‪ลูซ ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ ‪พูดอะไรหน่อยสิ อะไรก็ได้
‪เราชนะแล้ว เราเอาชนะวิงค์แมนได้
‪เราได้กระจกมา ตอนนี้ปลอดภัยอยู่กับบาร์นส์ ‪อีกเดี๋ยวจอร์จก็กลับมาแล้ว
‪สบายใจได้แล้ว มันจบแล้ว
‪ไม่ ยังไม่จบ
‪คืนนี้เราเกือบตายเพราะเดิมพันงี่เง่าของนาย
‪ทีนี้พวกล่าของขลังทุกคนในลอนดอน ‪ก็อยากได้หัวเรา
‪ตอนนี้อาจจับตามองเราอยู่ก็ได้ ‪หรือไม่ก็รอเราอยู่ในบ้าน
‪เราทำเรื่องพวกนี้ไปทำไมกันแน่
‪เรื่องนี้จะมีความหมายอะไร ‪ถ้าสุดท้ายเราโดนเสียบ
‪หรือตายอยู่ก้นแม่น้ำเธมส์ ‪โดยไม่เหลือใครให้สนใจ
‪ไม่เห็นรู้สึกเหมือนชนะเลย
‪ขอโทษนะ
‪เธอพูดถูก
‪ฉันปล่อยใจเลยเถิดกับงานรอบนี้มาก
‪ฉันทั้งบุ่มบ่ามและไม่คิด
‪ฉันแค่อยากจะบอกว่า
‪อย่าเพิ่งถอดใจกับเราเลย
‪ขอร้อง
‪ที่อยากบอกจริงๆ ก็คือ
‪อย่าเพิ่งถอดใจกับฉัน
‪บอกตามตรง ก้นแม่น้ำเธมส์
‪เคยเป็นที่ซึ่งน่าไปอยู่มากเลยล่ะ
‪แล้วก็ไม่เหลือใครให้ใส่ใจแล้วจริงๆ
‪แต่ตอนนี้…
‪เอาราชองครักษ์หรือตำรวจ
‪ราชองครักษ์
‪โอเค
‪แต่ถ้าจอร์จโผล่มาเจอว่านายใช้ถ้วยไข่ของเขา
‪ฉันไม่รับผิดชอบกับผลที่ตามมานะ
‪ฉันพูดถูกเรื่องหนังสือดูลัคใช่มั้ยล่ะ ‪มีแต่เรื่องไร้สาระ
‪พล่ามเรื่องภูมิปัญญาต้องห้าม ‪และปริศนาสร้างโลก
‪ไม่เห็นที่พูดถึงบิกเกอร์สตาฟฟ์เหรอ ฟังนะ
‪"ใช่ ฉันฆ่าเขา
‪ยิงเขาด้วยปืนของพ่อ ‪ผนึกเขาในโลงเหล็กก่อนจะเอาไปฝังลึก
‪แต่ฉันยังเห็นเขาทุกครั้งที่หลับตา
‪ร่างคลุมเสื้อโค้ตกำมะหยี่ระหว่างที่ทำพิธี
‪- แมรี่ ดูลัคฆ่าบิกเกอร์สตาฟฟ์เหรอ ฆ่าทำไม ‪- "ฉันขออ้างว่าเป็นการป้องกันตัวเอง"
‪"ข้ารับใช้มากเล่ห์ของเขาดักฉัน ‪คุณหมอยื่นกระจกมาต่อหน้า"
‪"เพียงเหลือบตามอง ‪ฉันก็รู้สึกว่าสติสัมปชัญญะสั่นคลอน"
‪เท่ากับแมรี่ยิงเขาก่อนเขาจะทันได้ใช้กระจกฆ่า
‪- ก็เข้าใจได้ ‪- เดี๋ยวสิ
‪"เพราะกระจกนี้ หาใช่กระจกเงาธรรมดา
‪แต่เป็นช่องทาง"
‪ช่องทางไปไหน
‪"ฉันไม่กล้าพูดต่อแล้ว ‪และไม่เหลือคนที่จะสารภาพด้วยได้"
‪ตั้งแต่เหลือบมองเข้าไป ฉันก็โดนสาป ‪มีแต่อยากเห็นมากขึ้นเท่านั้น"
‪ล็อควู้ด ดูสิ
‪ดูภาพประกอบ
‪ดูไอ้กระจกนั้น
‪จอร์จไปมุดหัวอยู่ไหนกัน
‪(ปริศนาคนตายเกลื่อน)
‪(ผีอยู่ท่ามกลางพวกเรา)
‪(สัมผัสวิญญาณพรากชีวิต)
‪(จำนวนคนตาย)
‪(เริ่มใช้เคอร์ฟิวยามกลางคืน)
‪(สภาพเศรษฐกิจตื่นตระหนก)
‪(เหล็ก เงิน เกลือ - ป้องกันได้ดีที่สุด)
‪(หุ้นเทคโนโลยี)
‪(สร้างจากนวนิยายโดย ‪โจนาธาน สเตราด์)
‪(ยุวชนพิเศษมีพลังสัมผัสวิญญาณ)
‪(ยอดคนตาย)
‪('ปัญหา' เรื้อรังมาแล้ว 50 ปี)
‪ไม่เป็นไร
‪ใจเย็นๆ
‪พาเมล่า
‪ขอโทษนะ ทำให้ตกใจล่ะสิ
‪- เปล่า ดีใจที่เจอนะ ‪- ฉันดีใจที่คุณมา
‪กลัวอยู่ว่าคุณจะลังเล
‪แน่ใจนะว่าไม่มีใครตามมา
‪เข้าไปกันดีกว่า จัดการให้จบๆ
‪แล้วเป็นยังไงบ้าง ‪ยัยโฟล โบนส์ไม่ได้พยายามแย่งไปเหรอ
‪เปล่า ไม่ได้ยากขนาดนั้น
‪ล็อควู้ดกับลูซี่ทำเรื่องเจ๋งๆ ไปหมด ‪ทิ้งผมไว้ให้ทำส่วนใช้แรงงานเหมือนเดิม
‪อย่าถล่มตัวเองอย่างนั้น จอร์จ
‪ล็อควู้ดกับลูซี่อาจมีพรสวรรค์มาก
‪แต่เชื่อเถอะ ถ้าจะมีชื่อใคร ‪ถูกบันทึกในประวัติศาสตร์ ต้องเป็นชื่อคุณ
‪คิดอย่างนั้นเหรอ
‪คุณทำถูกแล้ว ถ้าดีแพรคได้กระจกอัฐิไป
‪มันต้องหายไปตลอดกาล ถูกโยนเข้าเตาเผา
‪พร้อมกับความรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับปัญหา ‪ที่มันจะบอกเราได้
‪พวกนั้นทำเป็นแต่ทำลายข้าวของ
‪ไม่มีวันจะเรียนรู้ ‪แต่เราสองคน เราเรียนรู้เป็น
‪เราจะได้รู้ทุกอย่าง
‪คงไม่ถือใช่ไหม
‪- ตราบใดที่คุณไม่ขโมยหนีไป ‪- ไม่มีวันหรอก ฉันจำเป็นต้องมีคุณ
‪มาเร็ว ฉันอยากโชว์สิ่งที่ทำอยู่
‪นายรู้อะไรบ้าง ‪เห็นอะไรมา เขาเอามันไปไหน
‪มัวแต่เล่นบทคู่รักหวานแหววสินะ
‪ไม่แปลกใจที่เขาไปหาเพื่อนคนใหม่
‪- ลูซี่ บอกมาว่ามันพูดอะไร ‪- พูดถึงเพื่อนคนใหม่
‪เพื่อนใหม่อะไร โฟลเหรอ ‪จอร์จไม่มีเพื่อนคนไหนนอกจาก…
‪โจพลิน
‪นางคงไม่ทำอะไรใช่มั้ย
‪ความตายใกล้เข้ามาแล้ว
‪และเขาจะไปพบมันพร้อมกับนาง
‪มันได้ตัวโจพลินไปด้วย ‪ทุกคนที่เข้าใกล้สิ่งนั้นเสียสติหมด
‪บอกมาว่าพวกเขาอยู่ไหน
‪ฉันจะบอก ถ้าเธอพาฉันไปด้วย
‪- ไปไหน ‪- ไปพบอาจารย์ของฉัน
‪- บิกเกอร์สตาฟฟ์ ‪- พวกนั้นอยู่ที่สุสาน
‪กับคนตาย
‪กำลังจะไปอยู่กับพวกนั้น
‪และทุกอย่างเป็นความผิดเธอ
‪ว่างเปล่าหมดเลย จอร์จลืมสั่งของมาเติมแน่ๆ
‪ไม่ นี่ความผิดฉันเอง ‪น่าจะสังเกตว่าเขากำลังเจอเรื่องแบบนี้
‪ไม่ใช่ เรื่องเริ่มผิดพลาดตอนฉันมาอยู่ด้วย ‪ฉันทำลายทุกอย่างระหว่างนายสองคน
‪เหลือแค่ระเบิดเกลือกล่องเดียว
‪ฝันร้ายมาก เราตายแน่
‪อาจจะใช่ แต่ถ้ามีอะไรคุ้มที่จะแลกชีวิต…
‪ถ้าจะมีนักล่าผีคนไหนเอาชนะกระจกอัฐิ ‪บิกเกอร์สตาฟฟ์
‪หรืออะไรก็ตามที่บงการจอร์จอยู่ ‪คนนั้นก็ต้องเป็นเธอ
‪- ขอบใจนะ ไม่ค่อยกดดันกันเลย ‪- ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น
‪ฉันจะบอกว่าเราจะไปลุยด้วยกัน เราทั้งคู่
‪เพื่อจอร์จ
‪นางทำโต้งๆ ต่อหน้าเรามาตลอด
‪สอดจมูกเข้ามา ‪ก่อนเราจะเปิดโลงบิกเกอร์สตาฟฟ์เสียอีก
‪นางต้องเป็นคนจ้างคาร์เวอร์มาขโมยกระจกอัฐิ
‪แล้วก็แทงข้างหลังเขาตอนที่เขาคิดทรยศ
‪ไม่อยากเชื่อว่านางทำเรื่องแบบนั้นได้
‪แกล้งทำเป็นแคร์ อยากเป็นส่วนหนึ่งของทีม ‪ทุกอย่างเป็นการแสดงหมด
‪ใครจะรู้ว่านางพ่นอะไรใส่หูจอร์จไว้บ้าง
‪เรารู้ว่าเรื่องนั้นแทรกซึมใจเขาจนหมกมุ่นแค่ไหน
‪ทั้งคำที่เขาพูด ท่าทางใจลอย
‪เราสังเกต แต่เราไม่ได้เก็บมาคิดจริงจัง
‪- มัวแต่หมกมุ่นกับเรื่องงี่เง่าของเราเอง ‪- ฉันบอกแล้วว่าฉันเสียใจ…
‪เราสองคนจะเสียใจแค่ไหนก็ไม่สำคัญ
‪ความเสียใจช่วยเขาไม่ได้
‪เธอคิดว่ากระจกนั่นสิงใจเขาจริงเหรอ
‪ฉันคิดว่ามันยังคุมเขาไม่ได้
‪จอร์จคนเดียวไม่ทำอะไรแบบนี้หรอก ‪นี่เป็นฝีมือของคนอื่น
‪อะไรอย่างอื่น
‪- ในนี้มีแต่วิญญาณคนตาย ‪- อย่าไปเร็วนักสิ
‪ฉันต้องคอยดับไฟไปด้วย ‪เผื่อมีใครพยายามตามพวกเรามา
‪ไม่มีใครตามเรามาหรอก ‪ตามก็บ้าแล้ว เอ้า จับมือผมไว้
‪ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างผมเอาอยู่หมด
‪- แต่ถ้าเป็นห้องคุณก็อาจจะดีกว่า ‪- ไม่ได้หรอก ต้องเป็นที่นี่
‪เพราะเรื่องในเอกสารของบิกเกอร์สตาฟฟ์เหรอ
‪วิธีมองกระจกอย่างปลอดภัยน่ะ
‪ใช่เลย
‪- เสียงอะไร ‪- ไม่รู้เหมือนกัน
‪รอตรงนี้นะ อย่าขยับ
‪เดี๋ยวผมมา
‪มาเร็วๆ นะ
‪นายมาทำบ้าอะไรที่นี่ คิปส์
‪ฉันก็ถามนายได้เหมือนกัน
‪- รู้นะว่าได้กระจกไปแล้ว ‪- อย่ามาพูด
‪- ฉันเพิ่งช่วยชีวิตนาย ‪- ตอแหล ฉันเอาอยู่
‪ไม่เลย นายมองไม่เห็น ‪นายทำอะไรมั่วซั่วไปหมด
‪พลังของนายกำลังจะหมดไป
‪ถ้าปริปากบอกใคร
‪ฉันฆ่านายแน่ เข้าใจมั้ย
‪ใจเย็นๆ คุณคิปส์ แล้วปล่อยเพื่อนฉัน
‪เอามือประสานกันที่ท้ายทอย
‪แล้วค่อยๆ หันมา
‪ทำอะไร…
‪ทำแบบนี้โดนจับได้นะ ‪ทั้งสองคนเลย นี่เป็นคนร้ายแล้ว
‪จอร์จ ประวัติเสียแน่ นายจะทำงานไม่ได้อีกเลย
‪คุณเอาถุงกระสอบมาทำไม
‪กุญแจมือกับมีดด้วย
‪เพราะฉันรู้ว่าอาจจะเกิดเรื่องแบบนี้น่ะสิ
‪ทุกคนในลอนดอนต้องการของที่อยู่กับเรา
‪แต่มันเป็นของเรา
‪เราปล่อยให้ใครเข้ามาขวางไม่ได้
‪บอกมาสิ ไอ้ปลวก
‪- บอกมาว่ามันอยู่ไหน ‪- พูดกับฉันหรือพูดกับกะโหลกนะ
‪กะโหลก
‪- เปลี่ยนน้ำเสียงหน่อยไม่ได้เหรอ ‪- ไม่ได้
‪อย่าเรืองแสงหนักนัก เดี๋ยวคนเห็น
‪- นั่นพูดกับกะโหลก ‪- ก็รู้อยู่
‪จะหยุดได้ยังไง ‪ในเมื่ออาจารย์อยู่ใกล้จนแทบสัมผัสได้
‪ให้อยู่จริงเถอะ ถ้ารู้ว่านายหลอกใช้เราอีก…
‪ไม่ต้องห่วง ต้องอยู่แน่
‪ตอนนี้เขาเป็นนายของหล่อนแล้ว ‪หล่อนไม่เหลืออะไรในโลกนี้
‪เพียงแค่เหลือบตาเห็น ทุกคนจะอยากดูต่อ
‪- ฉันไม่อยาก ‪- เธอก็ไม่อาจต้านได้
‪เขาก็เช่นกัน รู้หรือว่าเขาเห็นอะไร
‪- อาจจะเห็นพ่อแม่มั้ง ‪- มันพูดอะไรอีก
‪บอกว่าเราทั้งคู่ก็ไม่อาจห้ามใจ ‪ไม่มองกระจกอัฐิถ้ามีโอกาส
‪แต่สัญญานะว่านายจะไม่มอง ล็อควู้ด
‪ฉันอยากให้นายบุ่มบ่ามอย่างพอเหมาะ
‪ได้เลย แน่นอน แต่ทำไมต้องเป็นห่วงฉันขนาดนี้
‪- แล้วเธอเองล่ะ ‪- ไม่มีปัญหาหรอก
‪ฉันทนกระจกไม่ได้ ‪ส่องทีไรเห็นแต่เด็กโง่มองกลับมา
‪ชักดาบแล้วเตะประตูเข้าไปกัน
‪ทำเหมือนเราเท่มากและรู้ว่าทำอะไรอยู่ด้วย
‪โอเค
‪ได้ยินอะไรมั้ย
‪ไม่เลย
‪เทียนอุ่นแต่ไม่ร้อน ‪คืนนี้มีคนมา แต่ผ่านไปนานแล้ว
‪อ้าว ดูสิ
‪โลงของบิกเกอร์สตาฟฟ์
‪ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่มีอะไรในนั้น
‪- นางเอาร่างเขาไปทำไม ‪- เพื่อการทดลองบ้าคลั่ง
‪อยากให้นายท่านเห็นสิ่งที่พวกนั้นทำ
‪ก็ดีนะ
‪ลากศพไปด้วยคงไปไม่ไกล ต้องอยู่แถวนี้แหละ
‪- ลงกลอน ‪- ตายละ
‪- จากข้างใน ‪- แล้วมันหายไปไหน
‪จอร์จบอกว่าในนี้มีสุสาน งั้นต้องมีทางลงจุดอื่น
‪แท่นตั้งศพ ‪ซอนเดอร์สบอกว่ายังใช้งานได้อยู่ใช่มั้ย
‪ดูให้ทั่ว น่าจะมีวิธีเปิด
‪ล็อควู้ด!
‪- คิปส์อยู่ไหน ‪- มาทำอะไรที่นี่
‪- หมายความว่าไง "คิปส์อยู่ไหน" ‪- เขาตามคารีมมาที่นี่
‪คนของเราตามรอยพวกนายมาหลายวัน
‪คารีมได้กระจกมาแล้ว เรารู้ว่าพวกเขาอยู่ในนี้
‪งั้นทั้งคู่ก็กำลังซวยหนัก
‪เราต้องช่วยกัน วางดาบลงซะ
‪แล้วจะได้จัดการต่อ
‪เราคิดว่าพวกนั้นอยู่ในสุสานใต้ดิน ‪แต่ประตูล็อก นั่นเป็นทางลงทางเดียว
‪- เขาเรียกแท่นตั้งศพ ‪- ใช่ เรารู้
‪รู้ไหมว่าจะเปิดยังไง จากบนนี้หรือจากข้างล่าง
‪บนนี้
‪บาทหลวงจะหย่อนโลงลงไปในพิธี มีปุ่มกด
‪แคท มีคนมา
‪คนหน้าโฉดสี่คนในรถตู้ ‪บอกว่าวิงค์แมนกำลังตามมา
‪- เวร ‪- พวกมันหาเราเจอได้ไง
‪ก็ตามขบวนเจ้าหน้าที่ของฟิตส์มาน่ะสิ
‪- เพื่อนนายเหรอ ‪- เรารู้จักจูเลียส วิงค์แมน
‪พูดว่ารู้จัก แปลว่ารู้ว่าเขามันเลวไม่รู้เรื่อง
‪- เราทำไงกันดี ‪- หนี
‪- หนีไม่ได้ ‪- ขังตัวเองไว้ข้างใน
‪- ไม่ได้ เราจะติดในนั้น มันจะได้เปรียบ ‪- งั้นมีแผนยังไง
‪ฉันจะขังตัวเองไว้ข้างใน ‪ช่วยจอร์จกับคิปส์ออกมา พวกเธอสู้มันไป
‪สู้มันไปเหรอ
‪ถ้านายอยากลงไปในสุสานใต้ดินคนเดียว ‪เชิญตามสบาย
‪เชื่อเถอะ ฉันอยากสู้กับคนเป็นมากกว่า
‪- แอนโธนี! ‪- ไม่ได้ ฉันไปเอง
‪- ไม่มีทาง ลูซ ‪- ต้องเป็นฉัน
‪- ฉันมีอาวุธลับ ‪- อันตรายเกินไป
‪นายต้องให้ฉันทำนะล็อควู้ด เพื่อจอร์จไง
‪อย่าลืมนะ
‪บุ่มบ่ามแค่พอเหมาะ
‪โอเคนะ
‪อาวุธลับคืออะไร
‪ตัวเธอเอง
‪กระจกฉันอยู่ไหน
‪ทำอะไรน่ะ ไม่รู้เหรอว่าที่นี่ผีเต็มไปหมด
‪มันจะขังเราไว้ในนั้น
‪น่าจะหนีก่อน นายจะพาเราไปตาย
‪ดึงสติหน่อย พวกนายเป็นนักล่าผีชั้นหนึ่งของฟิตส์ ‪สามคนที่เก่งสุดที่ฉันเคยเจอ
‪ส่วนฉันก็แอนโธนี เจ๋งเป้ง ล็อควู้ด
‪พวกเราคนเดียวยังเล่นงานมันได้เลย
‪แต่ถ้าเราทุกคนรวมกัน ‪งานนี้ง่ายอย่างกับเดินเล่นในสวน
‪แต่นี่ไม่ใช่สวน เป็นสุสาน
‪งั้นก็ฝังพวกมันเลย
‪แกตายแน่ ล็อควู้ด
‪- เราต้องล่อพวกมันไปจากตรงนี้ ‪- ล่อยังไง
‪วิ่ง!
‪เยี่ยมจริง เสียงนั้น!
‪กระจกอัฐิ ช่างอิ่มเอมสุขสม
‪ฟังแล้วไม่เห็นสุขสมตรงไหน
‪- จิตคับแคบของเธอไม่อาจเข้าใจ ‪- งั้นช่วยให้ฉันเข้าใจสิ
‪นายอยู่ด้วยรึเปล่าตอนที่เขาสร้างมัน
‪อยู่สิ
‪จากกระดูกของศพเจ็ดร่าง ‪วิญญาณทรมานเจ็ดดวง
‪พลังของความทรมานที่ติดอยู่…
‪ถูกขังในกระจกเพื่อเป็นช่องทาง ‪แล้วเป็นช่องมองอะไร
‪นิรันตรกาล
‪หมายความว่าไง มองเข้าไปจะเห็นอะไรกันแน่
‪ฉันไม่เคยมอง ฉันไม่ได้โง่
‪วิธีการมองจะต้องผ่านดวงตาผู้อื่น
‪คนอ่อนแอ คนอยากรู้อยากเห็น
‪คนที่เปราะบาง
‪ตายละ
‪จอร์จ
‪ไม่ต้องห่วง เราไม่ทำร้ายนายหรอก ‪เราทำเพื่อปกป้องตัวนายเอง
‪พูดแล้วเชื่อเองมั้ยเนี่ย
‪เลิกฝัน คารีม แม่นั่นจะฆ่าเราทั้งคู่
‪เราต้องเผ่นตอนยังหนีได้
‪ไม่มีใครฆ่าใครทั้งนั้น เราเป็นนักวิชาการ
‪นี่เป็นการทดลองทางวิทยาศาสตร์
‪เรื่องนี้จะไม่จำเป็นเลย ‪ถ้านายไม่เข้ามายุ่งกับเรื่องคนอื่น
‪นายเสียสติไปแล้ว นายก็บ้าพอๆ กับนาง
‪พาเมล่า ทำไมศพของบิกเกอร์สตาฟฟ์ ‪ถึงมาอยู่ตรงนี้
‪เราไม่สามารถทำพิธีโดยไม่มีเขา ‪ทุกอย่างนี้เป็นเพราะเขา
‪เขาควรได้ที่นั่งแถวหน้า
‪แต่ไม่ต้องห่วง มัดโซ่ไว้ก็ไม่อันตรายแล้ว
‪ที่นั่งแถวหน้าชมอะไร
‪บอกมาว่าพบข้อมูลอะไร ‪ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบไหน
‪เราจะมองอย่างปลอดภัยได้ยังไง
‪ในเอกสารนั้น ทุกครั้งที่เขาพูดถึงสาวก
‪เขาพูดถึงคนที่โตแล้วเสมอ
‪เขาไม่รู้ว่าต้องเป็นยุวชนถึงจะมีพลังพิเศษ ‪มองเห็นสิ่งเหนือธรรมชาติ
‪เขาเป็นผู้มาก่อนกาล ‪ก็เลยพลาดกุญแจสำคัญไป
‪เท่ากับคุณจะ…
‪ถ้าคิปส์ไม่ได้โผล่มา ‪ผมต้องเป็นคนนั่งตรงนั้นแทนเหรอ
‪นั่นจะเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่สุด จอร์จ ‪คุณบอกว่าอยากเห็นมากกว่านี้ไง
‪แต่ถ้าผมปฏิเสธ ‪กุญแจมือนั่นจะเอามาใช้กับผมสินะ
‪คุณหลงประเด็นไปไกลเลย
‪ทั้งชีวิตเราอุทิศให้ตำรา ครุ่นคิดกับตัวเอง
‪แต่ในที่สุดก็มีสิ่งที่จะบอกทุกเรื่องที่เราอยากรู้
‪ทำให้เรารู้สึกทุกสิ่งทุกอย่าง
‪เราสองคน
‪โดยใช้เขาเป็นสื่อวิญญาณ
‪- เพอร์เฟกต์มาก ‪- ไม่
‪ใช้ผมไม่ได้
‪ผมไม่เห็นแล้ว ผม…
‪เสียพลังไปแล้ว บอกเขาสิ!
‪จริงรึเปล่า จอร์จ
‪คุณพยายามช่วยเขาจากผี
‪ฉันจำมีดเล่มนั้นได้
‪เคยเห็นมีดแบบนั้น มันมาเป็นคู่
‪คุณฆ่าคาร์เวอร์
‪- ไม่ใช่ จอร์จ ไม่ ‪- เขาหักหลังคุณ
‪เขารู้ว่าจริงๆ แล้วกระจกอัฐิมีค่าแค่ไหน ‪เลยเอาไปขายให้วิงค์แมน
‪- ฟังนะ คุณไม่เป็นไรหรอก ‪- คุณวางแผนไว้แล้ว แล้วผมก็ช่วย
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪เพอร์เฟกต์
‪ฆ่าแกแล้ว ฉันจะหาตัวนังแฟนแกให้เจอ
‪แล้วจะฆ่ามันด้วย
‪- คนอื่นอยู่ไหนหมด ‪- ตามมา
‪นึกแล้วว่าทุกคนจะโอเค
‪- จริงๆ เราไม่โอเค ‪- เราได้ยินเสียง มีมาอีก
‪นั่น ดูสิ
‪ล็อควู้ด
‪ล็อควู้ด!
‪- เขาทิ้งเราไว้ ‪- ไอ้เฮงซวยนั่นหลอกเรา
‪- ไอ้เฮงซวยนั่นมีแผน ‪- แผนฆ่าตัวตายสินะ
‪แผนดีที่สุดของฉันก็เป็นงั้นแหละ
‪- ช่วยกันผีจนกว่าดีแพรคจะมาได้มั้ย ‪- เรียกดีแพรคแล้วเหรอ
‪ยัง แต่แถวนี้ต้องมีโทรศัพท์สักเครื่อง ‪เดี๋ยวโทรระหว่างทาง
‪ระหว่างทางไปไหน
‪ไปช่วยเพื่อนๆ
‪กับคิปส์ด้วย
‪คุณพูดถูก นี่เพอร์เฟกต์
‪คุณไม่ได้ห่วงผมเลย คุณห่วงแต่กระจกนั่น
‪คุณไม่จำเป็นต้องมีผม
‪ก็เหมือนลูซี่กับล็อควู้ดที่ไม่ต้องมีผม
‪เพราะผมเป็นตัวแทรก
‪เป็นมือที่สาม
‪เป็นติ่งที่ตัดทิ้งได้ ‪เป็นงั้นมาตลอด และเป็นต่อไป
‪ก็เหมาะดีที่จะจบแบบนี้
‪อาจารย์!
‪นายท่าน
‪คืนชีพ!
‪ปล่อยเขาจากโซ่ตรวน ‪อย่าได้รัดรึงความยิ่งใหญ่ของเขา
‪ให้เขาเป็นพยานจังหวะอันรุ่งโรจน์นี้
‪ลูซี่! ข้างหลัง!
‪แม่หูทิพย์ แต่หูดียังไงก็ไม่ได้ยินฉันสินะ
‪ฉันว่าคุณไม่ฆ่าฉันหรอก คุณโจพลิน
‪ฆ่าแน่ เขาฆ่าแจ็ค คาร์เวอร์ไปแล้ว ‪เธอไม่น่ามาเลย
‪ไม่สิ ฉันต้องมา
‪เพราะนายไม่ใช่มือที่สาม
‪หรือตัวแทรก
‪หรืออะไรก็ตามที่นายคิด
‪นายดีกว่าเราทุกคน
‪ฉันทิ้งครอบครัวมาโดยไม่เหลียวหลัง
‪ล็อควู้ดก็เสียครอบครัวไปหมด ‪เราไม่ยอมเสียนายไปหรอก จอร์จ
‪ประทับใจ ทีนี้ก็มัดมือตัวเองซะ
‪ไม่
‪เพราะถ้าใครจะมองกระจกนั่น คนนั้นต้องเป็นฉัน
‪ไม่นะ ไม่ได้!
‪ยังไงก็ต้องเป็นฉัน
‪เพราะเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
‪เรื่องนี้จะสร้างประวัติศาสตร์ ‪คุณต้องใช้คนเก่งที่สุดในนี้
‪เก่งที่สุดนับจากมาริสซ่า ฟิตส์
‪ฉันคุยกับประเภทสามได้ สื่อสารกับอีกโลกหนึ่งได้
‪ฉันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ นี่เป็นงานของฉัน
‪- ไม่นะ ลูซี่ ฉันไม่ยอม ‪- จอร์จ งานนี้นายไม่มีสิทธิ์เลือก
‪เขาจะตายทันที
‪แค่เหลือบนิดเดียว ใจเขาก็พังไปมากพอแล้ว
‪ให้ฉันทำแทนเขาเถอะ
‪ขอร้อง
‪ขืนลองดี
‪ฉันจับเชือดคอทั้งคู่แน่
‪ให้ตายสิ เอาจริง
‪เอาจริง
‪คืองี้ มีความคืบหน้าหลายอย่าง ‪ตั้งแต่เจอกันคราวก่อน
‪สลับซับซ้อนเกินจะเล่า สรุปสั้นๆ แล้วกัน
‪ตอนนี้ฉันมาช่วยงานฟิตส์แล้ว ‪ถือว่าสงบศึกก่อนได้มั้ย
‪แบบว่าแอบรีบนิดนึง
‪พี่ไม่ใช่ฟิตส์
‪นายไม่รู้หรอกว่าฉันคือใคร
‪โอเค คืนนี้จัดการนักเลงแปดคน ‪กับไอ้โรคจิตหนึ่งตัวไปแล้ว
‪สู้อีกคนก็ไม่ตายหรอก
‪โดยเฉพาะกับคนที่ชนะมาสองรอบแล้ว
‪นายไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ‪และไม่รู้ว่ากำลังยุ่งกับอะไร
‪ผู้มีอำนาจเคลื่อนไหว
‪กระจกอัฐิเป็นเรื่องน่ารำคาญใจ
‪นายมันไม่สำคัญ
‪เหมือนที่พ่อแม่ของนายเคยไม่สำคัญ
‪นั่นหมายความว่าอะไรกันแน่
‪นายไม่มีวันได้รู้
‪ขอร้องละ ลูซี่ อย่า เดี๋ยวมันฆ่าเธอ
‪นายอย่ามองเชียวนะ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นี่ไม่ใช่ความผิดนาย
‪นี่ฉันเลือกเอง
‪บอกมาว่าเห็นอะไร
‪รู้สึกยังไงและได้ยินอะไร
‪บอกมาให้ละเอียด
‪ดูสิ!
‪ดู!
‪ดู! บอกให้ดู!
‪ดู!
‪อะไรกัน
‪ถ้าเธอคุยกับมันได้ บอกมาว่ามันพูดอะไร
‪มันพูดอะไรอยู่
‪บอกมา มองเข้าไป ‪บอกนายของแกสิว่าเห็นอะไร
‪ไม่ แบบนี้ไม่ใช่! มีสิ่งที่ไม่เหมือนเดิม!
‪พวกนั้นถูกกักไว้!
‪พูดมาสิ พูดมา!
‪- มันบอกว่ามีอะไรผิดปกติ ‪- บอกมาอีก
‪- อย่าหยุด ‪- นี่ไม่ใช่นิรันตรกาล
‪มันเป็นกับดัก เราต้องทำลายมัน!
‪ลูซี่!
‪อย่า!
‪ลูซี่ ฉันเอง
‪แกทำแตก
‪ไอ้เด็กงี่เง่า
‪เดี๋ยวนะ
‪ได้ผลแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้นสักอย่าง
‪เยี่ยม
‪มหัศจรรย์ที่สุด
‪ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น อย่ามองนาง อย่ามองมัน
‪ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!
‪งดงามมาก
‪งามนัก!
‪ลูซี่ อย่ามอง
‪ไม่ๆ ไม่เป็นไร
‪ดูสิ
‪ทำไมพวกนั้นไม่เล่นงานเรา
‪นายปลดปล่อยพวกเขา
‪จอร์จ
‪- มันหนีออกมาได้ยังไง ‪- โซ่ตรวน…
‪- แรงระเบิดทำโซ่ขาด! ‪- ดาบเธออยู่ไหน
‪จะไปรู้ได้ไง
‪มันสะกดเราแล้ว ฉันขยับไม่ได้
‪ไม่ได้เหมือนกัน
‪เบือนหน้าหนีก็ไม่ได้
‪ฉันขอโทษทุกอย่างเลยนะ ลูซ
‪เหมือนกัน
‪อย่ายุ่งกับพวกเขา นั่นเพื่อนฉันโว้ย!
‪ลูซี่ จอร์จ หนีเร็ว!
‪เกิดอะไรขึ้น
‪สู้กับนักเลงกลุ่มหนึ่ง ตกลงมาในหลุมแท่นวางศพ
‪สู้กับผีอีกโขยง ก็เรื่องปกติน่ะ
‪อ้อ แล้วก็โดนยิงด้วย
‪ต้องเรียกรถพยาบาล
‪นายต้องทำลายเทปของโจพลินก่อน ‪แล้วบังคับให้คิปส์ไม่ปากโป้ง
‪ไม่งั้นนายจะจบข่าวยิ่งกว่าฉัน
‪นายยังไม่จบเสียหน่อย อย่าพูดงั้น
‪นายไม่ตายแบบนี้หรอก
‪รู้ได้ไง
‪เพราะเราไม่ยอมน่ะสิ
‪ใช่มั้ย จอร์จ
‪ไม่มีทาง
‪ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แต่รู้ว่าเป็นฝีมือเธอ
‪พลังของเธอช่วยพวกเราไว้
‪เราทุกคนก็ช่วยกันทั้งนั้น
‪เว้นแต่ฉัน
‪เธอไม่รู้หรอกว่ารู้สึกยังไงตอนที่พลังเริ่มหายไป
‪เรายังรับรู้
‪รู้ว่าพวกมันอยู่แถวนั้น แต่เราทำอะไรไม่ได้เลย
‪แล้วก็เหลือแค่
‪ความหวาดกลัว
‪สักวันเรื่องนั้นก็จะเกิดกับเธอ
‪ทุกอย่างที่เคยทำให้เธอเป็นคนพิเศษ
‪มันจะหายไป
‪- ฉันไม่รู้ ‪- นึกว่าจอร์จเล่าหมดแล้ว
‪เราไม่บอกใครหรอก
‪ฉันสัญญา
‪มาหาเขาได้แล้ว
‪- ไปเลยจอร์จ ไปสิ ‪- ไว้เจอกันนะ
‪แค่บุ่มบ่ามพอเหมาะ
‪คุณคาร์ไลล์ คุณคารีม หวังว่าจะช่วยได้
‪หากระสุนเจอ แต่ไม่พบปืนในที่เกิดเหตุเลย
‪มีใครเห็นคนถือปืนมั้ย
‪คุณคิปส์
‪- ล็อควู้ดไม่รู้เหรอว่าใครยิงเขา ‪- มันมืด
‪มองอะไรไม่เห็นเลย ขอโทษครับ
‪- ไม่ได้ปิดบังอะไรแน่นะ ‪- ไม่มีเลยครับ
‪มีอะไรให้ช่วยอีกไหมครับ สารวัตรบาร์นส์
‪แค่นี้ก็ช่วยพอแล้ว ‪กระจกอัฐิต้องถูกโยนเข้าเตาเผา
‪วิงค์แมนไปเข้าคุก
‪โดยรวม ฉันก็พอใจ
‪- หน้าไม่เห็นดีใจ ‪- เชื่อเถอะ
‪หน้าแบบนี้ดีใจแล้ว
‪ดีใจเท่าที่ยังดีได้
‪อ้อ แล้วก็ยินดีด้วย
‪นายทำได้
‪เขายกคดีให้นาย
‪เดิมพัน
‪ฉันจะเขียนประกาศและยื่นใบลาออก
‪ฉันรักษาคำพูดเสมอ
‪อยากได้ยินแค่นั้นแหละ
‪ลืมเรื่องทั้งหมดกันเถอะ มันงี่เง่าตั้งแต่แรกแล้ว
‪พูดจริงเหรอ
‪เราช่วยกัน
‪เคียงข้างกัน
‪- ฉันบอกให้บาร์นส์แบ่งเงินกันด้วย ‪- ห้าสิบ-ห้าสิบ
‪เจ็ดสิบ-สามสิบ
‪เราเป็นเอเจนซี่อิสระ มีค่าใช้จ่ายเยอะ
‪นายก็เป็นคนโอเคนะ ล็อควู้ด
‪โอเคสามสิบเปอร์เซ็นต์
‪ต้องท่ามากใส่เขาทุกระดับใช่มั้ยนาย
‪ไม่ใช่นะ
‪นั่นเป็นเรื่องถูกต้อง ใช่มั้ยล่ะ
‪เอาละ ใครจะช่วยพยุงฉันกลับบ้าง
‪นี่มันสัมผัสมิตรภาพ
‪เป็นความจำเป็นทางการแพทย์เหอะ จอร์จ ‪ไม่ได้มีความหมายอะไร
‪- ลูซ นี่รู้สึกว่าเราชนะรึยัง ‪- ถ้าถึงบ้านนั่งจิบชา อาจจะค่อยรู้สึก
‪ดีแพรคได้กระจกอัฐิไปแล้ว
‪เสียหาย ไม่แน่ใจว่าหนักแค่ไหน
‪กำลังมุ่งหน้าเข้าเตาเผา
‪ขออภัย นึกว่าฆ่าไปแล้ว
‪ขอแค่อยู่พ้นมือพวกนั้น ‪ไม่ได้อยู่ในครอบครองสาธารณชน
‪แต่เราควรระวังเป็นพิเศษ
‪ขับไปเลย
‪ทุกอย่างมันลึกล้ำลับสุดยอด ‪ฉันเลยบอกรายละเอียดอะไรไม่ได้
‪เอาจริงนะ นอร์รี่
‪เจอกันตอนนี้เธออาจจำฉันไม่ได้
‪ฉันผ่านอะไรมาเยอะมาก
‪แต่ฉันว่าตอนนี้ใจเริ่มดีขึ้นแล้ว
‪หวังว่าเธอก็เริ่มหายดีเหมือนกัน
‪จอร์จ หอมมากเลย
‪- ขอบใจ ‪- หยิบแก้วนะ
‪- นี่สูตรลับของฉันเลย ‪- ฉันหยิบจานเอง
‪เชิญก่อน
‪ขอผ่านหน่อย
‪ฉันคิดผิดเรื่องจอร์จ
‪เขาไม่ได้เกลียดฉันเข้าไส้ ‪ที่จริงเขาเป็นพระเอกทีเดียวละ
‪ซึ่งก็ดี
‪ล็อควู้ดเกือบตายนับครั้งไม่ถ้วน แต่…
‪อุ๊ย เดี๋ยว!
‪ฉันว่าเขาก็ตัดสินใจว่ามีชีวิตคงดีกว่า
‪ซึ่งนั่นก็ดีมาก
‪ทำแซนด์วิชไว้ด้วยนะ
‪แล้วลูซี่ คาร์ไลล์น่ะเหรอ
‪- นางก็โอเค ‪- ขอสักชิ้นสิ
‪- รู้สึกเข้มแข็งขึ้น ‪- ขอบใจ
‪ไม่ได้กลัวพลังตัวเองเหมือนเก่า ‪ไม่ค่อยกลัว… อะไร
‪มันยังไม่พูดอะไรเลยเหรอ
‪คิดว่าจริงๆ มันเห็นอะไร
‪ของที่ถูก "กัก" เอาไว้ ‪มันพูดถึงวิญญาณทั้งเจ็ดดวงรึเปล่า
‪ฉันขอไม่คิดดีกว่า
‪เราจะเอามันไปทำลาย
‪ถ้าเธอต้องการ
‪- อย่า เก็บไว้ดีกว่า ‪- ดี
‪เพราะมันหายากสุดๆ
‪เธอทั้งคู่เลย
‪ตราบใดที่ไม่มีใครรู้
‪- เรื่องของเราทั้งคู่ ‪- ไม่รู้หรอก
‪ฉันสัญญา
‪ฉันนั่งคิดแล้วนะ
‪เราสามคนไม่ควรมีความลับต่อกันอีก
‪ดังนั้น
‪ฉันเห็นคนที่ยิงฉัน
‪นายดาบทองคนนั้น
‪- ไอ้เวรจากฟิตส์น่ะนะ ‪- เขาไม่ใช่คนของฟิตส์
‪- เขามาจากที่อื่น ‪- หมายความว่าไง
‪ก่อนเขาจะยิงฉัน เขาพูดถึงพ่อแม่ฉัน
‪บอกว่าการตายของพ่อแม่ก็ไม่สำคัญ
‪การตายของฉันก็เหมือนกัน
‪เวรละ ล็อควู้ด
‪เขารู้อะไรน่ะ
‪- เราต้องสืบ… ‪- ใช่ เราต้องทำ แล้วก็จะทำ
‪เราต้องหาความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪แต่ต้องรอให้ขาฉันหายดี ‪ไม่ใช่หัวเราะทีไรก็ปวดทั้งตัวแบบนี้
‪แต่ไม่มีอะไรห้ามฉันจากการหาข้อมูลล่วงหน้า…
‪พูดถึงครอบครัวฉัน ‪มีอีกเรื่องที่พวกนายควรต้องรู้
‪เรื่องห้องปิดตายที่ชั้นบน
‪เอาจริง
‪นายไม่ได้จะ…
‪ไม่มีความลับต่อกันแล้ว
‪ล็อควู้ด นี่ไม่จำเป็นนะ ถ้านายไม่อยากทำ
‪ฉันอยากทำ
‪พร้อมนะ
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม