OBSESJA
- Mamo. - Hej, skarbie.
Wiesz, gdzie jest tata?
Wszystko w porządku?
Jay?
Co się stało?
Jay?
Jay.
Jay!
O nie. Jay!
Pójdę po kogoś.
To narzeczona pana syna?
Mamo, proszę.
Proszę cię, przestań. Przestań!
Mamo, proszę. Przestań!
Przestań!
Tato.
To prawda?
Coś ty nam zrobił?
- Coś ty, kurwa, zrobił? - Przestań.
Przestań.
Zostaw nas.
Ingrid.
Zadzwonił do mnie.
Zadzwonił do mnie tuż przed.
Musiał wiedzieć, co zobaczy.
Tak mi przykro.
Wcale, kurwa, nie.
Co sobie myślałeś?
Że to jakaś miłość?
To nasz syn!
Zobacz, co mu odebrałeś.
I mnie!
Odebrałeś mi go!
Ingrid, nie! Przestań!
Proszę, przestań.
Odebrałeś mi syna!
Gdy poczułeś, że się zatraciłeś…
powinieneś był się zabić.
Mogłabym cię pochować i żyć dalej.
Twój syn całe życie próbował cię naśladować.
Ale najlepsze było w nim to, że nie był ani trochę podobny do ciebie.
Niemniej dziś z nami usiądziesz.
Dziękuję. Powiem kilka słów.
Śmierć jest niczym
Nie ma znaczenia
Wymknąłem się tylko Do sąsiedniego pokoju
Nic się nie stało
Wszystko pozostaje tak, jak było
Ja jestem mną, a ty jesteś tobą
I nasze dawne życie, które przeżyliśmy Tak czule razem, pozostaje niezmienione
Czym byliśmy dla siebie Tym nadal jesteśmy
Tak mi przykro.
Przeżyłam to samo.
Gdy Aston odebrał sobie życie.
Nie.
To był wypadek.
Mój syn się nie zabił.
To chyba jakieś pocieszenie.
Świadomość, że twoje dziecko chciało umrzeć,
jest najtrudniejsza.
Nigdy się z tym nie pogodziłam.
Byłeś z nim, prawda?
Widziałeś go?
Gdzie jest Anna?
Nie wiem.
Musiała
zostawić wiadomość.
Cokolwiek.
Oczywiście, że nie.
Niestety to dla niej typowe.
Co?
Uciekanie.
Czekasz na nią, prawda?
Widzę, jak bardzo nieistotna stałam się dla ciebie.
Będę czerpać z tego ogromną siłę.
Widzimy się po raz ostatni.
Rozumiem.
Idź już!
Anno.
Daj mi znać, że nic ci nie jest. Tylko o to proszę.
Potrzebuję cię.
Gdzie jesteś?
Anno!
Jestem umówiony z Peggy Graham.
- Piąte piętro. Ale muszę zadzwonić. - Dzięki, znajdę.
- Gdzie ona jest? - Nie może pan tu wchodzić.
- Gdzie Anna? - Co tu robisz? Odbiło ci?
Powiedz mi!
Proszę.
Na pewno chcesz już wracać do pracy?
Zrozumieją, jeśli potrzebujesz więcej czasu.
Czas niczego nie zmieni.
Muszę wrócić.
Anno.
Wszystko dobrze?
Tak.
Wiesz, że możesz tu zostać, ile chcesz.
Lubię, gdy tu jesteś.
Dziękuję.
Obiecaj mi, że to był ostatni raz.
Jak to?
Mogłaś mieć piękne życie z Jayem.
Co rozumiesz przez „ostatni raz”?
Tych biednych chłopców,
którzy się tak mocno w tobie zakochują.
Nie miał żadnych szans.
Tak jak twój brat.
Aston bardzo cię kochał.
Wiedziałaś?
Oczywiście.
Byliście nierozłączni.
Wiedziałaś i nic nie zrobiłaś.
Co mogłam zrobić?
Wyglądałaś na szczęśliwą.
A on był tobą oczarowany.
Byłam dzieckiem.
Nikt by nie wiedział, co zrobić w takiej sytuacji.
Powinnaś go była powstrzymać.
Powinnaś go powstrzymać, gdy przychodził w nocy do mojego pokoju!
Żałuję, że nie mogliśmy go powstrzymać,
ale był tak wystraszony i zagubiony…
To tak jak ja!
Nie!
Dokąd idziesz?
O nie. Nie zostawiaj mnie.
Potrzebuję cię.
Nie odchodź.
Nazywam się Anna.
David.
Miło cię poznać.
To…
dobrze się bawisz?
- Tu jesteś. - Hej, słonko.
- To jest Anna. Poznałem ją przy basenie. - Lynette.
Jak twój pokój?
My mamy widok na parking.
Rozważam skargę.
Mój jest śliczny.
To apartament dla nowożeńców.
To gdzie ten twój szczęściarz?
Nie ma go tu.
Zostawił cię samą w podróży poślubnej? Co z nim nie tak?
Nie żyje.
Co się stało?
Miałam romans z jego ojcem. Zobaczył nas i spadł ze schodów.
Spadł przeze mnie.
Czekaj.
Nie…
Zwolnij.
- Przestań! - Co?
- Przepraszam. - A ty dokąd?
- Zostaw mnie! - Mówię do ciebie.
Niczego nie ułatwiasz.
Musiałem przyjechać.
Wiem.
„Zdecyduj się i zrób to”.
Ojciec mi to zawsze powtarzał.
„Chcesz być chirurgiem?
Dobrze.
Trwaj przy tym.
Chcesz poślubić Ingrid?
Świetnie.
To dobry wybór”.
A potem poznałeś mnie.
Tak.
Pozwoliłem sobie na niepewność.
I patrz, co się stało.
Myślę, że…
nie oddzielimy tego, kim jesteśmy, od tego, co zrobiliśmy.
Ale…
to wszystko nie mogło być na marne.
Jay umarł przez nas.
Nie zmieniłbym tego, co było.
Nie żałujesz?
Jak mógłbym?
Wywołaliśmy tyle cierpienia.
Już tego nie zmienimy.
Bardzo cię przepraszam
za to, co się stało.
Ale żałuję, że się poznaliśmy.
Nie szukaj mnie więcej.
Gratuluję ślubu.
Jesteś w Londynie?
Okej.
Potrzebuję cię.
Spotkamy się w mieszkaniu?
Dziękuję.
William?
Tak.
Piękna klatka schodowa, czyż nie?
Rzadko zdarza się okazja, by kupić takie mieszkanie.
To dopiero co zostało wystawione.
Ma tylko jedną sypialnię, ale za to tak duży salon,
że wydaje się większe.
Nie mogę tak dłużej.
Nie mogę wrócić do mamy.
Nie musisz.
Musisz przestać się karać.
Chodź.
Pokażę panu sypialnię.
Piszę to, gdy zmierzasz do mnie przez noc.
Będę czekać cierpliwie,
myśląc o nadchodzących latach.
- W porządku? - Niedługo będę mężatką.
Nowy porządek ukształtuje resztę naszego życia.
Wszystko będzie inne.
Wszystko będzie takie samo.
Tak długo przyciągałam pewne siły, które kształtowały moje życie.
Pozwalałam im na to.
Czasem przedzierały się przeze mnie jak huragan.
A czasem po prostu przesuwały grunt pode mną,
przez co stałam w innym miejscu,
a ziemia pochłaniała coś lub kogoś.
Niemniej zawsze udawało mi się przetrwać.
Dlatego cokolwiek się między nami wydarzy, wiem, że ty także przetrwasz.
Bo tego się nauczyliśmy.
Będziesz mnie miał.
Bez końca.
Wszystko, zawsze.
To był naprawdę ciężki rok.
Właściwie nie tylko ten rok.
Zacząć od początku?
- Jak wolisz. - Dobrze.
Nigdy tego nie robiłam, więc nie znam zasad.
Zasady by ci pomogły?
Słucham?
Potrzebujesz zasad?
Przedziwne.
Napisy: Sylwia Szymańska