NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Hej, tu wasz kumpel McEnroe.
Zastanawiacie się,
czy Devi zmieniła wystrój pokoju i została fanką klasycznej grupy rockowej
The Doobie Brothers?
Niezupełnie.
Tydzień temu Devi miała ostrą scysję z mamą,
bo Nalini powiedziała, że przeprowadzają się do Indii.
Jak pamiętacie, to wtedy Devi powiedziała:
Szkoda, że to nie ty wtedy umarłaś.
Po zrzuceniu tej bomby Devi postanowiła się wyprowadzić,
zanim mama wywiezie ją na drugi koniec świata.
Ale dokąd miała pójść? Nie rozmawiała ze swoimi najlepszymi przyjaciółkami
i byłaby szalona, chcąc zamieszkać z chłopakiem, z którym raz się całowała.
Została więc tylko jedna osoba.
Cześć, David.
Stało się coś dziwnego? Zrobiłem coś głupiego na imprezie?
Mówi o tym:
Próbowałeś mnie pocałować?
I o tym, co było cztery sekundy potem:
Co jest, kurde?
Jeśli tak było, to tylko przez alkohol.
Mam nadzieję, że nie czujesz się dziwnie, bo…
Mogę u ciebie zamieszkać?
Rodzice Bena o dziwo nie mieli nic przeciwko temu.
Martwiło ich tylko jedno.
Ich poprzedni lokator, grecki uczeń z wymiany imieniem Stavros,
obrabował ich i próbował uwieść mamę Bena.
Devi obiecała, że tego nie zrobi,
więc udostępnili jej pokój gościnny z rockowym wystrojem.
Teraz Devi szykowała się do szkoły
pod okiem ulubionych klientów Howarda Grossa.
...NIE POWIEDZIAŁAM PRZEPRASZAM
- Dzień dobry. - Dobry.
Dzień dobry, Devi.
Zrobiłam twój ulubiony
- mięsny omlet. - Dziękuję, Patty.
Oto jedna z miliona rzeczy,
których nie miałabym w Indiach...
bo nikt tam nie je mięsa.
Tak naprawdę to częsty błąd.
Tylko od 20 do 30% Hindusów jest prawdziwymi wegetarianami.
Pisałem referat dla chętnych
- o kuchni Południowej Azji. - Lizus.
Uciekłabym wcześniej, gdybym wiedziała, że macie łazienkę z telewizorem.
Tak. Lubię oglądać Billions w wannie.
Mama się odzywała?
- Nie. - Szczerze mówiąc, dziwi mnie,
że nie wysłała tu po ciebie policji.
Nie wiem, czy mnie chce.
Jestem jedynym hinduskim dzieckiem, które uciekło z domu,
poza Mowglim.
Mowgli nie uciekł. Zaginął po ataku tygrysa.
Co? Lubię czytać.
Może powinnaś przeprosić.
Niby za co?
To ona rujnuje mi życie, zabierając mnie do Indii.
Nawet nie byłam na Coachelli.
Jest dość podobna do Indii.
Dużo ludzi, pełno kurzu i też bywa tam DJ Diplo.
Nie ma szans. Nie jadę tam.
Możesz się legalnie usamodzielnić, jak dziecięcy aktor.
Zwykle dobrze im się układa. Lubisz metamfetaminę, nie?
- Cześć, Devi. - Jezu! Kamala, co jest, kurde?
Przepraszam.
Ponoć ludzkie ucho nie wykrywa mojego lekkiego kroku.
Co ty tu robisz?
Przyniosłam ci parę rzeczy z domu. Pakowałaś się w pośpiechu.
Tak. Od tygodnia używam dezodorantu Bena.
Zamierzasz niedługo wrócić do domu?
Niefajnie ogląda się reality show
bez twoich komentarzy o „nawiedzonych pasztetach”.
Nie wiem, Kamalo.
Mama też za tobą tęskni.
Mówi tak?
Nie słowami,
ale zawahała się, wyrzucając twoje ulubione przekąski.
Fajnie jest u Bena?
Cholernie luksusowo.
Mają basen. Mają siłownię.
I mięciutki papier toaletowy.
Nie ten cienki, który kupuje mama.
I pozwalają mi używać zmywarki.
Wróć do domu, a namówię twoją mamę, żeby raz ci pozwoliła.
Którego domu?
Tego tutaj czy tego w Indiach, do którego chce mnie zawlec?
Tam będziesz miała służących zamiast zmywarki.
Proszę, powiedz mamie, że nie wrócę, dopóki nie obieca odwołać przeprowadzki.
Cześć, piękna. Jesteś tu nowa?
Słucham?
Jestem Eric, bardzo popularny i przystojny sportowiec.
Chcesz ze mną chodzić?
Eric, spadaj stąd.
Rozumiem. Miłego dnia.
Witaj, Arlene. Mówi Nalini Vishwakumar.
NIERUCHOMOŚCI
Dzień dobry!
Jak wam się mieszka w waszym domku?
- Dobrze. - Dobrze?
Chyba czas na coś większego.
Mam nowy dom w Moorpark
z najpiękniejszą łazienką, jaką w życiu widzieliście.
Powiedz Mohanowi, że ma deszczownicę.
Powiedziałabym, ale niestety zmarł osiem miesięcy temu.
O Boże!
Tak mi przykro.
Dziękuję. Właśnie dlatego dzwonię.
Postanowiłam wrócić z córką do Indii
i chcę sprzedać dom.
Dobrze. Od razu się tym zajmę.
- Dziękuję. - Ale to wielka szkoda.
Mohan bardzo kochał ten dom.
Dasz wiarę?
Rany. Jest idealny.
Sama esencja południowej Kalifornii.
Kod pocztowy 90210.
Właściwie to 91403.
Wyższy numer. Jeszcze lepiej!
Dlaczego w filmach o Hollywood nikt nie wspomina, ile tu pająków?
Zapomnij o pająkach i spójrz na dom.
Możemy założyć tu mały ogródek,
hodować pomidory na thakkali sambar,
a nasze dzieci mogą wziąć ślub na trawniku.
A kiedy się zestarzejemy, możemy usiąść na ganku
i wygrażać pięścią skejterom.
Lubię wygrażać pięścią.
To jak, decydujecie się?
Tak.
Tak, to nasz dom.
Cudownie! Załatwię papierkową robotę.
Witajcie w dolinie,
odpowiedzialnej siostrze LA.
O rany. Co to za piosenka?
To znak. To naprawdę piękny dzień!
Arlene, możesz proszę dać głośniej?
Jasne.
To moja nowa ulubiona piosenka.
Nie!
Devi miała nadzieję, że na jednym pocałunku się nie skoczy,
ale odkąd Paxton ją odwiedził,
był trochę, jakby to powiedzieć... chłodny?
Hej. Nie widziałam cię cały tydzień.
Byłem zajęty.
Spoko.
Przepraszam, że moja mama tak na ciebie wtedy naskoczyła.
W porządku. Nie obchodzi mnie, co ona myśli.
No jasne. Szczerze mówiąc, okropnie się z nią potem pokłóciłam.
Słuchaj, muszę iść na lekcję.
Jasne, ale może się spotkamy po szkole?
Nie wiem. Jestem dość zajęty pływaniem i tak dalej.
O Boże.
Uciekaj stąd, Devi. Widać, że chce cię spławić.
Spoko. Jeśli zmienisz zdanie...
Hej, jazda stąd.
Nie dajemy ocen za sterczenie na korytarzu.
Biegiem na lekcje.
Dobrze. Proszę bardzo.
Po co tu tyle ceramiki?
Żeby było bardziej przytulnie.
Pacjenci lepiej się wtedy czują.
Dziwne.
Cieszę się, że pani przyszła.
Nie sądziłam, że wierzy pani w terapię.
Nie wierzę. Jest dla białych.
To znaczy oczywiście są wyjątki.
Nie wiem, jak to potraktować, więc to zignoruję.
Ale chcę porozmawiać o postępach Devi.
Tak.
- Martwię się. - Ja też.
Powiedziałam jej, że wracamy do Indii, a ona uciekła do rodziny,
która na okrągło ma włączoną zmywarkę.
- Chwila. Wracacie do Indii? - Tak. Musimy.
Nie panuję nad nią. Potrzebuje otoczenia, które ceni dyscyplinę.
Tak, ale zmiana miejsca zamieszkania
niekoniecznie rozwiąże problemy Devi.
Na pewno nie rozwiążę ich tu sama.
Nie jestem może tak dobra jak Mohan,
ale staram się.
Musi pani za nim tęsknić.
Jak sobie pani radzi ze smutkiem?
Wie pani co? Nie dam się nabrać.
Przyszłam porozmawiać o córce, która życzy mi śmierci.
- To chyba nieprawda. - Prawda.
Powiedziała: „Szkoda, że to nie ty umarłaś”.
I że według niej jej nie lubię.
Jak pani sądzi, czemu tak uważa?
Bo jestem surowa.
Jestem. Wiem o tym.
Ale tylko dlatego, że się boję... przez cały czas.
Kiedy nie mogła chodzić...
Nie zawsze musi być pani silna.
Świadomość, że pani też jest ciężko, może jej pomóc.
Proszę dać spokój.
Co by to dało?
Nie przyszło pani do głowy, że może musi się pani rozkleić,
żeby znów scalić rodzinę?
Jutro są urodziny Mohana.
Byłby smutny, gdyby wiedział, że nie rozmawiamy.
Ta ceramika faktycznie krzepi.
Białych też.
Trent myśli, że zje...
- Wiem, że zjem. - Tylko tak myślisz.
Jednym gryzem... Udowodnij!
- Gotowi? Bo ja tak. - Udowodnij. No już.
Dalej. Szamaj!
Szamaj!
NOWE WSPOMNIENIE URODZINY TATY!
Do końca. Tak!
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Sto lat...
Devi, masz gościa.
Paxtona?
Pani Vivian nie toleruje w domu żadnego cukru.
- Jest na diecie keto... - Proszę to wziąć.
Co ty tu robisz?
Przyszłam tutaj, bo...
choć zachowałaś się oburzająco
i bez krzty szacunku...
Nie chcę się już z tobą kłócić.
Dziś są urodziny twojego ojca i...
myślę, że to pora, żeby rozsypać jego prochy.
Zrobisz to ze mną?
Chcesz rozsypać jego prochy?
Dlaczego dzisiaj?
Bo są jego urodziny i powinnyśmy były zrobić to już dawno.
A może chcesz zrobić wiosenne porządki,
zanim wysiedlisz rodzinę,
i wyrzucić zbędne graty, takie jak tata.
Devi, to niemiłe. Chciałam, żebyśmy zrobiły to razem.
Ja odpadam. Nie zastosuję metod Marie Kondo do członków rodziny,
bo wymyśliłaś Indie.
Dobrze.
Jak mówiłam...
nie chcę się kłócić.
Jeśli zmienisz zdanie, wyjeżdżam z Kamalą do Malibu o 17.00.
Jesteś świetnie rozciągnięty, tato.
Pamiętaj, żeby pić dziś dużo wody.
Jasne, mistrzu.
Nie chcę przeszkadzać, ale zastanawiałam się,
czy mógłby pan pomóc mi się usamodzielnić.
Co? David, ja tylko żartowałem.
Wiem, ale teraz myślę, że to dobry pomysł.
To trochę trudne, skarbie.
Jesteś niezależna finansowo?
Nie, ale moja koleżanka Rebecca może mi załatwić pracę w Old Navy.
Sprawdzę to i zobaczę, co da się zrobić.
Nie mówiła poważnie.
Możemy pogadać?
Dziękuję panu.
Co się dzieje?
Moja mama przed chwilą tu była i powiedziała:
„Nie chcę się już kłócić. Rozsyp ze mną prochy taty na plaży”.
To chyba dobrze?
Nie. Wymyśliła fortel, żeby mnie zmusić do przeprowadzki.
Szczerze mówiąc, nie wierzę, że tak wykorzystuje prochy taty.
To niemoralne.
Czyli nie rozsypiesz prochów taty?
Nie. Nie dam się na to nabrać.
Powinnaś z nią pogadać i to wyjaśnić.
Nie negocjuję z terrorystami.
Jestem na tyle dojrzała, że mogę żyć sama.
A teraz wybacz, wygugluję, jak kupić kartę kredytową.
Myślałem, że kupię tylko dwa frappuccino,
skoro zaprosiłem tylko was dwie.
Nie bądź sknerą.
Skoro to takie pilne, to możesz nawodnić też naszych kochanków.
Dobra. Ale po co robotowi kawa?
Nie oglądałeś Westworld? Nie wie, że jest robotem.
Proszę, Piecu.
Dziękuję. Ale chce mi się pić.
Więc o co chodzi?
Ta marynarka aż krzyczy „piramida finansowa”.
O co chodzi?
Bardzo się martwię o Devi.
Przykro mi, ale Eleanor i ja mamy teraz przerwę od przyjaźni z nią.
Musisz chyba sam sobie z tym poradzić.
Od przyjaźni nie można sobie robić przerwy.
Devi was potrzebuje.
Nie wiem, ile wiecie, ale uciekła z domu. Chce się usamodzielnić.
Jak dziecięca aktorka? Elegancko.
A teraz nie chce iść z mamą rozsypać prochów taty.
Naprawdę?
Znacie ją lepiej niż ktokolwiek inny. Tylko was wysłucha.
Pomożecie?
O mamo. Kawusia palce lizać.
Dzwoniła Devi. Chce pracować w Old Navy.
Spoko, nie?
Jasne.
Czemu dawno jej tu nie było?
Przecież się całowaliście.
- Całuję dużo dziewczyn. - Ale większość jest do kitu.
A ja lubię Devi.
- To nie znaczy, że mamy być parą. - Powinniście.
Słuchaj, nie chcę być zarozumiały,
ale ja jestem spoko,
a ona startuje w konkursach ortograficznych.
- No nie. - Co?
Jesteś dupkiem.
- Nie jestem. - Jesteś.
Rebecca, słuchaj. Pocałowaliśmy się tylko raz.
Nie muszę jej poślubiać.
Poza tym jej mama nazwała mnie głupkiem.
Po co mi w życiu taka zła energia?
Boisz się, że jest mądrzejsza?
Nie.
To niegrzeczne, Rebecca.
Jeśli ją olejesz, to faktycznie jesteś głupkiem.
DZIECIĘCE GWIAZDY, KTÓRE SIĘ USAMODZIELNIŁY
Hej, masz gości.
Rany.
Co to za pokój?
Co one tu robią?
Nie mam ochoty na gości.
To mój dom i mogę wpuszczać, kogo chcę.
Poza byłym wspólnikiem taty, bo ukradł mu Channinga Tatuma.
Poprosiłem je o pomoc.
W czym?
Musisz rozsypać z mamą prochy taty.
Choć ze sobą nie gadamy, wciąż nas obchodzisz
i nie chcemy, żebyś przez całe życie żałowała.
Ty chcesz mnie o tym pouczać, Eleanor? Co ty w ogóle masz na sobie?
Brązowe spodnie i koszulę.
Nie będziesz żałować, że rzuciłaś sztukę i do końca życia będziesz się tak ubierać?
Tu nie chodzi o mnie. Mówimy teraz o tobie.
Wiem, że Devi odwraca uwagę, ale ma rację.
Wczoraj jadłaś jogurt naturalny
i oglądałaś telezakupy dla rozrywki.
To brzmi bardzo smętnie, Eleanor.
Wiem, że nie chcesz być jak mama,
ale to nowe wcielenie cię nie uszczęśliwi.
To prawda. Jestem nieszczęśliwa.
Nie znoszę stonowanych barw. Tęsknię za apaszkami i narzutkami.
Oczywiście, że tak, bo to cała ty,
podobnie jak aktorstwo.
Powinnaś grać w tej sztuce.
Masz rację.
Udawałam kogoś, kim nie jestem. Należy to robić tylko na scenie.
Rany. Nawet mówienie na głos słowa „scena” poprawia mi humor.
Dziewczyny, bardzo was przepraszam, że zostawiłam was w potrzebie.
Wiem, że nie zasługuję na kolejną szansę, ale bardzo za wami tęsknię.
My za tobą też, Devi.
Może kiedyś się spotkamy?
Chyba tak.
Zadzwonimy do ciebie jutro.
Nie zrobiłyście tego, co trzeba.
Miała rozsypać prochy.
Kompletnie zapomniałam.
Omamiłaś nas sztuczkami umysłowymi Jedi.
Wiem, ale mówiłam poważnie. Naprawdę za wami tęsknię.
Jasne. I tak musisz jechać do Malibu.
Żeby mama nadała mnie do Indii?
Nie dlatego nie chcesz iść.
Nie chcesz iść, bo nie chcesz się z nim pożegnać.
Ale musisz.
Nie jestem gotowa.
Jesteś. Dasz radę.
Musisz iść.
Idź, Devi.
Jest teraz godzina 16.55.
O Boże. Nie mam szans zdążyć!
Zawiozę cię tam.
Kiedy powiedziałeś: „Zawiozę cię tam”,
to brzmiało, jakbyś rozumiał, że to pilne.
- Bo rozumiem. - To jedź szybciej!
To auto taty, a prawko mam od niedawna.
Nie narażę dla ciebie życia.
Jedź choć tyle, ile wolno.
O Boże. Babciu, jedź!
Zostaw moją nogę.
Nie tak się traktuje porsche.
Poczekamy jeszcze trochę?
Nie przyjdzie.
Nie musimy tego robić dzisiaj.
To jego urodziny. Chcę go zabrać w miejsce, które kocha.
Cholera! Nie ma auta mamy.
Andy, widziałeś moją mamę?
Niedawno odjechała.
Targały nią emocje.
Cholera. Już pojechały do Malibu.
Zadzwonię do nich.
Poczta głosowa.
Zawiozę cię tam.
Lyft będzie chyba szybszy.
Nie. Dam więcej gazu.
Nie jechałem jeszcze autostradą, ale to chyba łatwe?
Jasna cholera. Zginiemy!
Jak 110 km/h może być dozwolone w takim ścisku?
- Spokojnie. - Jestem spokojny.
Proszę, poczekajcie. Jadę do was.
Czemu on się tak zbliża? Nie widzi mnie?
Jestem tuż obok.
O Boże! Włącz cholerny kierunkowskaz!
Mamo! Czekaj!
Mamo! Kamalo! Przestańcie!
Czekajcie, proszę!
Wszystko gra, mała?
O kurwa. Pan John McEnroe.
Zgadza się.
O rety, to ja. Świat jest mały.
Mój tata pana uwielbia.
To super, ale czemu płaczesz i krzyczysz?
Bo mama zaraz wrzuci tatę do oceanu, a ja nie zdążę tam na czas.
To znaczy jego prochy. Przepraszam. Nie żyje.
Jak wielu innych moich fanów.
Zawaliłam jako córka. Nie chciałam przyjść i robią to beze mnie.
Krzyczę, ale mnie nie słyszą.
Na pewno usłyszą mnie.
Nie możemy tego zrobić bez Devi.
Czekajcie! Hej!
Proszę nie wrzucać prochów męża do wody!
Czy to John McEnroe?
- Bardzo panu dziękuję. - Nie ma sprawy.
A teraz właściwie pożegnaj się z tatą. Zmykaj.
Mamo!
Spóźniłam się?
Przepraszam za wszystko.
Nie wierzę, że życzyłam ci śmierci. Wcale tego nie chcę.
Nie przepraszaj.
Czasem też żałuję, że to nie ja umarłam.
Nie.
Wiem, że myślisz, że tylko tacie na tobie zależało,
ale to nieprawda.
Kocham cię.
Jesteś moim jedynym dzieckiem. Moją całą rodziną.
Ja też cię kocham, mamo.
Oddamy teraz hołd twojemu ojcu?
Tak.
Dobrze.
Dobrze Kamalo, bądź tak łaskawa.
Żegnaj, ukochany.
„Kocham cię jak stąd do księżyca”.
Rakieta do góry i uderzasz.
Tacie spodobałaby się ta mała ceremonia.
Było pięknie...
poza chwilą, kiedy przepływał statek pełen kobiet topless.
To też by się spodobało Mohanowi.
Zjemy naleśniki na kolację, tak jak on?
Oczywiście, ale musisz wrócić na nie do domu.
Dobrze.
Idźcie. Zaraz przyjdę.
Cześć. Obśliniłem się?
Przepraszam.
Jak poszło? Zdążyłaś na czas?
Tak.
Zostałeś.
Tak. Chciałem się upewnić, że wszystko gra.
Mówi Devi. Zostaw wiadomość.
Hej. Jestem w twojej okolicy.
Myślałem, że możemy się spotkać, ale chyba jesteś zajęta, więc...
Tak czy siak, możesz zadzwonić albo napisać. Jak wolisz.
Dobra.
Napisy: Marzena Falkowska