NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ 2
Spośród amerykańskich śpiewaczek wyróżniały ją umiejętności językowe.
Niegdyś nauczyła się węgierskiego,
aby móc zaśpiewać węgierską operę.
Oto Jessye Norman i jej nieskazitelny francuski
w utworze „Je Te Veux” Erika Satie.
Nie będziesz nic jeść?
Nie, dziękuję.
W weekend jadę na targ staroci do Baltimore.
Wyjadę zaraz po pracy,
bo jedzie się tam pięć godzin.
Akurat zdążę na targ w sobotę rano.
Dobra.
Zobaczymy się w niedzielę.
Kocham cię. Pa.
Jak życie?
Dobrze.
Jestem znów z Kiblową.
Która to laska?
Spłukałam jej telefon w kiblu za sexting z inną.
Odpuść sobie takie laski.
Takie, czyli jakie?
Poniżej twojego poziomu.
Takie, które nazywasz „Kiblowymi”.
Umawiasz się z laskami, które nie nadają się do związku.
Może o to właśnie chodzi.
Gdzie jest Alicia?
Pojechała na targ staroci do Baltimore.
Aż do Baltimore?
To muszą być jakieś zajebiste starocie.
Pewnie tak.
Co z wami? Nadal chcecie mieć dziecko?
Nie gadamy o tym od poronienia.
Nie chce już mieć dzieci?
Nie wiem, czy chce ze mną być.
Serio?
Raz jest dobrze,
a potem milczymy przez kilka dni
i wiszą nad nami ciemne chmury.
Przykro mi.
Dobra. Wybierz, co oglądamy.
Zrobię sobie maseczkę. Też chcesz?
Nie będę jak z Prezydenckiego szmalu.
Może to obejrzymy?
Mogłabym obejrzeć coś starego od Tate'a.
Zjadłabyś ciastka?
A masz mleko?
Nie. Tylko ciastka.
To nie, dzięki.
Nie zjesz ciastek bez mleka?
Lubię je maczać.
No co?
Zjesz te ciastka, Anno Mae.
I jeszcze ci zasmakują.
Dobra. Zmyję maseczkę.
Ty rozgrzej piekarnik.
Serio?
No co?
Kupujesz już pokrojone?
Tak. Nie tracę czasu na krojenie, mają idealny kształt.
Gadasz jak dziecko.
Schowaj resztę do lodówki.
Zajmij się czymś i nie zrzędź.
Recenzja z New Yorkera.
„Trzy Miłości Althei Waters
to surowa ocena USA,
poemat utkany ze światła, muzyki i miłości”.
Brawo.
Jak idzie pisanie drugiej książki?
Nie za dobrze.
Zwykle piszę szybko,
a teraz mi nie idzie.
Spokojnie, wena przyjdzie.
A jeśli nie przyjdzie?
Boisz się?
Pewnie.
Boję się, że zabraknie mi pomysłów.
Że wszystko się skończy
i wrócę do pracy w korpo.
Luzik. Będzie dobrze.
- Mam nadzieję. - Wyluzuj.
Wszystko się ułoży.
Dzięki.
TRZY MIŁOŚCI ALTHEI WATERS
Pamiętasz Damona?
Chyba tak.
Odwiedziłam jego tatę wczoraj.
Fajnie.
Nie bardzo. Choruje na stwardnienie zanikowe.
Przykro mi.
W dzieciństwie rzadko widywałam swojego ojca,
więc on mi go zastępował.
Zabierał dzieciaki z okolicy do kina.
Raz dał mamie kasę
na moją wyprawkę szkolną.
Dzięki Bogu.
Dobry człowiek z niego.
Jeszcze parę lat temu
był zdrowy.
A parę dni temu siedział
na strasznym wózku inwalidzkim
podpięty do respiratora.
Na lodówce wisiała deklaracja
odmowy resuscytacji.
Żarty się skończyły.
Bardzo mi przykro.
Siedziałam tak u niego
i gapiłam się w ścianę.
Wisi na niej masa zdjęć.
Fotki z jego dzieciństwa,
parę z liceum,
wojska i dnia ślubu.
Były też jego zdjęcia z Damonem.
Wtedy mnie olśniło.
Nieważne, jak spędzisz życie,
właśnie to cię czeka.
Zestarzejesz się i pochorujesz.
Serio?
Zostawisz mnie samą z poczuciem winy i wstydu?
Nic się nie stało.
Łatwo ci mówić, bo ruchasz Kiblową.
- Jesteś wolna. - Też możesz być.
Ale nie chcę.
Nie powinnam prowadzić.
Śpij w pokoju gościnnym.
Nie, Denise, to chore.
Dobra. Odwiozę cię.
Podasz mi bluzę?
Po co stajesz?
Muszę sprawdzić, w co uderzyłam.
Jestem żoną Denise Watkins.
Pacjentka leży na trzecim piętrze.
Jak się czujesz?
Jestem w lekkim szoku.
Trochę się wystraszyłam.
Lekarze porobili badania, z głową wszystko dobrze.
Dzięki Bogu.
Mam zadrapanie na nodze
i siniaka na czole.
Nic mi nie będzie.
Napędziłam ci stracha.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Możemy się stąd zwijać?
- Pewnie. - Jezu.
- Słaba ta miejscówka. - Tak.
Dzięki, kochanie.
Nie ma za co.
Dobrze się czujesz?
Nie wiem.
Chcesz wody?
Nie, dziękuję.
Zaraz wrócę.
Czyja bielizna leży w salonie?
Posłuchaj…
Nie będę szukać wymówek.
Przeleciałaś ją?
Słuchaj…
Jestem pizdą
i ścierwem.
Czuję się potwornie.
To się nigdy nie powtórzy.
Przeleciałaś ją, spoko.
Ale rozumiesz,
że zrobiłaś ze mnie idiotkę?
Pognałam do szpitala o czwartej rano,
bo ty pierdoliłaś się z jakąś suką.
Kurwa mać!
Nie robię z ciebie idiotki.
Nawet nie zamierzam.
Jakim cudem wyjechawszy o czwartej,
byłaś w szpitalu o piątej, jeśli jechałaś z Baltimore?
Stamtąd jedzie się pięć godzin.
Nie byłam w Baltimore, tylko w mieście.
Co robiłaś w mieście?
Dobra, jebać to. Mam kogoś.
- Masz kogoś? - Tak.
Pojebało cię? Przychodzisz na górę
wściekła jak sto diabłów,
a sama się z kimś bzykałaś?
Co ty odpierdalasz?
Wiesz…
może nie wyruchałabym Heather,
gdybyś mnie dotknęła choć raz w ciągu trzech miesięcy.
Nie szukam wymówek.
Dobra, posłuchaj.
Nie współżyjemy od dawna.
Nie dotykam cię od miesięcy,
a ty od miesięcy ze mną nie gadasz.
Dopiero co poroniłam.
A ty milczysz!
Co chcesz usłyszeć?
Cokolwiek!
Powiedz cokolwiek!
Wiesz, czemu ciężko mi gadać?
- Bo się denerwuję. - Boże. Wiesz co?
Próbuję napisać książkę.
Widzisz tylko siebie.
Znów myślisz tylko o sobie,
o domu i karierze, ale nigdy o mnie!
Jezu Chryste.
A ja siedzę uwięziona w tym domu na zadupiu!
Myślę o tobie i o nas bez przerwy!
- Wiesz co? - Jezu Chryste.
- Jak się zachowujesz? - Kupiłam ci szczoteczkę.
Chwalisz się, czego to mi nie kupiłaś.
- Że kupiłaś mi dom. - Bo to prawda.
- Chodzi o ciebie. - Spójrz na to okno.
Pierdoli mnie to okno, Denise!
- Ty je chciałaś… - Do kurwy nędzy!
Marzyła ci się wiejska sielanka.
- Mam dość. - Zrobiłam to dla nas.
- Zarobiłam na to pisaniem. - Kłamiesz.
Zrobiłaś to dla siebie. Stworzyłaś sobie życie,
a ja jestem twoją żonką w domku na wsi.
Przerwa.
I mam ci ścielić łóżko codziennie. Żadnej przerwy!
- Nie ma przerwy! - Co, kurwa?
- Mam dość. - Jezu.
- Dość. - Zaliczyłyśmy skoki w bok.
Zjebałyśmy sprawę.
- Chodźmy na terapię. - Słuchaj…
- To nie odskocznia. - Naprawimy to.
Żaden przelotni romans.
Dobra, czyli kochasz tę sukę?
Być może.
- Może daje mi więcej niż ty. - To leć do niej.
Niech suka ci kupi olejek do włosów od Robinsona.
Kurwa mać.
Wiesz co?
Żyj sobie dalej, a ja dam ci spokój.
Takie życie ci pasuje,
bo masz mnie za rekwizyt.
- Wynoszę się. - Dobra.
Jebane ciastka.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre