"ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΤΕ ΟΤΙ ΟΛΑ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ".
ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ
Ώρα αιχμής.
Παντού τα ίδια.
Πρέπει να φτάσεις εκεί που πας όσο πιο γρήγορα μπορείς.
Στον πολυάσχολο κόσμο μας,
η φύση έχει εξοριστεί στις σκιές.
Αλλά εδώ, στο Νεπάλ, τα σοκάκια κάπου σταματούν.
Κι όταν αναγκαστείς να μπεις στις λεωφόρους,
ή θα κολλήσεις στην κίνηση
ή θα πας όπου θες εσύ.
Αυτός ο θρασύς πεζός κάνει ό,τι έκανε πάντα το είδος του.
Μετακινείται το βράδυ από αγρό σε αγρό.
Τι κι αν πλέον η σαβάνα έχει γίνει προάστιο;
Δεν θα τον σταματήσει αυτό.
Αντιμέτωπη με τον τρελό κόσμο μας,
η φύση παλεύει να τα βγάλει πέρα.
Και με αυτόν τον τρόπο, όλοι αυτοί οι αποφασιστικοί ρινόκεροι
υφαίνουν το δικό τους μικροσκοπικό νήμα στον τεράστιο ιστό της ζωής.
Ένα ζωντανό δίκτυο που εκτείνεται σε όλο τον κόσμο.
Συνδέει κάθε ζωντανό ον.
Και τώρα, για πρώτη φορά, θα αποκαλύψουμε το πώς.
Από τα πιο πυκνά δάση...
ως τους βαθύτερους ωκεανούς.
Από τους πιο άγριους αιθέρες...
ως τις πιο καυτές ερήμους.
Αυτό το κρυφό δίκτυο συνδέει τα θαύματα της ζωής
με τις ισχυρές δυνάμεις του πλανήτη μας...
διατηρώντας ολόκληρο τον κόσμο ζωντανό.
Κι όταν διαλύουμε αυτές τις ζωτικές συνδέσεις...
η φύση παλεύει.
Αυτή είναι η θαυμάσια, ανείπωτη ιστορία της πιο ισχυρής δύναμης στη Γη.
Της ίδιας της ζωής.
Μάθετε τα μυστικά της.
Θα ανακαλύψουμε τον δρόμο για ένα καλύτερο μέλλον για όλους...
στον αλληλοσυνδεόμενο έμβιο κόσμο μας.
ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΖΩΗ
ΤΟ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Βρίσκεις μια άκρη του νήματος του δικτύου της φύσης όπου κι κοιτάξεις.
Ακόμα και στον παγωμένο βορρά.
ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ Η ΚΕΪΤ ΜΠΛΑΝΣΕΤ
Αν και δεν το ξέρει,
αυτός ο νεογέννητος θηλυκός τάρανδος έχει ζωτικό ρόλο.
Αν καταφέρει να επιβιώσει αρκετά.
Ένας δυνατός δεσμός με τη μητέρα της βοηθάει.
Πρώτα, όμως, χρειάζεται το πιο σημαντικό εργαλείο επιβίωσης.
Τα πόδια της.
Είναι γεννημένη αθλήτρια.
Ταχύτητα, αντοχή, τα έχει όλα.
Ή θα τα έχει όταν σταθεί στα πόδια της.
Μέχρι τότε, το πιο ασφαλές μέρος για μια μαθητευόμενη σπρίντερ
είναι στα πόδια της μητέρας της.
Γιατί αετίσια μάτια παρακολουθούν
περιμένοντας να ξεστρατίσει.
Η μαμά την προσέχει τώρα.
Αλλά όσο πιο γρήγορα περπατήσει, τόσο καλύτερες πιθανότητες έχει.
Η μικρή θα βρει ασφάλεια στο κοπάδι.
Και στο σύνολό τους, αυτά τα ζώα έχουν αντίκτυπο
αισθητό πολύ πέρα από την Αρκτική.
Αλλά μόνο αν είναι σε επιφυλακή.
Λύκοι.
Στο ξέφωτο,
το κοπάδι εντοπίζει τον κίνδυνο και μπορεί να κάνει αυτό που ξέρει καλά.
Στα ανοιχτά, πιάνουν τελική ταχύτητα.
Αλλά ανάμεσα στα δέντρα, το βαθύ χιόνι τα επιβραδύνει.
Ευτυχώς, δυσχεραίνει πιο πολύ όσους έχουν κοντά πόδια.
Στο ξέφωτο βρίσκουν τα πατήματά τους.
Και το νευρικό κοπάδι μπορεί και πάλι να εντοπίσει τους διώκτες.
Η Αρκτική είναι ζόρικο μέρος
ακόμα και για δεινούς δρομείς.
Αλλά αυτός ο ατελείωτος χορός θηρευτών και θηραμάτων
συνδέεται τελικά με όλους μας.
Καθώς η μικρή και το κοπάδι της βόσκουν,
κορφολογούν,
βοηθώντας στο στρώσιμο του χιονιού.
Και καθώς μετακινούνται λόγω θηρευτών,
το έργο τους απλώνεται παντού.
Μαζί συμβάλλουν στη δημιουργία πυκνών στρωμάτων χιονιού,
μετατρέποντας τις λευκές κοιλάδες σε αχανή κοσμικά κάτοπτρα...
τα οποία ανακλούν ως και το 85% της θερμότητας του Ήλιου στην ατμόσφαιρα.
Πρέπει η Αρκτική να μείνει παγωμένη για να σταθεροποιηθεί το κλίμα μας,
για να γίνει ολόκληρος ο πλανήτης πιο φιλόξενος για όλους μας.
Κι αυτό το εκπληκτικό σύστημα ψύξης
συμβάλλει σε μια άλλη φυσική αλληλουχία...
που καταλήγει στα βάθη των ωκεανών μας.
Γιατί κοντά στην ακτή, η θάλασσα παγώνει.
Οι κρύσταλλοι πάγου αναδύονται,
εξωθώντας το πυκνότερο θαλασσινό νερό στον βυθό.
Το πιο ζεστό νερό της επιφάνειας θα πάρει τη θέση του.
Έτσι ξεκινά ένα τεράστιο κυκλοφορικό σύστημα.
Μια αντλία που οδηγεί τα θαλάσσια ρεύματα σε μια διαδρομή χιλιάδων ετών,
συνδέοντας κάθε ωκεανό στη Γη.
Όπου υπάρχουν ρεύματα,
υπάρχει ζωή.
Ιδίως στους τροπικούς κοραλλιογενείς υφάλους.
Το ένα τέταρτο των γνωστών θαλάσσιων ειδών ζει σε τέτοιους.
Κι ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι απ' αυτούς αντλούν τροφή,
τα προς το ζην και προστασία.
Ακόμα κι εδώ, στα ρεύματα γύρω από τον ύφαλο,
ισχύουν τα γνωστά...
για τους κυνηγούς και το θήραμα.
Το κόλπο είναι να νικάς τον ανταγωνισμό
με όποιον τρόπο μπορείς.
Αυτά τα αυγά σουπιάς τα έκρυψε η μητέρα τους στα βράχια.
Το πρόβλημα είναι ότι σύντομα γίνονται διαφανή.
Τα μικροσκοπικά έμβρυα πρέπει να μείνουν ακίνητα για να μην...
Πάντα κάποιο κινείται.
Μικρότερος κι από φιστίκι, αυτός ο ξεπεταγμένος νεαρός
έχει ήδη μαγευτεί από τον ύφαλο γύρω του.
Θα ζήσει μόνο έναν χρόνο,
κι είν' αποφασισμένος να μάθει όσα περισσότερα μπορεί,
το συντομότερο δυνατό.
Μα ο ενθουσιασμός του τραβάει την προσοχή.
Μια πεινασμένη γαρίδα μάντις, που κόβει το μάτι της.
Τα αυγά τα θέλει μελάτα.
Αλλά ο μικρός είναι ήδη ένα βήμα μπροστά.
Τώρα με βλέπεις.
Τώρα, όχι.
Αλλά αυτό το κόλπο δεν πιάνει με όλους.
Ο καρχαρίας επωμίδα αισθάνεται τον ηλεκτρισμό που εκπέμπει το φαΐ.
Και η καρδιά του μωρού χτυπάει σαν συναγερμός αυτοκινήτου.
Την τελευταία στιγμή, κάπως καταφέρνει...
να κλείσει τον γενικό.
Κρατάει την αναπνοή του και επιβραδύνει τις τρεις καρδιές του
για να εξαφανιστεί ξανά.
Αυτός ο πρόθυμος μαθητής χρειάζεται
έναν ενήλικα να του μάθει να πιάνει το φαΐ του.
Αρκεί αυτό για να σκάσει ο νέος κυνηγός.
Η αποφοίτηση από τη σχολή αυγών είναι η καλύτερη βάση.
Τώρα θα τρέφεται
με ό,τι του φέρνει το ρεύμα.
Μικροσκοπικά πλάσματα ακολουθούν την υδάτινη οδό
από τον έναν ύφαλο στον άλλο...
και φέρνουν νέα ζωή και νέα ελπίδα
για το μέλλον αυτών των υποθαλάσσιων θαυμάτων.
Από ένα μικρό ταρανδάκι που δίνει ζωή στον ωκεανό,
μέσω ενός υφάλου,
το δίκτυο των ωκεάνιων ρευμάτων συνδέει τους δύο πόλους
καθώς συνεχίζει ως την Ανταρκτική.
Το πολικό ψύχος ανεβάζει τον παλμό του ωκεανού...
στέλνοντας θαλασσινό νερό προς τα βόρεια...
όπου τα ισχυρότερα ρεύματα δίνουν ζωή...
σε μέρη που δεν θα περίμενε κανείς.
Κατά τη διάρκεια της ξηρασίας στην έρημο Καλαχάρι,
οι πάντες μάχονται με τη ζέστη.
Κι όμως, ακόμα κι εδώ
το δίκτυο της φύσης παρέχει ακριβώς αυτό που χρειάζεται η ζωή για να ανθίσει.
Επειδή, εκατοντάδες μίλια μακριά,
ένα ψυχρό ρεύμα του Ατλαντικού συναντά τον καυτό αέρα της ερήμου.
Πυκνή ομίχλη πέφτει στην ενδοχώρα.
Μαύρα σύννεφα υψώνονται πάνω από τα υψίπεδα,
όπου εκτελούν την αλχημεία της φύσης.
Κάθε κεραυνός είναι τόσο δυνατός...
που διασπά μόρια στον αέρα...
δημιουργώντας νιτρικά ιόντα,
ένα υγρό λίπασμα απαραίτητο για την ανάπτυξη κάθε φυτού στη Γη.
Αυτά τα θρεπτικά συστατικά πέφτουν και κυλούν νότια...
διασχίζοντας εκατοντάδες μίλια στη Ν. Αφρική...
μέχρι να χυθούν στο Δέλτα του Οκαβάνγκο...
μεταμορφώνοντας την άνυδρη Καλαχάρι σε μια από τις μεγαλύτερες οάσεις...
πυροδοτώντας μια έκρηξη νέας βλάστησης στην άλλοτε άγονη έρημο.
Η σύνδεση με έναν μακρινό ωκεανό παρέχει το νερό...
αλλά οι ντόπιοι πρέπει να φτιάξουν μια γειτονιά που τους ωφελεί όλους.
Βαρέων βαρών μηχανικοί ανοίγουν δρόμο μέσα στη βλάστηση...
δημιουργώντας δίκτυα καναλιών...
που συνδέουν νερόλακκους...
επιτρέποντας στα νερά να φτάσουν πιο μακριά.
Δεν χάνει κανείς.
Και γι' αυτήν τη φυγόπονη οικογένεια ιπποπόταμων...
είν' εποχή για πάρτι.
Πρόλαβαν το καλύτερο σημείο για μπάνιο στην περιοχή.
Αλλά ο μπαμπάς δεν χαλαρώνει.
Η διατήρηση αυτού του λάκκου και του χαρεμιού του
δεν θα είναι εύκολη.
Και τα δύο τα λιγουρεύονται νεαροί που θέλουν δική τους οικογένεια.
Για τον πατέρα,
αυτός ο παρείσακτος είναι σαν ένα τσιρότο σε τζακούζι.
Τον προειδοποιεί να φύγει.
Η μάχη με έναν αντίπαλο δύο τόνων θα ήταν εξουθενωτική.
Και θα μπορούσε να αποβεί μοιραία.
Αλλά αν ο κατεργάρης μπει στον λάκκο του,
ο μπαμπάς πρέπει να επιλέξει ή να χάσει την οικογένειά του...
ή να παλέψει.
Ίσως χρειαστεί να διώξει πολλούς ακόμα
πριν τελειώσει η σεζόν.
Αλλά, προς το παρόν, μπορεί να πανηγυρίσει τη νίκη του.
Ναι. Τα καταφέρνει ακόμα.
Όλο αυτό το γλέντι και οι καβγάδες παρατείνουν το πάρτι.
Ταράζουν τα νερά και δεν τα αφήνουν να βαλτώσουν.
Ακόμα κι όταν υποχωρούν τα νερά,
οι άλλοι αρχιτέκτονες τοπίου
είναι ήσυχοι ότι το νερό με γεύση ιπποπόταμου είναι πόσιμο.
Λίγους μήνες μετά,
τα πλούτη της πλημμύρας χάνονται.
Και οι μπουλντόζες ρίχνουν ό,τι φαγητό απέμεινε...
στο έδαφος.
Αλλά ακόμα κι αυτό το ισοπεδωτικό δείπνο
προκαλεί μια αλυσιδωτή αντίδραση
με απόηχο πολύ πέρα από την έρημο...
ανοίγοντας τον δρόμο για ένα άλλο φυσικό φαινόμενο.
Τη φωτιά.
Το νεκρό ξύλο πυροδοτεί πυρκαγιές που αναζωογονούν τη σαβάνα.
Και μέσα στις φλόγες, ένα νέο νήμα πλέκεται στον τεράστιο ιστό της ζωής...
με μια σύνδεση μεταξύ ηπείρων.
Όσο τα φρύγανα και το χώμα καίγονται,
μικροσκοπικά θρεπτικά συστατικά απελευθερώνονται από τη γη.
Υψώνονται με τον καπνό...
προς τα σύννεφα.
Ψηλά στην ατμόσφαιρα, νέφη φωσφόρου
διασχίζουν ρεύματα αέρα και κλιματικά συστήματα.
Λίπασμα που μεταφέρεται πάνω από τον Ατλαντικό...
στον ουρανό της Νότιας Αμερικής...
όπου πέφτει μαγικά με τη βροχή...
στο ακμαίο τροπικό δάσος του Αμαζονίου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μισός φώσφορος που φτάνει ως εδώ
προήλθε από πυρκαγιές στην Αφρική...
παρέχοντας μια διηπειρωτική σανίδα σωτηρίας
για τα τρία εκατομμύρια είδη που έχουν εδώ το σπίτι τους.
Παλιά θεωρούσαμε την απίστευτη ποικιλομορφία ζωής εδώ
μια απόρροια των πιέσεων του ανταγωνισμού.
Αλλά υπάρχει και μια πιο διακριτική και εξίσου ισχυρή δύναμη.
Η συνεργασία.
Πάνω από τα πάντα υψώνεται μια κομψή υψικάρηνος βερθολλετία.
Αναπτύσσεται εδώ πάνω από έναν αιώνα.
Με ύψος σχεδόν 150 μέτρα, είναι πυλώνας της υψηλής κοινωνίας.
Έφτασε στην κορυφή όντας εξπέρ στη δασική δικτύωση,
και οι επαφές της της προσφέρουν ό,τι χρειάζεται.
Τα κίτρινα άνθη της ξεχειλίζουν από νέκταρ και δείχνουν
ότι είναι έτοιμη να αναπαραχθεί.
Αλλά είναι λίγο δύσκολη.
Δέχεται μόνο VIP.
Εκλεκτούς επικονιαστές, που επισκέπτονται κι άλλες βερθολλετίες.
Τα άνθη της έχουν ένα προστατευτικό κάλυμμα.
Μόνο κάποιος με λίγο μεγαλύτερο εκτόπισμα θα μπορέσει να περάσει.
Παραδόξως, αυτό το δέντρο είναι τόσο καλά δικτυωμένο,
που μπορεί να αναθέσει την εύρεση αυτού του εκλεκτού πλάσματος
στην προσωπική του βοηθό.
Μια γειτονική ορχιδέα...
που προσπαθεί κι η ίδια να προσελκύσει επικονιαστή.
Το σαγηνευτικό άρωμά της είναι ακαταμάχητο
για όσους ξέρουν από αρώματα.
Αυτή η οφρύς η μελισσοφόρος είναι άριστη αρωματοποιός.
Προσπαθώντας να φτιάξει μια εμβληματική κολόνια,
θέλει οπωσδήποτε να προσθέσει αυτό το θεϊκό άρωμα στο μείγμα.
Μαζεύει απαλά τα καλύτερα αρωματικά έλαια με τα βουρτσάκια της...
και τα αναμειγνύει επιδέξια στα σακουλάκια της.
Το τέλειο παρασκεύασμα θα κάνει κάθε θαυμαστή να την ποθεί πιο πολύ.
Άρα πρέπει να είναι ακριβής.
Ίσως λίγο ακόμη.
Μα δεν θα βοηθήσει το δέντρο αυτή η αρωματισμένη τελειομανής...
αλλά αυτοί που προσελκύει.
Με τον αέρα του δάσους ποτισμένο σαγηνευτικά αρώματα,
μεγαλύτερες, πιο δυνατές θηλυκές μέλισσες σπεύδουν βουίζοντας.
Αυτά τα θηρία περίμενε η βερθολλετία να υποδεχτεί.
Οι θηλυκές μέλισσες μπορούν να ανοίξουν το κάλυμμα...
και να παραδώσουν τη γύρη για την αναπαραγωγή.
Η μαεστρία του δέντρου στη δασική δικτύωση απέδωσε.
Μα τον επόμενο χρόνο, τα εκλεκτά της άνθη θα έχουν μετατραπεί σε έναν καρπό...
ακόμα πιο αδιαπέραστο.
Ούτε με πτώση από τα 30 μέτρα...
δεν βγαίνουν οι σπόροι από το σκληρό κέλυφος.
Θέλει ειδικό στα χρηματοκιβώτια για ν' ανοίξει.
Αλλά αυτό το ευγενές δέντρο
έχει άκρες ακόμα και στον υπόκοσμο του δάσους.
Ύποπτος νούμερο ένα,
το ελαφροχέρικο αγκούτι.
Μόνο αυτό το τρωκτικό έχει τα κατάλληλα εργαλεία
για τη διάρρηξη.
Και όσο για το περιεχόμενο,
το θέλει όλο δικό του.
Ό,τι απομείνει, το κρύβει σε κρυψώνες σε όλο το δάσος.
Για να το φάει αργότερα.
Μα το κλεφτρόνι του δάσους έχει κρύψει τόσα...
που δεν γίνεται να τα θυμάται όλα.
Σ' αυτούς τους χαμένους σπόρους βασίζεται η βερθολλετία.
Ίσως μοιάζει απερισκεψία που εμπιστεύεται τη διαιώνισή της σ' αυτόν τον συρφετό.
Μα είναι το θαύμα του δικτύου της φύσης.
Αυτές οι περίεργες συνεργασίες έχουν αποτέλεσμα.
Και είναι τόσο αξιόπιστες,
που κάθε καρύδι Βραζιλίας μ' αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο γίνεται.
Αυτοί οι καρποί δημιουργούνται μόνο σε ένα υγιές, παρθένο τροπικό δάσος.
Και υπάρχει ένα συγκεκριμένο ζώο
που είναι απαραίτητο για την υγεία του δάσους.
Ένα πλάσμα που κυβερνά το βασίλειό του με ατσάλινη πυγμή, εμπνέοντας φόβο.
Καλά, θα το κάνει όταν σηκωθεί από το κρεβάτι.
Κλασικός έφηβος.
Αυτός ο νεαρός ιαγουάρος κατά βάση κοιμάται.
Σηκώνεται μόνο πού και πού για να τσιμπήσει κάτι.
Βρίσκει λιχουδιές στις κορυφές των δέντρων...
αλλά και κάτω από τη στάθμη του νερού.
Όμως, η απεριόριστη όρεξή του σπέρνει στο πέρασμά του
όχι τον θάνατο,
αλλά τη ζωή.
Χωρίς τέτοιες μεγάλες γάτες,
το μέρος θα ήταν πολύ διαφορετικό.
Λιγότεροι κυνηγοί θα οδηγούσαν σε υπερπληθυσμό των ζώων
που καταβροχθίζουν δενδρύλλια πριν ωριμάσουν.
Καθώς τα γέρικα δέντρα πεθαίνουν, λιγότερα νέα τα αντικαθιστούν.
Το φως του ήλιου εισέρχεται από κενά στο φύλλωμα.
Η υγρή βλάστηση στο ενδιάμεσο στεγνώνει,
και όσοι χρειάζονται υγρασία για να επιβιώσουν εξαφανίζονται.
Τα άνθη μαραίνονται.
Τα κολιμπρί λιμοκτονούν.
Όπου λείπουν οι μεγάλοι θηρευτές...
τα μυρμήγκια φυλλοκόπτες πολλαπλασιάζονται ραγδαία,
έτοιμα να ξεγυμνώσουν το δάσος φύλλο φύλλο.
Ένας κρίκος να λείψει,
όλο το δίκτυο αρχίζει να καταρρέει.
Μα όπου οι ιαγουάριοι κυνηγούν ακόμα, χάρη σ' αυτούς συντηρείται
ο πολύπλοκος ιστός του τροπικού δάσους.
Κι αυτός ο αχόρταγος έφηβος
θα επιχειρήσει κάτι που λίγοι κυνηγοί θα τολμούσαν.
Θα τα βάλει με άλλον κορυφαίο θηρευτή.
Ένα καϊμάν...
που έστησε ενέδρα στη λεία του.
Έναν αφελή ιαγουάρο τον έχει άνετα.
Το θέμα είναι ποιος θα επιτεθεί.
Εξασφάλισε φαγητό αρκετό ακόμα και για τον πιο αχόρταγο έφηβο.
Κάτι που θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Γιατί τα αποφάγια του θα ξεκινήσουν το δικό τους ταξίδι,
αποκαλύπτοντας ένα συναρπαστικό μυστικό
για το πώς πραγματικά λειτουργούν τα δάση παγκοσμίως.
Το κουφάρι που σαπίζει απελευθερώνει θρεπτικά συστατικά
που εισχωρούν στο έδαφος.
Και κάτω από τη γη κάτι περιμένει να τα υποδεχτεί.
Μια μικροσκοπική ίνα απορροφά τα συστατικά
και τα μεταφέρει κάτω από τα δέντρα.
Αυτή είναι μόνο μία ίνα από ένα τεράστιο δίκτυο ζωής.
Τον μυκηλιακό ιστό των αποικιών μανιταριών,
που απλώνεται κάτω από όλο το τροπικό δάσος.
Οι μικροσκοπικοί ακροδέκτες τους συνδέονται με ρίζες
και προσφέρουν θρεπτικά συστατικά
με αντάλλαγμα μερίδιο από την τροφή του δέντρου.
Μα δεν είναι μόνο μια εμπορική συναλλαγή.
Σε κάποια δάση, υπόγεια δίκτυα ενώνουν τα δέντρα
σε έναν ενιαίο πανδασικό ιστό.
Ένα έξυπνο σύστημα που επιτρέπει την εκατέρωθεν ροή τροφής και νερού
από τους ισχυρούς στους αδύναμους.
Ακόμα και άλλων ειδών.
Ένα δενδρύλλιο που του λείπει φως
μπορεί να γαλουχηθεί από τους ψηλότερους γείτονές του.
Τα δέντρα ίσως χρησιμοποιούν το δίκτυο και για να επικοινωνούν.
Ένας συλλογικός νους που προειδοποιεί για ασθένειες ή επιθέσεις,
ώστε όλοι να είναι προετοιμασμένοι.
Η κλίμακα των μυκητιακών δικτύων του πλανήτη είναι εκπληκτική.
Αν τα απλώναμε, θα έφταναν πέρα από το ηλιακό μας σύστημα,
μέχρι το μέσο του Γαλαξία.
Αλλά εδώ στη Γη, συνεργάζονται με τα δέντρα
για να φυλακίσουν τα τρία τέταρτα του επίγειου άνθρακα κάτω από το έδαφος.
Αυτή η συκιά είναι εκατοντάδων ετών.
Ένα μητρικό δέντρο.
Πολλά δενδρύλλια μεγάλωσαν στη σκιά της.
Αλλά τώρα είναι στα τελευταία της.
Το μυκητιακό δίκτυο ίσως της επιτρέψει μια τελευταία ανιδιοτελή πράξη.
Να χαρίσει τα τελευταία πολύτιμα συστατικά στο κοινωνικό σύνολο.
Η τελευταία επιθυμία μιας γιαγιάς να προσφέρει στην οικογένειά της.
Ένα άλλο δέντρο θα πάρει τη θέση της και θα αναλάβει τον ρόλο της.
Χάρη στα θαύματα του πανδασικού ιστού.
Όλο και περισσότεροι επιστήμονες βλέπουν πλέον τα δάση
ως μια ενιαία, διασυνδεδεμένη οντότητα...
όπου τα φυτά, τα ζώα και οι μύκητες λειτουργούν μαζί...
ως μια συνεργατική, αυτοσυντηρούμενη κοινότητα.
Η επιτομή του εκπληκτικού δικτύου της φύσης.
Υπό το πρίσμα των πρόσφατων ανακαλύψεων,
θα μπορούσαμε να εικάσουμε
ότι όλος ο πλανήτης λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο.
Αλληλοσυνδεόμενες ζωές.
Από τον γρήγορο τάρανδο ως τον θριαμβευτή ιπποπόταμο.
Κάθε πράξη έχει τις συνέπειες της.
Από τον παλμό του ωκεανού μέχρι τη γόνιμη καταιγίδα.
Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όλη η φύση συνδέεται με κάθε ζωή.
Κι ας μην είναι στον δρόμο μας.
Οι συνδέσεις της ζωής απλώνονται σε κάθε γωνιά της γης.
Αλλά το δίκτυο της φύσης πρέπει να κινείται διαρκώς,
να χορεύει στους ρυθμούς του πλανήτη μας
και να αντιδρά στο πέρασμα του χρόνου.
Σε έναν αειμετάβλητο κόσμο,
πάντα προκύπτουν ευκαιρίες.
Αλλά ο συγχρονισμός είναι το παν.
Υποτιτλισμός: Αγγελική Πανοτάρα