Luce, non o soporto máis. Dime algo, por favor.
Gañamos. Vencemos a Winkman.
Conseguimos o espello. Teno Barnes. George volverá pronto.
Tranquila. Xa acabou.
Non acabou.
Hoxe case morremos pola túa estúpida aposta
e tódolos cazatesouros nos queren matar.
Poderíannos estar vixiando agora. Ou esperando na casa.
De que serve todo isto?
¿De que serve se acabamos apuñalados
ou mortos no fondo do río sen importarlle a ninguén?
Isto non é unha vitoria.
Síntoo.
Tes razón.
Deixeime levar por este traballo.
Fun inconsciente e imprudente.
So quería dicir…
que non nos deixes.
Por favor.
O que de verdade quero dicir
é que non me deixes.
A verdade é que o fondo do río parecía moito máis apracible do que é.
Antes, a ninguén lle importaría.
Pero agora…
Granadeiro ou policía?
Granadeiro.
Vale.
Pero como George che vexa coa súa oveira
eu non me fago responsable.
Tiña razón sobre o libro de Dulac. Non ten sentido.
Parvadas sobre saber prohibido e os misterios da creación.
Viches isto sobre Bickerstaff? Escoita.
"Si, mateino."
"Dispareille coa arma do meu pai, seleino en ferro e enterreino."
"Aínda o vexo cando pecho os ollos,
enfundado na bata de veludo, facendo os rituais."
- Matouno ela? Por que? - "Foi en defensa propia."
"Colleume o acólito. O doutor púxome o cristal diante."
"Cunha mirada sentín a miña cordura fraquear."
Disparoulle antes de que a matase co espello?
- Paréceme xusto. - Agarda.
"Ese cristal non era un espello despois de todo."
"Era unha ventá."
Unha ventá a onde?
"Non vou dicir máis, xa non teño en quen confiar."
"Esa mirada condenoume. Só quero ver máis."
Lockwood, mira.
Mira o debuxo
Mira o espello.
Onde está George?
MORTES SEN EXPLICACIÓN
AS PANTASMAS ANDAN ENTRE NÓS
O ROCE FANTASMAL MATA
MORTES
TOQUE DE QUEDA OBRIGATORIO
CRISE ECONÓMICA
FERRO, PRATA, SAL: A MELLOR DEFENSA
ACCIÓNS
BASEADA NAS NOVELAS DE JONATHAN STROUD
SENTEN PANTASMAS CO DON
MORTES
"O PROBLEMA" 50 ANOS DESPOIS
Non pasa nada.
Acouga.
Pamela?
Perdoa. Asusteiche.
- Non. Alégrome de verte. - Que ben que viñeras.
Estaba preocupada por se te botabas atrás.
Seguro que non te seguiron?
Entremos e poñámonos mans á obra.
Como foi? Flo Ósos non intentou roubarcho?
Non, foi doado.
Eles fixeron o divertido e deixáronme a min o traballo pesado.
Non sexas tan duro contigo.
Pode que teñan grandes dons,
pero creme que se alguén pasará á historia, ese serás ti.
Iso cres?
Fixeches o correcto. Se o DICP lle botase as mans, o cristal de ósos
perderíase para sempre, incinerado,
xunto co que nos pode ensinar sobre o Problema.
O único que fan é destruír.
Nunca aprenden. Pero ti e máis eu, si.
Aprendémolo todo.
Déixasmo, verdade?
- Mentres non escapes con el. - Nin se me ocorrería. Necesítote.
Quéroche ensinar no que estiven traballando.
Que sabes? Que viches? Onde está?
Pasástelo ben xogando á parella feliz? É normal que buscase outra amiga.
- Lucy, que che está dicindo? - Algo sobre unha amiga.
Unha amiga? Flo? George non ten máis amigos aparte de…
Joplin.
Non lle faría nada, non?
Avecíñase a morte,
e a el vaille chegar, con ela.
Hipnotizou a Joplin. Os que se achegan a esa cousa tolean.
Dime onde están.
Se cho digo, libérasme.
- Onde foron? - A ver ó meu amo.
- Bickerstaff. - Están no cemiterio.
Cos mortos.
A piques de se lles unir.
É todo culpa túa.
Está baleiro. George esqueceuse de repoñer.
É culpa miña. Non me decatei do que lle pasaba.
Non. Todo se torceu cando cheguei eu. O que pasa entre vós é culpa miña.
Unha mísera caixa de bombas de sal.
É un pesadelo. Estamos mortos.
Pode. Pero se por algo paga a pena morrer…
Se alguén pode acabar co cristal de ósos, Bickerstaff
e co que lle fixeran a George, esa es ti.
- Méteme máis presión! - Non era a miña intención.
O que quero dicir é que podemos con isto. Xuntos.
Por George.
Estivo diante nosa todo este tempo.
Metendo o fociño, mesmo antes de abrirmos o cadaleito.
Contrataría a Carver para nos roubar
e apuñalouno cando a traizoou.
Non creo que sexa quen.
Finxir que lle importaba, querer entrar no equipo… Era mentira.
A saber o que lle meteu na cabeza.
Sabíamos que algo lle pasaba.
Os comentarios, o distraído que estaba. Fixemos coma se nada.
- Absortos nas nosas parvadas. - Eu sinto moito que…
Tanto ten canto o sintamos.
Sentilo non o vai salvar.
Faríalle algo o espello?
Non creo que o controle.
George non faría algo así. Isto cheira a alguén máis.
Alguén máis.
- Está cheo de cousas mortas. - Anda amodo.
Hai que apagar as candeas en caso de que nos sigan.
Ninguén nos vai seguir. Estarían tolos. Dáme a man.
Non te preocupes. Podemos con isto.
- Estariamos mellor no teu piso. - Non, ten que ser aquí.
Sábelo polos papeis de Bickerstaff?
Como mirar con seguridade?
Exacto.
- Que foi iso? - Non o sei.
Agarda aquí. Non te movas.
Volvo agora.
Bule.
Que raio fas aquí, Kipps?
Pódoche preguntar o mesmo.
- Tes o espello. - Déixame en paz.
- Salveiche a vida. - Parvadas. Tíñao controlado.
Non é certo. Non vías. Non sabías o que pasaba.
Estás perdendo o don.
Como llo digas a alguén
mátote, óesme?
Acouga, Kipps. Solta ó meu amigo.
Pon as mans ás costas.
Dá a volta amodo.
Que…
Arrestaranvos por isto. Ós dous. Sodes criminais.
George perderao todo. Non volverá traballar.
Para que tes iso?
Esposas e un coitelo?
Porque sabía que podía pasar algo así.
Todos en Londres queren o que temos.
Pero é noso.
Ninguén o porá en perigo.
Veña, saco de pulgas.
- Dinos onde está. - Dismo a min ou a caveira?
Contigo non sería tan amable.
- Podes poñer outra voz? - Non.
Deixa de brillar tanto. Vas facer que nos pillen.
- Falaba coa caveira. - Xa.
Como queres que me controle se xa podo sentir o meu amo?
Xa poden estar aquí, como nola intentes xogar…
Descoida, estarán aquí.
El é o seu amo agora. Joplin xa non pertence a este mundo.
Basta cunha mirada para que todos devezan por ver.
- Eu non. - Non o soportarías.
Nin el. Quen sabe o que vería?
- A seus pais? - Que está dicindo?
Que non nos resistiriamos a mirar no cristal de ósos.
Prométeme que non o farás, Lockwood.
Necesito que sexas temerario, o xusto.
Por que te preocupas tanto por min?
- E ti? - Estarei ben.
Aborrezo os espellos. Sempre aparece a mesma estúpida.
Saquemos os estoques e entremos.
Con actitude, como se soubésemos o que facemos.
Vale.
Percibes algo?
Nin chío.
Non fai frío. Aquí houbo xente, pero vai xa un rato.
Mira.
O cadaleito.
Non percibo nada. Está baleiro.
- Para que quere o corpo? - Para algunha cousa rara.
Quere que o amo testemuñe o que vaia facer.
Isto é bo.
Non irán moi lonxe co corpo. Andarán por aquí cerca.
- Está pechada. - Merda.
- Dende dentro. - A onde levará?
George dixo que había catacumbas, debe de haber outra entrada.
O catafalco. Saunders dixo que aínda funcionaba.
Busca. Tense que accionar dalgún xeito.
Lockwood!
- Onde está Kipps? - Que fas aquí?
- Como que "onde está Kipps"? - Veu seguindo a Karim.
Seguímosvos dende hai días.
Karim ten o espello. Están aquí.
E teñen problemas.
Témonos que axudar. Baixade as espadas
e a traballar.
Estarán nas catacumbas. Pero a plataforma é a única entrada.
- É un catafalco. - Si, sabémolo.
Acciónase dende arriba ou dende abaixo?
Dende arriba.
Na cerimonia, o sacerdote baixa o cadaleito cun botón.
Kat! Veu xente.
Catro matóns nunha furgoneta que pon Winkman.
- Merda. - Atopáronnos?
Seguirían os axentes de Fittes.
- Amigos teus? - Sabemos quen é.
Sabemos que é un psicópata.
- E agora? - Corremos.
- Imposible. - Atrincheirámonos.
- Non, teñen vantaxe. - Cal é o plan?
Eu vou dentro a rescatalos. Vós loitade con eles aquí.
Loitamos con eles?
Prefires baixar ás catacumbas só?
Creme, prefiro tratar con esa panda.
Non. Vou eu.
- Nin de broma. - Vou eu.
- Teño un ás na manga. - É perigoso.
Déixame facer isto, Lockwood. Por George.
E lembra,
temeridades as xustas.
Vale?
Cal é o ás?
Ela.
Onde está o meu espello?
Que fan? Non saben que este lugar está infestado?
Vannos meter aí.
Deberíamos marchar. Vannos matar.
Serenádevos. Sodes axentes de Fittes, os mellores que coñezo.
Eu son Anthony Lockwood.
Calquera de nós podería con esta panda.
Pero todos xuntos? Será un paseo polo parque.
Non é un parque, é un cemiterio.
Pois deámoslles sepultura.
Voute matar, Lockwood.
- Temos que saír da capela. - Como?
Correde!
Si! Ese son!
Cristal de ósos. Que doce éxtase.
A min non me soa a éxtase.
- Non es quen de entendelo - Logo, axúdame.
Estiveches cando se fabricou?
Claro!
Cos ósos de sete corpos, de almas torturadas.
O poder do seu padecer atrapado…
Atrapado en cristal para facer unha ventá. Unha ventá a onde?
Ó alén.
Que queres dicir? Que viches cando miraches nel?
Xamais mirei. Non son parvo.
Só se pode ver a través dos ollos de alguén.
Alguén feble. Alguén curioso.
Alguén vulnerable.
Mi madriña.
George.
Tranquilo, non te mancaremos. É pola nosa propia protección.
De verdade cres iso?
Esperta, Karim. Vainos matar ós dous.
Temos que fuxir mentres poidamos.
Non imos matar a ninguén. Somos investigadores.
É un experimento científico.
Nada disto sería preciso se andases ó teu.
Toleaches. Estás igual de demente ca ela.
Pamela, que fai aquí o corpo de Bickerstaff?
Non o poderíamos facer sen o artífice de todo isto.
Merece estar en primeira fila.
Descoida, é inofensivo con esas cadeas.
En primeira fila para que?
Que descubriches, como o imos facer.
Como se mira sen perigo?
Nos papeis, cando fala dos seus acólitos,
sempre fala de adultos.
Non sabía que a xente nova ten habilidades sobrenaturais.
Era un adiantado ó seu tempo, pero faltáballe unha peza importante.
Así que vas a…
Estaría eu aí sentado se Kipps non se colase?
Será algo marabilloso, George. Dixeches que querías ver máis.
Pero se dixera que non, estaría esposado?
Non o estás entendendo.
Pasamos a vida devorando libros. Vivimos na nosa mente.
Isto polo menos ensinaranos todo canto algunha vez ansiamos.
Sentiremos todo.
Ti e eu,
usándoo como canle.
- É perfecto. - Non.
Eu non vos sirvo.
Xa non vexo…
Perdín o meu don. Dillo!
É certo, George?
Queríalo salvar da pantasma.
Recoñezo o coitelo.
Xa o vin antes. Van en parellas.
Mataches a Carver.
- Non, George. - Traizooute.
Descubriu o valor do espello e vendeullo a Winkman.
- Non che pasará nada. - Planeáralo todo e eu axudeite.
Todo vai saír…
ben.
Cando te mate, penso atopar a esa pendanga túa
e tamén a matarei.
- Onde están os outros? - Ven.
Estades ben, sabíao.
- Non estamos ben. - Escoitamos voces. Hai máis.
Aí, mira.
Lockwood.
Lockwood!
- Abandonounos. - Xogóunola o cabrón.
- Tiña un plan. - Un plan suicida.
Os mellores plans sempre o son.
- Aguantade ata que veña o DICP. - Chamáchelos?
Algún destes terá un teléfono. Chamareinos de camiño.
- Onde vas? - Salvar os meus amigos
e a Kipps.
Tes razón. É perfecto.
Non che importo. Só che importa o espello.
Non me necesitabas.
Como Lucy e Lockwood.
Son un becho raro.
A ovella negra.
Prescindible. Sempre o fun e sempre o serei.
Ten sentido que morra así.
O meu amo!
El…
rexurdiu!
Libérao desas cadeas! A súa grandeza non se pode confinar.
Déixao testemuñar tan glorioso momento!
Lucy! Detrás túa!
É a perceptora. Non me escoitaches, a que non?
Non creo que me vaia matar, señora Joplin.
Matou a Jack Carver. Non deberías estar aquí!
Claro que si!
Non es a ovella negra.
Nin un becho raro.
Ou o que sexa que cres que es.
Es o mellor de nós.
Abandonei a miña familia sen dubidalo.
Lockwood perdeu a súa. Non te perderemos a ti.
Que conmovedor. Amarra as mans.
Non.
Porque se alguén vai mirar nese espello, vou ser eu.
Non! Non o fagas!
Teño que ser eu.
Porque isto é importante.
É un momento histórico e necesitas á mellor do lugar.
A mellor dende Marissa Fittes.
Podo falar cos tipo tres. Falar coas pantasmas.
Nacín para isto. É o meu momento.
- Lucy, non che deixarei! - George, non tes alternativa.
El morrería nun segundo.
Mira como está por unha mirada.
Deixa que ocupe o seu lugar.
Por favor.
Xógama
e córtovos a gorxa ós dous.
Arre demo. En serio?
En serio.
Dende que nos vimos, pasaron moitas cousas.
É complicado de explicar, pero en resumidas contas
agora traballo cos de Fittes. Facemos unha tregua?
Teño algo de présa.
Non son de Fittes.
Non sabes quen son.
Hoxe xa me enfrontei a oito matóns e a un psicópata,
unha malleira máis non me matará.
Xa che vencín dúas veces.
Non sabes quen son e non sabes no que te estás metendo.
As forzas en xogo.
O cristal de ósos é un estorbo.
Sodes insignificantes.
Como os teus pais.
Que significa iso?
Nunca o saberás.
Por favor, Lucy, vaite matar.
Nin se che ocorra mirar.
Pase o que pase, non é culpa túa.
É a miña decisión.
Dime o que vexas.
O que sintas e o que escoites.
Cada detalle.
Mira!
Mira, maldita!
Mira!
Que?
Se podes falar con el, dime o que che di.
Que está dicindo?
Fala! Cómeo todo e dille que ves ó teu amo.
Isto non está ben! Algo cambiou!
Están atrapados!
Fala, rapaza. Fala!
- Di que algo non vai ben. - Que máis!
- Non pares. - Non é o alén!
É unha trampa. Hai que destruílo!
Lucy!
Non!
Lucy. Son eu.
Rompíchelo.
Neno estúpido.
Espera.
Funciona.
Algo pasa.
Si.
É extraordinario.
Pase o que pase non a mires. Nin ó espello.
É marabilloso.
É fermoso.
Fermoso!
Lucy, non.
Xa pasou.
Mira.
Por que non nos atacan?
Liberáchelas.
George.
- Como escapou? - As cadeas…
- A explosión quitoullas. - O estoque?
A saber!
Estanos bloqueando. Non me podo mover!
Eu tampouco.
Non podo deixar de mirar.
Síntoo moito, Lucy, todo.
Eu tamén.
Arrédate deles. Son os meus amigos!
Lucy, Geroge, apartádevos!
Que che pasou?
Peguei cuns mantóns, caín polo catafalco
e loitei contra pantasmas. O de sempre.
E disparáronme.
Necesitamos axuda.
Hai que destruír a cinta e calar a Kipps
ou estaremos máis acabados do que eu agora.
Non estás acabado. Non digas iso.
Non vas morrer así.
Como o sabes?
Porque non che imos deixar.
A que non, George?
Xamais.
Non sei que pasou.
Sei que fuches ti.
Salvounos o teu don.
Cada quen fixo o seu.
Menos eu.
Non sabes o que é perder o teu don.
Séntelo marchar.
Sabes que están aí, pero non podes facer nada.
O que che queda
é o medo.
Pasarache algún día.
Todo canto che fai especial
desaparecerá.
- Non o sabía. - Pensei que cho contara George.
Non llo diremos a ninguén.
Prométocho.
Xa o podes ver.
- Vamos, George. - Adeus.
A temeridade xusta.
Carlyle e Karim, espero que me poidan axudar.
Atoparon a bala. Pero non había rastro de arma de fogo.
Algún de vós viu a alguén armado?
Señor Kipps?
- Lockwood saberá quen lle disparou. - Estaba escuro.
Non se vía nada. Síntoo.
- Agóchasnos algo? - Nada de nada.
Podémoslle axudar en algo máis?
Bastante fixestes. O cristal de ósos será incinerado.
Os de Winkman á cadea.
Ó final, ata estou contento.
- Non o parece. - Creme.
Estou feliz.
Desfrutade mentres dure.
E parabéns.
Conseguíchelo.
Concedeuche o caso.
A aposta.
Farei o anuncio e renunciarei ó traballo.
Son de palabra.
Así me gusta.
Esquezámonos de todo. Foi unha mala idea dende o principio.
En serio?
Conseguímolo xuntos.
Man a man.
- Pedín que partisen a comisión. - A medias?
70-30.
Somos independentes. Temos facturas que pagar.
De acordo, Lockwood.
O 30 % está ben.
Tiñas que gañarlle en todo, non?
Non é iso.
Era o momento perfecto para facelo, non?
Quen me axuda a saír de aquí?
Que conmovedor.
É unha necesidade médica. Non te acostumes.
- Luce, sentes que gañamos xa? - Lévame á casa e dáme un té e pode ser.
O DICP ten o cristal de ósos.
Está roto. Descoñezo a gravidade.
Vano a incinerar.
Perdón. Cría que o matara.
Só importa que non o teñan eles, nin ande por aí solto.
Temos que ser máis precavidos.
En marcha.
É unha movida moi tétrica e súper secreta, polo que non che podo contar moito.
En serio, Norrie,
non me recoñecerías.
Pasáronme tantas cousas.
Creo que xa estou mellor.
Espero que ti tamén.
Cheira que arrecende.
- Grazas. - Os vasos?
- A miña receita secreta. - Os pratos.
Despois de ti.
Paso que vou.
Equivoqueime con George.
Non me aborrecía. Ata resultou ser un valente.
Iso é bo.
Lockwood case morre un cento de veces, pero…
Agardade!
…creo que se decatou que está mellor vivo.
O que é moi bo.
Hai emparedados.
E Lucy Carlyle?
- A ela vaille xenial. - Dásme un?
- Séntese forte. - Grazas.
Ten menos medo do seu don. Ten menos medo de… todo.
Aínda non dixo nada?
Que cres que viu?
"Están atrapados". Falaba dos sete espíritos?
Prefiro nin pensalo.
Destruirémolo.
Se nolo pides.
- Non. Quedemos con el. - Ben.
Porque é moi raro.
Ambos o sodes.
Ninguén pode saber o meu.
- Nin o seu. - Non o farán.
Prométocho.
Estiven pensando.
Non deberíamos ter máis segredos.
Así que…
Vin quen me disparou.
Espada de Ouro.
- O papón de Fittes? - Non traballa alí.
- Isto é máis grande. - A que te refires?
Antes de dispararme, falou dos meus pais.
Dixo que as súas mortes foran insignificantes.
Como o sería a miña.
Arrea, Lockwood.
Que sabía?
- Haino que descubrir… - É o noso deber e farémolo.
Descubriremos a verdade.
Pero cando teña as pernas ben curadas e non me doia cada vez que río.
Nada impedira que investigue un pouco…
Ademais, hai algo máis que tendes que saber sobre a miña familia.
E sobre o cuarto de arriba.
En serio?
Vasnos a…
Sen segredos.
Lockwood, se non queres non tes por que facelo.
Quero facelo.
Listos?
Subtítulos: Darío Vázquez Filgueira