‪ปล่อยฉัน
‪ปล่อยฉัน!
‪ล็อควู้ด
‪- เจอแล้ว ‪- ล็อควู้ด!
‪ทางนี้
‪- ล็อควู้ด! ‪- เราคือดีแพรค
‪- ตรงนี้มีใครอีกมั้ย ‪- ล็อควู้ด!
‪(ปริศนาคนตายเกลื่อน)
‪(ผีอยู่ท่ามกลางพวกเรา)
‪(สัมผัสวิญญาณพรากชีวิต)
‪(ยอดผู้ตาย)
‪(เริ่มใช้เคอร์ฟิวยามกลางคืน)
‪(สภาพเศรษฐกิจตื่นตระหนก)
‪(เหล็ก เงิน เกลือ - ป้องกันได้ดีที่สุด)
‪(หุ้นเทคโนโลยี)
‪(สร้างจากนวนิยายของ ‪โจนาธาน สเตราด์)
‪(ยุวชนพิเศษมีพลังสัมผัสวิญญาณ)
‪(ยอดผู้ตาย)
‪('ปัญหา' เรื้อรังมาแล้ว 50 ปี)
‪(ล็อควู้ด บริษัทรับล่าผี)
‪คุณล็อควู้ด
‪ไม่ใช่ค่ะ นั่นชื่อเอเจนซี่ ฉันชื่อลูซี่ คาร์ไลล์
‪- ขอโทษค่ะ คงเข้าใจผิดกัน ‪- ล็อควู้ดเป็นคู่หูฉัน
‪เอ่อ เรียกว่านายจ้างดีกว่า ‪หรือเพื่อนร่วมงานก็ได้
‪- เขาอยู่ที่นี่รึเปล่าคะ ‪- ไม่อยู่ เราโทรหาคุณแม่คุณแล้ว
‪ไม่ได้บอกใช่ไหมว่าฉันอยู่ที่ไหน
‪คุณแม่ไม่ได้ถามจ้ะ ท่าทางจะยุ่งมาก
‪ฉันจะไปเรียกคุณหมอมาตรวจ ‪อยู่นิ่งๆ พักไปก่อนจนกว่าหมอจะให้กลับ
‪คุณคาร์ไลล์
‪ลูซี่ คาร์ไลล์
‪พระเจ้า
‪คุณล็อควู้ด
‪ครับ สวัสดี ผมกำลังได้รับเกียรติคุยกับ…
‪สารวัตรบาร์นส์
‪จากกระทรวงศึกษาและควบคุมวิญญาณ
‪ฉันไม่ชอบเจอนักไล่ผี ‪ที่เผาบ้านไหม้หมด พาคนไปเสี่ยงตาย
‪และทำผิดกฏหมายหลายทาง ‪เสียจนเหมือนไม่รู้ว่ามีกฎอยู่
‪ขอเวลาอธิบายเรื่องฝั่งผมแป๊บนึงนะ
‪คุณอาจไม่รู้
‪แต่เราได้รับข้อมูลที่ชี้นำให้เข้าใจผิด ‪เกี่ยวกับสถานการณ์ ณ ที่เกิดเหตุ
‪จากนั้นเราถูกโจมตีอย่างรุนแรงโดย…
‪นี่เขียนผิดรึเปล่า
‪นายต้องจ่ายค่าเสียหายให้คุณนายโฮป ‪60,000 ปอนด์ ภายในสองสัปดาห์
‪มิฉะนั้นทนายจะฟ้องปิดกิจการนาย
‪ดูให้ดีเถอะว่าคุณต้องจ่ายเองรึเปล่า ‪เพราะเรามีประกันจากดีแพรค
‪นายใช้ผงประกายแมกนีเซียมในบ้าน ‪และไม่พกโซ่เหล็ก
‪กรมธรรม์นั้นเป็นโมฆะแล้ว
‪ฉันเอาประวัติมาดู ‪เขียนไว้ว่านายตั้งเอเจนซี่เอง ไม่มีผู้ดูแล
‪วันหลังปล่อยให้เป็นหน้าที่ผู้ใหญ่ ‪ก่อนจะมีใครตายดีกว่า
‪ไม่มีใครตาย ‪และจะไม่มีคนตายตราบใดท่ีผมคุม
‪นายไม่ได้คุม ฉันคุม
‪จ่ายมา หรือยอมโดนปิดไป
‪ล็อควู้ดไปไหนล่ะ
‪ไม่ต้องดีใจที่เจอฉันขนาดนั้นก็ได้
‪แบบว่า "ลูซี่ ดีใจจังท่ีเธอโอเค" ‪หรือ "ค่อยยังชั่วหน่อยที่เธอไม่ตาย"
‪ลูซี่ ดีใจจังท่ีเธอโอเค ‪ค่อยยังชั่วหน่อยที่เธอไม่ตาย
‪- อย่าพูดคำนั้นเป๊ะๆ สิ ‪- ลูซี่ ล็อควู้ดอยู่ไหน
‪ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะ เขาหายตัวไปเฉยๆ
‪เดี๋ยว เธอเข้าโรงพยาบาลเหรอ ‪ทำไมต้องเข้า
‪จอร์จ ขอฉันพักสักวิ
‪ถ้าเป็นการอุปมา ช่วยบอกด้วย ‪หนึ่งวิของเธอนานแค่ไหน
‪เพราะถ้านานเกินหนึ่งนาที ‪ฉันจะได้หาอะไรทำระหว่างที่…
‪ใน 12 ชั่วโมงที่ผ่านมา ‪ฉันเกือบโดนผีประเภทสองฆ่า
‪สองรอบ
‪ต้องโดดจากบ้านที่ไหม้ทั้งหลัง ‪ตกเจ็ดเมตรหน้าคะมำลงมาบนพุ่มไม้
‪และโดนสอดท่อในคอแกว่งไปมาในปอด ‪เพราะงั้นขอเวลาวินึง!
‪ก็ถ้ารอฉัน เรื่องพวกนี้คงไม่เกิดขึ้นแต่แรก
‪ก็นายช้า
‪ฉันทำงานตัวเองอยู่ ‪เราจะได้รู้ว่าต้องไปเจอกับอะไร
‪ซึ่งเดาว่าไม่ใช่ตาแก่ที่…
‪นี่นาง
‪บ้านมันไหม้ไฟได้ยังไงแต่ต้น ลูซี่
‪พระเจ้า ยังสาวอยู่เลย
‪- เธอเผาบ้านใช่มั้ยล่ะ ‪- ผู้หญิงคนนี้
‪- ใครเหรอ ‪- เธอไม่ฟังฉันด้วยซ้ำ
‪จอร์จ รูปเนี่ย นี่คือผีผู้หญิงที่เล่นงานเราเมื่อคืน
‪รู้สึกเหมือนผีนางอยากให้ฉันช่วย ‪บอกมาว่านางเป็นใคร
‪นั่นอดีตดาวรุ่งช่วง 80 ‪กำลังจะได้ไปฮอลลีวูด แต่หายตัวไปก่อน
‪เราเจอศพถูกโบกปูนซ่อนไว้ ‪ในปล่องเตาผิง ต้องมีคนฆ่านาง
‪ก็ถ้าเธอสนใจข้อมูลกว่านี้ ‪ก่อนที่จะพุ่งตัวออกไป…
‪ล็อควู้ดเป็นคนตัดสินใจ ฉันเพิ่งมาใหม่ ‪จะให้ฉันพูดอะไรได้
‪เธอควรปฏิเสธไง ลูซี่ ‪ต้องทำ ไม่งั้นจะยิ่งทำให้นิสัยเขาเสีย
‪ดีใจที่เห็นสองคนเข้ากันได้โดยไม่มีฉัน ‪อยากจะบอกว่าอย่างกับผีเน่าโลงผุ แต่…
‪ไปมุดหัวอยู่ไหนมา ทำไมไม่รอฉันก่อน
‪จอร์จรู้ว่าผีเป็นใคร
‪ได้โปรด เอาไว้คุยทีหลังได้มั้ย
‪ฉันง่วงมาก ค่อยคุยกันหลังอาหารเช้านะ
‪ถ้าทำกอร์เมห์ซาบซี ใส่ข้าวเยอะๆ ให้หน่อย
‪ฉันจะรักนายไปจนตายเลย
‪ชุดน่าสนใจดีนะ ลูซ
‪ไม่นึกว่าอย่างเธอจะชอบยูนิคอร์นหรือสายรุ้ง
‪ปล่อยฉัน
‪ปล่อยฉัน!
‪ลูซี่
‪ลูซี่!
‪ทำอะไรของเธอ
‪มันมีสิ่งที่เรียกว่ากลอน ‪และมีคนอื่นท่ีต้องใช้ห้องน้ำเหมือนกัน
‪เธอเป็นอะไรของเธอ
‪แบบนี้ไม่ปกติ
‪ไงจ๊ะ นอร์รี่
‪เธอเดาไม่ถูกหรอกว่าฉันอยู่ที่ไหน
‪ฉันรักษาสัญญาของเราไง
‪มาอยู่ลอนดอนแล้ว
‪ฟิตส์และร็อตเวลล์ไม่แม้แต่จะชายตามองฉัน ‪สุดท้ายฉันเลยมาอยู่…
‪ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสุดท้ายมาอยู่ไหน
‪เอเจนซี่จิ๋วๆ ของเด็กผู้ชายสองคน
‪คนนึงก็พวกบ้านรวยเลิศคิดว่าเกิดมาฟ้าประทาน
‪อีกคนก็เพื่อนพิลึกที่ทักษะเข้าสังคมเป็นศูนย์
‪เมื่อคืนเราทำบ้านไหม้ไปทั้งหลัง ‪ตอนที่สู้กับผีประเภทสอง
‪ผีของนาง…
‪ทำให้ฉันคิดถึงเธอจริงๆ
‪ตอนที่ฉันเชื่อมจิตกับนาง มันเหมือนกับ…
‪ไม่รู้สิ เหมือนได้รู้สึกอะไรที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน
‪เหมือนเขา…
‪เหมือนเขาอยู่ในหัวฉัน ‪เหมือนเขาต้องการฉัน นึกออกมั้ย
‪เหมือนฉันต้องช่วยเขา
‪อย่างที่ฉันควรจะช่วยเธอ
‪ฉันน่าจะใกล้เสียสติแล้ว
‪อยากให้เธออยู่ตรงนี้กับฉันจัง นอร์รี่
‪คิดถึงเธอนะ
‪คิดถึงเธอจริงๆ
‪ขอบใจ ดูดีมาก
‪ไม่ดี ดูเหมือนฉันหุงข้าวในภูเขาไฟปะทุ
‪ฉันรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว
‪- ทั้งเมืองลอนดอนก็รู้ ‪- "เถื่อน" ก็แสบดีนะ
‪"เป็นต้นเพลิง" นี่ทำเอาซึมเลย
‪เยี่ยมมาก เขียนชื่อฉันว่าแอนดรูว์ ล็อควู้ด
‪นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญที่สุดของเราหรอก ‪เราโดนลูกค้ายกเลิกงานตั้งเยอะ
‪- แล้วดีแพรคจะต้องเคืองมาก ‪- ไม่เป็นไร ฉันแก้ได้
‪แต่มันไม่ใช่แค่นั้น
‪ลูซี่เป็นอะไรไม่รู้
‪เราทุกคนอกสั่นขวัญแขวนกันหมด
‪เขาแช่อ่างอาบน้ำโดยไม่ถอดเสื้อผ้า
‪สาวๆ เขามีพิธีกรรมอาบน้ำแปลกๆ
‪- อย่าไปยุ่งจะดีกว่า ‪- ไม่ตลกนะเว้ย
‪ตั้งแต่นายรับเขามา ‪ทุกอย่างก็ลงเหว ถ้าเป็นสาวไม่เต็มเต็งล่ะ
‪- ไม่ใช่ไม่เต็มเต็ง ‪- อย่างนายวัดใครได้ด้วยเหรอ
‪- นายต้องหาคนปกติมาอยู่รอบตัว ‪- คิดว่าตัวเองปกตินักงั้นสิ จอร์จ
‪ถ้าปกติดีนายคงไม่ออกจากฟิตส์ ‪และเราคงไม่ได้เป็นเพื่อนกัน
‪คืองี้ ทุกคนแสร้งทำเหมือนตัวเองรับมือได้
‪ทั้งดีแพรค พวกเอเจนซี่ใหญ่ๆ ‪แต่นั่นแค่ฉากหน้าหลอกตา
‪โลกนี้มันบ้าไปแล้ว ‪ความปกติไม่มีทางช่วยอะไรได้
‪เราเข้าใจดี นั่นคือจุดขายโดดเด่นของเรา
‪คนอย่างนายก็มัวแต่หาข้อมูลหมกมุ่น
‪แต่นั่นทำให้เจอของดีที่คนอื่นมองข้าม
‪ลูซี่แปลกๆ หน่อยก็จริง ‪แต่เขาเป็นพวกเดียวกับเรา
‪ฉันแน่ใจ
‪นางเผาบ้านไปทั้งหลังนะ นางใกล้สติแตก ‪นายต้องไล่นางออก ล็อควู้ด
‪ขอคิดดูก่อน
‪(คุณนายไวท์ที่เคารพ ‪รบกวนเปิดให้นอร์รี่ฟังด้วยนะคะ)
‪(ฝากบอกด้วยว่าหนูรักนะ ‪ลูซี่)
‪ถ้าเธอทำร้ายฉัน
‪ฉันช่วยเธอไม่ได้นะ
‪ปล่อยฉัน
‪ล็อควู้ด ตื่นเร็ว!
‪ผีมา
‪- ใคร ‪- แอนนาเบล วอร์ด ผีในบ้านที่ถนนชีน
‪เร็ว กระเป๋าไล่ผีอยู่ไหน
‪อยู่ข้างล่าง หยิบรองเท้าบูทมา
‪รองเท้าเหรอ
‪อยากกวนตีนก็ช่วยเดินข้ามมาหน่อยไม่ได้หรือไง
‪- ผีแอนนาเบล วอร์ดอยู่ที่นี่ ‪- เป็นไปไม่ได้
‪ฉันจะโกหกทำไม เมื่อกี้นางอยู่ในห้องฉันเลย
‪โอเค ขอยี่สิบวิ ไม่ได้อุปมา
‪ขนาดนั้นแล้วยังไม่ใส่กางเกง
‪กางเกงมันของพวกไก่อ่อน
‪ไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย
‪- ฉันก็ไม่เห็นอะไรเลย ‪- แต่นางอยู่นี่
‪สาบาน
‪เธอตื่นมาแล้วผีลอยอยู่เหนือตัวเหรอ
‪ใช่
‪ไม่มีเหตุผลเลยที่ผีจะมาตรงนี้
‪เรากักต้นทางไว้แล้ว
‪เอาตาข่ายเงินคลุมศพไว้
‪ว่าแต่เข้ามาได้ยังไง ‪ต้นทางไม่ได้อยู่ในบ้านนี้ซะหน่อย
‪ไม่อยู่เหรอ
‪นางกลับมาแล้ว
‪นางปั่นหัวเราอยู่
‪จอร์จ
‪อย่าขยับ
‪บอกทีว่าแค่ตัวต่อใช่มั้ย
‪ยืนนิ่งๆ เลยนะ
‪เอาใหม่ หลบเร็ว!
‪ไม่ใช่ตัวต่อสินะ
‪ลูซี่ ถ้าพอจะคิดออกว่าต้นทางมันมาจากไหน
‪ก็ควรพูดออกมาตอนนี้เลยนะ
‪ฉันเริ่มคิดว่า… ฉันอาจจะพอรู้ว่าต้นทางคืออะไร
‪ค่อยๆ คิด ไม่ได้กดดันอะไรเลย
‪มันอยู่ไหน ลูซี่
‪ฉันเอาแหวนมาถือ ‪แล้วก็หลับไปทั้งที่แหวนยังอยู่ในมือ
‪- แล้วตอนนี้เราจะตายกันหมด ‪- ตกอยู่บนเตียงเหรอ
‪ก็ เอ่อ อาจเป็นได้ ไม่รู้ ไม่แน่ใจ
‪เราต้องกักมันให้ได้
‪เวรแล้ว
‪จอร์จ แลกกัน
‪นางมาแล้ว
‪ไปหลบหลังฉัน
‪อย่าให้โซ่หลุดมือ
‪ระวัง!
‪จัดไป!
‪จอร์จ จัดให้หมด มีอะไรใส่เข้าไป
‪ก็ฉันไม่รู้ว่านั่นคือต้นทาง
‪ฉันแค่เอามาเพราะเหมือน ‪ฉันสัมผัสความรู้สึกของนางได้
‪รับรู้สิ่งที่นางต้องการน่ะ
‪ไม่รู้จะอธิบายยังไง
‪- จิตเชื่อมวิญญาณ ‪- ใช่!
‪เธอก็ขโมยต้นทางจากที่เกิดเหตุเข้าไปได้
‪ดีแพรคบี้เราเละแน่
‪ประทานโทษ ‪แถวนี้ไม่ได้มีแค่ฉันที่ขโมยต้นทางนะ
‪ไอ้กะโหลกงี่เง่าที่นายเอามาทดลองล่ะ
‪แอนนาเบลติดอยู่ในผนังมาตั้ง 40 ปี
‪โดยที่ไม่มีใครรู้และดีแพรคก็ไม่ทำอะไรเลย
‪เขาต้องให้เราช่วย
‪แล้วเขาคิดว่าเราจะทำอะไรได้กันแน่ ‪หลังจากผ่านมานานขนาดนี้
‪ไขคดีไง ทวงคืนความยุติธรรม
‪เขาตายไปแล้ว ลูซี่
‪เราช่วยผีไม่ได้ เราต้องทำลายต้นทาง ‪แล้วไปทำคดีใหม่ ปล่อยไปเถอะ
‪เร็วสิ จอร์จ ช่วยหน่อย
‪นายชอบทดลองอะไรใหม่ๆ ‪ทำไมถึงจะทิ้งโอกาสสืบสวนปรากฏการณ์ใหม่
‪พยายามได้ดี แต่จิตเชื่อมวิญญาณ ‪เป็นศาสตร์ที่อ่อนมาก
‪เธอแค่สงสารเขา ‪เลยได้ยินเสียงตอนเขาตายวนๆ ไป จบข่าว
‪งั้นก็พิสูจน์มาสิ
‪ก่อนจะทำลายแหวนนั่น ‪ให้ฉันลองเชื่อมจิตกับวิญญาณเป็นครั้งสุดท้าย
‪ลองดูว่าฉันสัมผัสอะไรได้อีก ‪ฉันจะพิสูจน์ให้ดูว่ามันเรื่องจริง
‪ไม่มีทาง อันตรายเกินไป
‪เกือบเช้าแล้ว ผีจะอ่อนกำลังลงมากนะ
‪ไม่ได้ เราเพิ่งรอดมาได้หวุดหวิด ‪สองรอบติดๆ กัน
‪เพราะนายไม่เตรียมตัวให้ดี สองรอบติด ‪รอบนี้เราจะเตรียมการให้ดี
‪ฉันจำเป็นต้องทำ
‪นายเคยพูดยังไงเรื่องคนปกตินะ
‪ถ้าผีนั่นทำตัวเกินเลย พวกเราอยู่ตรงนี้นะ
‪โอเค
‪ระวังตัวด้วย
‪ไม่เป็นไรนะ แอนนาเบล
‪ปลอดภัยแล้ว
‪ในห้องเปิดเพลง
‪เต้นกับฉันสิ
‪ผมไม่มีอารมณ์
‪เธอชอบมาก
‪นี่เพลงของเรานะ เต้นเถอะ
‪นั่นเพลงของพวกเขา
‪พวกเขาคือใคร แอนนาเบลกับ…
‪เธอมีความสุขมาก
‪เธอรักเขา
‪ผมยืนดูแล้วกัน
‪ถ้าเอางั้นก็ตามใจ
‪เธอเต้นไปกับเพลงนั้น
‪เขายืนดูเธอ
‪เธอซื่อสัตย์กับฉันรึเปล่า
‪บอกเขารึเปล่าว่าให้ไปเจอที่ไหน
‪เขาต้องการเธอ แต่มันช่าง…
‪มีอะไร
‪- เธอโกหกฉัน ‪- เขาโกรธ
‪สาบานเลย ปล่อยฉันไปเถอะ
‪- หึงหวง ‪- ไม่ได้ทำ
‪เธอโกหก!
‪- เธอกลัว ‪- ปล่อยฉัน
‪โอเค
‪เธอโกหกฉัน แอนนาเบล!
‪- เปล่านะ ‪- ไม่เป็นไร
‪- สาบาน ‪- เขารักฉัน
‪คุณรักฉันไม่ใช่เหรอ
‪คุณซื้อแหวนให้ฉัน ‪เขาไม่ทำร้ายฉันหรอก เขาไม่มีทาง…
‪เราต้องหยุดเดี๋ยวนี้
‪- มองหน้าฉันสิ ‪- ดูไปก่อนว่าจะเป็นไง
‪ดูสิ ถอยไป หยุดนะ
‪หยุดเลย หยุด ขอร้อง!
‪คุณทำฉันเจ็บนะ! อย่า
‪- อย่า มองหน้าฉันสิ ‪- ลูซี่
‪หยุดเถิด ปล่อยฉัน!
‪ฉันไม่… ขอหายใจก่อน
‪- ปล่อยฉัน! ‪- ลูซี่ หยุดสิ
‪- หยุดนะ แอนนาเบล! ‪- ปล่อยฉัน!
‪เขาบีบคอเธอจนตาย
‪ต้องเก็บแหวนไว้ในห้องใต้ดิน ‪จนกว่าจะเอาไปเผาทิ้ง
‪อะไรนะ จะเลิกทำไม อุตส่าห์เพิ่งคืบหน้า
‪ไม่ให้ทำอะไรเล่นๆ แล้ว มีหนี้ต้องจ่าย
‪หนี้ค่าอะไร
‪- หกหมื่น ‪- อะไรนะ
‪ในสองอาทิตย์ อะไรกันเนี่ย
‪- ทำไมไม่บอกก่อน ‪- เพราะหน้าประตูนั่นเป็นชื่อฉัน
‪เป็นหน้าที่ของฉัน เดี๋ยวหาทางเอง
‪ทำยังไง ตอนกิจการไปได้สวยยังแทบไม่มีจะกิน
‪ไปขอกู้เงินดีมั้ย บ้านนี้ต้องมีมูลค่ามหาศาล
‪บ้านนี้เป็นสิ่งเดียวของพ่อแม่ฉันที่เหลืออยู่
‪ขอโทษ พอดีไม่รู้
‪เขาเอาบ้านไปค้ำตอนจะตั้งบริษัทแล้ว ‪เวรละ พวกเราพังแน่
‪ไม่ ไม่พังหรอก แค่รับคดีใหญ่ๆ ไม่กี่คดีก็จบ
‪นั่นอาจจะเป็นคดีใหญ่ก็ได้
‪ล็อควู้ดและสหาย มีอะไรให้ช่วยครับ
‪ช่วยไล่ลูซี่ คาร์ไลล์ออก
‪ทันที
‪ผมจะทำแบบนั้นทำไมกัน คุณสารวัตร
‪เพราะฉันกับนายไม่ต้องการข่าวในแง่ลบเพิ่ม
‪แล้วนี่ยังไม่ทันแตะเรื่องที่
‪นายจ้างนักไล่ผีเต็มเวลา
‪โดยที่เธอยังเรียนไม่จบปีสี่ ‪นั่นเป็นเรื่องผิดกฎหมาย
‪ขอเดาว่าเธอโกหกนายเพราะถ้าไม่อย่างนั้น…
‪คุณมีเรื่องสำคัญกว่านี้ต้องจัดการไม่ใช่เหรอ
‪คืออย่างนี้ เรื่องเล็กๆ ‪จะช่วยให้ฉันจัดการเรื่องใหญ่ขึ้นได้
‪เอเจนซี่ของนายเป็นปัญหาใหญ๋
‪- ไม่เอาน่ะ สารวัตร ‪- กำจัดเธอซะ คุณล็อควู้ด
‪ใครโทรมา
‪โทรผิด
‪คืองี้ พวกนายคิดว่าแอนนาเบลเคยดังแค่ไหน
‪เรามองมันผิดมุมมาโดยตลอด
‪งานนี้ไม่ใช่เราช่วยแอนนาเบล ‪แต่ผีจะช่วยเราต่างหาก
‪จริงดิ ช่วยยังไง
‪สำคัญอยู่ที่การได้ออกสื่อ ‪ตอนแอนนาเบลหายตัวไปเป็นข่าวใหญ่
‪ใหญ่กว่าเรื่องที่เราเผาบ้านคนเยอะเลย
‪ถ้าไขคดีฆาตกรรมเขาได้ ‪พาดหัวข่าวจะลืมเรื่องแย่ๆ ของเราชั่วข้ามคืน
‪ไหนบอกว่าเลิกทำเรื่องไร้สาระ
‪นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระแล้ว นี่แหละงานหลัก
‪ทำงี้ไม่ได้เงินหกหมื่นนะ
‪แต่อาจได้มากกว่านั้นอีก
‪คิดถึงคนแก่เป็นล้านๆ ที่นั่งอยู่บ้าน
‪ไม่มีอะไรทำนอกจากคิดถึงความหลัง ‪และอ่านหนังสือพิมพ์สิ
‪พวกนั้นชอบปริศนาฆาตกรรมมาก
‪เรื่องนี้ยังไงต้องได้พาดหัวหน้าหนึ่ง ‪บาร์นส์จะไม่กล้าเล่นงานเราอีก
‪อย่าเอาฉันไปยุ่ง ฉันไม่อยากให้ชื่อเป็นข่าว ‪เคยโดนมาเยอะแล้ว
‪เธอแค่ต้องรู้ว่าเราจะจัดการยังไง ‪เรื่องเป็นข่าวปล่อยฉันทำ
‪ฉันพูดจริงนะ ฉันไม่อยากได้แสงอะไรทั้งนั้น
‪เรื่องสำคัญที่สุดคือต้องไขคดีให้ได้
‪ทุกอย่างเกิดขึ้นที่นี่
‪เงียบๆ ทำตัวดีๆ หน่อยนะ
‪นี่เลย นางเคยเล่นละครแฮมเล็ต ‪รับบทเป็นโอฟีเลีย
‪นั่นทำให้เรารู้อะไรบ้าง
‪ทำไมรอบตัวฉันต้องมีแต่พวกไร้วัฒนธรรม ‪รอตรงนั้นแหละ
‪"บทโอฟีเลียของแอนนาเบล วอร์ด ‪จับความลุ่มลึกของรักแสนเศร้าไว้ได้"
‪ถูกต้อง
‪ความลึกแบบนี้เลย
‪เธอถึงได้ใส่เสื้อผ้าไปนอนแช่อ่างน้ำ
‪โอฟีเลียจมน้ำกับดอกเดซี่
‪ฉันถึงได้เก็บมา
‪นางคลุ้มคลั่ง ฆ่าตัวตาย ‪เพราะแฮมเล็ตทำนิสัยเสียใส่นาง
‪แอนนาเบลไม่ได้ฆ่าตัวตาย
‪เปล่า แต่บทบาทบนเวทีกับชีวิตจริง ‪เริ่มสะท้อนเงาของกันและกัน
‪แฮมเล็ตกับโอฟีเลีย ‪แอนนาเบลกับคนรักที่ทำร้ายนาง
‪นายคิดว่าคนที่รับบทแฮมเล็ตเป็นคนร้ายเหรอ
‪ฮิวโก้ เบลค นั่นชื่อเขา ดูสิ
‪"คดีแอนนาเบล วอร์ด หักมุมอีกครั้งเมื่อคืนนี้
‪เมื่อฮิวโก้ วอร์ด นักแสดงถูกจับ ‪เพราะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของเธอ"
‪"ลือกันว่าวอร์ดมีสัมพันธ์สวาท ‪กับนักแสดงคู่ขวัญจากแฮมเล็ต
‪หลังจากมีคนเห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกัน
‪ขณะรับประทานมื้อค่ำส่วนตัว ‪ในคลับลับเฉพาะสมาชิก"
‪เก่งมาก ล็อควู้ด ‪ถึงไร้วัฒนธรรมแต่ก็ไม่เลว
‪ดูสิ! นางใส่แหวนด้วย
‪แสดงว่าเบลคถูกจับแต่ยังรอดคดีไปได้เหรอ
‪เพราะไม่มีวัตถุพยาน ‪ไม่มีพยานรู้เห็นและไม่พบศพ
‪นี่!
‪"เบลคถูกปล่อยตัวเมื่อคืนวันจันทร์ ‪โดยไม่มีการตั้งข้อหา"
‪"ตำรวจบอกว่าไม่มีหลักฐานพอให้สืบสวนต่อ"
‪ไม่เหมือนของเรา
‪เก่งมาก โทนี่
‪รอบนี้มาหาข้อมูลก่อนจะทำงานสินะ
‪ยังเรียกโทนี่ได้หรือต้องเรียกแอนดรูว์แล้ว
‪อย่าพูดดัง คิปส์ ที่นี่ห้องสมุด ‪ไม่ใช่ทางเดินให้ไก่ปลายกรวยขัน
‪นี่เป็นผู้ช่วยคนใหม่ของนายสินะ
‪เพื่อนร่วมงาน
‪และนายคงเป็นควิล คิปส์ ‪ได้ยินชื่อเสียงมาเหมือนกัน
‪ไม่ใช่ว่าทีมนายมีอัตราการตาย ‪สูงที่สุดในบรรดาหัวหน้าทีมเหรอ
‪ฉันเป็นหัวหน้าทีมชั้นนำ ‪ในเอเจนซี่ชั้นหนึ่งของประเทศ
‪ฉันได้งานอันตรายที่สุด ‪เพราะเหตุที่ แหม พอดีฉันเก่ง
‪แต่ฉันก็จัดการได้หมด ไม่เหมือนเขา
‪เธอคงไม่ได้อยู่นานหรอก คนสวย
‪ยิ่งถ้าได้รู้เช่นเห็นชาติตัวจริงเขา
‪สุดท้ายทุกคนก็ต้องทิ้งเขาไป
‪เธอชื่อลูซี่
‪ส่วนฉันชื่อล็อควู้ด
‪และนายต้องใช้บันได
‪ไม่ต้อง
‪ต้องใช้สิ
‪- เขาไม่ค่อยชอบหน้านายสินะ ‪- มันเป็นไอ้สะเหล่อที่ไม่ต้องไปใส่ใจ ช่างมัน
‪เราต้องตามหาฮิวโก้ เบลคให้เจอ
‪ฉันมีเรื่องต้องไปทำก่อน ‪สองคนไปหามื้อค่ำกินไป ฉันเลี้ยงเอง
‪ชอบกินอาหารอิตาเลียนมั้ย
‪หมายถึงพิซซ่ารึเปล่า
‪หมายถึงอันนั้นแหละ ฉันรู้จักร้านอร่อยมากๆ
‪ร้านอิตาเลียนร้านนี้อร่อยสุดเท่าที่เคยกินเลย
‪- นายอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิดเหรอ ‪- อยู่โซนหก บ้านสวยปลอดภัยกว่านี้เยอะ
‪งั้นย้ายมาทำไม
‪พ่อแม่เป็นคนดีนะ แต่ฉันอยู่ต่อไม่ได้
‪พ่อแม่มีลูกสี่คน ‪เป็นวิศวะ วิศวะ วิศวะ และคนเพี้ยน
‪เท่ากับนายก็เป็นเด็กที่…
‪หมกมุ่น
‪ใช่ ทั้งชีวิตฉันรู้จักแต่ "ปัญหา" ‪ก็ทั้งชีวิตของพวกเราทุกคนนั่นแหละ
‪มันไม่โอเค ฉันเลยอยากรู้…
‪- อยากรู้อะไร ‪- ทุกเรื่อง
‪เพราะงั้นถึงได้โดนไล่ออกจากฟิตส์ ‪ล็อควู้ดไม่ได้เล่าเหรอ
‪- ไม่ ‪- จริงนะ
‪เพราะถามอะไรซอกแซก ‪ขึ้นไปเหยียบชั้นที่อยู่เกินอำนาจหน้าที่
‪จอร์จ คารีม ตกใจนะเนี่ย
‪ไม่ต้องห่วง ‪ฉันเอากะโหลกนั้นมาแทนเงินชดเชย
‪นายคิดว่ามีคนโกหกเรา ‪เกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้รึเปล่า
‪แน่สิ คนโกหกเราอยู่แล้ว ‪แต่ใครโกหกและโกหกทำไม แล้วเราทำอะไรได้
‪ฉันก็มีเพื่อนที่เชื่อสุดใจว่า ‪เรื่องทั้งหมดนี้ไม่มีเหตุผลอะไรเลย
‪ทั้งจุดเริ่มต้น การแพร่ระบาดของมัน
‪และทำยังไงก็เหมือนปัญหาจะหนักขึ้น ‪ไม่ได้ดีขึ้น ไม่ว่าเราจะแก้ยังไง
‪แต่เขาตายไปแล้ว ‪อาจจะไปได้คำตอบจากโลกหน้า
‪เขาคือคนที่เธอฝันว่า ‪จะมาอยู่ลอนดอนด้วยกันรึเปล่า
‪ไม่ใช่
‪นั่นเป็นอีกคนหนึ่ง
‪แต่เราทุกคนไปทำงานเดียวกัน
‪งานนั้นพลาดอย่างแรง แล้วเจ้านายก็โทษฉัน
‪ทุกคนโทษฉันหมด แม้แต่แม่ฉันเอง
‪ฉันเลยต้องหนีออกมา
‪ไปอยู่ที่ซึ่งฉันอาจมีความหมายจริงๆ เสียที
‪ครับ เราเสี่ยงชีวิต ‪แต่คดีนั้นสำคัญกับเรามากขนาดนั้น
‪แอนนาเบล วอร์ดคงได้เป็นซูเปอร์สตาร์ไปแล้ว ‪แต่เธอกลับถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม
‪ดีแพรคนิ่งเฉย ‪ปล่อยให้เรื่องราวคาราคาซังมานาน
‪ปล่อยให้เรื่องอยุติธรรมนี้เป็นคดีที่ไม่ได้คลี่คลาย
‪พวกเขาทำให้ประชาชนผิดหวัง
‪- ผมใจดีกับคุณล็อควู้ดเกินไปเหรอ ‪- ไม่ต้องสงสัยเลย
‪ลากดีแพรคไปแปดเปื้อน ‪เพื่อให้มันได้ทำโครงงานเอเจนซี่ไล่ผีต่อ
‪มันนึกว่าตัวเองกล้าดียังไงแน่
‪มันเป็นไอ้เด็กเปรตค่ะนาย
‪แค่เพราะเรื่องนี้เกิดเมื่อหลายสิบปีมาแล้ว ‪ไม่ได้แปลว่าตอนนี้มันไม่สำคัญ
‪โชคดีที่ล็อควู้ดและสหาย ‪มีซูเปอร์สตาร์ของเราเอง คุณลูซี่ คาร์ไลล์
‪ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยปราบ ‪ผีประเภทสองที่ร้ายกาจสุดๆ
‪แต่ยังใช้พลังหูทิพย์อันน่าทึ่งของเธอ
‪ในการเชื่อมจิตกับผีของแอนนาเบลได้ด้วย
‪ดังนั้นเราจึงเชื่อว่า ‪เราใกล้พบตัวฆาตกรที่ฆ่าแอนนาเบล
‪เร็วกว่าตำรวจหรือดีแพรค…
‪บอกว่าอย่าลากชื่อฉันไปเกี่ยว
‪แล้วฉันก็บอกว่าฉันจะจัดการเองไง ‪กลัวอะไร มันเรื่องจริงทั้งนั้น
‪เรายังไม่ได้ไขคดีนั้นด้วยซ้ำ ‪ถ้าฮิวโก้ เบลคเห็นข่าวแล้วมาเล่นงานฉันล่ะ
‪เราก็จะดูแลเธอเอง ลูซ ‪เธอเป็นทรัพยากรสำคัญที่สุดของเรา
‪ทรัพยากรเหรอ
‪ฉันเป็นแค่นั้นสินะ เป็นของที่จะทำเงินให้นายได้
‪นายคิดว่าตัวเองทำอะไรไม่เหมือนใคร
‪แต่สุดท้ายก็เหมือนทุกคน ‪นายก็แย่เหมือนพวกคนที่บ้านทุกคน
‪- ใช้อะไรคิดวะ ล็อควู้ด ‪- ยังไง
‪ฉันชมออกทีวีทั่วประเทศเลยนะ
‪ทั้งที่เขาพูดชัดเจนว่าอย่าลากเขาเข้าไปเกี่ยว
‪นายมีปัญหาอะไรกันแน่ ‪เมื่อคืนนายยังอยากให้ฉันไล่เขาออก
‪นายอาจจะพูดถูก
‪ช่วงนี้การตัดสินใจของฉันอาจไม่ค่อยดีเท่าไหร่
‪บาร์นส์รู้ว่าจ้างไว้ก็ผิดกฎหมาย ‪ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง
‪การตัดสินใจของฉันก็ไม่ค่อยดี
‪เขาไม่มีที่ไปแล้ว ฉันว่านายไม่ควรไล่เขาออก
‪ปล่อยให้เขาสงบสติอารมณ์สักพักแล้วกัน
‪เปิดนะ
‪เปิดประตูสิ!
‪เรียกสาวคนนั้นมา
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันสัญญา ไม่ว่าเรื่องอะไร ฉันจัดการเอง
‪รอตรงนี้
‪ขอคุยกับคุณคาร์ไลล์คนเดียว
‪ไม่ได้ คุณพูดทุกเรื่องกับเธอโดยมีผมอยู่ด้วยได้
‪บอกว่าให้รอตรงน้ี หรืออยากจะไปรอในห้องขัง
‪ฉันไม่ต้องให้ใครมาดูแล
‪โดยเฉพาะจากนาย
‪พวกเราตื่นเต้นมากที่มีคนดังอย่างเธอ ‪มาช่วยพวกเราดีแพรค
‪ฉันไม่ได้…
‪ได้ข่าวว่าได้ปากคำผีประเภทสองมาเต็มรูปแบบ
‪ฉันไม่เคยพูดงั้น
‪นึกว่าเธอใช้ความสามารถล้นเหลือที่มี
‪ในการหาว่าใครคือฆาตกรฆ่าแอนนาเบล วอร์ด
‪ใช่ เขาชื่อฮิวโก้ เบลค
‪- งั้นรึ ‪- ใช่
‪แน่ใจเหรอว่าไม่ได้อ่านจากหนังสือพิมพ์เก่า
‪ไม่ มันมีอะไรมากกว่านั้นเยอะ
‪ดี เราเรียกตัวเขามาแล้ว ‪แต่ยังไม่มีหลักฐานพอจะตั้งข้อหา
‪เธออาจช่วยเราได้
‪เมื่อก่อนบ้านที่ถนนชีนเคยเป็นหอพัก
‪เบลคบอกว่าเคยไปส่ง แต่ไม่เคยเข้าไปในบ้าน
‪เขายืนยันตลอดว่าทั้งสองเป็นแค่เพื่อนกัน
‪นั่นไม่จริง
‪งั้นก็หาหลักฐานมาให้เรา
‪เธอกำลังกล่าวหาว่าเขาเป็นฆาตกร
‪ใช้พลังเชื่อมกับแอนนาเบลที่แรงกล้า ‪พิสูจน์หน่อยว่ามันจริง
‪เดี๋ยวสิ มันไม่ได้ทำกันอย่างนั้น
‪ฉันเปิดปิดเป็นสวิตช์ไม่ได้
‪ฉันเชื่อมจิตกับแอนนาเบล ‪เพราะรู้สึกเห็นใจเธอ
‪- ฉันแค่พยายามทำเรื่องที่ดี ‪- นี่ก็เป็นโอกาสแล้วไง
‪ช่วยเราจับเขาเข้าคุก
‪ไม่ บอกแล้วไง ฉันทำไม่ได้
‪เขามองไม่เห็นเธอหรอก ‪ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธออยู่ตรงนี้ เร็ว พยายามหน่อย
‪คุณจะให้ฉันทำยังไง
‪เรียกผีมาเข้าร่างสิ
‪บอกข้อมูลที่มีแต่ผีจะรู้
‪ชี้ตัวว่าเขาเป็นฆาตกร ‪เอาเลย ถ้าเธอมั่นใจว่าเขาผิดจริง
‪พระเจ้า
‪รู้สึกอะไรสักอย่างใช่มั้ย
‪ฉัน…
‪ฉันทำไม่ได้
‪- บอกหน่อยว่ารู้สึกอะไร ‪- ฉันต้องออกไปจากตรงนี้
‪บอกก่อนว่ารู้อะไรมา
‪ฉันสัมผัสอะไรไม่ได้เลย ตรงนั้นไม่มีอะไรเลย
‪เธอโกหกเพื่อให้ตัวเองไม่โดนไล่ออก ‪และเพื่อให้เอเจนซี่ไม่โดนปิด
‪- จริงรึเปล่า ‪- ปล่อยฉันไปนะ
‪ไม่เป็นไรแล้ว
‪เขาไปแล้ว
‪แต่ฟังนะ เขายังมีเพื่อนฝูงที่มีอิทธิพล
‪พวกนั้นตั้งทนายเก่งๆ มาช่วยเขา ‪เราคงขังเขาไว้ได้ไม่นาน
‪นอกจากเธอจะมีข้อมูลอื่น
‪เสียดาย
‪บัตรใช้เดินทางฟรีได้หนึ่งเที่ยว กลับบ้านไป
‪ที่นั่นไม่ใช่บ้านของฉันแล้ว
‪ล็อควู้ดเป็นนักต้มตุ๋น
‪เขาลักไก่ เล่นทางลัด ทำให้ชีวิตคนต้องเสี่ยง
‪เขาเห็นเด็กสาวอ่อนไหวคุณสมบัติยังไม่ครบถ้วน
‪ว้าเหว่ไปต่อไม่ถูกในเมืองใหญ่ ‪เขาจึงเอาเปรียบเธอ
‪ขอร้องละ
‪กลับบ้านไปตอนที่ยังกลับได้
‪นึกแล้วว่าเขาจะทำแบบนั้น
‪รู้มาตั้งแต่ตอนที่เวดโผล่มาหน้าบ้านเรา
‪ให้ตาย พวกนั้นทำเรื่องน่าเบื่อ ‪ไร้จินตนาการที่สุดเลยสินะ
‪พยายามใช้พลังของเธอมารีดเอาหลักฐานเนี่ยนะ
‪เท่ากับพวกเขาไม่ได้มีเบาะแสอะไรเลย
‪แต่เธอเก่งมากนะลูซ เก่งจริงๆ
‪หยุดรถก่อนได้ไหมคะ
‪ทำอะไรของเธอ
‪จะไปแล้ว
‪ฉันลาออก
‪ลูซ! ลูซี่!
‪กลับไปคุยกันในรถได้มั้ย อยู่ตรงนี้อันตราย
‪ไม่มีอะไรให้คุยแล้ว
‪ยังไงนายก็อยากไล่ฉันออกอยู่ดี ‪เก็บฉันไว้เพราะเป็นทรัพยากรเท่านั้น
‪ไม่จริงนะ นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ
‪พูดอะไรตลกๆ
‪นายไม่ได้เข้าใจอะไรเกี่ยวกับฉันเลย
‪นายไม่รู้เลยว่าฉันเจออะไรมาบ้าง ‪ไม่สนเลยตราบใดที่พูดแล้วนายได้ออกทีวี
‪- บอกว่าขอโทษแล้วไง ‪- ไม่ ไม่เคยบอก
‪ขอโทษจริงๆ และฉันคือคนที่ ‪พยายามหยุดเรื่องนี้ก่อนมันจะอันตรายเกินไป
‪นั่นก็ทำให้รู้ว่านายช่างไม่รู้อะไรเลย
‪นายอาจจะเปิดปิดความรู้สึกได้เหมือนก๊อกน้ำ
‪แต่ฉันจะจมน้ำตายอยู่แล้ว ล็อควู้ด
‪บางทีฉันแค่…
‪ฉันว่าฉันตายไปเลยอาจจะดีกว่า
‪ฉันเข้าใจนะ
‪และมันไม่จริง ลูซี่
‪เราจำเป็นต้องมีเธอ
‪ไม่ใช่เพราะเธอเป็นทรัพยากรด้วย
‪งั้นทำไม
‪เพราะว่า…
‪เพราะเธอคือ…
‪เธอคือลูซี่ คาร์ไลล์ เราปล่อยเธอไปไม่ได้หรอก
‪นายต้องปล่อย
‪ไม่งั้นบาร์นส์จะปิดกิจการนาย ‪เขารู้ว่าจ้างฉันไว้มันผิดกฎหมาย
‪ฉันถึงได้ไปออกทีวีไง ยัยบ๊อง
‪ทำให้บาร์นส์เห็นว่า ‪ฉันไม่สนคำขู่ของเขา ช่างกฎมันสิ
‪ทางนั้นก็แหกกฎกันประจำ ‪ทำไมเราจะทำบ้างไม่ได้
‪ทำไมเราถึงจะเปลี่ยนกฎไม่ได้
‪- เพราะเรามันคนไม่สำคัญ ‪- ไม่ใช่ซะหน่อย
‪เราคือล็อควู้ดและสหายเชียวนะ
‪เธอกับฉันและจอร์จ
‪ฉันขอโทษนะ ลูซี่
‪อยู่กับเราต่อเถอะ
‪ห้ามโกหกฉันอีกเป็นอันขาด
‪สาบานสิ
‪ฉันจะไม่มีวันโกหกเธออีก สาบาน
‪นายจุดพลุขึ้นมาทำไม
‪ทำเท่หรือไง
‪เพราะฉันเห็นวิญญาณติดค้างห้าตน ‪กับผีซุ่มอีกสามมาใกล้เราแล้ว
‪- โกหกอยู่รึเปล่า ‪- เมื่อกี้เพิ่งสาบานอะไรไปล่ะ
‪โอ๊ย เวร
‪เราอยู่ติดกับแดนประหารไทเบิร์นแกลโลวส์ ‪จุดที่มีผีชุกชุมที่สุดในลอนดอน
‪เอาจริงๆ ตอนนี้เธอเป็นจุดอ่อน ‪มากกว่าเป็นทรัพยากรนะ ลูซี่
‪ล็อควู้ด ท่าไม่ดีแล้ว
‪ลงกลอนจากในบ้าน
‪ถ้าเป็นเบลคล่ะ
‪เดี๋ยวก่อน ล็อควู้ด
‪ฉันจะเล่นมันเอง
‪เธอไปหาจอร์จ
‪จะรับชาสักถ้วยไหมระหว่างที่รื้อบ้านผม
‪น้ำตาลก้อนเดียวหรือสองก้อน
‪ก็ได้
‪เอาที่สบายใจนะ
‪หนีไปก่อน
‪ช่วยด้วย!
‪ขอร้อง ช่วยด้วย! ช่วยที!
‪ขอบคุณสวรรค์ เร็วเข้า มีคนบุกเข้ามา ‪มีคนซ่อนอยู่ข้างบน!
‪ดีใจไหมล่ะที่ฉันไม่ได้โดนไล่ออก
‪แก้มัดให้ก่อน!
‪แบบนี้ตื่นเต้นกว่าเข้านอนเร็วนะ
‪น่าจะชวนคนมาบ่อยกว่านี้
‪เขาเป็นใคร พูดอะไรรึเปล่า ‪มันหลุดอะไรออกมามั้ย
‪ไม่เลย แต่ฉันรู้ว่ามันต้องการอะไร
‪ฮิวโก้ เบลคแอบไปรู้ว่าเราได้แหวนมาแน่ๆ
‪เลยส่งไอ้เวรนั่นมาเอา ‪เผื่อเราจะเชื่อมโยงคดีกับแหวนได้
‪เป็นได้ ไม่ว่านั่นจะเป็นใคร ‪ก็พิสูจน์แล้วว่ามันเป็นหลักฐานที่มีคุณค่า
‪หลักฐานที่เราเสียไปแล้ว พวกเราซวยละ
‪ทุกครั้งที่คืบหน้าจะต้องมีคนเตะผ่าหมาก ‪จนเราถอยกลับมาอยู่ที่เดิม
‪อะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น
‪- หน้าแบบไหน ‪- แบบนั้นน่ะ
‪นั่นไม่ใช่หน้าปกติ นั่นเป็นหน้าแบบ ‪"มีเรื่องที่ฉันรู้แต่พวกนายไม่รู้"
‪สัญญานะว่าจะไม่โมโห
‪เราจะโมโหทำไม
‪ไม่จริงใช่มั้ย
‪ไม่ได้ทำใช่มั้ย
‪พกไปด้วยเหรอ
‪ยัยบ้าเอ๊ย!
‪นี่มันสุดเช…
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม