้งานคือนโยบาย"
‎สิงคโปร์เน้นกระตุ้นให้คนลงมือปฏิบัติ
‎เช่น สิงคโปร์ทำสงคราม ‎ปราบปรามโรคเบาหวาน
‎หลายคนกินน้ำตาลมากไป พวกเขากินอาหารไม่ดี
‎แล้วเราจะทำยังไงล่ะ ‎รัฐบาลสิงคโปร์ทำอะไรบ้าง
‎ก็พยายามช่วยให้คุณช่วยเหลือตัวเอง
‎หลายสิบปีที่ผ่านมา
‎สภาพแวดล้อมด้านอาหาร ‎ของสิงคโปร์ไม่ดีต่อสุขภาพสักเท่าไหร่
‎มีอาหารขยะให้กินทั่วไป
‎อาหารที่มีน้ำมันและน้ำตาลสูง
‎แต่พวกเขาเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมนี้ได้ทีละขั้น
‎ทำให้ประชาชนตัดสินใจง่ายขึ้น ‎ที่จะเลือกอาหารที่ดีต่อสุขภาพ
‎เช่น ข้าวกล้องดีต่อสุขภาพมากกว่าข้าวขาว
‎ข้าวกล้องมีใยอาหารมากกว่า
‎พวกเขาก็เลยสนับสนุนประชาชนให้กินข้าวกล้อง
‎โดยทำให้ข้าวกล้องราคาถูกกว่าจนเป็นที่นิยม
‎น้ำอัดลม เครื่องดื่มรสหวานที่มีน้ำตาล
‎แหล่งน้ำตาลทรายขาวอันดับหนึ่งในอาหาร
‎สิงคโปร์ได้ทำข้อตกลง
‎จำกัดปริมาณน้ำตาลในน้ำอัดลม
‎ซึ่งเป็นแนวคิดที่ไม่เคย ‎ได้ยินมาก่อนในประเทศอย่างสหรัฐอเมริกา
‎และท้ายสุด พวกเขามีโปรแกรมรณรงค์ให้ร้านค้า
‎หรือที่พวกเขาเรียกว่าแผงลอย
‎ติดป้ายนำเสนอเมนูอาหารที่ดีต่อสุขภาพถ้ามี
‎เพื่อดึงดูดลูกค้าที่ต้องการทางเลือกที่ดีต่อสุขภาพ
‎พวกเขาสร้างสภาพแวดล้อมแบบนี้
‎เพื่อส่งเสริมและตั้งเป็นข้อตกลงทั่วไป
‎ให้ทุกคนมีทางเลือกที่ดีต่อสุขภาพ ‎ทางเลือกที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
‎นี่เป็นประเทศที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในโลก
‎เราขับรถในชั่วโมงเร่งด่วน ‎แต่การจราจรไม่เลวเลย
‎ใช่ เพราะรถยนต์มีราคาแพงมาก
‎รถคันนี้ในสหรัฐฯ ‎มีราคาประมาณหนึ่งแสนดอลลาร์
‎รถคันนี้ราคาเท่าไหร่ในสิงคโปร์
‎สองแสนห้า
‎- แพงกว่าสองเท่าครึ่ง ‎- ใช่ ถูกต้อง
‎แล้วคุณก็ต้องจ่ายสิทธิในการขับรถด้วย ใช่ไหม
‎- ใช่ ‎- เท่าไหร่ครับ
‎ใช่ ปัจจุบันนี้ประมาณหนึ่งแสนดอลลาร์สิงคโปร์
‎เฉพาะใบอนุญาต ไม่รวมรถและอื่นๆ
‎ผมได้ยินเรื่องนี้อยู่เรื่อยๆ เลยตั้งคำถามว่า
‎"ข้อดีของการทำให้ ‎รถยนต์มีราคาแพงหูฉี่คืออะไร"
‎และเพื่อทำความเข้าใจเรื่องนี้ ‎ผมพบว่าคุณต้องมองไปที่อเมริกา
‎หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ‎เศรษฐกิจของเราดีมาก
‎จนเราสร้างบ้านใหม่ไกลออกนอกเมือง
‎และเพื่อเชื่อมชานเมืองเหล่านี้ ‎เราจึงสร้างถนนหลวงไกลออกไปยิ่งขึ้น
‎ผู้คนจึงต้องขับรถไกลขึ้น ‎จนทำให้เราขารถยนต์ไม่ได้
‎เราเคยมีฝันแบบอเมริกันที่ว่า ‎มีบ้าน มีสวน และมีรถ
‎และขับไปทำงานในเมืองใหญ่
‎และต้นทุนที่ต้องจ่ายให้ฝันนั้นคือ ‎ถนนที่เราเคยออกแบบให้คนเดินเท้า
‎ตอนนี้ถูกขยายให้มีเลนสำหรับรถมากขึ้น
‎ทุกวันนี้เราใช้เวลาอยู่ในรถ
‎มากกว่ายุค 1980 ถึงสองเท่า
‎ทั้งหมดนี้ดีมากสำหรับบริษัท ‎ผลิตรถยนต์และร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด
‎แต่เราก็เชื่อว่ามันดีกับเราด้วย
‎ขณะที่สิงคโปร์เติบโต ‎รัฐเหมือนจะเห็นปัญหาเดียวกัน
‎เมื่อประชากรของเกาะเล็กๆ แห่งนี้ขยายตัวขึ้น
‎ถ้าทุกคนมีรถสองคัน
‎ก็เท่ากับมีรถสิบล้านคันในประเทศเล็กจิ๋วแห่งนี้
‎มันจะเป็นยังไงล่ะ
‎รถติด
‎ไม่มีใครไปไหนได้ทั้งนั้น
‎ในอเมริกา ประชากรประมาณ 80% มีรถยนต์
‎ส่วนที่นี่ ประมาณ 11% ที่มีรถ
‎แต่เราก็ไม่เห็นใครเดือดร้อนกับการเดินทาง
‎ระบบขนส่งสาธารณะสะดวกมาก
‎ไม่ว่าคุณจะอยู่ตรงไหน
‎คุณสามารถเดินไป ‎สถานีรถไฟในเวลา 10-15 นาที
‎ระบบขนส่งสาธารณะ ‎ของสิงคโปร์ทั่วถึงและราคาถูก
‎มีประชากรเกือบครึ่งได้ใช้ประโยชน์
‎ในชีวิตประจำวัน เทียบกับ ‎ในสหรัฐฯ ซึ่งมีประชากรได้ใช้ 5%
‎ผู้คนไปต่อรถไฟและรถเมล์โดยใช้เลนจักรยาน
‎และทางเท้าที่มุงหลังคาซึ่งสร้างจากภาษีรถยนต์
‎และเส้นทางเหล่านี้มักจะผ่านสวน ‎สาธารณะสักแห่งในทั้งหมด 350 แห่ง
‎ซึ่งคุณจะพบสถานที่ออกกำลังกายที่รัฐบาลสนับสนุน
‎ซึ่งสร้างชุมชนและมิตรภาพ
‎และทั้งหมดนี้มาจากการที่รัฐ ‎เห็นค่าของคนมากกว่ารถยนต์
‎(เอ็งปี๋เกี๊ยะ อายุ 77)
‎คุณแข็งแรงแบบนี้มาตลอดหรือเปล่า
‎ผมมาจากฮ่องกง ซึ่งไม่มีที่ให้เล่นกีฬาแบบนี้
‎(ไหงหินกว็อก อายุ 73)
‎ตอนผมมาที่สิงคโปร์ ‎ผมเห็นที่ออกกำลังแบบนี้อยู่ทุกที่
‎ผมก็เลยเริ่มฝึกโหนบาร์และดึงข้อ
‎ตึกทุกหลัง มีมุมออกกำลังกาย
‎ใช่ไหม และรัฐบาลส่งเสริมให้เราออกกำลัง
‎แล้วคุณเดินทางยังไงครับ พวกคุณมีรถไหม
‎ผมเดินไปสถานีรถไฟใต้ดิน ไปซื้อของ
‎ผมยังทำงานอยู่ เลยใช้รถไฟใต้ดิน
‎คุณเดินวันละกี่กิโลเมตร
‎มากกว่า 10,000 ก้าว
‎นั่นมันเกือบหกกิโลครึ่งเลยนะ ‎น่าจะใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
‎คุณใช้ชีวิตปกติแต่ได้ออกกำลังมากกว่าคนทั่วไป
‎ที่ออกกำลังถึงสามเท่า
‎เราโชคดีมาก
‎อีกมิติหนึ่งที่น่าสนใจของสิงคโปร์คือ
‎ประชากรกว่า 80% มีบ้านของตัวเอง
‎เมื่อพวกเขาเป็นเจ้าของบ้าน ‎พวกเขาจะดูแลบ้านอย่างดี
‎พวกเขาใส่ใจเพื่อนบ้าน ก็จะได้ชุมชนที่ดี
‎ตัวอย่างที่โดดเด่นในกรณีนี้ ‎คือโครงการบ้านแกมปุง
‎บ้านจัดสรรราคาถูกของรัฐ
‎ซึ่งถูกออกแบบมาสำหรับประชาชนอายุ ‎มากกว่า 55 ปีให้มีบ้านของตัวเอง
‎นี่คือแกมปุงซึ่งเป็นภาษามลายูแปลว่า "หมู่บ้าน"
‎วิสัยทัศน์ของทีมออกแบบโครงการ ‎ในตอนนั้นคือเราจะสร้างแกมปุงที่นี่ยังไง
‎คอนเซ็ปท์ง่ายๆ คือคลับแซนด์วิช
‎- คลับแซนด์วิชเหรอ ‎- ใช่ มันคือคลับแซนด์วิช
‎เราต้องการจัดเรียงที่พักในแนวตั้งเป็นชั้นๆ ใช่
‎ชั้นบนสุดเป็นอะพาร์ตเมนต์ของผู้สูงอายุ
‎หลังคาตึกทุกหลังจัดสภาพแวดล้อมสวยงาม
‎ซึ่งจริงมากที่มันช่วยให้ ‎ผู้สูงอายุเคลื่อนไหวเป็นประจำ
‎ชั้นที่สองรองลงมาคือศูนย์การแพทย์
‎ชั้นล่างสุดคือลานสาธารณะ
‎พื้นที่กว้างให้ทุกคนพบปะสังสรรค์กัน
‎ผู้อยู่อาศัยละแวกนั้น
‎มักจะเดินผ่านตึกนี้เพื่อไปขึ้นรถไฟ
‎แสดงว่าเดินทางจากที่นี่ ‎ไปใช้ขนส่งสาธารณะได้ง่ายเหรอครับ
‎ดังนั้นเราไม่จำเป็นต้องกดดัน
‎แต่พวกเขาจะพบเจอกันเอง
‎โดยคุณสร้างพื้นที่ให้พวกเขาบังเอิญเจอกัน
‎ถูกต้อง
‎เวลาผมคิดถึงคอสตาริกา ‎โอกินาวะหรือซาร์ดิเนีย
‎ผมเห็นพวกเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน
‎ใกล้ชิดธรรมชาติมาก
‎คนแก่กับคนหนุ่มสาวมีปฏิสัมพันธ์กัน
‎มีศูนย์กลางสักแห่งให้คุณหาของกินได้
‎ผมคิดว่ามันช่วยเยียวยาอย่างมาก
‎แต่บางทีมันก็ยากจะระบุปริมาณที่แน่นอน
‎ที่จริงมีงานวิจัยนึงที่แสดงให้เห็นว่า
‎การมีปฏิสัมพันธ์ฉันมิตรกับบุรุษไปรษณีย์
‎กับคนที่คุณเจอที่ป้ายรถเมล์
‎กับบาริสต้า
‎ที่จริงแล้วเป็นตัวชี้วัดการมีอายุยืน ‎ได้ดีกว่าอาหารและการออกกำลังเสียอีก
‎และผมคิดว่าสิ่งที่หลายคนลืมนึกถึง
‎คือความเหงาส่งผลต่อสภาพแวดล้อมของเรา
‎เพราะฉันอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ต่างจากอดีต
‎เราอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีความเป็นเมืองใหญ่
‎เราจึงต้องสร้างต้นแบบสำหรับปัจจุบันและอนาคต
‎นานแล้วก่อนที่ผมจะเกษียณ
‎พวกเขาบอกว่าสิ่งหนึ่งที่คุณห้ามทำคือ
‎นั่งดูทีวีตลอดเวลา
‎มันทำให้คุณกลายเป็นมันฝรั่งงอกบนโซฟา
‎ใช่ ผมรู้ว่าต้องบริหารทั้งร่างกายและสมอง
‎ต้องออกไปคลุกคลีกับผู้คน
‎ผมชอบจัง
‎แล้วก็เพราะไม่มีใครอยู่โดดเดี่ยวได้
‎เราจึงต้องอยู่กับคนอื่น
‎ถึงจะมีความสุข
‎เพราะงั้นเราจึงมาที่องค์ประกอบต่อไป
‎ถ้าคุณไม่มีความสุข คุณก็อยู่ได้ไม่นาน
‎อยู่คนเดียวไม่มีประโยชน์
‎เราจะไม่ได้คุยกับใครน่ะ
‎- คุณอยู่ที่นี่กับครอบครัวเหรอ ‎- ครับ
‎คุณคิดว่าการอยู่กับครอบครัว ‎จะช่วยให้อายุยืนขึ้นไหม
‎แน่นอนครับ
‎พวกเขามีความสุขที่ผมอยู่ด้วย ‎ผมก็มีความสุขมากที่ได้อยู่ที่นี่
‎หลานๆ ของผมน่ะ ผมถือโอกาสนี้
‎ติวเลขให้พวกเขาเพราะว่าผม...
‎คุณสอนหนังสือหลานเหรอ
‎ผมค่อนข้างเก่งวิชาเลขครับ
‎ในทางกลับกัน พวกเขาจะสอนผมใช้คอมพิวเตอร์
‎เพราะผมโง่คอมพิวเตอร์
‎โง่คอมพิวเตอร์เหรอ ผมชอบคำนี้ ‎แสดงว่าเป็นผลดีกับทั้งสองฝ่าย
‎ใช่
‎สองใช่ไหม ตอนนี้สองกลายเป็นหก
‎เพราะมันคูณสาม
‎พ่อของคุณมีส่วนช่วยยังไง...
‎โอ้ เขาช่วยดูแลลูกๆ ให้ฉันน่ะ
‎สมัยที่ฉันยังทำงานเต็มเวลา ‎ตอนนี้ฉันทำพาร์ตไทม์แล้ว
‎เขาช่วยฉันรับลูกเล็กสองคน ‎ที่โรงเรียนเวลาฉันเลิกงานดึก
‎หาข้าวเช้าอร่อยๆ ให้พวกเขากิน
‎เพราะฉันมักจะรีบออกแต่เช้า ‎เลยมักจะเร่งให้พวกเขากินเร็วๆ
‎เขาพาหลานๆ ไปหาข้าวเช้ากิน
‎ก่อนส่งเด็กๆ ไปโรงเรียนแทนฉัน
‎ฉันเป็นแม่ที่เข้มงวด ฉันคือ...
‎- แม่เสือ ‎- ฉันเป็นแม่ที่ใช้ไม้เรียว
‎- และเขาคือคุณตาที่ให้รางวัล ‎- คุณตาให้รางวัล ผมชอบจัง
‎เขาบอกว่า "ถ้าทำการบ้านเลข ‎ถูกทุกข้อ จะได้หนึ่งดอลลาร์"
‎ผมชอบจัง
‎เมื่อพวกคุณเป็นพ่อแม่
‎คิดจะเชิญพ่อแม่มาอยู่ด้วยไหม
‎คงชวนมั้ง
‎มั้งเหรอ
‎สมัยที่บิดาเริ่มก่อร่างสร้างประเทศสิงคโปร์
‎เราเป็นประเทศแห่งคนหนุ่มสาว
‎ที่มีคนหนุ่มสาวมากกว่าคนแก่
‎แต่เมื่อสังคมเติบโตขึ้น
‎การมีอายุยืน ความชรากลายเป็นปัญหา
‎ตอนนี้เรามีปัญหาเรื่องผู้สูงอายุเพิ่มมากขึ้น
‎ภายในปี 2030 ประชากรของเรา 25%
‎หรือหนึ่งในสี่จะมีอายุเกิน 65 ปี
‎หมายความว่าจะมีแรงกดดัน ‎ไปที่ระบบการดูแลสุขภาพ
‎เราพยายามจัดการปัญหานี้อยู่
‎รัฐบาลกำลังตีโจทย์แนวคิดที่
‎จะทำยังไงให้เด็กๆ ดูแลพ่อแม่
‎และเอาใจใส่พวกเขา
‎รัฐบาลสิงคโปร์มีนโยบาย ‎ที่เรียกว่าซื้อบ้านแถมเงิน
‎ซึ่งสนับสนุนให้ครอบครัวอยู่ใกล้กัน
‎คุณจะได้เงินกินเปล่าก้อนหนึ่ง
‎ถ้าพ่อแม่เลือกที่จะอยู่ใกล้ลูกชายหรือลูกสาว
‎หรือลูกชายหรือลูกสาวเลือกอะพาร์ตเมนต์
‎ในอาคารของรัฐใกล้บ้านพ่อแม่
‎ถ้าลูกดูแลพ่อแม่
‎ก็แปลว่าคนแก่จะไม่ป่วยบ่อย
‎งานวิจัยที่ชื่อว่าแก่ไปตามลำพัง ‎ในอเมริการายงานว่าเมื่อ 100 ปีก่อน
‎แม่หม้ายและพ่อหม้ายชาว ‎อเมริกัน 70% จะย้ายไปอยู่กับครอบครัว
‎ทุกวันนี้แม่หม้ายพ่อหม้ายจำนวนนั้นอยู่ตามลำพัง
‎โครงการซื้อบ้านแถมเงินของสิงคโปร์
‎ประสบความสำเร็จ ‎ในการต่อสู้กับกระแสแก่ไปตามลำพัง
‎ระหว่างปี 2015 ถึง 2018 ‎คณะกรรมการพัฒนาที่อยู่อาศัย
‎ประกาศว่ามี 11,000 ครัวเรือน
‎ซื้ออะพาร์ตเมนต์ขายต่ออยู่ ‎ใกล้พ่อแม่หรือลูกที่แต่งงานแล้ว
‎ด้วยความช่วยเหลือจาก ‎โครงการซื้อบ้านแถมเงินของรัฐ
‎เรารู้ว่าในสหรัฐอเมริกาเมื่อคุณ ‎ส่งพ่อแม่เข้าบ้านพักคนชรา
‎อายุขัยของพวกเขาลดลงสองถึงหกปี
‎แนวคิดของที่นี่จึงฉลาดมากตรงที่
‎คุณไม่ได้บังคับให้พ่อแม่มาอยู่กับลูก
‎แต่คุณมอบแรงจูงใจให้พวกเขาอยู่ใกล้ๆ กัน
‎ซึ่งนอกจากจะดีต่อ ‎ครอบครัวแล้วยังเพิ่มอายุขัยคนด้วย
‎ถ้าคุณเลื่อนดูในโซเชียลมีเดีย ‎หรือดูแฮชแท็กการมีอายุยืน
‎ในอเมริกาเป็นหลักนะ คุณมักจะเห็น ‎ยาชะลอความแก่ร่วมด้วยเสมอ
‎เห็นการคุมอาหาร ‎และโปรแกรมออกกำลังร่วมด้วยเสมอ
‎สหรัฐอเมริกาเป็นประเทศที่มั่งคั่งที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์โลก
‎แต่พวกเราสามในสี่เป็นโรคอ้วนหรือน้ำหนักเกิน
‎ความสุขลดลง อายุขัยลดลง
‎สิ่งที่สิงคโปร์ทำอยู่ตอนนี้ ‎จะเอาไปใช้กับประเทศใหญ่แบบนั้นได้ไหม
‎เช่น สหรัฐอเมริกาจะสามารถ...
‎คืออย่างนี้ ฉันพูดเสมอว่า ‎สิงคโปร์เป็นหนึ่งไม่มีสอง
‎เราเป็นประเทศขนาดเล็ก
‎ที่จริงมีสภาพแบบเมืองซึ่งมันเอื้อประโยชน์
‎เมืองกำหนดข้อตกลงการค้าเสรีได้
‎เจรจาต่อรองได้
‎แต่อาจมีบางมาตรการที่คุณยืมไปใช้ได้
‎ก่อนอื่น คุณต้องมีวิสัยทัศน์ ‎อยากทำให้ได้และมีเป้าหมาย
‎จากนั้นคุณก็ต้องมีกลุ่มคนที่ทุ่มเทให้กับ
‎แนวคิดการมีชีวิตเพื่อสุขภาพ
‎มีสถาบันครอบครัวที่แข็งแรง
‎หาวิธีสร้างความร่วมมือระหว่างรัฐกับเอกชน
‎ฉันคิดว่าถ้าคุณสามารถบอกคนอเมริกัน
‎ว่า "เราช่วยคุณลดต้นทุนดูแลสุขภาพได้"
‎คุณก็ชนะไปครึ่งเกมแล้ว
‎แสดงว่าคุณใช้แรงจูงใจ ‎ทางเศรษฐกิจส่งเสริมสุขภาพคน
‎- ใช่ ‎- เป็นความคิดที่ทรงพลังมาก
‎สิ่งที่สิงคโปร์สอนเราคือคุณสร้าง ‎ความเปลี่ยนแปลงมหาศาลในวงกว้างได้
‎และผมเชื่อว่าเครื่องมือที่ทรงพลังที่สุดที่เรามี
‎ในการสร้างสภาพแวดล้อม ‎ที่ดีต่อสุขภาพคือนโยบายรัฐ
‎และนั่นคือบทเรียนที่อเมริกาต้องเรียนรู้
‎เราต้องหานโยบายที่ดีและนำไปปฏิบัติ
‎หลังจากพิสูจน์ว่าแนวทางในบลูโซน ‎ใช้ได้ผลในเมืองเล็กเช่น อัลเบิร์ตลี
‎ผมก็ตัดสินใจปรับขนาดขึ้น
‎และเราพบว่าบริษัทประกัน
‎เครือข่ายโรงพยาบาลและมูลนิธิเอกชนต่างๆ
‎เต็มใจจะลงทุนให้พลเมืองมีสุขภาพดีขึ้น
‎จากนั้นเราก็สามารถนำ ‎โปรเจกต์บลูโซนจากอัลเบิร์ตลี
‎ไปใช้ที่เมืองชายหาดในลอสแอนเจลิส
‎ไปจนถึงไอโอวาทั้งรัฐ
‎โปรเจกต์บลูโซนยังคงดำเนินต่อไป
‎ให้คุณมีสุขภาพดีง่ายๆ ในถิ่นที่อยู่ของคุณเอง
‎จนกระทั่งมาถึงฟอร์ตเวิร์ทหรือเมืองวัว
‎เราถึงแสดงให้เห็นว่า ‎มันเป็นไปได้ทุกที่ในอเมริกา
‎เราได้พบนายกเทศมนตรี ‎สภาเมือง ครูใหญ่ในโรงเรียนต่างๆ
‎อัตราโรคอ้วนในเด็กของฟอร์ตเวิร์ธลดลง 6%
‎ผลสำรวจของแกลลัปว่าด้วย ‎เมืองที่มีสุขภาพดีที่สุดในอเมริการะบุว่า
‎"เมืองวัวกำลังเปลี่ยนวิถีชีวิต"
‎และหลังจากผ่านไปห้าปี ‎แกลลัปก็คำนวณว่าเราช่วยเมืองนั้น
‎ประหยัดค่าดูแลสุขภาพ ‎มากกว่าหนึ่งส่วนสี่พันล้านดอลลาร์ต่อปี
‎ผมจึงได้รู้ว่าการนำภูมิปัญญา ‎ของคนในบลูโซนมาใช้
‎สำคัญกว่าแค่ได้รู้จักภูมิปัญญานั้นๆ
‎ในทีแรกเป็นสิบเท่า
‎ตอนนี้สิ่งที่บลูโซนเหล่านั้นทำ ‎ถูกถ่ายทอดไปยังชุมชนอื่นๆ
‎ซึ่งสนใจจะสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีขึ้น
‎เราจึงมาอยู่ที่เซาท์ฟีนิกซ์ ‎เพื่อเริ่มโปรเจกต์บลูโซน
‎ชุมชนบลูโซนทุกแห่งเริ่มต้นที่การรับฟัง
‎ขั้นต่อไปคือการสร้างความเปลี่ยนแปลง
‎ถาวรหรือกึ่งถาวรกับสภาพแวดล้อม
‎ผมอยากฟังว่าที่ไหนในละแวกบ้านคุณ
‎ที่เราจะทำให้มันน่าอยู่ขึ้นสำหรับมนุษย์ ‎ทำให้เราเลือกจะมีสุขภาพที่ดีได้ง่ายขึ้น
‎เรามีผู้เชี่ยวชาญจำนวนมาก
‎และเราเริ่มจากการประเมินสิ่งหนึ่ง
‎ผมขอยืนยันว่านี่คือทีมที่ดีที่สุดในอเมริกา
‎ผมอยากท้าพวกคุณ
‎ให้บอกวิธีที่เราจะเพิ่มระดับความสุข
‎เพิ่มอายุขัยได้จริง
‎เรามีพื้นที่เปิดโล่งนี้ เราควรทำยังไงกับมัน
‎สร้างสวนสาธารณะ
‎ให้ชุมชนได้มารวมตัวกันที่นี่
‎มีพื้นที่สวน เผื่อจะได้มีสวนชุมชน
‎ซึ่งจะทำให้พวกเขามีโอกาส ‎ได้กินอาหารที่ดีต่อสุขภาพ
‎แต่ทุกคนต้องเรียนรู้วิธีปลูก ‎พวกเขาต้องมีเมล็ดพันธุ์
‎และต้องมีผู้สนับสนุนเรื่องแบบนี้
‎คุณมีแค่ทางเลือกเดียว ‎ซึ่งนั่นก็คือขับรถบนถนนที่พลุกพล่าน
‎คนเรามักไม่ยอมเดิน
‎นี่เคยเป็นเส้นทางหลัก
‎เคยต้องรองรับรถยนต์ ‎มากถึง 40,000 คันก่อนจะมีถนนข้ามเมือง
‎วันนี้มันไม่ได้รองรับจำนวนรถมากขนาดนั้นแล้ว
‎ถ้าเราลดจำนวนเลนเหลือแค่ให้รถสวนทาง
‎เราก็จะมีทางเท้าใช้งานได้
‎หลายเมืองมีพลังที่น่าทึ่ง
‎ถ้าคุณมีเป้าหมายชัดเจน
‎แค่ไม่กี่ปี เมืองก็จะแปลงร่างได้สมบูรณ์
‎อเมริกาในอีกสิบปีข้างหน้าอาจเป็นบลูโซนก็ได้
‎เหลือแค่เราต้องเปลี่ยนมุมมอง
‎จากการคิดที่จะเปลี่ยนความคิด ‎ของประชากร 330 ล้านคน
‎เป็นเปลี่ยนสภาพแวดล้อมแทน
‎ลองนึกภาพชุมชนที่มีอาหารอร่อยที่สุด ‎ถูกที่สุด และคนเข้าถึงได้มากที่สุด
‎เป็นอาหารจากพืชที่ไม่ปรุงแต่ง
‎ลองนึกภาพถนนที่ไม่ได้สร้างมาเพื่อรถยนต์
‎แต่มันถูกสร้างมาเพื่อมนุษย์ด้วย
‎ชุมชนที่ง่ายต่อการเข้าสังคมและสานสัมพันธ์
‎ชุมชนที่ผู้คนทำงานอย่างมีเป้าหมายทุกวัน
‎ทั้งหมดที่บลูโซนสอนเราเป็นสิ่งที่เราทำได้
‎เราใช้มุมมองใหม่
‎หาวิธีทำให้คนในประเทศเรา ‎มีสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี
‎แนวทางที่ถูกต้องสำหรับการมีอายุยืนยาว
‎แต่ถึงที่สุดแล้ว เรารู้ว่าสิ่งสำคัญคือ
‎ซึ่งทุกบลูโซนมีเหมือนกันและมัน ‎ช่วยให้เรามีชีวิตยืนยาว
‎นั่นคือการใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย
‎(ซีรีส์เรื่องนี้จัดทำขึ้น ‎เพื่อให้ความบันเทิงและความรู้)
‎(ไม่ได้ให้คำแนะนำทางการแพทย์หรือสุขภาพ)
‎(ถ้าเป็นเรื่องสุขภาพ ควรปรึกษาแพทย์)
‎(ก่อนที่คุณจะเปลี่ยนแปลง ‎อาหาร วิธีออกกำลังกาย หรือวิถีชีวิต)
‎คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย