Morgan, miałaś stanąć na ulicy.
Nie jestem taksówkarzem. Potrzebuję gotówki.
Kto jej używa?
Mama mawia, że zawsze warto ją mieć.
Możemy iść?
- Nie chcę, żeby mnie zobaczył. - Co tam się stało?
Wydawał się normalny, gdy ze sobą pisaliśmy.
Zamówiliśmy drinki
i zaczął płakać, że mu babcia umarła.
To przykre.
Miał wtedy 12 lat.
Nadal to przeżywa.
To lekka przesada.
Pyta, dokąd poszłam. Co za psychol.
- Nie powiedziałaś mu? - Ledwie się znamy.
- Mam mu się tłumaczyć? - Zachowaj to na podcast.
Czy ja jestem podła?
Nie, babcie umierają. Tak już jest.
A babcia tego gościa miała świetne życie. Tańczyła w The Rockettes.
Przeżyła 42 lata z ukochanym Williamem.
Nie powinnam tyle o niej wiedzieć,
bo ta randka trwała pół godziny.
- Powiem, co myślą wszyscy. - Śmiało.
Dziękuję.
Za nami 119 odcinków podcastu.
Historia, którą opowiadasz, brzmi bardzo znajomo.
Z babciofilem jeszcze nie randkowałam.
W każdym normalnym facecie dopatrujesz się wad.
Czy ty na pewno chcesz kogoś poznać?
- Tak. - Dobra.
Z Gregiem byłam osiem miesięcy.
Szalałam za nim.
Choć nie przyznawał się do ciebie publicznie.
Tak.
Może właśnie tacy faceci ci się podobają.
Niedostępni emocjonalnie.
- Wszyscy zrozumieli. - Dobra.
Fakt, że mogłabym dokonywać lepszych związkowych wyborów.
- I będę. - Fajnie.
W przyszłości.
Miał zdjęcie z babcią na profilu.
- Były sygnały. - No wiem.
Muszę ci coś powiedzieć, ale nie chcę, żebyś zrobił scenę.
O rany, co takiego?
Esther mnie zdradza? Trudno, nie zostawię jej.
Nie.
Nie możesz dawać mamie obcinać ci włosów.
- Dlaczego? - Bo jesteś dorosły. To smutne.
Zazdrościsz mi?
Wyglądam dziwnie, gdy strzyże mnie ktoś inny.
- Jesteśmy! - Hej, Beck!
- Cześć. - Hej.
- Mecz się jeszcze nie zaczął. - Dobrze.
- Dobrze? - Dla mnie?
- Dla ciebie. - Dziękuję.
- A to dla ciebie. - O tak, grejpfrutowe.
Możemy zjeść z pudełek.
Wolałabym z talerzy.
Dobra.
Sash, próbowałam namówić Esther, ale nie chciała oglądać meczu.
- Jasne. - Proszę.
Co ty masz na ręce?
Pierścionek zaręczynowy. Zaręczyliście się?
Nie.
No więc...
No dobrze.
Znalazłam go przypadkiem, dziwna historia.
Kilka miesięcy temu w dolnej szufladzie twojego biurka.
W tej zamkniętej?
Tak. Śmieszna sprawa,
bo przypadkiem znalazłam też klucz.
Jakoś tak wyszło.
- Rebecca. - Wiem.
Nie możesz grzebać w moich rzeczach.
To naruszenie prywatności.
Miałeś się oświadczyć. Nie wiem, na co czekałeś.
Możemy już darować sobie pytanie, czy za ciebie wyjdę,
bo mówię: „Tak”.
To była moja kwestia. Miało być romantycznie.
W twoim ulubionym miejscu w Santa Barbara.
Słyszałam, że jest tam teraz niezły syf.
- Dobra. - Też o tym czytałem.
Podobno cuchnie tam glonem.
Nie będę wam przeszkadzał.
À propos miejsc, znalazłyśmy z twoją mamą salę weselną...
Rozmawiałaś o tym z moją mamą?
- Rozmawiam z nią o wszystkim. - To nie w porządku.
Noah, nie rozumiem, w czym problem.
- Nie? - Nie.
Skarbie, jesteśmy razem, weźmiemy ślub.
- To proste. - No nie wiem.
Mam wrażenie, że odhaczasz zadania z listy.
To nie powinno tak wyglądać.
Nie wiem, jak chciałbyś się teraz czuć,
ale jest jak jest.
To jest to uczucie.
Przykro mi, Beck. Chyba nie.
- Zrobiłabyś to? - Rywalizacja mnie napędza.
Możemy poprosić o cztery porcje sernika?
- I świeczkę. - Jasne.
Specjalna okazja?
Mamy rocznicę.
Swojego rozstania.
Czemu my to robimy?
- Niektóre rozwody trzeba świętować. - Jak twój.
Ja i ten człowiek przeżyliśmy razem 32 wspaniałe lata.
Zostawił mnie, bo nie był pewien swojej orientacji.
Byłem pewien na 100%.
Bycie gejem jest teraz modne.
- Mamo. - Co?
- Pan jest gejem? - Tak nie można.
- Nie rób tak. - Proszę uciekać.
- Przepraszamy. - Wrócę z deserem.
Dzięki, piękny.
Muszę wam coś powiedzieć.
Byłam ostatnio u lekarki,
a ona odkryła coś strasznego.
Co?
Jak tylko weszłaś, zauważyłem, że jesteś jakaś sina.
Odłóż telefon. Co się dzieje?
Byłam u Birch.
- Kto to? - O Boże.
Jej dźwiękoterapeutka. Mamo, ona nie jest lekarką.
Już myśleliśmy, że masz raka. Nie rób tak.
- To terapeutka głosu. - Dobra.
Odkryła, że gdy mówię, nie wydaję dźwięku C.
Jasne.
Ten dźwięk jest powiązany z jelitem.
A jelito jest bezpośrednio powiązane...
Zgadnijcie.
Ze smutkiem.
- Mamy diagnozę. - Mamo.
Przestań chodzić do tej kobiety.
- Z Nowego Jorku. - Na Boga.
To na bank w sprawie podcastu.
Nie odbiorę tutaj. Tato, przesuń się.
- Muszę odebrać telefon. - Co ty wyprawiasz?
- Przepraszam. - Z drogi!
Momencik.
Cześć, James. Słyszę cię.
Hej, Joanne. Zgarniesz siostrę, czy to bez znaczenia?
- Jest tu. - Cześć, James. Mam znaczenie.
Od ostatniego razu obserwujemy wasz podcast
i chcemy porozmawiać o przejęciu.
- Boże. - Naprawdę?
Musicie dbać o zasięgi,
ale macie fajną dynamikę i kontakt z fanami.
Utrzymajcie to, a będzie dobrze.
Jasne. Mamy potencjał na spinoff i książkę.
Moglibyśmy zrobić...
Dostaniemy ładne biura?
Muszę kończyć. Do usłyszenia.
- Świetnie. Dzięki, James. - Dziękujemy!
O rany!
Ale super!
Cześć, Śpiąca Królewno. Co robisz?
Pracuję.
- Wyglądasz, jakbyś była w łóżku. - To się nie wyklucza.
Fajnie. Ja przygotowuję kampanię reklamową dla podcastu.
To też można robić z łóżka, ale jak wolisz.
Skupmy się.
Wpadasz dziś na kolację?
Kto będzie? Banda lesbijek?
Nie. Mniej niż zwykle.
Będą też potencjalni faceci dla ciebie.
Rozwodnik z małym dzieckiem.
Finansista i rabin.
Myślałam, że opowiadasz słaby żart.
Brzmi okropnie. Przyjdę.
- Włóż coś zdzirowatego. - Pożyczę coś od twojej mamy.
Wiesz, że moja mama nie żyje.
- Nawet jej nie lubiłaś. Pa. - Pa.
Skarbie, już jestem!
Wreszcie.
- Fuj. Dla ciebie nie jestem homo. - Próbowałam.
Co ty masz na sobie? Ohyda.
Dwa słowa. Szynszyla.
To oznaka desperacji.
Znalazłam u taty, więc może i tak.
Cześć. Jestem Joanne.
Spokojnie, to sztuczne.
Ona gryzie.
Panie rabinie.
- Cześć. - Cześć.
- Podasz korkociąg? - Jasne.
- Otworzę ci. - Dziękuję.
Na pewno możesz pić? Chyba coś się u ciebie dzieje.
Nie, po prostu potrzebuję uwagi.
Szanuję to. Też lubię uwagę.
Mówię, że nie, ale lubię.
- Prawda? - Tak.
- Miło jest to przyznać? - Tak.
- Tak.
- Jestem fajny, proszę to zauważyć. - Otóż to.
Ja zauważyłam.
Dziękuję. I o to chodzi.
Wiesz, co też jest miłe?
Wyznać coś żenującego, gdy tylko się kogoś pozna.
- Dobra. - Zacznę.
Usunęłam sobie z twarzy pieprzyk, którego w ogóle nie było widać. Był tu.
Blizna po nim
rzuca się w oczy bardziej niż ten pieprzyk.
Wszyscy się na nią gapią.
- Zauważyłem od wejścia. - Ohyda?
- Na maksa. - Rany.
W ogóle jej nie widać. Moja żenująca historia.
Umiesz to robić?
- Chyba. - Daj mi jeszcze szansę.
Dzięki, że się poświęcasz.
Trochę już mi się udało.
Kolejna próba.
Mam powiedzieć coś żenującego?
- Tak. - To się liczy?
- Ostatnie podejście. - Jaką masz...
- Żenującą historię? - Tak.
Byłem sommelierem.
- Myślę, że... - Może pociągnij.
Daj spokój.
Trochę korka wpadło do środka.
Jakoś to przeżyję.
- Może być? - Tak.
Dobrze.
Zdrowie.
Joanne.
Staroświeckie imię. Podoba mi się.
- Jestem Noah. - Noah.
Biblijnie.
Wiesz, że jest tu rabin?
Nie gadaj.
- Serio. - Gdzie?
Nie widzę go, ale ma brodę i na bank mnie oceniał.
Typowy rabin.
Skąd znasz Ashley?
Jesteśmy razem w straży sąsiedzkiej.
Takie z nas osiedlowe babcie.
Zaprosiła mnie chyba tylko dlatego, że się rozstaję
i mi współczuje.
Kolacja gotowa.
Jest mniej widelców niż ludzi,
ale poradzicie sobie. Smacznego.
No dobrze.
Pójdę zająć dobre miejsce.
- Dobra. - Do zobaczenia.
Na pewno.
- Claire? - Joanne.
- Miło cię poznać. - Nawzajem. Nareszcie.
Ładniejsza kuzynka. Napoczniesz bataty?
- Jasne. - Nie schodzą.
Ciężkie życie gospodyni. Dobrze się bawisz?
Rozwodnik mi się podoba.
- No pewnie. To okropny człowiek. - Co?
Idealny do podcastu.
- Bierz go. - Co z nim nie tak?
- To zadufany w sobie buc. - Serio?
Nie wiem, czemu go zapraszam. Chyba mi go żal.
- Jestem empatyczna. Rozwodzi się. - Nie jesteś empatyczna.
Mam poważne pytanie. Zdejmiesz ten płaszcz?
Nigdy.
- Ktoś cię obleje farbą. - Dobrze.
Zaplami mi dywan.
- Efekt dramatyczny. - Lepiej?
- Zadowolona? - Bardzo. Podnieś go.
- Nie jesteśmy zwierzętami. - Wiem.
Nie chcę wyjść na maniaczkę, ale regularnie słucham twojego podcastu.
Uwielbia fanki.
Zara, od razu cię polubiłam.
Świetne imię i gust. Za co go lubisz?
- Upokarzasz się. - Dzięki.
Miałyście odcinek o tym, że nie warto zgadzać się
na trójkąt z kimś seksowniejszym. Uratowałyście mi małżeństwo.
Ty masz być seksowna.
- To dobre motto. - Dziękuję.
Kim ona jest?
Jest coś uroczego w jej podłym charakterze, prawda?
Niestety podoba jej się Gary.
Niemożliwe.
Przykro mi. Ma fatalny gust.
Nieważne, nie obchodzi mnie to.
Dobra.
Jest Żydówką?
Ni chuja.
Chyba że wsadzisz jej swojego.
- Kto zjada same ranty? - Są najlepsze.
Ewidentnie lizał się z kimś, kto nie był jego żoną.
Gdyby ktoś zdradzał mojego kumpla, powiedziałbym mu.
Nie mamy bliskiej relacji.
To brzmi jak sprawa dla rabina. Co pan myśli?
Prosimy o poradę etyczną.
W judaizmie nie...
Czemu się wypowiadasz?
Jo, to niegrzeczne.
Jak to?
- On nie jest rabinem? - Co, kurwa?
Nie jestem żadnym rabinem.
Moje książki są bestsellerami New York Timesa.
Słyszałaś o Efekcie Zjawy Gary’ego Howella?
Na pewno. Jest wszędzie.
To ty jesteś tym bucem.
Staram się.
A...
ty jesteś rabinem?
Jestem rabinem.
Mamy dylemat między poszanowaniem prywatności
a zapobieganiem krzywdzie.
Parafrazując słowa rabina Iszmaela w Talmudzie,
osoba szerząca plotki popełnia grzech równie ciężki
jak morderstwo.
Trochę dramatyzuje,
ale i tak uważam, że w tym wypadku plotki są najgorsze.
Rabin radzi, żebyś zachowała to dla siebie.
Chyba i tak jej powiem.
No dobrze.
Naprawdę jesteś rabinem?
Sexy, co?
No...
trochę.
Zawsze mówię siostrze, gdy ktoś ją zdradza.
- Siostrze trzeba. - Tak.
Pewnie. Macie dobrą relację?
Jest moją najlepszą przyjaciółką i największym wrogiem.
Też takiego mam.
Chyba już pójdę.
Trąci antysemityzmem.
Nie, jesteś...
w romantycznej szarej strefie,
a ja staram się podejmować dobre związkowe wybory.
Od dzisiaj.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Odprowadzę cię.
Szalejesz za mną.
- I tak miałem wyjść. - Tak?
Kiedyś.
Tak.
Fajne jest, ale pieką mnie od niego oczy.
Zdecydowanie.
Proszę. Jest zimno.
- Ładne masz perfumy. - To płyn do płukania tkanin.
Parkuję daleko, na samym dole.
Świetnie, ja też.
Możesz uprawiać seks?
Teraz?
- Nie. W ogóle. - Tak.
Księża nie mogą. Nam wolno.
Masz jakieś żydowskie geny? Jakąś ciotkę czy prababkę?
Podrabiany dokument?
Nie. Dlaczego?
Rabin i gojka, ciężko to pogodzić.
Staramy się odbudować nasz naród.
Co więcej, nie wierzę w Boga.
Można takie rzeczy mówić rabinowi?
Możesz mówić, co chcesz.
Poza tym nieodłącznym elementem żydowskiej tożsamości
jest niepewność tego, czy Bóg naprawdę istnieje.
- Serio? - Tak.
Nie wiedziałam.
Niektórzy tak precyzyjnie wyobrażają sobie Boga.
Do mnie takie wizje nigdy nie przemawiały.
Twoi rodzice nadal są małżeństwem?
Tak. Od 41 lat.
- Nieźle. - A twoi?
Mój tata jest gejem.
Mama wciąż go kocha.
A dziś bierze ayahuaskę z kierowcą Ubera.
- Co? - Jeśli dobrze zrozumiałam.
- Czyli nie są razem. - Nie.
Szukasz różnic między nami?
Sprawdzam cię. Szukam sposobu, żeby cię przestraszyć.
Boję się ciebie, Joanne.
- Tak? - Jesteś przerażająca.
Jesteś bezpośrednią, skomplikowaną, wrażliwą, piękną kobietą.
Nie jestem wrażliwa.
Wchodzisz na imprezę w ogromnym futrze,
żeby wyraźnie podkreślić swoją wyjątkowość.
Wybacz, skarbie.
Jesteś wrażliwa.
Co tu się odpierdala?
Co to ma być? Czytasz mi w myślach?
Czytałem też, gdy na mnie patrzyłaś przy kolacji.
To było niestosowne.
To moje auto.
Gdzie twoje?
Zaparkowałem pod domem Ashley.
Bóg mnie lubi.
Masz gadane jak na rabina.
Robię dobry uczynek. Dbam o twoje bezpieczeństwo.
Nie masz przypadkiem kryzysu wiary?
Nie chciałbyś tego rzucić?
Te twoje przekleństwa i flirty nie przystoją rabinowi.
Tak, wiem.
Tylko zgrywam żydowskiego playboya,
ale jestem oddany religii.
Jestem prawdziwym rabinem.
W synagodze Chai.
W piątek wygłaszam kazanie. Mój szef wyjechał.
Fajnie.
To poważna sprawa.
Dobra.
Dziękuję ci.
Pomogłaś mi dzisiaj z czymś.
- Tak? - Tak.
Powiedz coś jak rabin.
Na dachu jest skrzypek.
Nie żartuj.
To nie pomaga.
- Wracaj bezpiecznie. - Dzięki.
A Andrew Tate?
Bardzo bym chciała go poznać.
Spytałabym tego zasrańca, jak to jest:
skoro kobiety mają mu służyć,
zachowywać dla niego dziewictwo i znosić jego nadużycia,
to niby po co
doświadczałyby w seksie przyjemności?
Kobiety, tak jak mężczyźni, są stworzone
do obezwładniających orgazmów.
- Ty... - Ja bym mu...
Punktualnie.
Noah. Dawaj.
No rzucaj!
- Oddaj rzut! - Dobra!
Jedziesz.
Co? Już?
Sorki, nie zauważyłem, że już gramy.
- Ogarnij się! - Przepraszam.
To pokazuję na przesłuchaniach.
To widziałaś na moim profilu na Rayi.
Chyba trochę przesadziłem z obróbką.
Sam nie wiem.
Ramiona prawdziwej pilatesiary.
Wcale się nie nabijam.
Gdzie studiujesz? W jakim studiu?
ASHLEY: CO NAGADAŁAŚ RABINOWI? PYTAŁ O CIEBIE
Dziękuję.
Oddaję głos rabinowi Roklovowi, który wygłosi kazanie szabatowe.
Panie rabinie.
Szabat szalom.
Kilka lat temu miałem straszne przeżycie.
Byłem na kolacji, jadłem pyszny stek,
który chyba za bardzo mi zasmakował, bo zacząłem się krztusić.
Rozejrzałem się wokół siebie w poszukiwaniu pomocy.
Nie będę nikogo wywoływał do tablicy,
ale powiedzmy, że wszyscy zamarli.
Jednak kogoś wywołam, rabina Simonsona.
Przepraszam.
W obliczu zagrożenia życia doświadczyłem czegoś ciekawego.
Poczułem paniczne pragnienie,
żeby upewnić się, czy dobrze przeżyłem swoje życie.
Czy zrobiłem i powiedziałem wszystko, co trzeba.
Czy było warto?
Zdradzę wam zakończenie: przeżyłem.
Znacie przypowieść o człowieku uwięzionym na dachu podczas powodzi.
Za każdym razem, gdy ktoś oferował mu pomoc, mówił:
„Nie, Bóg mnie ocali”.
W końcu ginie i mówi do Boga:
„Wierzyłem w Ciebie. Dlaczego mnie nie ocaliłeś?”.
A Bóg na to:
„Wysłałem ci kamizelkę ratunkową, szalupę
i helikopter.
To było ode mnie, kolego”.
Mamy wiele okazji, żeby się ocknąć i zmienić bieg naszego życia.
Wszystko ma swój cel, o ile chce się go dostrzec.
Myślisz o zmianie pracy?
Może to sygnał od Boga.
Wahasz się przed podjęciem decyzji? Może Bóg każe ci ją przemyśleć.
Chcesz zainwestować w kryptowaluty?
To może nie być Bóg. Poradź się księgowej.
Podsunąłem mu ten żart.
Jeśli myślicie, że Boski plan
powinien przybrać jakąś konkretną formę,
a wy jej nie widzicie...
i myślicie, że wszyscy skrywają przed wami jakiś sekret,
powiadam wam,
możecie go poznać.
Szabat szalom.
Dziwne kazanie.
Dzięki, mamo. Cześć.
Panie rabinie.
- Przedstawiam moją córkę, Alissę. - Cześć.
- Ukończyła szkołę hotelarską. - Cudownie.
Rito, udusisz go.
Pamięta pan moją siostrzenicę Isabel? Była tu na Rosz ha-Szana.
- Oczywiście. - Przeszła półpaśca.
Mazel tow. Przepraszam na momencik.
Zaraz wrócę.
- Chwila. - Panie rabinie.
Sekunda.
Wrócę za moment.
Panie rabinie.
Joanne.
Co to za jedna?
Szyksa.
Napisy: Zofia Sław