นักล่าผู้หิวโหย
พร้อมสายตาที่จับจ้องรางวัล
แต่ไม่ว่ามันจะพยายามแค่ไหน มันก็ยังเร็วไม่พอ
ราวกับแมลงปอสามารถเห็นมัน เข้ามาแบบสโลว์โมชั่น
บางทีมันอาจเห็นก็ได้
อาหารของแมลงปอมีขนาดเล็กและว่องไว
แต่ไม่เหมือนกับกบ
การจู่โจมเก้าในสิบครั้ง
มันได้อาหาร
เพราะระบบประมวลผลภาพของมัน ทํางานเร็วกว่าของพวกเราถึงห้าเท่า
และดึงเวลาช้าลงได้อย่างมีประสิทธิภาพ
กบไม่ยอมหยุดพยายาม
เกือบแล้ว
แต่ไม่สําเร็จ
แมลงปอไม่ได้แค่คอยจับตาดู นักแอบตามแบบสโลว์โมชั่น
มันต้องปกป้องเขตแดนของตัวเองจากคู่แข่งด้วย
ด้วยสายตาที่เฝ้ามองดูท้องฟ้า
โอกาสน้อยที่มันจะสอดแนมสิ่งที่ซ่อนตัวอยู่ด้านล่าง
กบอาจไม่ได้เคลื่อนไหว เร็วสายฟ้าแลบเหมือนแมลงปอ
แต่ครั้งนี้มันอยู่ถูกจังหวะ
สัมผัสด้านจังหวะเวลาเป็นสิ่งสําคัญอย่างยิ่ง ต่อการอยู่รอดตลอดเครือข่ายชีวิตของเรา
ธรรมชาติจะทํางานได้ดีที่สุด เมื่อมันผสานไปพร้อมจังหวะของโลก
เพื่อให้ได้ประโยชน์สูงสุด ชีวิตต้องกะจังหวะโอกาสให้สมบูรณ์แบบ
บางครั้งมีหน่วยเป็นมิลลิวินาที
บางครั้งก็ยาวเป็นพันปี
(โลกที่เราอยู่)
(จังหวะของชีวิต)
(บรรยายโดยเคท แบลนเชตต์)
บ่ายแก่ๆ ในทะเลทรายคาลาฮารี
สิงโตตัวเมียมีปากท้องที่หิวโหยที่ต้องป้อนอาหาร
ลูกที่กําลังโตต้องการเนื้อสดๆ ทุกสองวัน
มีอาหารเต็มไปหมด
แต่เป้าหมายส่วนใหญ่มีความเร็วกว่ามัน
ไล่พวกมันไปรอบๆ ภายใต้แสงแดดจัด
ตัวมันจะร้อนจัดเกินไปอย่างรวดเร็ว
มันต้องเข้าไปใกล้พอที่จะซุ่มโจมตี
ยากที่จะซุ่มโจมตีเหยื่อตอนกลางวันแสกๆ
เหยื่อของมันเตรียมพร้อมจับตาการเคลื่อนไหว
และเมื่อที่ซ่อนของมันถูกเปิดเผย
มันก็จะเป็นภัยน้อยลง
แต่มันยังไม่ได้ทุ่มแรงเต็มที่
เพราะมันรู้ว่าสถานการณ์กําลังจะเปลี่ยน
เมื่อตะวันลับขอบฟ้า โอกาสก็เปลี่ยนไปเข้าข้างแม่สิงโต
มันเป็นที่สังเกตได้ยากขึ้น
เกิดอาการร้อนจัดเกินไปน้อยลง
และการมองกลางคืนของมันก็เริ่มทํางาน
ฝูงควาย
หนักมากกว่ามันถึงห้าเท่า
ยักษ์หุ้มเกราะเหล่านี้เป็นเป้าหมายที่อันตราย
แต่ถ้าฝูงควายมองไม่เห็นมัน มันก็จะได้เปรียบ
มันเล็งลูกวัว
อ่อนแอกว่าเสี่ยงน้อยกว่า
ในช่วงพลบค่ํา มันทําเหมือนไม่ต้องใช้ความพยายาม
มันได้ใช้ประโยชน์จากช่วงพลบค่ําแล้ว
และคืนนี้ลูกๆ ของมันก็ได้กินอาหาร
พระอาทิตย์ต้องตกที่ไหนสักแห่งบนโลกเสมอ
ก่อให้เกิดจังหวะเปลี่ยนโชคชะตาที่ไม่รู้จบ
แต่โลกที่หมุนตลอดเวลาของเรา ให้มากกว่าแค่กลางวันและกลางคืน
เพราะพลังของดวงอาทิตย์
ไม่ได้เป็นพลังแค่ชนิดเดียว ที่มีอิทธิพลเหนือสิ่งมีชีวิตบนโลก
ดวงจันทร์กําหนดเส้นทางของมันเอง ผ่านท้องฟ้ายามค่ําคืน
ดึงดูดมหาสมุทรของเรา ให้กลายเป็นเพลงวอลทซ์แห่งสายน้ํา
และสัตว์ทะเลก็ต้องเต้นตามจังหวะของมัน
ตอนเหนือของออสเตรเลีย น้ําลดลงแล้ว
ใต้ป่าชายเลน โลกใหม่ก็ปรากฏขึ้น
บ้านของปูก้ามดาบก้ามเหลือง
มันใช้ชีวิตอยู่ระหว่างช่วงเวลาน้ําขึ้น
ดังนั้นมันจึงมีตารางเวลาที่แน่น
ได้เวลากินอาหารให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทําได้...
ในขณะที่เพื่อนบ้านตัวเมียของมัน กินเร็วกว่าถึงสองเท่า
ก้ามดาบสีเหลืองของมันอาจทําให้กินช้าไปหน่อย
เมื่อพระจันทร์ได้เวลาที่เหมาะสม
ก็จะเป็นเวลาของมัน
กระแสน้ําเปลี่ยนและมันก็กลับเข้าโพรง
วัฏจักรซ้ําแล้วซ้ําเล่า
แต่เมื่อเดือนผ่านไป แรงดึงดูดของดวงจันทร์ ที่มีต่อมหาสมุทรก็ลดลง
กระแสน้ําแต่ละครั้งจะท่วมชายหาดน้อยลง
จนท้ายที่สุด มีเพียงไม่กี่วัน
ที่โพรงของมันก็จะไม่โดนท่วมเลย
ตอนนี้มันได้พื้นที่ที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งบนชายหาด
และตัวผู้อีกตัวก็อยากเข้ามา
ก้ามเหลืองพร้อมแล้ว
ในการแข่งดัน
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกมันเท่าไหร่
แต่พอเป็นเรื่องการหนีบ
แชมป์ของเราก็มีก้ามที่ได้เปรียบ
ไปหาโพรงของตัวเองซะ
แต่เวลาและกระแสน้ําไม่เคยรอปู
มันต้องหาคู่
แต่งหล่ออย่างรวดเร็ว มันก็พร้อมแล้วที่จะอวดก้ามแห่งชัยชนะ
แต่ทิศทางไหนล่ะ
ชายหาดเต็มไปด้วยปู
และมันก็ประเมินไม่เก่งเท่าไหร่
ตัวเมียนั้นล่ะ
มันไม่ใช่สเปค...
ของตัวเมีย
ได้เวลาทวงคืนศักดิ์ศรีแล้ว
ตัวเมียตัวนี้น่าจะใช่กว่า
แต่ตอนนี้มันมีคู่แข่งจากทุกทิศทาง
มันพยายามล่อตัวเมียด้วยการโบก
แต่ทุกๆ ตัวรู้เคล็ดลับนี้
แล้วถ้าสูงขึ้นไปอีกหน่อยล่ะ
ตัวอื่นๆ ก็ทําเหมือนกัน
ตัวแล้วตัวเล่า
มันกลายเป็นปาร์ตี้ริมหาดไปซะแล้ว
แล้วตัวเมียจะเลือกยังไง
ในที่สุดมันก็เลือกก้ามที่ดีที่สุดบนชายหาด
และทันเวลาพอดี
มันผนึกตัวเมียไว้ในโพรงก่อนที่กระแสน้ําจะขึ้น
ตัวเมียจะปล่อยตัวอ่อน ในคืนพระจันทร์เต็มดวงครั้งถัดไป
ตอนที่กระแสน้ําลงแรงที่สุด จะพัดพาพวกมันออกทะเลไปไกล
มีผู้โชคดีไม่กี่ตัวที่จะรอด
ที่เหลือจะกลายเป็นแหล่งอาหารในมหาสมุทร
เชื่อมโยงเครือข่ายแห่งชีวิต เข้ากับจังหวะที่ไม่มีที่สิ้นสุดของดวงจันทร์
แต่โลกของเราก็มีวัฏจักรอีกรูปแบบ ที่สร้างเครือข่ายของธรรมชาติในแบบที่ช้ากว่า
แต่อาจลึกซึ้งยิ่งกว่า
การหมุนเวียนของฤดูกาล
ชีพจรประจําปีที่ชีวิตต้องปรับตัวตาม
ด้วยสัดส่วนเวลาของโลกที่นานขึ้น การเดิมพันก็ยิ่งสูงขึ้น
เพราะเมื่อมีโอกาสแค่ปีละครั้ง
เราจะต้องกอบโกยมันไว้ในขณะที่ยังทําได้
บนทุ่งทุนดราของนอร์เวย์
มีนักรบเฒ่าคอยเฝ้าดูแลฝูง
ตัวเมียจะพร้อมผสมพันธุ์ในอีกไม่กี่สัปดาห์
โอกาสเดียวที่มันจะได้เป็นพ่อของลูกวัวในปีหน้า
ตัวผู้ตัวอื่นๆ ก็อยากได้ส่วนแบ่งสิทธิ์ด้วย
ดังนั้นทุกๆ ปี
วัวมัสค์ตัวนี้จะต้องเจอประเพณีแข่งขัน เพื่อรักษามงกุฎเอาไว้
คู่แข่ง
การท้าประลองกับราชาเริ่มขึ้นแล้ว
มันทําท่าข่มขวัญ
มันเป็นกลวิธีเก่าๆ ที่เอาไว้ข่มคู่ต่อสู้
แต่ผู้ท้าชิงก็ไม่ถอย
พวกมันเดินขนานกัน โดยหวังว่าขนาดของมันจะทําให้อีกฝ่ายกลัว
แต่ไม่ใช่ครั้งนี้
ถุงลมใต้เกราะบนเขาของมัน ทําหน้าที่ลดแรงกระแทก
ที่รุนแรงพอๆ กับอุบัติเหตุรถชน
ราชาเป็นนักรบที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน
มันอาศัยทางลาด เพื่อใช้ประโยชน์สูงสุดจากน้ําหนักตัวของมัน
มันพยายามขวิดคู่ต่อสู้ เลยเสียตําแหน่งพื้นที่ด้านบน
แต่ก็ไม่นาน
ครั้งนี้ประสบการณ์เป็นฝ่ายชนะ
จะมีการประลองเพิ่มขึ้นอีกหลายครั้ง ในการแข่งขันประจําปีนี้
มันต้องชนะให้ได้ทุกครั้งเท่านั้น
ถึงจะรักษาตําแหน่งต่อไปอีกปีเอาไว้ได้
ตอนนี้ทั่วทั้งซีกโลกเหนือ ฤดูหนาวใกล้เข้ามาแล้ว
ในฤดูกาลที่โหดร้ายที่สุด
ทุกชีวิตต้องอดทนรอ
ทรัพยากรต่างๆ ถูกแช่แข็ง
อุณหภูมิลดลง
และชีวิตก็ถูกหยุดการเคลื่อนไหว
สิ่งเดียวที่แน่นอนของฤดูหนาวก็คือ เมื่อถึงเวลา มันก็จะสิ้นสุดลง
การเดินทางรอบดวงอาทิตย์ประจําปีของโลก
ทําให้ซีกโลกเหนือ ได้รับแสงแดดส่องโดยตรงอีกครั้ง
กลางวันที่ยาวขึ้นคืนกลับมา
และฤดูหนาวก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ
นี่คือฤดูกาลที่ชีวิตได้สร้างตัวมันเอง
ทั้งหมดขับเคลื่อนด้วย ความอบอุ่นที่เพิ่มขึ้นของดวงอาทิตย์
กล้าไม้จะแข่งกันชิงพื้นที่ภายใต้แสงแดดจัด
แต่ละต้นก็มีกลยุทธ์ของตัวเองเพื่อชนะต้นอื่น
ใบไม้ผลิและบานออก
แต่ละใบเป็นเหมือนแผงโซลาร์ธรรมชาติ ที่กักเก็บพลังงานแสงอาทิตย์
ดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์ แล้วเปลี่ยนเป็นอาหารเพื่อการเจริญเติบโต
พรรณพืชมากมายมีชีวิตขึ้นมา
จนเหมือนโลกได้สูดหายใจเข้าไปลึกๆ
ระดับคาร์บอนไดออกไซด์ลดลงอย่างมาก
ช่วยสร้างความสมดุล ให้ชั้นบรรยากาศที่เราทุกคนต้องพึ่งพา
ฤดูกาลที่เปลี่ยนไป ทําให้สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนอพยพขึ้นเหนือ
เมื่อเครือข่ายของธรรมชาติฟื้นคืนชีพ
นกหลายพันล้านตัว แห่ไปที่แหล่งเพาะพันธุ์ที่ห่างไกล
ยักษ์แห่งมหาสมุทร เดินทางเป็นพันๆ ไมล์เพื่อหาอาหาร...
ในขณะที่ฝูงสัตว์ขนาดใหญ่ โลดแล่นไปทั่วภูมิประเทศที่ตื่นขึ้น
เพื่อให้ประสบความสําเร็จ การเดินทาง ที่กล้าหาญทั้งหมดนี้ต้องมีกําหนดเวลาที่แม่นยํา
แม้แต่การเดินทางของผู้อพยพขนาดเล็กที่สุดก็ตาม
เมื่อหิมะสุดท้ายละลายในป่าลึก
แอ่งน้ําก็ปรากฏขึ้น
ในอีกไม่กี่สัปดาห์ พวกมันจะแห้งสนิทในความร้อน
ถึงตอนนั้น สิ่งมีชีวิตหนึ่ง ก็ตื่นจากการหลับใหลในฤดูหนาว
การนับถอยหลังได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ซาลาแมนเดอร์ตัวนี้ต้องไปถึงแอ่งน้ํา และผสมพันธุ์ให้เสร็จสิ้น
ก่อนที่น้ําจะเหือดหายไป
ฝนแรกของฤดูใบไม้ผลิ...
คือเสียงปืนปล่อยตัวการแข่งขันของชีวิตมัน
ในความเร็วแบบซาลาแมนเดอร์...
มันกําลังวิ่ง
บรรพบุรุษของมันก็ใช้เส้นทางเดียวกันผ่านป่า
แต่ยุคสมัยเปลี่ยนไปจากครั้งแรก ที่พวกมันเดินบนโลก
ในไม่กี่ชั่วโมง มันก็ใกล้ถึงเส้นชัย
แอ่งน้ําที่ชีวิตของมันได้เริ่มต้นขึ้น
ตอนนี้มันต้องหาคู่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทําได้
ซาลาแมนเดอร์ตัวอื่นๆ ก็รีบมาที่แอ่งน้ํานี้เหมือนกัน
และพวกมันก็อาจมีเคล็ดลับ ที่ช่วยในการออกเดตด่วน
ในเงามืดของป่า ส่วนใหญ่จะเป็นแสงสีฟ้าที่จะส่องผ่านได้
การมองเห็นของพวกมัน จะไวเป็นพิเศษในช่วงพลบค่ํา
และใต้แสงสีฟ้านี้ ร่างกายของพวกมันก็เริ่มเรืองแสง
นักวิทยาศาสตร์เพิ่งค้นพบปรากฏการณ์นี้
เป็นไปได้ไหมที่สิ่งนี้ช่วย ให้เผ่าพันธุ์ของพวกมันหาคู่ได้
ตอนนี้มันสามารถวางไข่ที่ปฏิสนธิได้แล้ว
แต่เวลากําลังทํางานแข่งกับรุ่นต่อไปแล้ว
พวกมันจะต้องฟักออกมา และมีพัฒนาการที่ครบถ้วน...
ก่อนที่แอ่งน้ําจะหายไป
และมันก็เริ่มหดตัวแล้ว
ชีวิตของซาลาแมนเดอร์ลายจุดทุกตัวต้องรีบ เพราะนาฬิกาแห่งฤดูกาลเดินอย่างรวดเร็ว
เช่นเดียวกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ อีกจํานวนนับไม่ถ้วน
ชีวิตของพวกมันผูกติดอยู่กับ จังหวะของโลก ดวงจันทร์ และดวงอาทิตย์
แต่สิ่งมีชีวิตลึกลับบางชนิด ที่เต้นรําตามจังหวะของตัวเอง
โดยไม่ได้ใช้เวลาเป็นฤดูกาล แต่ใช้เวลาเป็นทศวรรษ
ภายในต้นเมเปิล น้ําหล่อเลี้ยงไหลเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงที่แล้ว
เป็นการเริ่มต้นการเติบโตครั้งใหม่
แต่ลึกลงไปใต้ดิน มีสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งใช้จังหวะนี้
เพื่อนับฤดูกาลที่ผ่านไป
จักจั่นสหรัฐฯ
มันกินน้ําหล่อเลี้ยงหวานๆ ของต้นไม้เป็นอาหาร
ดังนั้นเมื่อมันตื่นขึ้นมาในทุกๆ ฤดูใบไม้ผลิ มันจึงรู้ได้ว่าผ่านไปอีกหนึ่งปีแล้ว
มันอยู่ในโพรงใต้ดินเมื่อ 17 ปีที่แล้ว
ตอนนี้มันขุดอุโมงค์ขึ้นมาบนดิน
พร้อมสําหรับช่วงเวลาที่มันรอคอย
ขณะที่ความมืดปกคลุมป่าในรัฐอินดีแอนา
สิ่งต่างๆ กําลังจะแปลกไป
เหนือพื้นดิน มันอ่อนแอ
แต่มันกําหนดจังหวะ ปรากฏตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ
มีหลายตัวดีกว่ามีตัวเดียว
จักจั่นหลายพันล้านตัว ประสานวงจรชีวิต 17 ปีของพวกมันเข้าด้วยกัน
พวกมันลุกขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงเหมือนฝูงซอมบี้
ขึ้นจากพื้นดินอย่างปลอดภัย
พวกมันก็เริ่มต้นการฟื้นคืนชีพขั้นตอนต่อไป
การเปลี่ยนแปลงอันน่าขนลุกสู่ตัวเต็มวัย
นับเป็นครั้งแรกในรอบ 17 ปี
ที่ยามเช้ามีจักจั่นร้องประสานกัน มันดังพอๆ กับเสียงเลื่อยไฟฟ้า
เพื่อนบ้านแทบไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
ครั้งสุดท้ายที่แมลงพวกนี้โผล่ขึ้นมา ก็นานก่อนที่พวกมันจะเกิดด้วยซ้ํา
มันคงจะเป็นเรื่องน่าสยอง ถ้ามันไม่ได้อร่อยขนาดนี้
อีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า งานเลี้ยงนี้จะนําอาหารมาให้ทุกคน
แต่ด้วยจํานวนที่มากกว่าล้านตัว ในพื้นที่แค่สองไร่ครึ่ง
นักกินก็ไม่ได้ทําให้อาหารบุฟเฟต์ลดลงแม้แต่น้อย
ผู้ฟื้นคืนชีพก็สามารถบรรลุจุดประสงค์ได้ในที่สุด
พวกมันผสมพันธุ์กันและตัวเมียก็วางไข่
มันคือการแสดงฉากสุดท้าย
ภายในไม่กี่สัปดาห์ ก็เหลือเพียงแค่คราบจักจั่น
ปุ๋ยปริมาณมหาศาล
นําชีวิตกลับคืนสู่เครือข่ายใต้ดินของธรรมชาติ
ทําไมต้อง 17 ปี
เราก็ยังไม่รู้จริงๆ
แต่รูปแบบนี้มีวิวัฒนาการลึกลงไปในอดีต
เมื่อวงจรชีวิตที่ยาวนานอาจช่วยให้รอด จากสภาพอากาศหนาวเย็นที่บ่อยกว่านี้
เนื่องจากโลกของเรามีจังหวะของภูมิอากาศ
ที่กินเวลานับหมื่นปี
เกินกว่าสิ่งมีชีวิตใด จะสามารถสัมผัสรับรู้เรื่องเวลาได้
แต่การเปลี่ยนแปลงที่ช้าที่สุด อาจส่งผลกับชีวิตอย่างลึกซึ้งที่สุด
ไม่ว่าจะดีขึ้นหรือแย่ลง
ทะเลทรายซาฮารา ซึ่งมีขนาดพอๆ กับสหรัฐอเมริกา
และเป็นหนึ่งในสภาพแวดล้อม ที่โหดร้ายที่สุดในโลก
ถ้าไม่ปรับตัวเข้ากับความร้อน ก็จะไม่มีทางรอด
กิ้งก่าอะกาม่าที่ว่องไวตัวนี้...
ตัวเล็กพอที่จะหาที่พักพิงได้
และผิวหนังที่เป็นเกล็ดของมัน กักเก็บความชื้นที่จําเป็นไว้
แต่ถึงยังไงมันก็ต้องกินน้ําบ้าง
โชคดีสําหรับมันที่พื้นที่เวิ้งว้างทุรกันดารขนาดนี้
ก็ยังมีน้ํา
โอเอซิสมหัศจรรย์ สําหรับนักเดินทางในทะเลทรายที่เหนื่อยล้า
แต่มันอาจไม่ต้อนรับแขกเหมือนที่เห็น
น่าเหลือเชื่อที่แอ่งน้ํานี้เต็มไปด้วยจระเข้...
กลางทะเลทราย
ห่างจากแหล่งน้ําที่ใกล้ที่สุดหลายร้อยกิโลเมตร
ขณะที่ญาติห่างๆ ของพวกมัน ว่ายผ่านหนองน้ําเขียวชอุ่ม
จระเข้พวกนี้ติดอยู่ที่นี่
สําหรับพวกมัน นี่ไม่ใช่โอเอซิส
แต่เป็นคุก...
ที่นักโทษทุกตัวต้องต่อสู้เพื่อตัวเอง
เป็นการแข่งขันกันอันดุเดือด เพื่อทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว
เหยี่ยวผึ้งอพยพแวะพักเพื่อกินน้ํา...
และลงน้ําเพื่อคลายร้อน
มันไม่พอให้ทุกตัวได้กิน
ถ้าพวกมันอยู่ที่นี่ พวกมันอาจอดตาย
แต่ถ้าพวกมันออกไปหาอิสรภาพ...
มันเป็นเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะโลกรอบตัวพวกมันหดตัวลง
แต่แท้จริงแล้วที่พวกมันอยู่ที่นี่ ก็เป็นสัญญาณของจังหวะที่นับได้เป็นพันปี
เพราะมันไม่ได้เป็นแบบนี้ตลอด
เมื่อไม่กี่พันปีก่อน ทะเลทรายแห่งนี้ เคยเขียวขจีและอุดมสมบูรณ์
จระเข้ว่ายไปตามแม่น้ําไหล
เนื่องจากโลกที่หมุนตลอดเวลาของเรา มีการส่ายตัวมานาน
ซึ่งเกิดขึ้นซ้ําแล้วซ้ําตลอดนับพันปี
ทําให้ซีกโลกขยับใกล้ดวงอาทิตย์มากขึ้น แล้วจากนั้นก็ขยับห่างอออกไป
ทําให้สภาพอากาศของเราเปลี่ยนไปด้วย
บนเส้นทางปัจจุบัน มรสุมแอฟริกาตะวันตกมีกําลังอ่อนลง
และฝนก็หยุดตกในทะเลทรายซาฮารา
ภายในเวลาเพียงไม่กี่ร้อยปี หนองน้ําอันเขียวชอุ่มของจระเข้
ก็กลายเป็นทะเลทรายที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
แม้ในปัจจุบันสภาพอากาศจะร้อนระอุ...
แต่ก็ยังคงหลงเหลือเสียงสะท้อน ของอดีตที่สูญหายไปนาน
ทุกๆ ปี จะมีวันฝนตกอันล้ําค่าแค่ไม่กี่วัน
ฤดูฝนที่สั้นที่สุดนี้ พาให้เราได้เดินทางย้อนเวลากลับไป...
เพื่อดูว่าชีวิตที่นี่ เมื่อ 10,000 ปีก่อนเป็นอย่างไร...
บนซาฮาราสีเขียว
ถ้าเหล่านักโทษยังสามารถตั้งมั่น ไปอีก 10,000 ปีหรือนานกว่านั้นได้
โลกถึงจะหมุนควงครบรอบ
น้ําก็จะไหลอีกครั้ง
ปลดปล่อยลูกหลานที่อยู่ห่างไกล เพื่อทวงคืนแม่น้ําที่สูญหายไปนาน
จังหวะที่ช้าที่สุดในโลกของเราค่อยๆ คืบคลาน
จนแทบมองไม่เห็น
แต่ถ้าจังหวะเหล่านี้ถูกขัด ด้วยสิ่งที่เล็กที่สุดที่เพิ่มขึ้นแม้เพียงเล็กน้อย
เราก็จะเริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงต่างๆ ต่อหน้าต่อตาเรา
ฤดูใบไม้ร่วงในเทือกเขาแคสเคดของออริกอน
กระต่ายตัวนี้พยายามอยู่ให้ไกลจากปัญหา
ด้วยเหตุผลที่ดี
กระต่ายแทบไม่ได้แก่ตาย
เหยี่ยวนกเขานักล่าจะมองเห็นทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว
กระต่ายขี้ขลาดก็เลยหยุดนิ่ง
แทบไม่หายใจด้วยซ้ํา
ซ่อนตัวอยู่ในที่แจ้ง
เหยี่ยวบินผ่านไป
และกระต่ายก็ได้หายใจด้วยความโล่งอก
แต่บ้านของมันกําลังจะเปลี่ยนไปจนจําไม่ได้
ถ้าวิธีที่ดีที่สุดในการมีชีวิตอยู่คือการพรางตัว
เราจะรับมืออย่างไรเมื่อโลกเปลี่ยนสีกะทันหัน
เราก็เปลี่ยนเหมือนกัน
เมื่อฤดูหนาวสั้นลง มันเปลี่ยนตัวเองจากสีน้ําตาลเป็นสีขาว
การเปลี่ยนชุดที่แสนทึ่ง
สิ่งที่มันต้องทําอีกครั้งก็คือหยุดนิ่ง
และราวกับเวทมนตร์
มันก็หายตัวได้
แต่ตอนนี้มีภัยคุกคามใหม่
การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่มนุษย์กระทํา
แปลว่าบางวันในฤดูหนาวจะอุ่นขึ้นผิดฤดูกาล
และหิมะที่เคยปกคลุมอาจหายไปในชั่วข้ามคืน
การเปลี่ยนสีของมันไม่ได้เกิดจากอุณหภูมิ แต่เกิดจากระยะเวลาของวัน
และวันที่อากาศอบอุ่นก็ยังสั้นอยู่
และตอนนี้มันไม่สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมรอบตัว
และเป็นเป้าง่ายๆ
ได้เวลาใช้แผนบี
ความเร็ว
มันหนีเหยี่ยวได้แล้ว
แต่พอสะดุดตาขนาดนี้ การซ่อนตัวก็ไม่ใช่ทางออก
ครั้งต่อไปมันอาจไม่โชคดีขนาดนี้
กระต่ายที่ดูไม่เข้าพวกมีโอกาสถูกจับไปสูงกว่า
และตอนนี้พวกมันก็ไม่กลมกลืนบ่อยขึ้น
เผ่าพันธุ์ของมันยังคงมีอนาคต ในโลกที่กําลังเปลี่ยนแปลงนี้
กระต่ายป่าสโนว์ชูตัวนี้ ปรับตัวให้เป็นสีน้ําตาลตลอดทั้งปี
ชีวิตของมันเลยง่ายขึ้นเมื่อหิมะบนพื้นบางลง
อนาคตของเผ่าพันธุ์พวกมัน อาจขึ้นอยู่กับกระต่ายแบบนี้มากกว่า
ธรรมชาติจะทํางานได้ดีที่สุดเมื่อชีวิตก้าวไป พร้อมกับจังหวะต่างๆ มากมายของโลก
แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้ากิจกรรมของมนุษย์ มาขัดขวางจังหวะ
ขณะที่โลกรอบตัวเราเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน
ธรรมชาติจะสามารถรอดพ้น...
พายุที่กําลังมาถึงได้หรือไม่
คําบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล