Luce, nie mogę już tego znieść. Powiedz coś. Cokolwiek. Proszę.
Wygraliśmy. Pokonaliśmy Winkmana.
Mamy lustro. Barnes go pilnuje. George zaraz wróci.
Możesz się odprężyć. To koniec.
Nieprawda.
Prawie zginęliśmy przez twój cholerny zakład,
a każdy relikwiarz w Londynie chce nas zabić.
Mogą nas obserwować. Albo czekają na nas w domu.
Po co to robimy?
Po co nam to, jeśli skończymy zadźgani
albo na dnie Tamizy i nikt o nas nie wspomni?
Nie czuję, że wygraliśmy.
Przepraszam.
Miałaś rację.
Dałem się ponieść temu zleceniu.
Byłem bezmyślny i nierozważny.
Ale proszę,
nie rezygnuj z nas.
Proszę.
A raczej powinienem prosić, żebyś nie rezygnowała
ze mnie.
Szczerze mówiąc, dno Tamizy brzmiało kiedyś bardziej atrakcyjnie.
I nikogo by to nie obeszło.
Ale teraz…
Strażnik grenadierów czy policjant?
Strażnik grenadierów.
Dobra.
Jak George zobaczy cię z jego kieliszkiem, to sam za to bekniesz.
Miałem rację co do książki Dulac. Głównie bzdury.
Bełkot o zakazanej wiedzy i tajemnicach stworzenia.
A fragment o Bickerstaffie? Posłuchaj.
„Tak, zabiłam go.
Zastrzeliłam z pistoletu mego ojca, zapieczętowałam i zakopałam.
Wciąż widzę go, gdy zamykam oczy,
owiniętego w aksamitną pelerynę, odprawiającego rytuały”.
- Mary Dulac zabiła Bickerstaffa? Czemu? - „Powiem, że w samoobronie.
Jego sprytny sługa mnie uwięził. Doktor trzymał lustro.
Jeden rzut oka i poczułam, jak tracę zmysły”.
Zastrzeliła go, zanim zabił ją lustrem?
- To ma sens. - Nie, czekaj.
„Bo to lustro nie było lustrem.
To było okno”.
Okno na co?
„Nie śmiem mówić, nie mam już komu się zwierzać.
Od tego spojrzenia jestem przeklęta. Wciąż chcę więcej”.
Lockwood, spójrz.
Spójrz na ilustrację.
Spójrz na lustro.
Gdzie jest George?
FALA NIEWYJAŚNIONYCH ŚMIERCI
DUCHY SĄ WŚRÓD NAS
DOTYK DUCHÓW ZABIJA
ZGONY
WPROWADZONO GODZINĘ POLICYJNĄ
SZOK EKONOMICZNY
OBRONA ŻELAZEM, SREBREM I SOLĄ
AKCJE SPADAJĄ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JONATHANA STROUDA
MŁODZI CZUJĄ DUCHY
ZGONY
PROBLEM TRWA JUŻ 50 LAT
LOCKWOOD I SPÓŁKA
W porządku.
Zachowaj spokój.
Pamela?
Wybacz. Wystraszyłam cię.
- Nie. Dobrze cię widzieć. - Cieszę się, że przyszedłeś.
Bałam się, że zmienisz zdanie.
Nikt cię nie śledził?
Wejdźmy. I do roboty.
Jak poszło? Flo Bones nie próbowała go odebrać?
Nie, to nie było trudne.
Lockwood i Lucy mieli fajniejsze zadania, a mi zostawili nudy.
Nie umniejszaj sobie, George.
Lockwood i Lucy może są utalentowani,
ale jeśli ktoś zapisze się na kartach historii, to ty.
Tak sądzisz?
Dobrze zrobiłeś. Gdyby Departament dorwał Szkło Kości,
spalono by je raz na zawsze
i niczego nie nauczyłoby nas o problemie.
Oni tylko wszystko niszczą.
Nigdy się nie uczą. Ale my się nauczymy.
Dowiemy się wszystkiego.
Nie masz nic przeciwko?
- O ile z nim nie uciekniesz. - Nie śmiałabym. Potrzebuję cię.
Chodź. Chcę ci pokazać, co robiłam.
Co wiesz? Co widziałeś? Gdzie je zabrał?
Byliście zajęci spijaniem sobie z dzióbków?
Znalazł innego przyjaciela.
- Powiedz mi, co on mówi. - Coś o innym przyjacielu.
Jaki przyjaciel? Flo? George nie ma innych przyjaciół poza…
Joplin.
Nic by nie zrobiła, prawda?
Śmierć nadchodzi,
a on idzie jej na spotkanie razem z nią.
Joplin też. Każdy, kto się do niego zbliży, traci rozum.
Powiedz, gdzie są.
Powiem ci, jeśli mnie weźmiesz.
- Dokąd? - Spotkać się z moim panem.
- Bickerstaff. - Są na cmentarzu.
Ze zmarłymi.
Zaraz do nich dołączą.
To wszystko wasza wina.
Pusto. George zapomniał uzupełnić zapasy.
To moja wina. Nie zauważyłem, co się z nim dzieje.
Nie. Jest źle, odkąd tu przyszłam. Wszystko między wami schrzaniłam.
Jedno pudełko z bombami solnymi.
To koszmar. Nie przeżyjemy.
Może. Ale jeśli ktoś jest wart śmierci…
Jeśli jakiś agent ma pokonać Szkło Kości, Bickerstaffa
i coś, co kontroluje George’a, to ty.
- Dzięki. Mam wszystko robić? - Nie o to mi chodzi.
Chodzi mi o to, że damy radę. Oboje.
Dla George’a.
Cały czas była przed naszym nosem.
Myszkowała, zanim otworzyliśmy trumnę Bickerstaffa.
Wynajęła Carvera do kradzieży lustra
i zadźgała go, gdy ją zdradził.
Że też jest do tego zdolna.
Kłamała, że zależy jej na zespole. Wszystko udawała.
Ciekawe, co mówiła George’owi?
Wiedzieliśmy, że go to poruszyło.
Komentarze, rozkojarzenie.
Patrzyliśmy, ale nie widzieliśmy.
- Byliśmy zajęci sobą. - Mówiłem, że mi przykro…
Nieważne, komu jest przykro.
To go nie uratuje.
Myślisz, że go dopadło?
Nie kontroluje go w pełni.
George nie zrobiłby czegoś takiego. Ktoś tu miesza.
Albo coś.
- Pełno tu martwych rzeczy. - Nie tak szybko.
Muszę zgasić światła, gdyby ktoś nas śledził.
Tylko szaleniec by nas śledził. Weź mnie za rękę.
Nie martw się. Dam sobie z tym radę.
- W twoim mieszkaniu byłoby milej. - O nie. To musiało być tutaj.
W papierach Bickerstaffa był sposób, by bezpiecznie patrzeć?
Zgadza się.
- Co to było? - Nie wiem.
Poczekaj tu. Nie ruszaj się.
Zaraz wrócę.
Pospiesz się.
Co ty tu robisz, Kipps?
Mógłbym spytać cię o to samo.
- Masz lustro. - Daj mi spokój.
- Uratowałem ci życie. - Bzdura. Miałem to pod kontrolą.
Nie. Nie widziałeś go. Nie wiedziałeś, co się dzieje.
Tracisz swój talent.
Piśnij o tym komuś,
a cię zabiję, słyszysz?
Spokojnie, panie Kipps. Puść mojego przyjaciela.
Ręce za plecy.
Odwróć się powoli.
Co do…
Mogę was za to aresztować. Jesteście przestępcami.
George, już nigdy nie znajdziesz pracy.
Czemu to przyniosłaś?
Kajdanki i nóż?
Wiedziałam, że coś takiego może się wydarzyć.
Wszyscy w Londynie chcą tego, co my.
Ale jest nasze.
Nikt nam nie zagrozi.
No już, ty draniu.
- Gdzie on jest? - Mówisz do mnie czy do czaszki?
Do czaszki. To za miłe dla ciebie.
- Możesz jakoś modulować głos? - Nie.
Przestań się błyszczeć. Zdradzisz nas.
- To do czaszki. - Jasne.
Niby jak, skoro mój pan jest tak blisko? Czuję go.
Oby tu byli. Jeśli nas wykorzystujesz…
Spokojnie. Będą tu.
Jest teraz jej panem. Jest stracona dla waszego świata.
Wystarczy jedno spojrzenie, a wszyscy chcą popatrzeć.
- Ja nie. - Nie mogłabyś się oprzeć.
On też nie. Kto wie, co może zobaczyć?
- Może mamę i tatę? - Co teraz mówi?
Że nie oparlibyśmy się spojrzeniu w Szkło Kości.
Obiecaj, że nie spojrzysz, Lockwood.
Musisz być umiarkowanie lekkomyślny.
Oczywiście. Czemu martwisz się mną?
- A ty? - To nie problem.
Nie znoszę luster. Patrzy z nich jakaś głupia dziewczyna.
Wyciągnijmy miecze i wyważmy drzwi.
Jesteśmy opanowani i wiemy, co robimy.
Dobra.
Słyszysz coś?
Nic a nic.
Ciepło. Nie gorąco. Ktoś tu jest, ale nie od dawna.
Spójrz.
Trumna Bickerstaffa.
Nic nie wyczuwam. Nic tam nie ma.
- Po co zabrała jego ciało? - Do szalonego eksperymentu.
Chce, by jej pan był świadkiem tego, co robią.
To dobrze.
Nie zaszli daleko z ciałem. Muszą gdzieś tu być.
- Zamknięte. - Boże.
- Od środka. - Dokąd to prowadzi?
George mówił, że są jakieś katakumby, więc musi być inne zejście.
Katafalk. Saunders mówił, że działa, prawda?
Rozejrzyj się. Musi być jakaś dźwignia.
Lockwood!
- Gdzie jest Kipps? - Co tu robicie?
- Czemu szukacie Kippsa? - Przyszedł za Karimem.
Śledzimy was od kilku dni.
Karim ma lustro. Wiemy, że obaj tu są.
Obaj mają poważne kłopoty.
Musimy współpracować, więc odłóżcie miecze i do dzieła.
Są w katakumbach. Ta platforma to jedyna droga na dół.
- To katafalk. - Wiemy.
Wiesz, jak go włączyć? Z góry czy z dołu?
Z góry.
Ksiądz opuszcza trumnę podczas mszy. Jest przycisk.
Kat! Ktoś tu jest.
Czterech drani w furgonetce. To Winkman.
- Nie. - Jak nas znaleźli?
Szli tropem parady agentów Fittes.
- Wasi kumple? - Znamy Winkmana.
Wiemy, że jest psychopatą.
- Co teraz? - W nogi.
- Nie. - Zabarykadujmy się.
- Będziemy w pułapce. - Jaki masz plan?
Od środka uratuję George’a i Kippsa. Wy ich odeprzyjcie.
Mamy ich odeprzeć?
Chyba że wolisz sam iść do katakumb.
Ja wolałbym zmierzyć się z nimi.
- Anthony! - Nie. Ja pójdę.
- Nie ma mowy. - Muszę.
- Mam tajną broń. - To niebezpieczne.
Musisz mi na to pozwolić, Lockwood. Dla George’a.
I pamiętaj,
umiarkowanie lekkomyślny.
Dobrze?
Co to za tajna broń?
Ona.
Gdzie moje lustro?
Co oni robią? Nie wiedzą, że to nawiedzone miejsce?
Wsadzą nas tam.
Mogliśmy wiać. Przez ciebie zginiemy.
Weźcie się w garść. Jesteście elitarnymi agentami Fittes.
A ja jestem Anthony Lockwood.
Każdy z nas mógłby samodzielnie ich odeprzeć.
A wszyscy razem? Pójdzie nam jak po maśle.
Chyba jak po grobach.
Pochowajmy ich.
Już po tobie, Lockwood.
- Odciągnijmy ich od kaplicy. - Jak?
Biegniemy!
O tak! Ten dźwięk!
Szkło Kości. Słodka rozkosz.
To nie brzmi jak rozkosz.
- Twój ciasny umysł nie pojmuje. - Pomóż mi zrozumieć.
Byłeś przy jego powstaniu?
Oczywiście.
Z kości siedmiu ciał, cierpiących dusz.
Moc ich udręki uwięziona…
Uwięziona w szkle, by stworzyć okno. Okno na co?
Wieczność.
Co to znaczy? Co widziałeś, gdy w nie patrzyłeś?
Nie patrzyłem. Nie jestem głupcem.
Patrzymy oczami kogoś innego.
Kogoś słabego. Kogoś ciekawskiego.
Kogoś bezbronnego.
Boże.
George.
Nie skrzywdzimy cię. Robimy to dla twojego bezpieczeństwa.
Naprawdę w to wierzysz?
Obudź się, Karim. Zabije nas obu.
Musimy się stąd wydostać.
Nikt nikogo nie zabije. Jesteśmy naukowcami.
To eksperyment naukowy.
Nie robiłbym tego, gdybyś się nie wtrącał.
Postradałeś rozum. Tak jak i ona.
Pamelo, co tu robi ciało Bickerstaffa?
Musimy zrobić to przy nim. To wszystko dzięki niemu.
Ma miejsce w pierwszym rzędzie.
Ale bez obaw, za łańcuchami jest bezpieczny.
Pierwszy rząd czego?
Powiedz mi, co odkryłaś i jaka jest metodologia.
Jak spojrzeć bezpiecznie?
W dokumentach, gdy wspomina o wyznawcach,
zawsze mówi o dorosłych.
Nie wiedział, że to młodzi ludzie potrafią widzieć więcej.
Za bardzo wyprzedzał swoje czasy. Nie znał głównego elementu.
Więc zamierzałaś…
Gdyby nie Kipps, to ja bym tam siedział?
To byłoby wspaniałe, George. Chciałeś zobaczyć więcej.
Ale gdybym odmówił, te kajdanki byłyby dla mnie?
Kompletnie nie dostrzegasz sedna.
Całe życie tkwiliśmy w książkach. Żyjemy w naszych umysłach.
W końcu mamy coś, co powie nam wszystko, co chcieliśmy wiedzieć.
Poczujemy wszystko.
Ty i ja.
On będzie łącznikiem.
- Jest idealnie. - Nie.
Nie nadam się.
Nie widzę.
Straciłem talent. Powiedz jej!
Czy to prawda, George?
Ratowałeś go przed duchem.
Znam ten nóż.
Widziałem już taki. Robią ich po dwa.
Zabiłaś Carvera.
- Nie, George. - Zdradził cię.
Zrozumiał wartość lustra i sprzedał je Winkmanowi.
- Będzie dobrze. - Zaplanowałaś to, a ja ci pomogłem.
Wszystko będzie absolutnie
idealnie.
Po tym, jak cię zabiję, znajdę tę twoją zdzirowatą dziewczynę
i ją też zabiję.
- Gdzie reszta? - Chodź.
Daliście radę.
- Nie jest dobrze. - Słyszeliśmy głosy. Jest ich więcej.
Tutaj. Patrz.
Lockwood.
Lockwood!
- Zostawił nas. - Drań nas oszukał.
- Ten drań miał plan. - Samobójczy.
To cecha moich najlepszych planów.
- Zwalczcie duchy. - Wezwałeś Departament?
Gdzieś tu musi być telefon. Zadzwonię do nich po drodze.
Po drodze dokąd?
By ocalić przyjaciół.
I Kippsa.
Masz rację. Jest idealnie.
Nie zależy ci na mnie. Zależy ci tylko na lustrze.
Nie potrzebowałaś mnie.
Tak jak Lucy i Lockwood.
Bo jestem dziwakiem.
Piątym kołem u wozu.
Jestem zbędny. Zawsze tak było i będzie.
Taki koniec ma sens.
Mój pan!
Mój pan
powstał!
Uwolnij go z łańcuchów! Jego wielkość nie powinna być ograniczana.
Niech będzie świadkiem tej wspaniałej chwili!
Lucy! Za tobą!
To ta mała słysząca. Ale mnie nie usłyszałaś, co?
Nie zabije mnie pani, pani Joplin.
Zabiła Carvera. Nie powinnaś była przychodzić!
Musiałam!
Nie jesteś piątym kołem u wozu.
Ani dziwakiem.
Ani niczym, co sobie myślisz.
Jesteś najlepszy z nas.
Zostawiłam rodzinę bez zastanowienia.
Lockwood stracił swoją. Ciebie nie stracimy, Georgie.
Bardzo wzruszające. A teraz zwiąż sobie ręce.
Nie.
Bo jeśli ktoś ma spojrzeć w lustro, to ja.
Nie! Nie ma mowy!
To muszę być ja.
Bo to coś innego.
To część historii, a do tego potrzebny jest najlepszy talent.
Najlepszy od czasu Marissy Fittes.
Mogę rozmawiać z Typem 3, łączyć się z drugą stroną.
Do tego jestem stworzona. To lustro jest dla mnie.
- Nie, Lucy, nie pozwolę ci! - George, nie masz wyboru!
Natychmiast by umarł.
Jeden rzut oka tak go sponiewierał.
Pozwól mi to dla niego zrobić.
Proszę.
Bądź grzeczna,
bo poderżnę gardła wam obojgu.
Na litość boską. Serio?
Serio.
Od naszego ostatniego spotkania wiele się zmieniło.
To zbyt skomplikowane, ale opowiem w skrócie.
Pracuję z Fittes. Możemy ogłosić rozejm?
Spieszy mi się.
Nie jestem z Fittes.
Nie wiesz, kim jestem.
Rozprawiłem się dziś z ośmioma bandytami i jednym psychopatą,
więc jedna walka więcej mnie nie zabije.
I to z kimś, kogo pokonałem już dwa razy.
Nie masz pojęcia, kim jestem i z czym zadzierasz.
Kto jest w to zamieszany.
Szkło Kości to pewna niedogodność.
A ty jesteś bez znaczenia.
Tak jak twoi rodzice.
Co to miało znaczyć?
Nigdy się nie dowiesz.
Proszę, Lucy, nie! To cię zabije!
Nie waż się patrzeć.
Cokolwiek się stanie, to nie twoja wina.
To był mój wybór.
Powiedz, co widzisz.
Mów, co czujesz i co słyszysz.
Każdy szczegół.
Patrz!
Patrz! Niech cię szlag!
Patrz!
Co?
Jeśli wiesz, co mówi, to mi powiedz.
Co on mówi?
Gadaj! Przyjmij to i powiedz swojemu panu, co widzisz.
Coś jest nie w porządku! Coś się zmieniło!
Są w pułapce!
Mów, dziewczyno. Mów!
- Mówi, że coś jest nie tak. - Więcej!
- Nie przestawaj. - To nie jest wieczność!
To pułapka. Musimy je zniszczyć!
Lucy!
Nie!
Lucy. To ja.
Stłukłeś je.
Ty głupi chłopcze.
Chwila.
Działa.
Coś się dzieje.
Tak.
To niezwykłe.
Cokolwiek się stanie, nie patrz na nią. Nie patrz na to.
Wspaniałe!
Piękne.
Piękne!
Lucy, nie.
Nie, w porządku.
Patrz.
Czemu nas nie atakują?
Uwolniłeś ich.
George.
- Jak uciekł? - Jego łańcuchy…
- Wybuch je zerwał! - Gdzie twój rapier?
Bóg jeden wie!
Zamraża nas. Nie mogę się ruszyć!
Ja też nie.
Muszę patrzeć.
Przepraszam za wszystko, Luce.
Ja też.
Zostaw ich. To moi przyjaciele!
Lucy, George, ruszajcie się!
Co się stało?
Pokonałem bandytów, wpadłem do dołu katafalku,
walczyłem z duchami. Dzień jak co dzień.
I zostałem postrzelony.
Potrzebna karetka.
Zniszczcie taśmę Joplin i uciszcie Kippsa,
bo będziecie skończeni jak ja.
Nie jesteś skończony. Nie mów tak.
Nie umrzesz w ten sposób.
Skąd wiesz?
Bo ci nie pozwolimy.
Prawda, George?
Nigdy.
Nie wiem, co się stało.
Wiem, że to ty.
Twój talent nas uratował.
Każdy pomógł.
Poza mną.
Nie wiesz, jak to jest, gdy talent znika.
Wyczuwasz je.
Wiesz, że tam są, ale nie możesz nic z tym zrobić.
Pozostaje tylko
strach.
Kiedyś spotka to ciebie.
Wszystko, co czyni cię wyjątkową,
zniknie.
- Nie wiedziałam. - Myślałem, że George ci powiedział.
Nikomu nie powiemy.
Obiecuję.
Możesz podejść.
- Leć, George. - Na razie.
Umiarkowanie lekkomyślny.
Carlyle, Karim, pomożecie?
Znaleźli kulę. Ale na miejscu nie ma ani śladu broni.
Widzieliście kogoś z bronią?
Panie Kipps?
- Lockwood wie, kto go postrzelił. - Było ciemno.
Nie widziałem. Przykro mi.
- Nie możesz nic nam powiedzieć? - Nic a nic.
Możemy w czymś jeszcze pomóc?
Dość już zrobiliście. Szkło Kości trafi do pieca.
A Winkman do więzienia.
Jestem szczęśliwy.
- Nie wygląda pan. - Zaufaj mi.
Cieszę się.
Pewnie nie na długo.
Gratuluję.
Udało ci się.
No to wygraliście.
Zakład.
Napiszę ogłoszenie i złożę wypowiedzenie.
Dotrzymuję słowa.
Tyle mi wystarczy.
Zapomnijmy o tym. To był głupi pomysł.
Poważnie?
Zrobiliśmy to razem.
Ramię w ramię.
- Podzielimy się zapłatą. - Pół na pół?
70 do 30.
Jesteśmy niezależną organizacją. Mamy swoje wydatki.
Jesteś w porządku.
Trzydzieści procent.
Musiałeś go załatwić na każdym poziomie?
Ależ nie.
Tak należało postąpić, prawda?
Kto mi pomoże stąd odejść?
To takie ckliwe.
To medyczna konieczność. To nic nie znaczy.
- Luce, czujesz już, że wygraliśmy? - Może poczuję w domu przy herbacie.
Departament ma Szkło Kości.
Zostało uszkodzone. Nie wiem, jak bardzo.
Jest w drodze do pieca.
Przepraszam. Myślałem, że go zabiłem.
Ważne, że oni go nie mają. Nie jest ogólnie dostępne.
Trzeba zastosować środki ostrożności.
Jedź dalej.
To bardzo mroczne i tajne cholerstwo, więc nie mogę zdradzić szczegółów.
Prawdę mówiąc,
nie poznałabyś mnie.
Tyle przeszłam.
Ale chyba zaczynam dochodzić do siebie.
Mam nadzieję, że ty też.
George, ładnie pachnie.
- Dzięki. - Szklanki?
- To mój sekretny przepis. - Talerze.
Proszę.
Uwaga.
Źle oceniłam George’a.
Nie nienawidził mnie. Okazał się bohaterem.
To dobrze.
Lockwood prawie zginął tysiąc razy, ale…
Chwila!
…chyba uznał, że lepiej jest żyć.
To bardzo dobrze.
I kanapki.
A Lucy Carlyle?
- Ma się dobrze. - Mogę prosić?
- Jest silniejsza. - Dzięki.
Mniej boi się swojego talentu. Mniej boi się wszystkiego.
Nadal nic nie mówi?
Jak myślisz, co widział?
Ta gadka o pułapce. Mówił o siedmiu duchach?
Wolę o tym nie myśleć.
Zniszczymy go.
Jeśli chcesz.
- Nie. Zatrzymajmy go. - Dobrze.
Bo jest niezwykle rzadki.
Oboje jesteście.
Nikt nie może wiedzieć.
- O żadnym z nas. - Dobrze.
Obiecuję.
Tak sobie myślę.
Nie powinniśmy mieć więcej tajemnic.
Więc
widziałem, kto mnie postrzelił.
Złote Ostrze.
- Dupek z Fittes? - Nie jest z Fittes.
- Jest częścią czegoś innego. - Jak to?
Zanim mnie postrzelił, wspomniał o moich rodzicach.
Mówił, że ich śmierć była bez znaczenia.
I moja też będzie.
Cholera, Lockwood.
Co on wie?
- Musimy się dowiedzieć. - Musimy. I dowiemy się.
Dowiemy się, co się dzieje.
Ale kiedy stanę na nogi i nie będzie mnie bolało przy śmianiu się.
Mogę przeprowadzić śledztwo…
Skoro mowa o rodzinie, jest coś jeszcze, o czym powinniście wiedzieć.
O zamkniętym pokoju na górze.
Naprawdę?
Zamierzasz…
Żadnych tajemnic.
Lockwood, naprawdę nie musisz, jeśli nie chcesz.
Chcę.
Gotowi?
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz