‪(คลั่ง)
‪- แม่ ‪- ไงจ๊ะลูก
‪แม่รู้ไหมว่าคืนนี้พ่ออยู่ไหน
‪ลูกโอเครึเปล่า
‪เจย์ ลูก
‪เป็นอะไรไป
‪เจย์
‪เจย์!
‪ไม่นะ เจย์!
‪ฉันไปเรียกคนให้
‪นั่นคู่หมั้นลูกชายคุณเหรอ
‪ขอละ แม่
‪อย่า ไม่เอาน่ะ หยุด หยุดสิ!
‪ขอร้อง แม่ หยุดเถอะ
‪หยุด!
‪พ่อ
‪จริงรึเปล่า
‪พ่อทำอะไรกับพวกเรา
‪- พ่อทำเชี่ยอะไรลงไป ‪- แซลลี่ หยุด
‪หยุดเลย
‪ออกไปก่อน
‪อินกริด
‪ลูกโทรมา
‪ลูกโทรหาฉัน ก่อนหน้านั้น
‪เขาต้องรู้แน่ว่าจะเจอกับอะไร
‪ผมเสียใจจริงๆ
‪ไม่ คุณแม่งไม่ได้สลดเลย
‪คิดว่านั่นมันอะไรกัน
‪ความรักแบบหนึ่งเหรอ
‪นั่นลูกเรานะ
‪ดูสิว่าคุณพรากอะไรไปจากลูก
‪และจากฉัน!
‪คุณพรากลูกไปจากฉัน!
‪อินกริด อย่านะ! หยุด!
‪ขอร้อง พอเถอะ!
‪คุณพรากลูกไปจากฉัน
‪ตอนที่รู้ตัวว่าคลั่งมันขนาดนั้น
‪คุณน่าจะฆ่าตัวตายไปเสีย
‪ต่อให้ต้องฝังคุณฉันก็ยังอยู่ต่อได้
‪ลูกชายคุณพยายามเลียนแบบคุณมาทั้งชีวิต ทั้งที่…
‪ทั้งที่ส่วนที่ดีที่สุดของเขาคือ ‪การไม่ใช่คนแบบเดียวกับคุณเลย
‪แต่วันนี้คุณจะต้องนั่งกับพวกเรา
‪ขอบคุณมากทุกท่าน ฉันจะพูดหน่อย
‪ความตายหาใช่เรื่องใหญ่
‪ไม่อาจนับได้
‪ฉันเพียงแต่ย้ายไป ณ อีกห้อง
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪ทุกสิ่งเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
‪ฉันเป็นฉัน และเธอเป็นเธอ
‪ชีวิตเดิมที่เราอยู่ร่วมกันด้วยรัก ‪ยังไม่แปดเปื้อน ไม่เปลี่ยนแปลง
‪ไม่ว่าเราเป็นอะไรต่อกัน เรายังคงเป็นดังนั้น
‪ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‪ฉันเคยอยู่ในจุดที่คุณอยู่ตอนนี้
‪ตอนที่แอสตันฆ่าตัวตาย
‪ไม่ใช่
‪นี่เป็นอุบัติเหตุ
‪ลูกผมไม่ได้ฆ่าตัวตาย
‪นั่นก็คงมีความหมายละมั้ง
‪การรู้แก่ใจว่าลูกเราอยากตาย
‪นั่นเป็นสิ่งที่ทำใจรับได้ยากที่สุด
‪ฉันไม่เคยทำใจได้เลย
‪คุณอยู่กับเขาใช่ไหมล่ะ
‪คุณเห็นเขาใช่ไหม
‪แอนนาอยู่ไหน
‪ฉันไม่รู้
‪แต่ว่า
‪แอนนาคงต้องทิ้งโน้ตไว้หรือ…
‪บอกอะไรบ้าง
‪ลูกฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก
‪แอนนาจะทำแบบนี้ต่างหาก
‪ทำอะไร
‪หนี
‪คุณรอผู้หญิงคนนั้นอยู่ใช่ไหม
‪ฉันรู้แล้วว่าฉันกลายเป็นส่วนเกินในชีวิตคุณ
‪ฉันจะใช้มันเป็นกำลังใจอย่างมากทีเดียว
‪นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเจอกันในชาตินี้
‪ผมเข้าใจ
‪ไปซะ ไปเสียที!
‪แอนนา
‪แค่บอกให้ผมรู้ว่าคุณโอเค ผมขอแค่นั้น
‪ผมต้องการคุณ
‪คุณหายไปไหน
‪แอนนา!
‪ผมนัดกับเพ็กกี้ แกรห์มไว้
‪- ชั้นห้าครับ ‪- ขอบคุณ
‪- ต้องโทรขึ้นไปก่อน ‪- ผมหาเองได้
‪- เพ็กกี้ อยู่ไหน ‪- คุณเดินเข้าไปเลยไม่ได้นะ
‪- แอนนาอยู่ไหน ‪- คุณมาทำอะไรที่นี่ บ้าไปแล้วเหรอ
‪บอกมา!
‪ขอร้อง
‪แน่ใจแล้วเหรอว่าควรรีบกลับไปทำงาน
‪ถ้าขอเวลาพักเพิ่ม เขาก็น่าจะเข้าใจ
‪พักไปก็ไม่ช่วยอะไร
‪หนูต้องกลับไปทำงาน
‪แอนนา
‪ลูกโอเคไหม
‪ค่ะ
‪ลูกอยู่ที่นี่ได้นานๆ เลยนะ
‪แม่ชอบให้ลูกอยู่ด้วย
‪ขอบใจจ้ะ
‪แค่สัญญาก่อนว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย
‪หมายความว่าไง
‪ลูกเกือบจะมีชีวิตที่ดีงามกับเจย์แล้วเชียว
‪"ครั้งสุดท้าย" หมายความว่าไง
‪พวกผู้ชายน่าสงสารที่…
‪หลงรักลูกหัวปักหัวปำ
‪เขาไม่มีทางเลือกเลยใช่ไหมล่ะ
‪พี่ชายของลูกก็เหมือนกัน
‪แอสตันรักลูกมาก
‪แม่รู้เหรอ
‪ก็ต้องรู้สิ
‪สองคนแยกกันไม่ขาด
‪แม่รู้ แต่กลับไม่ทำอะไรเลย
‪แม่จะทำอะไรได้
‪ดูแล้วเหมือนลูกมีความสุข
‪แล้วพี่ก็หลงเสน่ห์ลูก
‪หนูยังเด็กอยู่เลย
‪แม่ว่าเป็นใครก็ไม่รู้จะรับมือยังไงทั้งนั้น
‪แม่ควรจะห้ามพี่
‪ทุกคืนที่พี่เข้ามาในห้องหนู แม่น่าจะห้ามพี่
‪แม่ก็อยากให้เราห้ามเขาไว้ แต่…
‪พี่เขากลัวและสับสนมาก
‪หนูก็กลัว!
‪ไม่นะ
‪จะไปไหนน่ะ
‪อย่านะ อย่าทิ้งแม่
‪แม่ต้องการลูก
‪อย่าไปเลย
‪ฉันแอนนาค่ะ
‪เดวิดครับ
‪ยินดีที่รู้จัก
‪แล้ว…
‪มาพักร้อนสนุกรึเปล่า
‪- อยู่นี่เอง ‪- ไง ที่รัก
‪- นี่แอนนา เจอกันที่สระว่ายน้ำ ‪- ลินเนตต์ค่ะ
‪ห้องคุณเป็นยังไง
‪ห้องเราได้วิวที่จอดรถ
‪กำลังคิดว่าจะร้องเรียน
‪ห้องดีค่ะ
‪เป็นห้องฮันนีมูนสวีท
‪แล้วผู้โชคดีนายนั้นอยู่ไหนล่ะ
‪เขาไม่ได้อยู่ด้วย
‪ทิ้งให้คุณอยู่คนเดียวช่วงฮันนีมูนเนี่ยนะ ‪เขาเป็นอะไรของเขา
‪เขาตายไปแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันมีอะไรกับพ่อของคู่หมั้น ‪เขามาเจอเข้าก็เลยพลัดตกตึก
‪เขาพลัดตกลงมาเพราะฉัน
‪เดี๋ยว
‪แค่…
‪ช้าๆ หน่อย
‪- หยุด! ‪- อะไรล่ะ
‪- ขอโทษ ‪- คิดว่าจะไปไหน
‪- ถอยไป ‪- เฮ้ย นี่คุยกับแกอยู่
‪คุณไม่ช่วยให้ง่ายเลยนะ
‪ผมต้องมา
‪ฉันรู้
‪"ตัดสินใจแล้วลงมือทำไป"
‪พ่อเคยพูดคำนั้นกับผมมาตลอด
‪"อยากเป็นศัลยแพทย์เหรอ"
‪"ดี"
‪"ทำต่อไป"
‪"อยากแต่งงานกับอินกริดเหรอ"
‪"เยี่ยม"
‪"เป็นตัวเลือกที่ดี"
‪แล้วคุณก็มาเจอฉัน
‪ใช่
‪ผมเปิดใจรับความไม่แน่นอน
‪แล้วดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันไม่คิดว่า…
‪เราจะสามารถแยกตัวตนของเรา ‪จากสิ่งที่เราทำลงไปได้
‪แต่
‪เราจะปล่อยให้ทุกอย่างสูญเปล่าไปไม่ได้
‪เจย์ตายเพราะเรา
‪ผมก็ยังไม่อยากเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น
‪คุณไม่เสียใจเลยเหรอ
‪จะเสียใจได้ยังไง
‪เราทำให้คนเจ็บปวดกันเยอะมาก
‪แต่มันจบแล้ว
‪ฉันเสียใจจริงๆ
‪ในเรื่องที่เกิดขึ้น
‪แต่เราไม่น่าจะมาเจอกันแต่แรก
‪อย่าพยายามตามหาฉันอีก
‪ยินดีด้วยกับการแต่งงาน
‪กลับมาลอนดอนหรือยัง
‪โอเค
‪ฉันอยากเจอ
‪ไปเจอที่ห้องได้ไหม
‪ขอบคุณ
‪วิลเลียมใช่ไหมคะ
‪ครับ
‪บันไดนั่นสวยน่าดูเลยนะ
‪โอกาสจะซื้อห้องในตึกนี้หาได้ยากจริงๆ
‪ห้องนี้เพิ่งเข้าตลาดมา หนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ
‪แต่ห้องนั่งเล่นใหญ่มาก ‪รู้สึกว่ามันใหญ่กว่านั้นอีกใช่ไหมคะ
‪ฉันทนไม่ไหวแล้ว
‪ฉันกลับไปบ้านแม่ไม่ได้
‪ไม่ต้องไป
‪เธอต้องเลิกทำโทษตัวเอง
‪มาเถอะ
‪มาค่ะ ฉันจะพาเข้าไปดูห้องนอน
‪ขณะที่ฉันเขียนอยู่นี้ คุณกำลังฝ่าราตรีมาหาฉัน
‪ฉันจะเฝ้ารออย่างอดทน
‪คิดถึงวันเดือนปีข้างหน้า
‪- โอเครึเปล่า ‪- ในไม่ช้า ฉันจะแต่งงาน
‪ระเบียบวิถีใหม่จะปลุกปั้นชีวิตที่เหลือของเรา
‪ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
‪ทุกอย่างจะคงเดิม
‪นานเหลือเกินที่ฉันดึงดูดพลังชนิดหนึ่ง ‪ซึ่งปลุกปั้นชีวิตของฉัน
‪และฉันปล่อยให้มันทำไป
‪บางครั้ง มันก็โจมตีฉีกร่างฉันราวกับพายุ
‪ทว่าบางครั้ง มันแค่สั่นสะเทือนพื้นใต้เท้า
‪เพื่อให้ฉันไปหยัดยืนบนแผ่นดินอื่น
‪ขณะที่บางสิ่งหรือบางคนถูกสูบกลืน
‪แต่ฉันยังรอดมาได้เสมอ
‪ดังนั้นไม่ว่าระหว่างเราจะเป็นอย่างไร ‪ฉันรู้ว่าคุณก็อยู่รอดได้เช่นกัน
‪เพราะเราเรียนรู้มาให้ทำแบบนั้น
‪และคุณจะมีฉัน
‪ชั่วนิรันดร์
‪ทั้งตัวและหัวใจ ตลอดไป
‪ปีที่ผ่านมาสาหัสมาก
‪ที่จริงก็สาหัสมานานกว่านั้นอีก
‪ฉันควรเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นรึเปล่า
‪- ตรงนั้นหรือตรงไหนก็ได้ครับ ‪- อ้อ
‪ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ‪เลยไม่รู้กฎว่าต้องทำยังไง
‪แล้วถ้ามีกฎจะช่วยได้ไหม
‪ว่าไงนะคะ
‪คุณคิดว่าจำเป็นต้องมีกฎรึเปล่า
‪ประหลาดจริง
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม