Déixame.
Déixame!
Lockwood?
- Atopei un! - Lockwood!
Aquí.
- Lockwood! - Somos do DICP.
- Hai alguén dentro? - Lockwood!
MORTES SEN EXPLICACIÓN
AS PANTASMAS ANDAN ENTRE NÓS
O ROCE FANTASMAL MATA
MORTES
TOQUE DE QUEDA OBRIGATORIO
CRISE ECONÓMICA
FERRO, PRATA, SAL: A MELLOR DEFENSA
ACCIÓNS
BASEADA NAS NOVELAS DE JONATHAN STROUD
SENTEN PANTASMAS CO DON
MORTES
"O PROBLEMA" 50 ANOS DESPOIS
Señora Lockwood?
Ese é o nome da axencia, eu chámome Lucy Carlyle.
- Desculpe o erro. - Lockwood é o meu compañeiro.
Máis ben o meu xefe. Un compañeiro de traballo.
- Está aquí? - Non. Chamamos a súa nai.
Non lle diriades onde estou, non?
Non preguntou, rula. Parecía moi ocupada.
Agora vén o doutor. Descansa ata que che de a alta.
Señorita Carlyle?
Lucy Carlyle?
Mi madriña!
Señor Lockwood.
Si. Ola. Con quen teño o pracer de…
Inspector Barnes.
Departamento de Investigación e Control Psíquico.
Non me gustan os axentes que queiman casas enteiras, poñen vidas en perigo,
e infrinxen a lei de xeitos que nin imaxinan.
Permítame que lle conte a miña parte da historia.
Pode que non o saiba,
pero a información do caso que se nos deu era errónea.
Por iso, fomos violentamente atacados…
Isto non está ben.
Debes 60 000 libras en danos, a pagar en dúas semanas,
ou péchanche a axencia.
Débenllo vostedes, cúbrenos o seguro do DICP.
Usaron fulgor de magnesio no interior e non tiñan cadeas de ferro.
A súa póliza non o cobre.
Vin a súa ficha. Pon que vai pola súa conta, sen supervisión.
Un adulto evitaría que morrese alguén.
Non morreu ninguén. Non comigo ó mando.
Eu estou ó mando.
Paga ou tes que pechar.
E Lockwood?
Non te alegras de verme?
Que tal un "Lucy, alégrome de que esteas ben" ou un "que alivio"?
Alégrome de que esteas ben e é un alivio, Lucy.
- Non o digas tal cal! - Onde está Lockwood, Lucy?
Eu que raio sei? Desapareceu.
Por que estiveches nun hospital?
George, dáme un segundo.
Se o dis metaforicamente, dime canto dura ese segundo
porque se é máis dun minuto, podo facer…
Nas últimas 12 horas, case me asasina un tipo dous.
Dúas veces.
Saltei dunha casa ardendo, caín de fociños nun arbusto
e metéronme un tubo pola gorxa ata os pulmóns, polo que acouga!
Se me esperarades non pasaría.
Viñas tarde.
Investigaba para saber a que nos enfrontabamos.
Imaxino que sería un vello…
É ela.
Como prendeu lume na casa, Lucy?
Vaia, era moi nova.
- Queimástela, non si? - Esta muller.
- Quen era? - Nin me escoitas.
Esta foto, George. Atacounos a súa pantasma.
Sentín que necesitaba a miña axuda. Dime quen era.
Era unha nova estrela dos 80, ía ir a Hollywood ata que desapareceu.
O seu corpo estaba emparedado nunha cheminea. Alguén a matou.
Se tivésedes máis interese antes de ir…
Decidiuno Lockwood. Que querías que lle dixese?
Tes que dicir que non, Lucy. Senón farás que sexa peor.
Alégrame que vos levedes ben. Diría que tendes chispa, pero…
- De onde vés? - Estás ben?
- Non esperaches. - George descubriu algo.
Podemos facer isto despois?
Teño que durmir. Poñémonos ó día no almorzo?
Se fas o teu ghormeh sabzi con moito de arroz,
quéroche de por vida.
Interesante modeliño.
Non te facía por unha fan dos unicornios. Nin do arco da vella.
Déixame.
Déixame!
Lucy?
Lucy!
Que fas?
O baño ten fecho, sabes? E outros necesitamos entrar.
Que che pasa?
Isto non é normal.
Ola, Norrie.
Non adiviñarías onde estou.
Cumprín a promesa.
Estou en Londres.
Fittes e Rotwell non me quixeron nin ver e acabei…
Non sei non onde acabei.
É unha pequena axencia que levan dous rapaces.
Un rico que se cre o mellor
e o raro e túzaro do seu compañeiro.
Onte queimamos unha casa loitando contra un tipo dous.
A súa pantasma…
lembroume moito a ti.
Cando contactei con ela, foi como…
Non sei, sentín algo que xamais sentira.
Como se…
Como se estivese na miña cabeza. Como se me necesitase.
Como se a tivese que axudar.
Como se a tivera que axudar.
Creo que se me vai a perola.
Oxalá estiveses aquí comigo, Norrie.
Bótote de menos.
Grazas. Ten boa pinta.
Non tal. Parece que o cociñei nun volcán activo.
Xa pillei toda a historia.
- Igual que todo Londres. - "Canallas" soa ben.
"Acusados de incendio" deslóceo.
Xenial. Chámanme Andrew Lockwood.
Dubido que ese sexa o maior problema. Temos un cento de cancelacións.
- Ó DICP levarao o demo. - Non será nada. Arranxareino.
Non é só iso.
Algo lle pasa a Lucy.
Estamos todos nerviosos.
Meteuse na bañeira coa roupa.
As mulleres son raras.
- Non ten importancia. - Vai en serio.
Dende que a contrataches, vai todo mal. E se é inestable?
- Non é inestable. - Mira quen foi falar.
- Necesitas xente normal. - Considéraste normal?
De selo, seguirías en Fittes e non seríamos amigos.
Xa sabes, todos finxen que teñen as cousas baixo control.
O DICP, as grandes axencias. É todo fachada.
O mundo está tolo e o normal nunca arranxou nada.
Iso sabémolo. É o noso forte.
Obsesiónaste investigando,
pero atopas o ouro que todo o mundo obvia.
E si, Lucy pode ser algo rara, pero é coma nós.
Estou seguro.
Queimou unha casa. Váiselle a perola. Tela que chimpar, Lockwood.
Deixa que o pense.
QUERIDA SEÑORA WHITE. POR FAVOR, PÓÑALLE ISTO A NORRIE.
DÍGALLE QUE A QUERO. BICOS, LUCY.
Se me fas dano,
non che poderei axudar.
Déixame.
Lockwood, esperta!
Está aquí.
- Quen? - Annabel Ward. A pantasma.
Veña, onde tes a bolsa?
Abaixo. Colle as botas.
As botas?
Agora tócasme as narices a distancia?
- A pantasma está aquí. - Iso é imposible.
Para que che mentiría? Está no meu cuarto.
Vale. Vinte segundos, literais.
Vas sen pantalóns?
Iso é para débiles.
Non sinto nada.
- Non vexo nada. - Estaba aí.
Xúroo.
Espertaches e flotaba por riba túa?
Si.
Non ten sentido que estea aquí.
Contivemos a fonte.
Cubrimos o corpo coa rede.
Como chegou aquí? Nin que a súa fonte estivera na casa.
Non está, non?
Volveu.
Rise de nós.
George.
Non te movas.
Dime que é unha avespa.
Queda totalmente quieto.
Pensándoo mellor, móvete!
Non era unha avespa.
Se sabes cal pode ser a súa fonte
é un bo momento para dicilo.
Empezo a crer que… creo que sei o que é.
Con calma. Non temos presión ningunha.
Onde está, Lucy?
Tiña o anel na man e quedei durmida con el.
- Imos morrer todos. - Está na cama?
Si. Pode ser. Non o sei.
Hai que contelo.
Merda.
George, móvete.
Aquí está.
Detrás de min.
Terma da cadea.
Coidado!
Téñoa!
George, bótalle todo o que teñas.
Non sabía que fose a fonte.
Collino porque é como se sentise o que ela sente.
O que quere.
Non é doado de explicar.
- Unha conexión. - Si!
Non podo crer que o colleses da escena do crime.
O DICP vainos matar.
Perdoa, pero non son a única que rouba fontes aquí.
E esa estúpida caveira coa que experimentas?
Annabel pasou 40 anos emparedada,
esquecida, mentres o DICP rascaba os pés.
Necesita axuda.
E que quere que fagas despois de tantos anos?
Solucionalo. Facer xustiza.
Está morta, Lucy.
Non se pode axudar a unha pantasma. Hai que destruír a fonte e pasar páxina.
Veña, George. Axúdame.
Co que che gusta experimentar, vas deixar pasar un novo fenómeno?
Bo intento, pero as conexións psíquicas son parvadas.
Escoitaches o seu bucle e dáche pena. Nada máis.
Demóstrao.
Antes de destruír o anel, deixádeme que contacte con ela.
A ver que máis podo sentir, saber se é real.
Nin pensalo. É moi perigoso.
Case está amencendo, será máis débil.
Non. Librámonos polos pelos. Dúas veces.
Porque non estabades preparados. Desta farémolo como é debido.
Necesito facelo.
Como era iso que dicías da xente normal?
Se fai algo raro, estaremos aquí, vale?
Vale.
Ten coidado.
Non teñas medo.
Estás a salvo.
Soa unha canción no cuarto.
Baila comigo.
Non teño ganas.
Encántalle.
Veña, é a nosa canción.
É a súa canción.
Súa? De Annabel e…
É tan feliz.
Está namorada.
Eu miro.
Se insistes.
Ela baila ó son da música.
El está mirándoa.
Dilo de verdade?
Dixécheslle onde ten que ir?
El quérea, pero…
Que pasa?
- Estasme mentindo. - Está enfadado.
Xúrocho. Déixame!
- Celoso. - Non minto!
Mentireira!
- Ela ten medo. - Déixame.
Vale.
Estasme mentindo, Annabel!
- Non minto. - Está ben.
- Xúrocho. - El quéreme.
Quéresme, non si?
Déchesme o anel. El nunca me mancaría. El nunca…
Temos que parar isto. Agora.
- Mírame. - Vexamos que ocorre.
Arrédate. Para.
Para. Para, por favor!
Fasme dano! Non.
- Non. Mírame. - Lucy.
Para, por favor! Déixame!
Non podo… respirar.
- Déixame! - Lucy, para.
- Para! Annabel! - Déixame!
Esganouna.
O anel estará no soto ata que o levemos a fundir.
Por que imos parar agora que sabemos algo?
Basta de xogos. Hai facturas que pagar.
Que facturas?
- 60 000 libras? - Como?
En dúas semanas? Que dis?
- Por que non o dixeches? - Porque o dono son eu.
Son o responsable. Algo farei.
Como? Se imos xustos ata cando todo vai ben!
E pedir un préstamo? Esta casa valerá moito.
Esta casa é todo canto me queda dos meus pais.
Perdoa. Non o sabía.
Xa pediu un préstamo sobre ela para montar o negocio. Imos aviados.
Non o estamos. Só necesitamos un par de bos casos.
Pode que ese sexa un.
Axencia Lockwood, dígame?
Despide a Lucy Carlyle.
Inmediatamente.
Por que o ía facer, inspector?
Porque non queremos máis mala prensa.
Só tiven que rascar na superficie
para saber que contrataches a alguén
que non rematou os estudos e iso é ilegal.
Supoño que che mentiu porque se non…
Non ten cousas máis importantes que facer?
As cousas pequenas axúdanme a solucionar os problemas gordos.
A túa axencia é un gran problema.
- Non se pase, inspector. - Desfaite dela, Lockwood.
Quen era?
Equivocáronse.
Como de famosa dis que era Annabel?
Non o estamos facendo ben.
É Annabel a que nos vai axudar, non ó revés.
En serio? Como?
Exposición mediática. A súa desaparición foi un escándalo.
Moito máis que nós queimando unha casa.
Se resolvemos o seu caso, os titulares compensarán a nosa mala prensa.
Dixeches que nada de xogos.
Isto xa non é un xogo. É o gran golpe.
- Non gañaremos 60 000. - Poderiamos gañar máis.
Pensa nos millóns de persoas maiores
sen nada máis que facer ca ler os xornais.
Adoran as novelas negras.
Encherá as portadas. Barnes non nos poderá tocar.
Eu paso, non quero saír na prensa. Xa tiven dabondo.
Hai que saber como tratalos. Déixamo a min.
En serio. A min déixame fóra.
O importante é resolver o caso.
ARQUIVOS BRITÁNICOS
Aquí é onde está todo.
En silencio. Así que comportádevos.
Aquí. Estivo en Hamlet, como Ophelia.
Iso que significa?
Por que me rodeo de filisteos? Esperade.
"A conmovedora Ophelia de Annabel Ward capta a profundidade do romance tráxico."
E tanto.
Profundidades como esta.
Por isto estabas na bañeira vestida.
Ophelia afogada con margaridas.
Por iso as collín.
Volveuse tola e suicidouse por como a trataba Hamlet.
Pero non se suicidou.
O seu papel e o que lle pasou comezan a ter relación.
Hamlet e Ophelia, Annabel e o seu maltratador.
Cres que foi o que facía de Hamlet?
Chámase Hugo Blake, mirade.
"Un novo xiro no caso de Annabel Ward
co arresto, esta noite, de Hugo Blake pola súa desaparición."
"Rumoréase que Annabel mantiña una relación co seu aposto Hamlet
despois de descubrilos
nunha cea íntima nun club privado."
Ben, nada mal para un filisteo, Lockwood.
Mira, leva posto o anel!
Logo, prenderon a Blake e librouse?
Non tiñan probas, nin testemuñas, nin corpo.
Ei!
"Blake liberado este luns sen cargos."
"A investigación chegou a un punto morto."
Non como a nosa.
Ben feito, Tony.
Esta vez investigades antes do traballo.
Era Tony? Ou agora é Andrew?
Báixalle, Kipps. É unha biblioteca non un curral para pelexas de galos.
Esta debe ser a túa nova asistente.
Compañeira.
E ti debes ser Quill Kipps. Oín falar de ti.
Eras o capitán con maior taxa de mortalidade, non?
Son o supervisor xefe da mellor axencia do país.
Encárganme os traballos máis perigosos polo bo que son.
Apáñomas, non coma el.
Non durarás moito.
Non cando descubras como é.
Todos o acaban deixando.
Chámase Lucy.
Eu son Lockwood.
Tes unha escaleira?
Non a necesito.
Necesítala.
- Non lle caes moi ben, non? - É un paifoco sen importancia.
Hai que atopar a Hugo Blake.
Teño que facer algo antes. Por que non pillades de cear. Eu invito.
Gústache a comida italiana?
Iso é pizza?
Exacto. Coñezo un sitio moi bo.
Este é o mellor italiano no que estiven nunca.
- Sempre viviches aquí? - Zonas seis. Mellor e máis segura.
Por que marchaches?
Os meus pais son bos, pero non podía quedar.
Teñen catro rapaces. Tres enxeñeiros e un raro.
Sempre fuches un pouco…
Obseso?
O Problema é todo canto coñezo. O único que coñecemos.
Algo pasa, por iso quero saber…
- O que? - Todo!
Por iso me botaron de Fittes. Díxocho Lockwood?
- Non! - É certo.
Por preguntar moito e acceder a plantas restrinxidas.
George Karim, estou alucinando!
Collín a caveira como compensación.
Entón, cres que nos menten sobre todo?
Abofé que nos menten. Non sei quen, por que nin que podemos facer.
Tiña un amigo que pensaba que nada tiña sentido.
Como comezou, como se espallou,
como só parece empeorar, sen importar o que fagamos.
Agora está morto. Pode que conseguira respostas no alén.
Soñabas con vir a Londres con el?
Non.
Esa era outra persoa.
Estabamos no mesmo caso.
Acabou mal. Horrible. O xefe botoume a culpa.
Todos o fixeron, ata miña nai.
Tiven que marchar.
A onde importe de verdade.
Si, arriscamos a vida porque o caso é moi importante para nós.
Annabel Ward puido ser unha estrela, pero foi asasinada vilmente.
O DICP, durante demasiado tempo, encubriu e permitiu
que esta cruel inxustiza quedase sen resolver.
Decepcionaron á xente.
- Fun moi brando con Lockwood? - É evidente.
Quere arrastrar o DICP pola lameira para salvar a súa axencia.
Quen raio se cre que é?
É un merdento, señor.
Que ocorrese hai tempo, non significa que non importe agora.
Por sorte, na Axencia Lockwood, temos á superestrela, Lucy Carlyle,
que non só axudou a neutralizar a un tipo dous agresivo,
senón que co seu extraordinario don de percepción
pode conectar con Annabel.
Por iso, estamos máis preto de desenmascarar o seu asasino
do que a policía e o DICP…
Díxenche que non me meteras.
E eu que o arranxaría. Que che preocupa? Todo é certo.
Aínda non o resolvemos. Que pasa se Hugo Blake o ve e vén por min?
Daquela protexerémoste, Luce. Es o noso activo máis prezado.
Activo?
É o único que son? Algo para gañar cartos?
Cres que es tan transgresor,
pero es igual có resto. Igual de malo cós da miña vila.
- Cagáchela, Lockwood. - Por?
Gabeina na televisión nacional.
Despois de pedirche que non o fixeras.
Que che pasa? Onte querías que a chimpase.
Ó mellor tiñas razón.
Pode que o meu xuízo non ande moi fino esta tempada.
Barnes sabe que é ilegal. Tiña que facer algo.
Eu tampouco estiven fino.
Non ten máis onde ir. Non creo que a debas despedir.
Deixemos que acougue un pouco.
Abre.
Abre a porta!
Trae a rapaza.
Non pasará nada.
Prométocho. Ocuparémonos do que sexa.
Agarda aquí.
Só preciso a Carlyle.
Non. Todo canto lle digades a ela podédesmo dicir a min.
Podes agardar aquí ou no calabozo.
Non preciso que me coides.
Ti non.
Alégranos ter no DICP a unha estrela coma ti.
Non son…
Conseguiches o testemuño dun tipo dous.
Nunca dixen iso.
Pensei que usabas o teu gran don para desenmascarar ó asasino de Annabel.
Foi Hugo Blake.
- Si? - Si.
Non o lerías nun vello xornal?
Non. É moito máis ca iso.
Ben. Trouxémolo aquí, pero non temos probas dabondo.
Serás de axuda.
A rúa Sheen era un albergue.
Blake di que a levou, pero non chegou a entrar.
Sempre dixo que só eran amigos.
Iso non é certo.
Consíguenos probas.
Estalo acusando de asasinato.
Usa a túa gran conexión con Annabel para probalo.
Agarda. Non funciona así.
Non se prende e xa.
Conectei porque sentín algo por ela.
- Estaba intentando axudar. - Agora podes.
Axúdanos a encerralo.
Non. Dígoche que non podo.
Non te pode ver. Non sabe que estás aquí. Inténtao.
Que queres que faga?
Conecta con ela.
Di algo que só ela soubera.
Identifica ó asasino. A ver se estás tan segura de que é culpable.
Recoiro.
Estás percibindo algo, non si?
Eu…
Non podo.
- Dime que percibes. - Teño que saír de aquí.
Dinos que sabes.
Non percibo nada. Non hai nada aquí.
Mentiches para evitar o despido e que pechasen a axencia.
- É certo? - Déixame.
Está ben.
Xa marchou.
Escoita. Ten amigos poderosos.
Ten bos avogados. Non podemos retelo moito.
A non ser que teñas algo máis.
Unha pena.
Váleche por unha viaxe de volta á casa.
Esa xa non é a miña casa.
Lockwood fala de máis.
Fai chapuzas e pon vidas en perigo.
Viu unha rapaza vulnerable coas aptitudes necesarias,
soa e perdida na gran cidade e aproveitouse dela.
Por favor.
Marcha agora que podes.
Sabía que tramaba algo.
Sóubeno cando Wade apareceu pola porta.
Sempre fan as cousas do xeito máis aburrido e eslamiado posible.
Intentándote usar para conseguir probas.
Iso proba que non teñen nada.
Es excelente, Luce. De verdade.
Podes parar o coche, por favor?
Que fas?
Marcho.
Renuncio.
Lucy!
Podemos falalo no coche? Isto é perigoso.
Non hai nada do que falar.
Íasme botar igualmente. Só me queres porque son un activo.
Iso non é certo. Isto é un malentendido.
Ten graza…
que digas iso cando non me entendes.
Tanto che ten polo que estou pasando mentres saias pola tele.
- Pedinche perdón por iso. - Non o fixeches.
Pois perdoa. Intentei parar antes de que se puxese perigoso.
O que mostra o pouco que sabes.
Tal vez ti poidas decidir cando sentes ou non,
pero eu estou afogando, Lockwood.
Ás veces creo…
Creo que estaría mellor morta.
Enténdoche.
Pero non é certo, Lucy.
Necesitámoste.
Non porque sexas un activo.
Logo, por que?
Porque…
Porque es…
Es Lucy Carlyle. Non te podemos perder.
É o mellor.
Barnes pechará a axencia. Sabe que estou ilegal.
Por iso saín por televisión.
Para demostrarlle a Barnes que pasamos del. Á merda coas normas.
Pasan delas sempre. Por que nós non?
Por que non podemos cambiar as normas?
- Porque non somos ninguén. - Non.
Somos a Axencia Lockwood.
Ti, eu e George.
Síntoo, Lucy.
Queda, por favor.
Pero non me volvas mentir.
Xúroo.
Xamais te volverei mentir, prométoo.
Para que o prendes?
Para campar máis?
Achegáronse catro sombras e un axexador.
- Estás de broma? - Que acabo de xurar?
Merda.
Estamos no Aforcamento de Tyburn, o sitio máis encantado de Londres.
Sinceramente, es máis unha carga ca un activo, Lucy.
Lockwood, algo vai mal.
Está atrancada dende dentro.
E se é Blake?
Agarda, Lockwood.
Encárgome del.
Vai por George.
Pódolle ofrecer un té mentres me saquea a casa?
Con ou sen azucre?
Está ben.
Como ti queiras.
Corre.
Axuda!
Por favor, axudádeme!
Grazas. Axiña, hai alguén arriba.
Feliz de que siga aquí?
Por favor, desátame!
Foi mellor ca unha noite longa.
Temos que socializar máis.
Quen era? Dixo ou deixou algo?
Non, pero sei o que quería.
Blake debe saber que temos o anel,
e mandou a ese a collelo para quitarnos do caso.
Pode ser. Quen queira que fose, isto demostra o seu valor como proba.
Proba que xa non temos. Imos aviados.
Sempre que imos por diante, alguén vén e nos fai retroceder.
Que? Por que pos esa cara?
- Que cara? - Esa cara.
Non é a túa cara normal. É a túa cara de que sabes algo.
Prometédeme non vos alporizaredes.
Alporizarnos, por que?
Non farías?
Non te creo!
O anel?
Estás tola!
Que ca…?
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira