‪นั่นกริชจักรวรรดิโมกุล
‪อนุทวีปอินเดีย ศตวรรษที่ 16
‪มันมาเป็นคู่ เพราะงั้นถ้าเจออีกเล่ม ‪จะรู้ว่าใครฆ่าคาร์เวอร์
‪ไม่ได้
‪พวกนายได้ลองแล้ว พวกนายทำตัวโจ่งแจ้งไป
‪กระจกของบิกเคอร์สตาฟฟ์ กระจกอัฐิ ‪ตอนนี้เป็นงานของฟิตส์แล้ว
‪- ไม่จริงใช่มั้ย ‪- แต่เดี๋ยวพวกเขาก็ทำพังหมด
‪- แล้วของจะตกไปอยู่ในมือคนผิด ‪- ไม่ใช่ปัญหาของพวกนายแล้ว
‪หันมองรอบตัวสิ
‪ไม่มีระบบป้องกันภัย ไม่มีหัวหน้าดูแล
‪และฉันไม่มีทั้งเวลาและกำลังคน ‪มาคุ้มครองพวกนาย
‪- สารวัตร ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบพวกเรา… ‪- ฉันไม่เคยบอกว่า…
‪หรือวิธีทำงานของเรา ซึ่งก็ไม่เป็นไร ‪แต่มันได้ผล
‪เราเจอตัวฆาตกรที่ฆ่าแอนนาเบล วอร์ด
‪ไม่มีใครรู้เรื่องนั้น แต่คุณรู้
‪ไม่เอาน่ะ พวกเราเก่ง
‪ผมขอร้องละ ให้โอกาสเราหากระจกชิ้นนี้หน่อย
‪เธอล่ะคิดยังไง คาร์ไลล์
‪เงียบผิดปกตินะ
‪ฉันว่าเราควรทำงานให้จบ ‪เราอยู่ในจุดที่มีโอกาสดีกว่าใคร
‪นี่เป็นสิ่งที่เราเลือกทำ เรารู้ความเสี่ยงอยู่แล้ว
‪คุณควรปล่อยให้เราทำ
‪ก็ได้
‪แต่ครั้งนี้ไม่ได้ขอ
‪คราวนี้ฉันสั่ง
‪ใช้สมองด้วย
‪ทุกคนกำลังเจออาชญากรตัวจริง มีเลือดมีเนื้อ
‪ทำหน้าที่ตัวเองแค่เรื่องทางวิญญาณเท่านั้น
‪หากระจกอัฐิให้เจอ ‪ปล่อยเรื่องอื่นๆ ให้ดีแพรคจัดการ
‪หัวหน้าคะ มีเหตุวิกฤตที่คิลเบิร์น
‪อย่าให้นี่เป็นครั้งสุดท้าย ‪ที่ฉันเจอเธอสามคนในสภาพยังมีชีวิต
‪ผมทำถูกรึเปล่า
‪คุณเตือนพวกนั้นแล้ว จะทำอะไรได้อีก
‪พวกนั้นคือฝ่ายที่มีพลังพิเศษ
‪จริง
‪น่าสงสาร
‪(ปริศนาคนตายเกลื่อน)
‪(ผีอยู่ท่ามกลางพวกเรา)
‪(สัมผัสวิญญาณพรากชีวิต)
‪(ยอดคนตาย)
‪(เริ่มใช้เคอร์ฟิวยามกลางคืน)
‪(สภาพเศรษฐกิจตื่นตระหนก)
‪(เหล็ก เงิน เกลือ - ป้องกันได้ดีที่สุด)
‪(หุ้นเทคโนโลยี)
‪(สร้างจากนวนิยายโดย ‪โจนาธาน สเตราด์)
‪(ยุวชนพิเศษมีพลังสัมผัสวิญญาณ)
‪(ยอดคนตาย)
‪('ปัญหา' เรื้อรังมาแล้ว 50 ปี)
‪ฉันควรอัพเดท ‪ข้อมูลเกี่ยวกับบิกเกอร์สตาฟฟ์ที่ฉันค้นมา
‪กระจกไปโดนอะไรมา
‪นกบินมาชนน่ะ
‪ปรากฏว่าเขาเป็นแพทย์และจิตแพทย์ ‪ที่คนนับถือไว้วางใจ
‪เป็นผู้ริเริ่มเทคนิคการรักษาใหม่ๆ
‪เขาจัดชุมนุมลับที่บ้านแฮมสเตด
‪แล้วมันก็คงเป็นความลับต่อไป ‪ถ้าไม่ใช่เพราะแมรี่ ดูลัค
‪แมรี่ ดูลัคเป็นใคร
‪เป็นแขกที่หายตัวไป
‪หายไปเฉยๆ หลังจากเข้าร่วมชุมนุมครั้งนึง
‪แต่เรื่องที่พิลึกสุดอยู่ตรงนี้
‪อีกสิบปีต่อมา จู่ๆ เธอก็โผล่กลับมา
‪แต่เธอเสียสติไปเลย
‪- เพราะกระจกอัฐิเหรอ ‪- ก็เป็นคำอธิบายที่เข้าท่า
‪งั้นทำไมทุกคนถึงต้องการมันขนาดนั้น ‪มันทำอะไรได้
‪นอกจากปั่นหัวจนบ้าแล้วฆ่าเราน่ะเหรอ
‪ฉันว่ามันเป็นมากกว่าแค่วัตถุโบราณอันตราย
‪ฉันว่ามันเป็นของที่ไม่มีอะไรเหมือน
‪แหม เก่งมาก
‪ในที่สุดก็ตื่นกันเสียที
‪ลูซี่ เป็นอะไรไป
‪มันพูดอยู่
‪หมายความว่ายังไง "ตื่นเสียที"
‪ก็กว่าจะรู้สึกตัวได้ใช่มั้ยล่ะ
‪ลูซี่ เกิดอะไรขึ้น
‪มันกำลังคุยกับลูซี่
‪ถ้ารู้เยอะนัก มาช่วยเราเสียเลยสิ
‪ฉันเป็นเพียงแต่ศิษย์ผู้ติดตาม
‪อาจารย์ต่างหากมีคำตอบทุกอย่าง
‪อาจารย์เรอะ
‪นั่นสินะที่พูดถึงตอนแรก
‪นายรู้จักบิกเกอร์สตาฟฟ์!
‪ฉันรู้ว่าเขาจะกลับมาสานต่องานให้สำเร็จ
‪พลังของอาจารย์ไม่มีทางถูกฝังได้ตลอดกาล
‪กระจกอัฐินี้คือะไร มันทำอะไรได้
‪- พาฉันไป แล้วจะทำให้ดู ‪- พาไปที่ไหน
‪บ้านของอาจารย์
‪ทำไม
‪- ไปแล้วเราจะเจออะไร ‪- เจอทุกอย่างที่เธอจำเป็นต้องรู้
‪แต่ฉันต้องการสิ่งตอบแทน
‪นึกแล้วว่ากะโหลกนั่นมีอะไรพิเศษ ‪ตอนที่ขโมยมา
‪ถ้าเริ่มทดลองแล้ว
‪ก็แค่ต้องรอเวลาก่อนที่มันจะทำอะไรขึ้นมา
‪- เก่งมากนะ ตัวฉัน ‪- ใช่ ไม่มีนายจะทำยังไง จอร์จ
‪รู้ใช่ไหมว่าเรากำลังสร้างประวัติศาสตร์
‪- นายเอาไปบอกใครไม่ได้นะ ‪- แต่มูลค่าทรัพยากรในตัวเธอเพิ่งพุ่งเลย
‪จัดแถลงข่าวหน่อยดีมั้ย
‪ตลกตายละ
‪- ฉันแค่ดีใจที่นายเชื่อฉันเสียที ‪- ฉันมันสายวิทยาศาสตร์
‪เชื่ออะไรโดยไม่มีหลักฐานไม่ได้หรอก
‪แล้วเราจะทำยังไง
‪เรื่องที่มันอยากให้เราปล่อยมัน
‪ก็ทำให้มันเชื่อว่าเราอยู่ข้างมัน
‪ให้พาไปจนเจออะไรที่ซุกในบ้านบิกเกอร์สตาฟฟ์ ‪แล้วค่อยตัดสินใจ
‪ลูซี่จะเป็นคนตัดสินใจ
‪จะไม่มีแรงกดดันจากเรา หรือจากเจ้ากะโหลก
‪งานนี้พลิกสถานการณ์เราได้เลย ‪ถ้าเธอสามารถใช้เรื่องนี้
‪- คิดว่าทำได้มั้ย ‪- ก็ต้องลองถึงจะรู้
‪ถ้านายจอร์จ คารีมเวอร์ชั่นแปดขวบ ‪มาเห็นฉันตอนนี้นะ
‪การทดลองเยี่ยมที่สุด ‪ทดสอบผีประเภทสามเต็มรูปแบบ
‪กับฉัน
‪เธอไม่เป็นไรหรอก
‪พวกเราคอยช่วยอยู่
‪พร้อมนะ
‪คิดว่าเจ้ากะโหลกรู้จักบิกเกอร์สตาฟฟ์ยังไง
‪มันบอกว่าเป็นศิษย์ผู้ติดตาม ‪เรียกเขาว่า "อาจารย์"
‪สมรู้ร่วมคิดกับหมอเจ้าลัทธิ ชีวิตดี
‪- อย่า! ‪- เดี๋ยว
‪- หยุดตรงนี้ ‪- เดี๋ยวนะ
‪มีอะไร
‪อย่าได้ก้าวเข้าไป รอตรงนี้
‪- ให้ล็อควู้ดกับคารีมไป ‪- ทำไม
‪เพราะพวกนั้นพูดกับฉันไม่ได้ เธอคุยได้
‪พวกมันตายไปก็ไม่เป็นไร
‪หากเธอตาย ‪ฉันจะต้องติดอยู่ในโหลนี่ชั่วนิรันดร์
‪- ลูซี่ ‪- เดี๋ยวก่อน
‪ตอนนี้ฉันคุมอยู่นะ
‪คารีมสัมผัสพลังของกระจกอัฐิ
‪ให้มันได้สิ่งที่ปรารถนา
‪ลูซี่ เธอต้องบอกเราว่ามันพูดอะไร ‪เงียบใส่เราแบบนี้ไม่ได้นะ
‪นายสองคนต้องรอตรงนี้ ฉันจะเข้าไปเอง
‪- ไม่ได้เด็ดขาด ‪- ลูซี่ เธอเข้าไปคนเดียวไม่ได้
‪แต่ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวนี่
‪พวกนายต้องไว้ใจฉัน
‪ถ้าอีก 15 นาทีเรายังไม่กลับมา ‪พวกนายค่อยเข้าไปตาม
‪ไหนบอกว่าฉันจะเป็นคนตัดสินใจ
‪เพราะงั้นตอนนี้ฉันคุม
‪นี่คือการตัดสินใจของฉัน
‪นังเด็กโง่
‪บ้านเรา
‪แสนสุขใจ
‪เอาละ ทำตามข้อตกลง เปิดฝา ปล่อยฉันไป
‪ไม่
‪เราตกลงกันแล้ว ปล่อยฉัน!
‪เรายังไม่เจอสิ่งที่ตามหาเลย
‪นายไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าเราหาอะไรอยู่
‪- เอกสารของเขา! ฉันจะพาไป ‪- อยู่ในโหลก็ทำได้
‪บอกมาสิว่าต้องหาตรงไหน
‪อาจารย์ของเธอเก็บความลับไว้ที่ไหนล่ะ
‪หลังประตูที่ปิดสนิทไง
‪สัมผัสอะไรได้บ้าง
‪ความรู้สึกจางๆ
‪กลิ่นซิการ์
‪ดื่มเหล้า
‪ผู้ชาย
‪ห้องอาหาร
‪เปิดสิ
‪นั่นมันอะไร
‪นั่นไม่ใช่โต๊ะอาหาร
‪มันคล้ายจะเป็น…
‪โต๊ะผ่าตัด
‪ฟังแล้วเหมือน
‪อะไรกำลังโดน
‪เลื่อย
‪เลือดหยด
‪ไหนว่าเขาเป็นจิตแพทย์
‪ไม่ใช่หมอผ่าตัด
‪เขาเป็นอัจฉริยะ
‪เป็นผู้มีวิสัยทัศน์
‪เอาของที่ตั้งใจมาเอาแล้วเผ่นจากที่นี่กันดีกว่า
‪ปล่อยฉัน แล้วจะพาไปดู
‪พาไปดูก่อนแล้วถึงจะปล่อย
‪นายไม่อยากให้ฉันตาย ลืมแล้วเหรอ
‪เพราะงั้นเริ่มพูดออกมาได้ละ
‪ดูให้ดี
‪ท่อกรวยสามท่อเอาไว้ระบายเลือด แต่อีกอันคือ…
‪สวิตช์
‪ไม่กี่ชั่วโมงก่อน ฉันยังคิดว่า ‪นั่นเป็นเรื่องเจ๋งสุดที่เกิดกับพวกเรา
‪- ตอนนี้มันอาจจะแย่ที่สุด ‪- ฉันเข้าใจนายดี
‪นางบอกว่า "ขอเวลาเรา 15 นาที ‪ถ้าเราไม่กลับมา…"
‪พูดอย่างกับว่าเป็นทีมเดียวกันกับไอ้นั่น
‪ที่จริงโหลนั้นยังเป็นของฉันนะ
‪ที่จริงเรียกว่าเป็นของนายไม่ได้แต่ต้น
‪กี่นาทีแล้วเนี่ย
‪สิบนาที
‪นี่ ลูซี่ไม่ใช่คนคุม
‪ใครจะรู้ว่าไอ้กะโหลกนั่นกระซิบอะไรข้างหู
‪นายลืมเรื่องแอนนาเบล วอร์ดแล้วเหรอ
‪พูดแบบนี้ละกัน
‪เราเพิ่งส่งลูซี่เข้าไปคนเดียว ‪ในบ้านที่ผีสิงหนักมาก
‪นายพูดถูก เรื่องนี้มันบ้าชัดๆ
‪อะไรน่ะ
‪ไม่นะ
‪ไม่
‪จะรู้ได้ไงว่าเขาไปทางไหน
‪ไม่รู้
‪- เสียงอะไร ‪- มีอะไรสักอย่างสัมผัสได้ว่าเธอมา
‪ไม่มีเวลาแล้ว ค้นโต๊ะ
‪ไม่เอาน่ะ
‪- ว่าแต่เอกสารพวกนี้มีอะไร ‪- ไม่ได้อยู่ในนั้น หาต่อ!
‪เวร
‪นั่นแหละ เก็บไว้ให้ดี
‪เร็วเข้า ลูซี่ พวกนั้นมาแล้ว!
‪- ลูซี่ ‪- ไปกันเร็ว
‪สายไปแล้ว
‪ทำไมถึงส่งเสียงแบบนั้น
‪นั่นเสียงลมหายใจสุดท้าย
‪เดี๋ยว
‪นั่นอดีตคนไข้ของเขา
‪เขาฆ่าพวกนั้น
‪ลูซี่!
‪อยู่ไหนน่ะ
‪ลูซี่ ตอบเราหน่อย!
‪ปล่อยฉันได้แล้ว ลูซี่
‪จอร์จ!
‪มันมาช่วยเธอไม่ได้หรอก
‪แต่ฉันช่วยได้ ปล่อยฉัน
‪ล็อควู้ด! เปิดที!
‪ล็อควู้ด! จอร์จ!
‪ล็อควู้ด ช่วยด้วย!
‪ลูซี่!
‪ปล่อยฉัน!
‪จอร์จ มีประตูกล
‪อย่าพยายามเปิด มันต้องมีกลไกสักอย่าง
‪ลูซี่ เราอยู่นี่ เรามาแล้ว
‪เจ้าเด็กโง่ แกทำแผนเราพัง
‪นายรู้อยู่แล้ว!
‪ล็อควู้ด!
‪ล็อควู้ด คิดว่าเปิดตรงนี้
‪- จอร์จ! ‪- นายลองฝั่งนั้น
‪- ลูซี่ เรามาแล้ว ‪- อดทนไว้ ลูซี่
‪- เมื่อกี้เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ‪- มันเป็นปีศาจชัดๆ
‪นี่
‪ไม่เป็นไรนะ พวกเรามาช่วยแล้ว
‪ปลอดภัยแล้ว โอเคนะ อยู่กับเราแล้ว
‪นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะยอมให้เธอฉายเดี่ยว
‪ฉันไม่สนว่ากะโหลกจะว่ายังไง ‪เราเป็นทีมของเธอ
‪ไม่ใช่มัน
‪เจออะไรรึเปล่า
‪เจอ
‪เธอนี่สุดยอดเลย
‪- พวกนายโอเคนะถ้าฉันดูเอกสารก่อน ‪- ตามสบายเลย
‪เธอโอเคมั้ย
‪เอาอะไรรึเปล่า
‪ไม่เป็นไร ฉันแค่…
‪ฉันต้องเป็นคนเอามันไปเก็บ ‪เราไว้ใจมันไม่ได้
‪- อรุณสวัสดิ์ ล็อคกี้ ‪- ยังมีกุญแจอยู่สินะ
‪อย่าได้ทิ้งกุญแจทุกแห่ง
‪กุญแจทุกดอกจะเปิดอะไรที่ไหนได้เสมอ
‪เรายินดีต้อนรับให้เธอมาพักได้เสมอ รู้นี่
‪ใจดีมาก ล็อคกี้ ว่าแต่ชอบที่นายแต่งบ้านนะ
‪ฉันไม่ได้แต่งอะไรเลย
‪ก็ใช่ไง
‪นึกว่าอย่างน้อยจะปรับเปลี่ยนอะไรหน่อย
‪แล้วหาวิธีใช้ไอ้ห้องตรงหัวบันไดได้รึยัง
‪ยัง
‪นายเลี่ยงไปตลอดไม่ได้หรอก ล็อคกี้
‪ฉันเข้าใจ
‪เอ้า ฉันไม่ได้มาเพื่อช่วยแก้สถานการณ์
‪ได้ข่าวว่าคาร์เวอร์ได้ข้อความนาย
‪แต่เดินเข้าประตูมาโดยมีมีดปักหลัง
‪- คิดว่าเป็นฝีมือวิงค์แมนรึเปล่า ‪- ถ้าทำก็ไม่แปลกใจ
‪ถ้านายอยากได้ที่ซ่อน ‪ฉันรู้จักคนที่มีบ้านเรือดีๆ ที่เกาะอีลพาย
‪น่าสนใจ แต่เรายังพยายามหากระจกนั่นอยู่
‪วิงค์แมนพยายามขายหรือยัง
‪ถ้าบ้านเรือมันใกล้ใจเกินไป ‪เอาคาราวานที่แคมเบอร์แซนด์มั้ย
‪ได้ข่าวแล้วสินะ
‪งั้นเอาเป็นตอนเที่ยงคืนที่โกดังป้อมปราการ
‪เต็มไปด้วยนักเลง ‪กับคู่ผัวเมียบ้าระห่ำที่อยากฆ่านาย
‪- แนวที่นายชอบเลยเนอะ ล็อคกี้ ‪- เที่ยงคืนนี้เหรอ
‪- งานประมูลลับ ของขลังมูลค่าสูง ‪- ต้องใช่แน่
‪ที่ฟอเธอร์กิลส์วอร์ฟ ริมแม่น้ำ ถิ่นฉัน
‪คิดจะเฉียดไปแถวนั้นคงต้องบ้าไปแล้ว
‪- ถ้าไม่มีฉันคอยช่วย ‪- โฟล จูบขอบคุณได้เลยนะเนี่ย
‪อย่าตายละกัน
‪ฉันขอแค่นั้นพอ
‪เก็บจูบไว้ให้ยัยคนนั้นเถอะ
‪- ใครนะ ‪- อยู่กับนางแล้วนายทำตัวไม่เหมือนเดิม
‪เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน
‪ล็อควู้ด
‪อ้าว โทษที
‪นี่โฟล โบนส์เพื่อนฉัน ‪โฟล นี่จอร์จ
‪- หัวหน้าฝ่ายค้นคว้าวิจัย ‪- และหัวหน้าเชฟด้วยสินะ
‪เว้นแต่ถ้าล็อควู้ดไปเรียนทักษะอะไรมาใหม่
‪เธอชอบจานชีรินิโมราไบสินะ
‪อร่อยมาก
‪งั้นควรกลับมาชิมนูนคามาอิ ‪นั่นถึงจะเป็นจานเด็ดของฉันจริงๆ
‪- เอาคนนี้ไปซ่อนที่ไหนมา ล็อคกี้ ‪- กำลังจะถามแบบเดียวกันเลย ล็อคกี้
‪แต่ฉันต้องไปก่อนละ
‪เจอกันคืนนี้ห้าทุ่มครึ่ง ‪ที่ซอลเตอร์สแลนดิ้ง อย่าไปสายล่ะ
‪- ห้าทุ่มครึ่งมีอะไร ‪- เดี๋ยวบอก
‪มีเรื่องที่ฉันต้องบอกนายกับลูซี่ก่อน ‪เรื่องใหญ่ด้วย
‪พวกนี้เป็นข้อเขียนโบราณเกี่ยวกับ ‪วิญญาณที่ผูกพันกับแหล่งพลัง
‪บิกเกอร์สตาฟฟ์คงไปเจอภาพพวกนี้ ‪เลยลองทดสอบทฤษฎี
‪ห้องใต้ดินบ้านของเขา ‪ถึงกลายเป็นหนังสยองขวัญแบบนั้น
‪เขาฆ่าคนไข้ของตัวเอง ‪เพื่อสร้างแหล่งพลังงานเหรอ
‪เปล่า ทำแบบนั้นจะหวังผลไม่ได้
‪ถ้าฆ่าคน ศพไม่ได้กลายเป็นแหล่งพลังเสมอไป
‪เว้นแต่จะตั้งใจทำไว้ก่อน
‪เท่ากับเขาตัดอวัยวะออกมา ‪ตอนที่พวกนั้นยังไม่ตาย
‪ก่อให้เกิดความทรมานหนักหนา
‪จนวิญญาณถูกพันธนาการไว้กับกระดูกตลอดไป
‪ดูนี่สิ
‪ผีเจ็ดตน
‪เหมือนที่คาร์เวอร์บอกไว้
‪นี่แหละสหาย คือสูตรทำกระจกอัฐิ
‪คิดว่ากะโหลกนั่นจะรู้ไหมว่า ‪นี่มันเขียนด้วยภาษาอะไร
‪ตอนนี้เราไม่คุยกัน
‪โจพลินน่าจะรู้
‪เรื่องนี้บอกเขาไม่ได้หรอก
‪ไม่นะ เราไว้ใจเขาได้
‪ฉันได้ทำความรู้จักเขาดีขึ้น ‪ตอนไปที่หอจดหมายเหตุ เรากินมื้อค่ำกัน
‪- ไปกินมื้อค่ำกับโจพลินมาเหรอ ‪- ในห้องเขา ของเหลือๆ
‪เขานิสัยดีมากนะ แล้วมีเรื่องอื่นอีก
‪แมรี่ ดูลัคเขียนหนังสือเล่มหนึ่ง
‪หญิงบ้าคนนั้นน่ะนะ ‪หนังสือมีแต่บ่นเพ้ออะไรน่ะสิ
‪ไม่ใช่ เป็นคำสารภาพบาป ‪ซึ่งอาจเป็นกุญแจของเรื่องทุกอย่าง
‪แต่จำนวนพิมพ์น้อยมาก
‪ฉบับเดียวที่หาได้ตอนนี้ ‪อยู่ในห้องสมุดแบล็คที่ฟิตส์
‪ตอนนี้แค่จะเข้าไปในตึกฟิตส์ยังยากเลย
‪ไม่ต้องพูดถึงห้องสมุดแบล็ค
‪นี่ไม่คิดงั้นนะ
‪เมื่อกี้เพิ่งมีคนเอาจดหมายมาส่ง
‪"แอนโธนี ล็อควู้ดและสหาย
‪ฟิตส์เอเจนซี่ขอเชิญคุณ ‪ร่วมงานราตรีสโมสรฟิตส์ 50"
‪งานจัดคืนนี้ โอเค
‪ดี ไม่สิ… นี่ยอดไปเลย แปลว่ายังมีโอกาส
‪โอเค แผนตามนี้
‪พยายามแปลข้อมูลซะ ‪หาว่าเขาทำกระจกอัฐิยังไง
‪ไปงานเลี้ยง หาหนังสือของแมรี่ ดูลัคให้ได้
‪แล้วหาข้อมูลว่าเจ้านั่นทำอะไรกับนาง
‪แล้วเราค่อยไปเอากระจก
‪- แล้วจะไปเอาได้ยังไง ‪- โฟลหาทางได้แล้ว
‪เธอต้องไปชอปปิ้งก่อน
‪"แต่งกายเป็นทางการ"
‪ให้ช่วยถือมั้ย
‪นี่ตามฉันมาเหรอ
‪เปล่า ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะ…
‪ฉัน…
‪เห็นเธอจากอีกฝั่งถนน เลยนึกว่าจะ…
‪ฉันคุยกับซอนเดอร์สมา ‪เขาเล่าเรื่องที่เธอทำเมื่อคืนก่อน
‪- กล้ามแขนแกร่งมากนะ ได้ข่าว ‪- อ้อ ก็ปาได้เหมือนผู้หญิง
‪ก่อนเธอมาล็อควู้ดและสหายไม่มีอะไรเลย ‪ไม่มีใครมองเขาจริงจัง
‪อยู่ดีๆ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ‪เห็นๆ อยู่นะว่าเปลี่ยนเพราะอะไร
‪- เราเป็นทีมที่ดี ‪- งั้นเหรอ
‪เสียดายความสามารถเธอ
‪ฟิตส์เป็นเอเจนซี่ที่ดีนะ
‪- อ้อ แต่เขาไม่รับฉัน คือ… ‪- บริษัทแค่ทำพลาด
‪เขาอาจจะบอกเธอไว้ว่า ‪ฉันเป็นคนเฮงซวยที่สุดในโลก
‪แต่ถ้าเธอสนใจอยากรู้ความจริง
‪ลองพิจารณาไปงานเลี้ยงกับฉันไหมล่ะ
‪ไปไม่ได้ ฉันจะไปกับ…
‪- ล็อควู้ด ‪- และจอร์จ
‪แน่สินะ
‪ฉันเล่นใหญ่ไปหน่อยที่ชวนไปงานเนอะ
‪เอาว่าไปกินกาแฟได้มั้ย
‪คืองี้ ฉันต้องไปละ แบบ เข้าบ้าน
‪- แน่นอน ไว้เจอกันนะ ‪- ได้
‪แต่ลองคิดหน่อยละกันนะ ได้มั้ย
‪ทุกเรื่องเลย
‪ได้
‪โทษที
‪แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้วนะ ‪เราไม่อยากให้พาเมล่า…
‪อุ๊ย เดี๋ยวนี้เรียกพาเมล่าแล้วเหรอ
‪หวัดดีฮะ
‪ขนหนังสือกับไก่กังเปามาเท่าที่จะหอบไหว
‪แถมฉันไม่ได้บอกใครสักคน
‪เชิญเข้ามาเลย
‪ฉันเข้าไปได้มั้ย
‪ได้
‪มีของครบทุกอย่างหรือยัง
‪- ครบ คิดว่านะ ‪- ดี
‪ทุกอย่างโอเคนะ
‪พูดถึงกับกะโหลกน่ะ
‪อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก ‪เพียงแต่เรื่องมันหนักหัวนิดหน่อย
‪เพื่อนเก่าเหรอ
‪เพื่อนที่ดีที่สุด เรื่องนี้เป็นไอเดียเขา ‪การมาลอนดอน ไปปาร์ตี้
‪ชีวิตดีๆ
‪แต่ฉันได้มาอยู่ตรงนี้ เขาไม่อยู่
‪บางทีรู้สึกเหมือนฉันขโมยชีวิตเขามาน่ะ
‪รู้นะว่างี่เง่า
‪- เขาจากไปแล้วเหรอ ‪- ภวังค์ภูต
‪ไม่เห็นเคยบอกเลย
‪ก็นายไม่เคยถาม
‪ขอโทษนะ
‪ที่ไม่ได้ถาม
‪และเสียใจเรื่องเพื่อนด้วย
‪แต่ฉันแน่ใจว่า ‪เขาคงอยากให้เธอได้ไปสนุกบ้าง
‪ใช้ชีวิตให้คุ้มเพื่อเธอทั้งคู่
‪จ้ะ
‪คิดว่าเธอน่าจะชอบนี่
‪มันเคยเป็นของ…
‪คนที่สำคัญมากในชีวิตฉัน
‪แล้วถ้าฉันทำหายล่ะ
‪เธอก็มีประวัติรักษาสร้อยล้ำค่าได้ดีนะ
‪ขอบใจ
‪ไม่มีเรื่องอื่นจริงๆ นะ
‪เธอโอเคใช่มั้ย
‪ใช่ ไม่มีจริงๆ ฉันโอเค
‪เยี่ยม งั้น
‪ฉันไปดูก่อนว่ารถแท็กซี่มารึยัง
‪จ้ะ
‪จอร์จ ยังไม่ได้แต่งตัวเหรอ
‪มีงานต้องทำอีกเยอะมาก ไปเลยไม่ต้องรอ
‪ตอนนี้รู้แค่นี้พอ
‪- อยากไปก็ได้นะ ฉันทำแทนได้ ‪- อ้อ ไม่ ผมไม่อยากไปจริงๆ
‪ผมไม่ชอบงานปาร์ตี้ แบบนี้สนุกกว่าตั้งเยอะ
‪แต่นายยังต้องไปกับเรา ‪เรื่องหลังจากปาร์ตี้น่ะ อย่าลืมนะ
‪ฮื่อ ไม่ลืมหรอก ไม่ต้องห่วง
‪แล้วจะเอาของไปด้วยใช่มั้ย
‪ใช่ เอาไป แค่…
‪ไปเถอะ เราต้องทำงานต่อ
‪ไอ้เรื่องที่ต้องเอาของไปคืออะไร
‪ก็ อย่าบอกใครนะ แต่เรา…
‪เราจะไปเอากระจกอัฐิ
‪ว้าว
‪จอร์จล่ะ
‪ทำงานอยู่ เดี๋ยวค่อยตามไปทีหลัง
‪งั้นเราไปแค่สองคนเหรอ
‪ไปสองคนได้รึเปล่า
‪เราน่าจะคุยเข้าสังคมก่อน
‪ทำให้เหมือนเรามางานจริงๆ
‪เยี่ยม สองสิ่งที่ชอบสุดในชีวิต ‪คนหรูหราหมาเห่ากับการคุยเรื่อยเปื่อย
‪ให้ตาย! พวกนี้แหล่งพลังเหรอ
‪เสาของขลังอันลือชื่อ
‪ไม่ชอบงั้นเหรอ
‪เพเนโลพีไม่เคยปล่อยให้อันตราย ‪หรือรสนิยมที่ดี
‪เข้ามาขวางการอวดสมบัติตกทอดของตระกูล
‪พูดยังไม่ทันขาดคำ
‪ตายละ เหมือนนางเห็นฉัน
‪ทำอะไรน่ะ
‪เขาก็แค่คนธรรมดาหนึ่งคน ‪ไม่ได้พิเศษไปกว่าฉันหรือเธอ
‪- ฉันนอนในห้องใต้หลังคา ‪- งั้นก็ไม่ได้พิเศษไปกว่าฉัน
‪- หัวฮอร์สแรดิชเหรอ ‪- ใช้ซอสเกรวี่ไม่ได้เหรอไง
‪เพราะเขาเรียกว่านี่คือความศิวิไลซ์
‪เดินวนสักรอบมั้ย ลองพบคนใหม่ๆ
‪ขอกัดหน้าตัวเองให้แหกยังดีกว่า
‪ไปเถอะ นายไป ฉันอยากเข้าห้องน้ำพอดี
‪นั่นคือฮิวจ์ เฮนแรตตี้ตัวยาว โจรข้างถนนจ้ะ
‪เพเนโลพี! คุณฟิตส์ ฉัน…
‪ดูแล้วตัวก็ไม่ได้ยาวขนาดนั้น
‪หมาที่ไล่ล่ากัดขาเขาไปน่ะ
‪ทอม ร็อตเวลล์ขุดขึ้นมาเมื่อปี 1971
‪ระหว่างที่คุณแม่ฉันกันผีเขาออกไป ‪ด้วยการโบกจอบเหล็ก
‪ดีนะที่แม่เป็นนักเทนนิส ไม่งั้นคงอึดไม่พอ
‪ว่าแต่ เรียกเพเนโลพีก็ได้จ้ะ
‪และข้อเสนองานยังไม่ได้ถอนนะ
‪คิปส์ไปเล่าให้คุณฟังเหรอ
‪อ๋อ คุณคุยกับคิปส์มาก่อน
‪ฉันดูออกว่าเธอเป็นคนพิเศษ ‪ตั้งแต่คดีคูมบ์ แครีย์แล้ว
‪ฉันแอบไปหาข้อมูลเรื่องเธอมาเล็กน้อย
‪รู้แล้วยังอยากจ้างฉันอยู่เหรอ
‪เรื่องที่เกิดขึ้นกับเพื่อนๆ ‪ไม่ใช่ความผิดของเธอนะ ลูซี่
‪นั่นเป็นความรับผิดชอบของนายจ้าง ‪ไม่ใช่ของเธอ
‪เราจัดการให้คุณเจคอบส์ ‪ไม่ต้องดูแลนักสืบวิญญาณคนไหนอีก
‪ในวงการของเราไม่ควรมีที่ยืนให้คนแบบนั้น
‪โห ขอบคุณค่ะ
‪คือว่า ฉัน…
‪ฉันเองก็เป็นแกะดำของครอบครัว
‪ต้องฝึกอยู่นานกว่าจะชินกับเรื่องแบบนี้
‪นึกไม่ออกเลยว่าคุณทำได้ไง
‪ทุกคนในงานจ้องคุณเป็นตาเดียว
‪คนเขาไม่ได้จ้องฉันจ้ะ
‪ไม่ได้มองตัวจริงของฉัน
‪ทุกคนมองเห็นเพเนโลพี ฟิตส์ ผู้ยิ่งใหญ่
‪คนที่พวกเขาอยากให้ฉันเป็น
‪ใครจะโทษพวกเขาได้ ‪มีชีวิตอยู่ในยุคนี้มันน่ากลัว
‪คนต้องการความหวัง
‪เครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ
‪ฉันอยากช่วยเธอให้ได้มากกว่านี้ ลูซี่
‪การเป็นคนในก็มีประโยชน์อยู่เหมือนกัน
‪ขอบคุณมากค่ะ คือนั่นมากกว่าที่ฉันคิด แต่…
‪เธอรู้สึกปลอดภัยกับเขาสินะ กับคุณล็อควู้ด
‪เราเป็นทีมเดียวกัน
‪ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นดี
‪ฉันก็เคยมีอะไรแบบนั้น
‪ถ้าอยากคุยเมื่อไหร่
‪ฉันเป็นผู้ฟังที่ดีนะจ๊ะ
‪อ้อ สุดท้ายก็ได้คุยกับคนจริงๆ สินะ
‪เขาต้องการอะไร
‪- เขาพูดอะไร ‪- อ๋อ แค่คุยเรื่อยเปื่อย
‪มาเร็วๆ เถอะ เรามีงานต้องทำ
‪- เขาเสนองานให้เหรอ ‪- นายรู้ได้ยังไง
‪ถ้าฉันเป็นเขาก็คงทำแบบเดียวกัน
‪ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันคงรีบรับข้อเสนอไปแล้ว
‪- ทำไมละ ‪- ฉันแข่งอะไรแบบนี้ไม่ได้
‪ฉันก็ไม่เคยขอให้แข่ง
‪งั้นเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันไม่รู้เลยว่านายพูดเรื่องอะไรของนาย
‪คืองี้ เมื่อบ่าย ‪ฉันเห็นเธอคุยกับคิปส์อยู่หน้าบ้าน
‪ใช่
‪แล้วไง
‪เขาก็เสนองานให้ฉัน
‪- แล้วชวนฉันไปกินกาแฟ ‪- กาแฟเหรอ
‪ใช่ ไอ้เรื่องที่คนธรรมดาทำกัน ไปทำความรู้จัก
‪เหมือนไปเดท
‪ทำใจให้เชื่อยากนักหรือไง
‪ฉันปฏิเสธเขาแล้ว
‪ฉันไม่มีทางทำงานในที่แบบนี้ได้ ‪มีแต่ปูนคอนกรีตและไม่มีขนมปังปิ้งไหม้ๆ
‪พอร์ตแลนด์โรว์เป็นบ้านของฉัน
‪นายกับจอร์จ
‪ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ มาเร็วเข้า
‪รหัสตามนี้ 1888
‪เก่งมาก จอร์จ
‪เริ่มสักที่ละกัน
‪ฉันไปดูตู้บัตรคำก่อน
‪ตราฮาร์ป…
‪เจอแล้ว
‪ซี 452
‪ดูหมายเลขที่สันหนังสือ
‪สี่ห้าสอง…
‪เจอละ
‪มาดูกันว่ามีอะไรจะสารภาพ
‪ในนี้จะได้คุยกันเงียบๆ
‪แล้วคนพูดอะไรกัน
‪สมาชิกบางส่วนเริ่มร้อนใจ
‪รู้สึกว่าคุณไม่ได้ช่วยเหลืองานพวกเขา ‪อย่างมีประสิทธิภาพ
‪ถูกต้อง งานของพวกเขา
‪ถ้าพวกนั้นไม่อาจทำงานยาก ‪ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเป็นปัญหาของฉันตรงไหน
‪ก็จริง
‪แต่คุณเป็นแรงบันดาลใจของเขา
‪ขอให้พวกนั้นไม่ลืมก็แล้วกัน
‪แต่ฉันยังมีของให้คุณเอาไปส่ง ‪เผื่อจะเลิกบ่นกันเสียที
‪ซ่อมแซมและทดสอบเรียบร้อย
‪ทำงานได้เหมือนเดิม ‪บอกเขาว่าเป็นเครื่องแสดงไมตรี
‪จากแรงบันดาลใจของทุกคน
‪- โชคดีจริง ‪- ฉันจะกลับไปงานที่คนเห็นค่าฉันละ
‪ก็ว่าจะเสนอเครื่องดื่มให้ ‪แต่มั่นใจว่าคงมีที่ไปที่น่าตื่นเต้นกว่านี้
‪ผมจะรออีกสองสามนาที ‪ไม่อยากให้คนพูดกันไปต่างๆ นานา
‪แหม จริง
‪เราต้องไปกันแล้ว
‪เดี๋ยวนี้
‪จะรีบไปไหน
‪ใจเย็น นายไม่อยากให้ดาบลื่นจากมือหรอก
‪ดาบคมมาก
‪แล้วก็สวยมากด้วย ทองแท้รึเปล่า
‪นายเป็นใคร
‪แค่เป็นแขกในงาน ผมหลงทาง
‪ไม่เปิดแผนที่ดูล่ะ
‪- ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ‪- คนที่วาดให้ต้องทำงานในนี้
‪เป็นนักสืบวิญญาณเหรอ
‪ต้องเป็นโลหะผสมใช่มั้ยเนี่ย
‪ดาบปิดทองเหรอ
‪- ลิเกไปหน่อยมะ ‪- นี่!
‪เจอทางไปห้องน้ำละ
‪รปภ. มีปัญหาความปลอดภัยที่ห้องสมุดแบล็ค
‪พระเจ้า พวกนั้นจับได้แล้ว ‪ขวางทางออกหมดเลย
‪มากันอีกสี่คน ‪นายไม่ได้เตรียมแผนอะไรไว้ใช่มั้ย
‪ตอนแรกไม่ได้คิด ตอนนี้มีแผนละ คิดว่านะ
‪เปิดใช้เครื่องฉีดเกลือ
‪กรุณาเดินไปยังทางออกที่ใกล้ที่สุดอย่างสงบ
‪เปิดใช้เครื่องฉีดน้ำเกลือ
‪กรุณาเดินไปยังทางออกที่ใกล้ที่สุดอย่างสงบ
‪ปาร์ตี้เดี้ยงสนิทแล้ว หนีไปที่อื่นกันมั้ย
‪ไปแน่นอนเลย
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม