BÉBEME
Ola?
Rapaces?
Cazando gardiáns sen min?
Como non te decataches que era un cadafalso?
Non me deches tempo para investigar.
Eles tiveron tempo. Sabían onde se metían.
Porque eles non van ás librerías nin ás igrexas.
Ola.
Ei.
- Como estás? - Ben.
- Grazas por deixarme durmir. - Estás ben, segura?
Estou ben. Que tal vós? Supoño que non atopastes o gardián.
Atopámolo tal.
Xunto a outros 13, verdade, George?
Un cúmulo de manual.
- Non había fulgores, verdade? - Como saístes?
- Rescatáronos. - Non nos "rescataron".
Mi madriña!
Os de Kipps?
Mediocres fachendosos.
Salváronnos, mataron os gardiáns e selaron a fonte.
- Foi unha pasada. - Déronvos comisión?
Que va. Pero ese non é o problema.
Non o quere admitir.
Fai como se o de Fairfax non ocorrese.
Seguro que asinou o mesmo acordo.
Pero podía facernos ver que o sabe. Que falta de respecto.
Pero sabedes que o sabe.
Pero nunca o admitirá.
É molesto porque ves a mentira,
ves a cara de Kipps e todo xunto…
O único que queres é
que a espiche.
Perdón.
Foi unha noite longa.
Dime que hai té.
Sabes que durmiches 14 horas?
Tanto?
- Non lembro como me deitei. - Lembras que te carrexamos?
- Estabas inconsciente no soto. - Como?
Non lembras nada?
Non, só lembro que fun gardar os papeis e nada máis.
Non tes alucinacións nin escoitas voces?
Non.
Como dixen, estou… ben.
Non temos citas. Seguro que é a tola da vella Wick de novo.
Non es borde con ela. Deixa que che ensine eu.
Ola, señor Lockwood?
Si. Pasa, por favor.
Veña. Temos un cliente de verdade.
Son Sebastian Saunders, ela é Pamela Joplin.
A miña compañeira.
Somos de Sweet Dreams Excavations. Sóavos?
Os que fan as tumbas?
Preferimos "servizo de escavación e limpeza".
Confío en que vería os titulares, señor Lockwood.
O DICP pide ós concellos,
tras moitas mortes evitables, que avalíen os cemiterios na procura de riscos.
Nestes momentos, temos un gran operativo
no cemiterio de Kensal Green.
- Pero é enorme. - Grazas.
Pam encárgase dos perigos,
antes de que se convertan en algo serio.
Nós buscamos ósos, ela historias.
Busco nos rexistros de sepultura causas de morte traumáticas
que poidan atraer visitantes.
Suicidios, asasinatos, mortes repentinas.
Nunca se sabe cando se pode activar un espírito.
Es investigadora?
Fittes ten base de datos de seu.
É bastante mala. Ampla, pero imprecisa.
- Bástame cun feixe de libros. - Penso o mesmo.
Señor Saunders, señora Joplin, grazas polas molestias,
pero especializámonos en casas.
Non facemos chapuzas.
Está seguro? Dixéronnos que necesitabades traballar.
Dixéronlle mal.
A nosa perceptora, é unha das mellores do país e…
Son normal.
Nada máis.
Somos normais, unha axencia corrente
que precisa traballar.
Kensal Green é o cemiterio máis prestixioso de Londres,
propiedade da familia Bickerstaff…
Ata que cacharon a un dos fillos exhumando cadáveres.
Ese escándalo puxo a palabra "necrofilia" de novo no vocabulario.
Pero antes diso, a clientela era moi exclusiva.
A tumba en cuestión, está na parte antiga?
A luxosa?
- A luxosa? - Si.
Non da plebe?
Onde o pervertido desenterraba corpos?
Interesaríanos máis un visitante de relevancia histórica.
Está dentro do recinto orixinal, pero non che podo dar o nome.
Un sepulcro oculto, sen marcar e fóra da listaxe oficial.
Atopouno unha das nosas sensibles,
abordada por unha náusea extrema que fixo que se desmaiara.
Sexa o que sexa que hai alí, é poderoso.
Temos a obriga legal
de levar a axentes a calquera tumba que poida ter un tipo dous.
O DICP corre cos gastos,
polo que o traballo farase de noite para confirmar as nosas sospeitas.
Trapalladas burocráticas, pero anima as cousas.
Teredes moitos apoios.
Dispoñedes da patrulla nocturna, sensibles e seguridade para arredar ós cazatesouros.
O cemiterio cobra vida pola noite.
¿Estame dicindo
que hai un tipo dous sen identificar nunha tumba sen marcar
e que quere que lle axudemos a desenterralo pola noite?
Iso é, señor Lockwood. Sei que podería soar mellor.
Señora Joplin,
soa irresistible.
MORTES SEN EXPLICACIÓN
AS PANTASMAS ANDAN ENTRE NÓS
O ROCE FANTASMAL MATA
MORTES
TOQUE DE QUEDA OBRIGATORIO
CRISE ECONÓMICA
FERRO, PRATA, SAL: A MELLOR DEFENSA
ACCIÓNS
BASEADA NAS NOVELAS DE JONATHAN STROUD
SENTEN PANTASMAS CO DON
MORTES
"O PROBLEMA" 50 ANOS DESPOIS
Vale, todos atentos. Non nos vaian asaltar os cazatesouros.
Quen mantén a flote a eses pailáns? Se o entendo que morra.
Abondan os ricos trastornados
que só queren sorprender ós trastornados dos seus amigos.
Que retorto.
É o de sempre.
As fontes son, como o mercado negro, fascinantes e ilegais.
E terribles. Os cazatesouros son a maior bosta no mundo.
Coñezo unha excepción,
pero, polo xeral, mataranvos sen dubidar.
Se vedes un, correde.
Estes están moito máis tolos.
Quen?
As seitas.
Non cren que debamos combater as pantasmas.
Son a combinación perfecta de ruidosos, cabreados e idiotas.
Que amable, grazas.
Hoxe non asinaremos autógrafos. Moitas grazas.
A VERDADE ESTÁ NO ALÉN
Foi espantoso.
Acostumaraste. Isto é o que non me gusta.
Sei que a maioría están mortos de verdade, pero…
Parece que estamos na boca do lobo.
Mimá.
Como dixo o home, o cemiterio volve á vida pola noite.
Quen son esta xente?
Os de seguridade.
Os enterradores.
Xente de ben, cos pes na terra.
Pero se nunca lles falaches.
Meten medo.
A patrulla nocturna. Mal pagados e con menor esperanza de vida.
Necesitan sindicarse. Díxenllelo mil veces.
Esa podería ser eu.
Por sorte non o es.
- Traballaches con sensibles? - Non. Por?
Son perceptores demasiado covardes ou señoritos privilexiados.
Esta manda son os sensibles de Highgate.
- Que falta de respecto! - Pois vai e escribe un poema.
Asinastes un contrato!
Que idiota.
Págovos porque é perigoso.
Lockwood, xusto a tempo.
Estes falcatrueiros non queren traballar.
É perigoso. Di que é un risco, pero é un suicidio.
Ata eu o podo sentir e fai 35 anos que non podo ver ós visitantes.
E por iso contratamos a estes axentes,
o mellor do mellor, para controlar a situación.
E o seu uniforme? Onde está o supervisor?
Negámonos a traballar preto desa tumba ata que non sexa segura.
Fai que enfermemos.
Ignorádeos. Entremos.
Señor Saunders, se me concede un momento…
Non confío neles.
Boas noites, damas e cabaleiros.
Son Anthony Lockwood, da Axencia Lockwood
e estamos aquí esta noite para vos axudar.
Estade seguros de que a vosa seguridade é o máis importante.
Que veñan axentes de verdade! Queremos a Fittes ou a Rotwell!
Señor, asegúrolle que somos os mellores axentes de Londres.
Se non oíron falar de nós
é porque non traballamos pola fama e a atención.
Nós traballamos con discreción e de xeito personalizado.
Estou seguro ca ninguén coñece este cemiterio coma vós.
Non faremos nada sen consultarvos o que vedes.
Señorita, claramente tivo unha experiencia terrible,
tome o tempo que necesite
e cando vostede e o seu equipo se sintan con forzas,
terán toda a miña a atención.
Vale
Saunders.
Se algún día somos famosos, este vai estar insoportable.
Perdón por iso. Andamos curtos de persoal.
Joplin anda enfrascada por aí cun informe forense.
Que mesa tan rara.
Segundo Joplin é un catafalco. A saber o que fai.
É un estrado para baixar os ataúdes.
Non adoito dicir isto,
pero non se debería usar como mesa.
Traballo co que teño.
- Vale, asinemos isto xa. - Que foi o que pasou?
Os enterradores non calcularon ben e acabaron xunta un cadaleito ó solpor.
Viron algo?
Non se poñen de acordo.
Ademais, todos enferman e necesitan descansar.
A vosa xeración non ten xenio.
- Mencionou un cadaleito exposto? - Si, pero pechado.
Aí entrades vós.
Estaredes sós.
Alí non entrará ninguén ata que non sexa segura.
Senón, haberá máis liortas.
Dixo que teríamos reforzos. Non acordamos isto.
Que pasa se aparecen cazatesouros ou visitantes?
Se queres presentar unha queixa só tes que facer os papeis.
- Non vou cubrir máis papeis. - Como queiras.
Seguides baixo contrato.
Non deberíamos estar aquí. Deberíamos ser famosos.
Acabemos con isto.
Veña.
Parece que saíron a fume de carozo.
Vale.
Listos?
Non hai ningún brillo.
Non se ve nada.
Percibes algo?
Non.
Como unha… vibración.
Xenial.
George fai a primeira inspección. Vixíao.
Eu vixío. Non perdamos tempo.
En posición.
Tede coidado.
Sabe que estás aquí.
Non está nivelado nin á suficiente profundidade.
Foi un enterro ás présas, ilegal e de afeccionados.
É do mesmo tempo có resto.
Mi madriña…
Por que non podreceu?
Mantén a luz quieta.
Ten moita forza. Non me atopo ben.
Vén Joplin.
Que non veña.
Vai todo ben? Sebastian dixo que vos fixo baixar sen axuda.
Pídovos perdón.
Lucy.
Luce?
Que pasa? Estás ben?
E a lanterna?
Está aquí, tranquilo.
- O cadaleito é de ferro. - Sal de aí.
Vale. O cadaleito é de ferro,
pero enterrouse moito antes de que comezase o Problema.
Que haberá aí dentro, que tiveron que atrapar?
Como souberon como facelo?
- Hai que volver, investigar… - Non hai tempo.
O cadaleito ten un burato. Hai que selar a fonte. Lucy, estás ben?
Si. Estou ben.
É só… escoitades as moscas? Que é iso?
Non, pero véñenme fortes náuseas.
Volvamos ó cadaleito. Protéxote eu. Ocúpate do que hai dentro.
Luce, colle a rede.
Lucy.
Lucy!
- Que pasa? - Veña, concéntrate.
Non te distraias. Colle a rede.
Merda!
Ola? Podédesnos axudar, por favor?
Si! Axuda!
Isto non é un ataúde. Ten unha porta.
O que haxa dentro, sairá polo burato.
- Que estrondo! - Mantente firme!
- Non cederei. - Por favor, facede que pare!
Facede que pare…
George!
Lucy!
Sélao!
Aquí vén a cabalería. Por fin.
Vaites.
Agora é seguro, está selado.
Vale, encargámonos nós xa.
Estás ben?
Á dereita.
Si, estou ben. Só foi un accidente.
Estás ben?
- George? - Si, estou aquí.
- Que foi iso? - Un mal momento.
- Sexa o que fora, contivémolo… - Seguro?
Aínda me sinto… raro. Eu…
Escoitades as moscas? Aínda as escoito e…
Non sei. Hai demasiado ruído.
Que máis había dentro? Un adorno? Un espello?
Non sei. Estaba escuro, pero había algo na escuridade.
Non o vin directamente, pero sentín que me miraba.
De aí o cadaleito de ferro.
Leva aí abaixo máis de 100 anos, moito antes do Problema.
Os supersticiosos sempre usaban prata e ferro.
E disparáronlle na cabeza.
Non importa.
Tiñamos un encargo e xa o rematamos,
agora tócalle ó DICP limpar todo isto.
Vedes?
O único que facía falla era botarlle ganas.
A que non foi para tanto? Bo traballo, Lockwood.
Veña comigo asinar uns papeis para poderlles pagar.
- Perfecto. - Ben feito.
- Vixía a George. - Si.
É malo que estea eufórica? Perdón.
É xenial estar cun equipo de verdade.
Impórtalle se lle fago unhas preguntas?
Preciso todo o que poida axudar a identificar o corpo.
Perdoa, descúlpeme un segundo.
Non pasa nada. Podo facelo.
- Estás seguro? - Si. Veña, vamos.
- Aí o ten. - Grazas.
Creo que temos outro por aquí…
Onde se meteu?
O do concello, aquí.
Lucy.
Lucy!
Dixo o meu nome.
Faloume. Esa cousa, dixo o meu nome.
- Eu quedo con isto. - Grazas.
Un pracer facer negocios con vostede.
George, non cruces a cadea.
Por onde imos comezar a investigar?
Había algunha marca distintiva no obxecto que veu dentro?
Non o puiden ver ben.
Non! George.
A rede!
George!
Lucy!
Faino dunha vez.
Vale.
Faláchesme.
Ti.
Achégate.
- Grazas. - Podes falar.
Pódesme escoitar.
Non. Estou perdendo a cabeza.
Non. Estala atopando.
- Estiven tan só. - Estamos falando de verdade.
Es un tipo tres.
- Si, moi perigoso. - Si, seino.
Eu non. Eles, se te atopan.
- Como? Quen? - O rapaz ten secretos.
A porta.
- Lockwood? - Podo explicalo.
Pero non nesta xerra.
Déixame saír.
Non podo facer iso.
Pero teño moito que ensinarche, que aprenderche.
Confía en min.
Non, quieta.
Onde estabas?
Traballando no cemiterio.
- Que cemiterio? - Que?
- Estiveches co poder. - Como o sabes?
Dime onde estiveches. Dimo. Avecíñase a morte!
- Basta! - Avecíñase a morte!
Cala! Por favor, cala!
Deixaches entrar un civil no círculo de ferro.
Síntoo.
Joplin buscaba algunha marca e eu vira unha inscrición no espello.
- Agora hai que traducilo. - Non, acabouse.
Se non fose por Lucy, estarías morto.
Están as pantasmas e estamos nós. Matar ou morrer.
Distraícheste.
Lucy liscou no medio dun traballo, pero a ela nunca lle berras así.
E para que o sabias, ese espello é anterior ó Problema.
Pénsao. Déixate fascinar por un segundo.
Quen sabe o que nos pode revelar. Non debemos deixalo.
Que che pasou?
- Debías vixialo. - A caveira.
Acábame de falar.
E non nun bucle mortal aleatorio. Una conversa real.
Comigo.
Estache a falar agora?
Non. Sei como pode soar, pero pasou de verdade.
Digo a verdade. Chamoume polo nome. Por iso me desmaiei onte.
- Lucy, iso é imposible. - Non o é. Marissa Fittes fíxoo.
Se xiras esta válvula, pódese escoitar a súa voz.
Veña, George. Tesme que crer.
Dixo que tiñas algo perigoso agochado no teu cuarto secreto.
Entón? Está aí?
Porque se está,
iso proba que temos un verdadeiro tipo tres
- e que son poderosa que te cagas… - Tola de remate.
A ferida é grave.
Necesitas que cha miren.
- Pode que che entraran toxinas. - Non!
Non estou intoxicada nin paranoica nin tola. George, mírame!
É real!
Isto é o que pasa cando a xente usa fontes como complementos.
Décheslle carta libre porque che gusta como te mira.
E o distraído son eu?
- Non sei de que falas. - Si, xa.
Lockwood, por favor, tesme que crer.
- Non es Marissa Fittes. - Por que?
Porque ti non soportas ser o meu Tom Rotwell? Ser o segundo?
Mi madriña. É iso, non?
Porque sabes que non minto
sobre o que hai nese maldito cuarto.
Falas de cousas que non entendes.
Escoitas ós visitantes mellor ca ninguén que coñeza,
pero non podes falar con eles e se volves amentar ese cuarto, isto acabouse.
Antes da clasificación, o traballo dos axentes era caótico e impredicible.
Loitaban na escuridade.
Non se estudaban.
Cando comezamos a advertir patróns de conduta, comezouse a categorizar.
Os máis débiles son de tipo un, e os fortes de tipo dous.
Vostede falou doutro máis, unha categoría controvertida:
o tipo tres.
Tan raro que vostede é a única persoa coñecida que atopou un.
Cal é a pregunta?
¿Que lle di a quen non cre que existan os tipo tres,
ós que cren que é un mito?
A negación é unha reacción habitual ante ideas novas.
Sobre todo cunhas tan arrepiantes.
Un tipo tres é un visitante que se nega a marchar do plano mortal.
Un espírito dunha forza e intelixencia extraordinarias.
É quen de pensar, sentir e falar coma nós,
pero está só e nas tebras por toda a eternidade.
Ata que chega alguén co talento para se comunicaren.
E, ata onde sabemos, parece que eu son a única capaz.
Si?
Ola.
Sei que parezo Anthony Lockwood, pero non o son.
De certo, son un doutor cualificado…
Ben.
Porque o outro foi un parvo comigo.
Veña logo.
Sóltao.
Non sei que debería…
Isto vaiche doer.
Grazas polo aviso.
Eu quedei…
Quedei orfo ós seis anos.
Entón…
Todo o que podo dicir é que non me gusta falar do pasado.
Iso é o que hai tras esa porta.
Vale.
E…
empregáchela para me convencer
de que es unha das dúas únicas persoas na historia da humanidade
capaz de falar coas pantasmas,
pero, tamén, de que temos unha pantasma de tipo tres na casa.
Dous sucesos cunha probabilidade de un entre mil millóns.
E a posibilidade de que teñas razón é…
Seino. Eu tampouco me crería.
Ese… non é o problema.
O problema é que cando gustas da atención tanto coma min,
custa decatarse que, ó mellor, a verdadeira razón pola que estás aquí
é para prestarlla a alguén.
Cresme.
Si.
Sobre todo.
Grazas.
Sabes que eu non quero a atención?
Seino.
Rebéntame.
Supoño que iso fai que sexa un activo, non?
Non volverei cometer ese erro.
Iremos con coidado.
Prométocho.
Entón, dime, que che dixo?
Si.
Ben… dixo que cheiraba a poder.
Púxose desagradable e berrou una rara profecía sobre a morte.
- Que profecía? - Si, seino. Parece importante.
Pero parecía estar convencido.
Haillo que contar a George.
A George?
Perdón polo de antes.
Podemos falar?
Lockwood, onde está? Son as dúas da mañá.
Hai que atopalo.
Xa.
A VERDADE XACE NO ALÉN
A escena dun crime. Que pasou aquí?
Karim.
- Que carallo fas aquí? - Eu non fun.
O que sexa que alguén fixera.
Estás na escena do crime e roubaron o espello.
Como? Pero se o atopamos hai só unhas horas.
Dixéronme que o desenterrastes vós. Algo fóra do normal?
Non. Seguimos as normas. Algún sospeitoso?
Aínda non.
Pero deixaron inconsciente a un neno da patrulla
e van pagar por iso.
Non nos avisastes?
Xa non é o voso caso.
Lévao outro equipo.
Karim! Acabamos de saber o da vosa escavación.
Anda por aquí Lockwood ou vaiche cargar a ti co morto?
Estamos aquí.
Boas noites.
- Todo ben? - Boas noites, inspector.
Anthony Lockwood e os problemas.
O conto de sempre.
Alégrame verte aquí, Kipps. Van xa tres veces esta semana?
- Dúas. - Roubaron o espello.
- É importante. - É tal, si. É o noso caso.
Xa non. Acabamos de facer un informe preliminar.
A primeira pista é o uso dun cadaleito de ferro antes do Problema.
A base de datos de Fittes confirma que é un destilador
empregado a finais do século XIX.
Tamén confirma que en 1886 houbo unha gran disputa
na destilería Hildrew's Ales.
Aí o ten, señor.
Este home tan ben vestido era o dono,
asasinado polos traballadores e enterrado de improviso.
- Un homicidio accidental? - Unha morte horrible.
Iso explicaría a súa inquietude.
O espello era un obxecto persoal, demasiado valioso para ser a fonte.
Salvo que Karim teña outra resposta?
De feito, así é.
- Tes? - Si.
Seguro que si?
Sei quen era ese home.
Xa pode ser bo, Karim.
¿Por que carrexaría alguén un destilador máis de tres quilómetros
só para enterrar un corpo?
Porque está feito de ferro.
Para protexerte dos espíritos que vas enterrar.
Abofé, pero falamos dun século antes do Problema. Iso é raro.
E despois está a inscrición do espello. Veríala, non si?
Estamos con ela. Temos un tradutor de arameo.
Agradeceravos o traballo, pero é fenicio.
Popular nos círculos ocultistas Vitorianos.
- Di "A verdade xace no alén". - O slogan da Compañía Brazos Abertos.
E doutras moitas seitas fantasmais,
pero este é o uso máis antigo rexistrado. Foi un asasinato.
Trátase dun podente ocultista, un visionario, executado e enterrado
cun espello que valería unha fortuna no mercado negro.
Entón, o caso é noso?
Se tendes un nome, si. Estou indeciso.
Pon algo nese informe do Dr. Edmund Bickerstaff?
Eran os donos do cemiterio.
Edmund Bickerstaff? O pervertido máis famoso do país.
Pode que non.
E se todo foi para encubrir a verdade de por que exhumaba corpos?
Que facía, xa non sei,
pero o cadaleito e a inscrición coas pantasmas.
Non tes probas.
É intuición. Lin nun libro, se aínda lembras o que son,
que os vitorianos ricos marcaban os seus obxectos en caso de roubo.
Por que non abres esa tapa para min?
O brasón de Bickerstaff.
Grazas, Bobby. Fuches un bo asistente.
O home do cadaleito é Edmund Bickerstaff.
Un sospeitoso doutor vitoriano relacionado co ocultismo
e un espello moi valioso para un fato de xente ruín.
Ben, parece que gañaron os mellores.
- Cala a boca! - O caso é noso!
- Non saberiades nada. - Cala a boca.
- Crías que era un empresario. - Cala!
Traballaredes todos no caso. Xuntos.
Suporá un problema?
Ningún, inspector.
- Non, inspector. - Ben.
Atopade a reliquia, a quen a roubou e por que.
Quero que vos informedes, que vos apoiedes
e que o resolvades decontado.
Bulide!
- Vamos. - Perdón. É culpa miña.
Supoño que Lockwood decidiu crerte, non?
Pode ser. Non espero que ti me creas.
Ben. Imos comer algo?
- George Casper Karim, es un xenio. - Iso é unha desculpa?
Si. Non debín ignorar a túa boa concentración.
Aínda así, creo todo o que dixen.
O espello é unha pista para entendermos o Problema.
Estou seguro. Temos que recuperalo.
- Non axudaremos a Fittes, non? - Lockwood!
De que ides?
A comisión era nosa. Este caso vaivos grande.
Ben sabes que non, Kipps. Róeche por dentro, non si?
Traballamos mellor ca ninguén.
- Non valedes para nada. - Arre demo.
Quill Kipps, o irrelevante.
Alguén te tiña que chimpar.
Non penso traballar con vós nin tolo.
Sabía que dirías iso.
Queres animar un pouco as cousas?
Unha carreira polo espello.
O perdedor retirarase e felicitará ó gañador no The Times.
Unha felicitación?
Madura, Tony. As normas serán estas.
O perdedor dimite e non volve traballar no sector.
Londres estará máis seguro sen eses tres afeccionados soltos.
Temos trato?
Que pasa, Tony? Tes medo de perder?
Estás de broma.
Goza do teu último caso.
Que raio fai?
O que lle sae do cu.
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira