Panie rabinie.
Joanne. Jesteś członkinią tej wspólnoty?
Trzeba mieć członkostwo? Macie siłkę?
Nie trenujemy.
Muszę tu jeszcze dokończyć parę spraw. Zechcesz na mnie poczekać?
- Tak. - Spotkamy się przy bocznym wejściu?
Dobrze. Rób swoje.
- Zrobię. - Dobra.
- To nie tutaj. - Nie?
- Nie. - Ups.
- Cześć. - Cześć.
Co to za szyksa? Czemu stałeś tak blisko niej?
Nie stałem blisko. To stara znajoma.
Dawno jej nie widziałem.
- Nie znam tej znajomej. - Nie znasz wszystkich moich znajomych.
Owszem.
- Dobrze. - Skończyła studia?
- Ilan. - Chyba tak. Tak.
- Panie rabinie. Co słychać? - Dobrze, a u ciebie?
- Piękne nabożeństwo. - Dziękuję.
Chciałam się pochwalić, że mój syn skończył film do szkoły.
Świetnie.
To dokument o historii filmów dokumentalnych.
- Cudownie. - Pokażę panu zwiastun.
- Proszę mi wysłać. - Nie.
Pokażę od razu. Jest świetny.
Przepraszam. Proszę pani.
Nie można się tu kręcić. Proszę stąd iść.
Jasne.
- Poważnie? - Bardzo.
- W stylu Scorsese. - Tak.
- Uwielbiam go. - Choć nie jest Żydem.
- Spielberg to nie jest. - Otóż to. Zabawny pan jest.
Czekam na kogoś.
Nie będę stać na ulicy, bo mnie zabiją.
Nie dramatyzujmy.
Morderstwo to dramat.
Potrzebujemy drugiej osoby do nadzorowania loterii.
Oczywiście, Abe. Dopilnuję, żeby loteria przebiegła uczciwie.
- Muszę uciekać. - Obiecuje pan?
Uczciwość.
Boże, to moja siostra. Nie gadałyśmy od lat.
Przepraszam.
Cześć! O rany! Co słychać? Gdzie teraz mieszkasz?
To było bardzo dziwne, mam zadzwonić później?
Nie, jest okej. Co tam?
Dzwoniła Ashley. Mamy się przygotować na spotkanie ze Spotify.
Chcą nam zrobić rebranding, może nawet zmienić tytuł
na coś, co epatuje seksem.
Możemy o tym porozmawiać.
No dobra.
- Co teraz robisz? - Ogarnij to.
- Byłam na słabej randce... - Nic nowego.
Ashley napisała mi, że rabin o mnie pytał,
więc zwiałam z tej randki i przyjechałam do jego synagogi.
Jesteś teraz w synagodze?
Tak, takiej ogromnej w Wilshire. Jest bardzo piękna.
Przyjechałaś tam
chwilę po tym, jak o ciebie pytał?
Nie wiem, kiedy o mnie pytał, ale na potrzeby tej rozmowy, tak.
- Skręcam się z żenady. - Nie musisz.
Ucieszył się na mój widok.
- Co teraz robisz? - Czekam na niego na zewnątrz.
- Nie w złym sensie. - Da się to robić w dobrym?
Ile już tam stoisz?
Jakieś 15 minut.
O Boże.
Pani z ochrony mnie wyganiała.
To brzmi fatalnie, gdy mówię to na głos.
On cię tam nie chce, więc wsiadaj do fury i spadaj.
Przyjechałam Uberem.
Jestem niedaleko. Zgarnę cię za chwilę.
Wyślę ci lokalizację.
Nie znam mohela w Seattle. Podzwonię i poszukam.
Muszę iść.
Powodzenia z penisem wnuka.
Chcesz zjeść żelka, posiedzieć u mnie i pograć w tenisa na Wii?
Nie, ktoś na mnie czeka na dworze.
Kto? Ta gojka, do której się umizgiwałeś?
Umizgi... Być może. Będziesz mnie kryć?
- Co? Nie, pójdę z tobą. - Proszę.
Za dzieciaka brałem cię wszędzie.
- Chyba ja ciebie. - Wróćmy do tego.
Dobra, chodź. Tylko nie mów Esther.
Proszę cię, nie powiem Esther.
Czego?
Skarbie, jesteś. Wszędzie cię szukałem.
- Jestem. - Słuchaj.
Idę rozprawić się z tą szyksą.
To kompletny brak szacunku. Kocham cię.
Kocham cię.
Dzięki Bogu.
Nie wiem, co sobie myślałam.
Joanne!
- O rany. - Hej!
- Nie widzisz go. - Już na niego spojrzałam.
- Zamknij oczy. - Słucham?
- Nie wiem. Wsiadaj. - Hej.
Wybacz, że to tyle trwało.
Spoko.
- Kwadrans to przesada. - To moja siostra, Morgan.
- Cześć. - Cześć.
To na pewno był kwadrans? Raczej 10 minut.
Robisz z nas wariatki?
Nie. To rzeczywiście był kwadrans.
Przepraszam, to było słabe. Dasz się przeprosić?
Wiesz, że lubię uwagę. Tam ją dostaję.
Widziałam.
Kto to?
Cześć. Nareszcie.
Jestem Sasha, starszy brat Noaha.
Co robimy?
My idziemy wypić drinka i pogadać o pracy.
Chyba nie mam siły.
Chętnie pójdę na jednego.
Co robisz? Co się dzieje? Czemu on wsiada?
Żeby pojechać na drinka.
Właśnie o tym gadaliśmy.
- Joanne? - Co z nią?
Chcesz, żebyśmy dołączyli?
Jak chcecie.
Przepraszam, że tyle czekałaś.
Robiłem wszystko, żeby wyjść.
Powiedz, że chcesz.
Spławił naszą matkę, żeby się z tobą zobaczyć,
a ona jest koszmarna. To blokada dziecięca?
- To prawda. - Tak.
Dobra, chcę.
- Głośniej. - Chcę, żebyś dołączył!
Dobra, nie krzycz. Pójdę z wami.
- To wszystko swetry? - Nie dotykaj moich rzeczy.
Będzie ciężko, są wszędzie.
Jedziemy?
Wezmę je na kolana.
No.
Muszę naładować telefon.
Ja też. Ile masz procent?
- Nie dam ci ładowarki. - Mogę pierwszy? Ja mam 22%.
- To dużo. - Połączono.
Szybko mi schodzi.
Mama mojego kumpla miała tam wypadek na rowerze.
- Niezła historia. - Wiem.
Wiadomość od Morgan.
Przystojny jest. Nie wygląda na Żyda.
- O rety. - Morgan.
- Wiadomość od Morgan. - Cicho.
- Brat okropny. - Co robisz?
- Emoji: ogr. - To nie...
- Emoji: wymioty. - Odłącz to.
Przepraszam za moją siostrę, z którą nie będę już utrzymywać kontaktu.
Przez tę funkcję już nie raz miałam różne przypały,
ale ten ląduje na podium.
Jeśli mogę spytać,
jak według ciebie wygląda Żyd?
Też jestem ciekaw.
Powinien mieć większy nos? Bardziej kręcone włosy?
Noah nie wygląda, jakby kontrolował media?
Są na świecie bardzo atrakcyjni Żydzi.
- Nie... - To nie...
- Paul Rudd. - Mandy Patinkin w młodości.
Trochę mi staje na samą myśl o nim.
O starym Patinkinie też.
A może wszyscy wyglądamy identycznie?
- Absolutnie nie. - O to chodzi.
- Nie miałaś złych intencji. - Dzięki.
Nie obraziłeś się?
Nie.
To było o mnie,
więc powinnaś o to spytać mnie.
Nie obraził się. Cieszy się, że o nim mówimy.
To prawda.
Trzy razy casita.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Seltzer z limonką. - Dziękuję.
Stawiam. Stać mnie, bo mam bogatą rodzinę.
Nie ma się czym chwalić, ale spoko.
Nie słuchajcie go. Napijmy się. L’chaim.
Właśnie.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Ohyda. - Niezła akcja.
Nie co dzień do synagogi przychodzi szyksa.
- Szyska? Co to? - Szyksa.
To... W zasadzie to wy.
Dobra.
To obraźliwe czy pochlebne?
W jidysz to słowo znaczy, że jesteście nieczyste i wstrętne,
ale dziś określa piękną blond nie-Żydówkę.
Idealnie mnie opisuje.
Nielubiana, ale seksowna.
To nowy tytuł naszego podcastu.
Nikt nie będzie wiedział, co to znaczy.
Jak się teraz nazywa?
- Nikt tego nie chce. - Fajnie.
- Puszczalskie Szyksy? - Tego bym słuchał.
Nie róbmy z siebie podróbki Call Her Daddy.
Rozumiem, nie chcesz zarobić 60 milionów dolarów.
Wybaczcie.
- Noah, wyjdziemy? - Chętnie.
Nie zostawiaj mnie z nim.
Sporo między wami napięcia.
Nie ma mowy.
Idziemy na dwór? Dobra.
Przepraszam, nie wiem, czemu tak się wkurzyłam.
Jesteś poważnym rabinem,
a ja narzekam na podcast, w którym faktycznie dużo gadamy o seksie.
Wiem, słuchałem.
- Co? - Tak.
Którego odcinka?
„Dil-dobrze i dil-źle”.
- Ojej. - Wiele się nauczyłem.
Nie podejrzewałabym, że wybierzesz akurat ten.
Tak?
Dla jasności ten podcast nie jest tylko o seksie.
- Pewnie. - Rozumiesz?
Chcesz pokazać słuchaczom, że warto się otwierać.
Właśnie. Chcę dodać im sił.
A poza tym już wiem, co robię dil-dobrze i dil-źle.
- Lubisz Taylor Swift? - Nie.
Udaję, że przeglądam piosenki, żeby z tobą nie gadać.
Nie byłeś w liceum? Ogarniają się, wyluzuj.
Wiem, że ludzie często mają ochotę mi przywalić.
- Tak. - Moja żona...
Jesteś żonaty?
Tak.
Nie masz za grosz energii męża, to przerażające.
- Noszę obrączkę. - Nie przyglądałam ci się.
Nie boisz się dzielić tyloma szczegółami ze swojego życia?
To, co mówisz, zostaje w eterze na zawsze.
Chyba masz wiele do ukrycia.
Moi rodzice bardzo dbają o prywatność.
Pochodzą z byłego Związku Sowieckiego.
Tam można było mieć kłopoty, jeśli twoje nazwisko brzmiało żydowsko.
Rozumiem ich punkt widzenia.
Ale w dzisiejszym społeczeństwie otwartość nie stwarza zagrożenia
i jest zdrowsza.
Tak, do pewnego stopnia.
Jakiego stopnia?
Czy powinniśmy cackać się ze sprawami, które budzą w nas dyskomfort?
Może właśnie w tym sęk?
Pieniądze, związki, seks.
Gdyby ludzie mówili, co im się podoba, a co nie,
zrozumieliby, że to normalne i nie czuliby aż tyle wstydu.
Może i tak.
- Sprawdźmy, czy mam rację. - Dobrze.
- Zdradzisz mi jakiś sekret? - Sekret?
Dopiero po drugim drinku.
Dobra, małymi krokami.
Powiem ci. Późno nauczyłem się czytać.
To słodkie.
Dzięki.
Jak późno?
W podstawówce.
Nie najgorzej. Wejdźmy głębiej.
Mam egzemę.
Każdy ma egzemę.
- Naprawdę? - Tak.
Nie wiedziałem.
- Spróbuj. - Czego?
Podziel się czymś, co jest kłopotliwe.
Wtedy łatwiej się poznać.
Dobra.
Jest 1989, Red albo ten z wężem...
Przestań.
Mama po kogoś przyjechała?
Sasha!
- O rany, to po mnie. - Co?
Będziesz udawać, że mnie nie widzisz?
To nienormalne.
Noah, serio?
Najpierw zaręczasz się z Rebeką, do której, swoją drogą, wracasz,
a potem szlajasz się z dziwką nr jeden i dwa?
Ja jestem numer jeden?
Przepraszam. Jest żywiołowa.
Wjeżdża na grubo.
Oczywiście nie chodzi o ciebie.
Zmęczy się i zaśnie. Jest jak szczeniak.
Jeśli nie wyjdziesz za 10 sekund, rozjadę cię.
Dziesięć.
Dziewięć, osiem...
- Słabo tu jest. Spadam. - Ja zostanę.
- Siedem. - Miło było.
Sześć.
My też wychodzimy.
- Serio? - Jestem zmęczona.
Przepraszam, nie słyszałem cię.
- Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. - Cześć, skarbie.
Noah!
- Przepraszam. - Luz. Wychodzimy.
Noah, chodź!
- Pogadamy wkrótce. - Świetnie.
Dobra. Pa.
- Zaręczony. - Wiem.
Oczywiście.
Miejmy to już za sobą.
Dałem ci ten klucz w razie wypadku.
Załamanie nerwowe u mojego syna to wypadek.
Wyjaśnij mi, jak ta kobieta
wbiła swoje szpony w mojego pięknego syna.
Mówiła coś o Jezusie? Czasem tak werbują.
- Słuchajcie, to nie... - Rebecca o niej wie.
Co ma wiedzieć?
Że była w synagodze i staliście blisko siebie.
Skąd wie? Powiedziałaś jej?
Jasne, durniu, to moja przyjaciółka.
A ty, Esther, pozwoliłaś Sashy z nimi pójść.
Ona ma siostrę.
Widziałam ją, nie ma się czym martwić.
Leciała na mnie, ale przecież nigdy bym nie...
- Skarbie. - Noah, wybawiłeś się.
Sprawdziłeś i już wiesz, że tego nie chcesz.
Kto tak twierdzi?
Słucham?
Przepraszam.
Co zamierzasz?
Wywrócić sobie życie do góry nogami dla tej lalki?
Trochę przesadzasz.
Nie wydaje mi się.
Wiesz, że nikt nie będzie traktował poważnie rabina,
który spotyka się z szyksą.
- Albo jeszcze się ożeni. - Dobra.
Więc...
Mogę sobie pozwolić na nadopiekuńczość.
Mamo, dopiero się poznaliśmy.
- Wyprzedzacie fakty. - Nie zgadzam się.
Już nawet nie mówię o tym jej „s”...
podcaście.
- Co to jest „s” podcast? - Ona nie wymawia słowa „seks”.
Nawet do mnie.
Jasne, seks się sprzedaje,
ale ten podcast to znacznie więcej.
Ma dawać siłę.
To żywy przykład feminizmu czwartej fali.
Mówimy o waszym podcaście, tak?
- Chciałem zadać to samo pytanie. - Ja też.
Joanne, nie przesadzaj.
Zaczęłyśmy to robić, żeby dostawać darmowe kosmetyki.
Jeśli się dogadamy, nie będą wam potrzebne.
Jak się czujecie po roku w małżeństwie?
- Jest nam całkiem nieźle. - Tak.
- Dobrze. - Ale myślę...
Jest dobrze.
- Jest dobrze. - Rozumiem.
Wiecie co? Ja zacznę.
Czemu nie przyznać, że nasz podcast
traktuje też o poważniejszych tematach? Słuchacze to czują.
Noah na pewno.
Mój związek niedawno się rozpadł.
- Rebecca pana rzuciła? - Rzuciła... Raczej ja ją. Nieważne.
Poradzi sobie. Ma wielu innych kandydatów.
Jest piękna.
Bez wątpienia.
Masz głos rabina, którego chcesz przelecieć.
- Przestań. - Przecież chcesz.
Chcę, ale nie zamierzam.
Był zaręczony, to śliski temat.
Nie zejdziesz się z rabinem.
- Boże. - Nienawidzi religii.
Przez rok była lesbijką. Wtedy rozkwitła.
- To prawda. - Właśnie.
Przestań już się mądrzyć i wróćmy do naszego podcastu,
który jest wyłącznie o fiutach.
- Tak myślałem. - Dziękuję.
Nieważne, o czym gadacie. Liczy się wasza dwójka.
- Dobrze. - Świetnie.
Rebecca i ja
nie rozmawialiśmy ze sobą.
Nie mówiliśmy sobie nic głębokiego.
Gadaliśmy w kółko o tym samym.
Nigdy nie poruszaliśmy niewygodnych tematów,
a po trzech latach odkryliśmy, że w ogóle się nie znamy.
Wyciągnijmy z tego wnioski. O czym chcecie pogadać?
Co sobie powiecie? Jess, zaczniesz?
Nie bez powodu tak ciężko pracuję.
Przeraża mnie myśl, że skończę jak moja matka.
Gdy tata odszedł, pracowała przy rozbiórce...
ZJEDZ DZIŚ ZE MNĄ KOLACJĘ. WSZYSTKO CI WYJAŚNIĘ.
NIE KATUJMY SIĘ. TRZEBA WIEDZIEĆ, KIEDY ODEJŚĆ.
JEDNA KOLACJA. PRZYJACIELSKA.
DOBRZE.
- Cześć. - Nie musisz tego robić.
Wiem, ale jestem dżentelmenem.
Z którym bym nie gadała, gdybym wiedziała, że jest zaręczony.
Nie jestem.
Prawie byłem, ale nie jestem. To ważna różnica.
Tak czy siak, wyszło bardzo słabo.
Mówiłam ci, że nie chcę już się pakować w śliskie relacje.
- Tak. - To jest bardzo śliskie.
Tak czy inaczej, bardzo cię przepraszam.
- Cześć. - Cześć.
- Coś do picia? - Dzięki, zaraz idę.
Poproszę piwo Modelo.
- Dobrze. - Dzięki.
Poproszę jednak margaritę. Na wynos.
- Nie mamy... - Nie dadzą ci na wynos.
To w kieliszku, którego nie będzie wam szkoda.
Dobrze.
Rebecca i ja nie pasowaliśmy do siebie.
Wszyscy mówili co innego, więc tkwiliśmy ze sobą.
Rebecca brzmi pięknie.
Brunetka, idealne zęby, mocne włosy.
Ja mam cienkie.
- Nieprawda. - Jest ich dużo, ale są cienkie.
Ona ma gęste.
- Dość. - Wiedziałam.
- Kiedyś zgubiłem w nich zegarek. - Boże.
- I co teraz? - Nie wiem.
Jak wspomniałem, niedawno skończyłem długi związek.
Ty i ja pochodzimy z różnych światów.
- Byłoby ciężko. - Przerwę ci.
Nie sfriendzonujesz mnie, bo ja już to zrobiłam.
- Jasne. - Zaznaczam.
To najlepsze rozwiązanie.
Nie uprzedzaj mnie.
Oczywiście.
Mogę prosić o chleb?
Zostajesz?
Nie wiem.
Posłuchaj...
- Chleb. - Dziękuję.
Dzięki za rozmowę o tym, po co robisz podcast.
Udzielałem dziś porad małżeńskich. Szło mi fatalnie.
Nagle usłyszałem w głowie twój głos.
- Mój głos? - Tak.
Mówił: „Noah, powiedz coś o kutasach”?
Nie, to był inny głos.
Myślałem o tym, jaka jesteś szczera
i jak bardzo to pomaga innym.
Postanowiłem otworzyć się przed tą parą i wiele nam to ułatwiło.
To więcej niż kutasy.
- To, co robisz, jest ważne. - Dziękuję.
Cały czas to powtarzam.
Może jakieś przystawki?
Myślałem o sałatce.
Mamy siekaną, sałatę w kawałku i zieloną boginię.
Poproszę siekaną bez bekonu.
- Jasne. - Dziękuję.
Ja poproszę w kawałku.
Z dodatkowym bekonem.
Oczywiście.
L’chaim.
O rany, naprawdę?
Opowiedz mi o Rebece. Jestem nią zafascynowana.
Podejrzane.
Co chcesz wiedzieć?
- Wszystko, co mnie pognębi. - Dobra.
- Jest ładniejsza bez makijażu. - No jasne.
Zaskakująco dobra z matmy.
Codziennie dzwoni do dziadków.
- Jest bardzo zabawna. - Poważnie?
- Nie pierdol. - Żartuję. Nie jest.
- Nie? - Nie.
Nie.
- Czuję, że do siebie wrócicie. - Tak?
Powinniście.
Zasługujesz na kogoś, kto dzwoni do dziadków. Chociaż czasem.
Mój Uber zaraz podjedzie.
Mój też.
Dziękuję. Cieszę się, że porozmawialiśmy.
Ja też.
Czy to nie dziwne, że ani razu się nie całowaliśmy?
Wiem, że jeszcze tego nie robiliśmy.
- Jeszcze? - Tak.
Mamy być przyjaciółmi.
A przyjaciele się nie całują, dlatego wiem, że tego nie robiliśmy.
A gdybyśmy pocałowali się tylko raz, na pożegnanie?
Daj lody.
Opuść torbę.
Czy to ma szansę się udać?
Tak...
Przepraszam.
Wszystko gra?
Przepraszam. Praca.
Rabin zawsze jest dostępny. Muszę odebrać.
Mój Uber i tak już czeka.
Dobrze.
- Idę. - Dobrze.
- Pa. - Pa.
Pa.
REBECCA – NIEODEBRANE ODDZWOŃ, PROSZĘ
Co się dzieje?
Napisy: Zofia Sław