Een puntig doolhof van rotsen en ijs...
...waar de temperatuur tot 40 graden onder nul zakt...
...en genadeloze sneeuwstormen tien meter sneeuw dumpen.
De winter in de Rocky Mountains is niet voor doetjes.
Maar één dier...
...is voor deze uitdaging gebouwd.
Verraderlijke hellingen voor ons...
...zijn voor deze veelvraat een speeltuin.
Z'n dikke vacht stoot sneeuw af als een winterjas.
Z'n klauwen zetten zich vast als klimijzers.
Hij werkt zich door de guurste winters...
...door zorgeloos z'n jas te schudden.
Maar alleen zijn in de bergen heeft ook nadelen.
Er zijn weinig andere dieren.
En voor een hongerige vleeseter is dat een uitdaging.
Hij legt wel 30 kilometer per dag af...
...op zoek naar een maaltijd boven...
...en onder de sneeuw.
Maar hij moet ook de lucht gadeslaan.
Want de toppen daarboven vormen een dodelijke bedreiging.
Na maanden van hevige sneeuwval staat de berg op het punt z'n lading te lossen.
Een stortvloed van bevroren geweld.
Ruim 85.000 kubieke meter sneeuw en ijs...
...dondert van de toppen...
...met snelheden tot 160 kilometer per uur.
Voor vrijwel elk dier dat op z'n pad komt, is de brullende sneeuw...
...het geluid van de dood zelf.
Maar voor deze fortuinlijke veelvraat is het een etensbel.
Hij volgt een geur...
...en gaat aan de slag.
Een lawine is pech voor een onfortuinlijke berggeit...
...maar een hongerige veelvraat rekent hierop.
Een ramp voor sommigen...
...is de redding voor hem.
Want het leven heeft niet alleen de zachte kant van onze planeet nodig.
Het rekent ook op zijn woede.
De verwoestendste krachten...
VERTELD DOOR CATE BLANCHETT
...brengen onze planeet ook tot leven.
Vulkanen zijn grote vernietigers.
Maar ze geven ook enorme hoeveelheden stoom af.
Zo veel zelfs dat onze oceanen nu gevuld zijn met water...
...dat ooit in de aardkern vastzat.
Als hun lava afkoelt, ontstaat er nieuw land.
En vulkanische eilanden zijn heel waardevol.
Deze afgelegen archipels doen de oceaanstromingen kolken...
...en halen voedselrijk water naar boven...
...wat voor een explosie van leven zorgt.
Zowel boven...
...als onder de golven.
Vulkanische eilanden vormen oases van leven in de oceaan...
...voor wie ze weet te vinden.
Deze jonge hamerhaai is op haar eerste reis.
Ze legt honderden kilometers af, van de kust...
...de onmetelijke Stille Oceaan in.
Ze weet misschien niet waar ze heen gaat.
Maar ze heeft een gids.
Haar vreemde snuit zit vol met receptoren...
...die het magnetische karakter van de vulkanische zeebodem detecteren.
Afgekoelde lava wijst haar de weg door de oceaan.
Ze volgt gewoon haar neus...
...en laat haar instinct leiden.
Cocos Island...
...de toppen van een oude vulkaan...
...die 3700 meter boven de oceaanbodem uitsteken.
En haar zintuigen vangen het op...
...als een magnetisch baken in de wildernis.
Na een reis van 500 kilometer heeft ze een pitstop verdiend.
Ze heeft één specifieke Cocos-bewoner op het oog.
Maar de haai verkent het buffet niet.
Ze serveert de snacks.
Na haar eerste oceaanreis zit ze onder de parasieten.
Koraalvlinders halen ze eraf en maken haar geïnfecteerde littekens schoon.
Hun geknabbel is als een minimassage.
Het houdt haar rustig en zij voeden zich en helpen haar genezen.
En dat is mooi op tijd...
...want dit vulkanische wonderland is niet alleen een kuuroord voor haaien.
Deze ontmoetingsplaats trekt meer reizigers aan.
Een school van honderden haaien zwemt in het rond.
Wetenschappers vermoeden dat dit een zomerbal voor hamerhaaien is...
...waar ze ontspannen...
...gezellig doen...
...en, als ze geluk hebben, een partner vinden.
Aangezien deze debutante meedanst...
...kan hier een nieuwe reis beginnen...
...naar het moederschap.
Een reis mogelijk gemaakt door vulkanische sporen onder water...
...die al miljoenen jaren in de maak zijn.
In onze oceanen vinden nog steeds gewelddadige natuurfenomenen plaats.
De energie van de zon brandt het felst in de tropen...
...waar veel warmte wordt opgenomen door de oceaan.
Maar deze opwarmende zeeën hebben een uitlaatklep.
Ze verplaatsen hun energie naar de lucht en werken hun overtollige warmte weg...
...door de meest verwoestende stormen op aarde te voeden.
Orkanen.
Dit groeiende monster...
...zal het leven veranderen van iedereen die op z'n pad komt.
In een park in Miami...
...bakent een van Amerika's meest territoriale dieren...
...z'n terrein af.
De anolis.
Een stoere knaap.
Met push-ups laat hij z'n kracht zien.
Zo waarschuwt hij rivalen van zijn boom af te blijven.
Dus hij krijgt meer eten...
...en meer vrouwtjes.
Maar niet iedereen snapt het.
Een indringer...
...wil de boom van de stoere knaap.
Heeft hij de moves om in te dringen?
Niet slecht.
De stoere knaap moet laten zien wie de baas is.
Kijk.
Het ultieme krachtvertoon van de hagedis.
Maar dat kan ik ook.
Er is maar één oplossing.
Maar terwijl ze vechten...
...komt de megastorm dichterbij.
Ze vluchten de boomtoppen in...
...om aan de overstroming te ontkomen.
Als de storm aan land komt...
...klampen anolissen zich vast aan hoge takken.
Verliezen ze hun grip...
...dan verliezen ze alles.
De toekomst van de stoere knaap hangt aan een vingernagel.
Z'n rivaal heeft het ook lastig.
De kampioen heeft zich kunnen vasthouden en behoudt z'n territorium.
In deze strijd...
...overleven enkel de sterksten.
Maar het is een broze overwinning.
Door de klimaatverandering worden orkanen nu heviger...
...en komen ze vaker voor.
Onder invloed van die groeiende woede verandert het lijf van deze hagedissen.
Opvallend is dat ze in slechts een paar generaties...
...grotere teenkussentjes hebben ontwikkeld om ze meer grip te geven.
Wat een warmer klimaat voor hen zal betekenen, weten we nog niet.
Maar we weten wel dat het ons weer nog extremer maakt.
Sommige plekken verdrinken, andere verschroeien.
Groeiende woestijnen veranderen het aanzien van hele continenten.
Alle leven moet zich aanpassen...
...of sterven.
West-Afrika, ten zuiden van de Sahara.
Het natte seizoen is grillig en onvoorspelbaar geworden.
Dagmaxima van 43 graden...
...veranderen dit doornige struikgewas in een openluchtoven.
Natuurbranden teisteren het landschap...
...en laten zwarte skeletten achter.
Maar één groep geeft z'n oude leefgebied niet op.
Deze baby groeit snel.
Ze heeft dus altijd honger.
En als iemand hier voedsel kan vinden, dan is het haar slimme familie wel.
Er is een trucje om de zaden uit een wollige kapokvrucht te halen...
...ook al zijn die nogal droog.
Om hier te overleven moet ze haar grote brein gebruiken.
Ze leert van het voorbeeld van anderen.
Dat is veelbelovend.
Maar ze werkt nog aan de basics.
Dankzij overgeleverde kennis en vaardigheden...
...houden deze doordouwers het vol, zelfs in dit uitgedroogde landschap.
Maar het enige wat ze niet kunnen missen, is veilig drinkwater.
En de belangrijkste les is waar je dat kunt vinden.
De rivierbedding is kurkdroog.
Ze weten dan wel waar het beste fruit groeit...
...maar zelfs haar familie kan geen water uit de grond toveren.
Maar oma zwerft al 40 droge seizoenen op deze vlaktes rond.
Als iemand weet waarheen, is zij het wel.
En de familie volgt haar.
Hun leefgebied droogt uit.
Door habitatverlies en stroperij is hun aantal...
...in 30 jaar tijd met 80 procent gedaald.
Vandaag moeten overlevenden slimmer en flexibeler zijn dan ooit.
Oma leidt de troep naar een poel waar ze altijd terechtkon.
Maar zelfs deze betrouwbare oase is opgedroogd tot een stilstaande plas.
Het water is ondrinkbaar.
Oma graaft een kuil aan de rand van de plas.
Die begint vol te lopen.
Water, gezuiverd door het zand.
De anderen graven ook.
Oma's wijsheid heeft hen gered.
En de baby heeft weer een belangrijke les geleerd voor haar toekomst.
Als dit deel van Afrika uitdroogt...
...heeft dat gevolgen voor het leven ver daarbuiten.
Zelfs aan de andere kant van de planeet.
Als woestijnen uitbreiden...
...pompen ze steeds meer stof en zand in de atmosfeer...
...waar winden op grote hoogte...
...het in weersystemen over de hele wereld meevoeren.
In de richting van de polen valt het op gletsjers en ijskappen.
Hun glans verdwijnt...
...ze absorberen meer zonnestraling...
...en verwarmen hun ijzige omgeving.
's Werelds grootste landroofdier...
...heeft in de zomer langs de kustlijn naar voedsel gezocht.
Nu verandert het seizoen.
Hij controleert het zee-ijs.
Hij kan alleen bij de zeehonden als het hard genoeg vriest om hem te dragen.
Maar deze herfst is warm.
En het zee-ijs is laat.
En hij is niet de enige die op jacht wil gaan.
Honderden ijsberen verzamelen op de noordkust van Canada...
...wachtend op de vorst.
Voor een nieuwsgierige puber...
...is dit een onweerstaanbare kans om zijn kracht te testen.
Beide zwaargewichten van 500 kilo kunnen een fatale klap uitdelen...
...als ze echt vechten.
Sparren doodt de tijd.
Maar de honger blijft.
Er is nog maar één plek waar hij iets te eten kan vinden.
Hij keert de zee de rug toe en gaat de andere kant op.
Landinwaarts.
Naar het bos.
Wie weet wat hij hier vindt.
Wolven.
Roedeljagers.
Ze heersen over de noordelijke bossen.
Elke dag zwerven ze door hun gebied van 2500 vierkante kilometer...
...op zoek naar voedsel...
...en indringers.
Wolven en ijsberen kruisen elkaar meestal niet.
Maar tegenwoordig ontmoeten ze elkaar vaker.
Eén wolf is geen partij voor een beer.
Maar de roedel komt dichterbij.
Wie is nu de beste?
Ben je een maaltijd...
...of een bedreiging?
Er zijn makkelijker dingen te vinden.
Door stand te houden wint deze onverschrokken beer de slag.
Omdat het zee-ijs op zich laat wachten...
...moeten ijsberen zich aanpassen aan een vreemde, nieuwe wereld.
Zijn gok op wolvengebied heeft dit keer vruchten afgeworpen.
Een elandenkarkas.
Daar heeft hij genoeg aan tot de zee weer bevriest.
Maar niet alle wezens kunnen hun snel veranderende wereld bijhouden.
De klimaatverandering creëert steeds extremere omstandigheden...
...en verbreekt fundamentele verbindingen in de levenswebben.
En ze veroorzaakt ravage...
...op manieren die je niet zou verwachten.
Diep in het hart van het Sierra Nevada-bos...
...wordt deze pijnboom belegerd.
Zijn vijand...
...een pijnboomkever.
Deze kleine moordenaar zoekt een zwakke plek...
...om een gat te boren en haar eieren te leggen.
Als het haar lukt...
...vernietigen haar hongerige larven de boom van binnenuit.
Maar dit is niet zomaar een boom.
Het is een gevechtsklaar fort.
Achter de barricades stromen verborgen toevoerlijnen.
Elke dag pompt hij 450 liter regenwater van de wortels naar de kruin.
En dat water voedt een andere verdedigingslinie.
Hars.
Dat stroomt naar het gat...
...en weert de indringer af.
Blijven boren zit haar in het DNA en een beetje vocht houdt haar niet tegen.
Maar het hars...
...heeft nog een truc.
Als het opdroogt...
...wordt het hard.
Zelfs de meest vastberaden kevers...
...houdt het tegen.
Maar de bomen kunnen zich niet altijd zo goed verdedigen.
Het klimaat verandert...
...en weerpatronen van de Stille Oceaan schuiven op naar het noorden.
Stormen die ooit de Californische bossen geselden...
...treffen nu de Canadese kust.
In de afgelopen jaren kregen deze bomen amper twee derde van de normale regenval.
Zonder voldoende water stroomt hun hars niet...
...en dan slaat de machtsbalans in het voordeel van de kevers om.
Ze breken de verdediging.
Hun larven boren zich door de toevoerlijnen van de boom...
...en snijden het levensbelangrijke water af.
Het laatste verzet van de boom.
Met een stille schreeuw...
...sterft het bos.
Er is maar één vonk nodig.
400.000 hectare die maandenlang bij 2000 graden brandt.
Op sommige plaatsen is meer dan 80 procent van de dode bomen die deze branden voeden...
...gele den, gedood door kevers.
Maar ook al kleuren bosbranden de hemel boven San Francisco oranje...
...toch hebben de bomen een sprankje hoop.
Ze beginnen aan een langzame uittocht noordwaarts...
...sommige met een snelheid van 'n halve kilometer per 3 jaar.
Dennenbomen groeien nu op breedtegraden waar het ooit te koud was om te overleven.
De opschuivende boomgrens...
...biedt ook kansen voor andere wezens...
...met mogelijk verrassende gevolgen voor ons allemaal.
Dit stel onverschrokken bevers volgt de opmars van de bomen...
...en trekt verder noordwaarts dan andere bevers ooit zijn geweest.
Tot aan de toendra in Alaska.
Deze nieuwe omgeving heeft nu alles wat ze nodig hebben om aan de slag te gaan.
Ze moeten een gloednieuw hol en een nieuwe dam bouwen.
Met hun tanden...
...en poten.
Over een paar maanden...
...zullen deze graslanden in de koude greep van de poolwinter zijn.
Om te overleven in het verre noorden moeten ze hun dam zorgvuldig bouwen.
Te veel water tegenhouden kan hun burcht onder water zetten.
Te weinig en hun vijver bevriest, waardoor ze erin vast komen te zitten.
Het is een delicaat evenwicht tussen precisietechniek en verwoed knagen.
Alleen de elementen zullen bepalen of het goed is.
Winter.
Heeft hun hol het gehaald?
Of hebben ze hun eigen ijsgraf gebouwd?
Het is ze gelukt.
Een perfect zelfgebouwd huis.
Geschikt voor een nieuwe grens.
Pas als de lente aanbreekt, zien we dat hun dam nog een effect heeft gehad.
Onze bevers hebben hun vijver in een meer veranderd.
Dat absorbeert de lentezon en verwarmt de bevroren grond eronder.
Als de grond ontdooit...
...stroomt er meer water en kunnen er meer bomen wortel schieten.
Een goudader van bouwmateriaal...
...voor meer bevers uit het zuiden...
...die het maagdelijke land veranderen in een bruisende grensgemeenschap.
Maar deze ontluikende utopie is niet helemaal wat ze lijkt.
Alaska's bevroren moerasland heeft een duister geheim.
Als het ontdooit...
...komt er methaan vrij.
Een broeikasgas dat ons klimaat uit balans kan brengen.
Het houdt tot 80 keer meer warmte vast in onze atmosfeer dan CO2...
...en versnelt de dooi van ondergronds ijs.
Daardoor kan er nog meer methaan vrijkomen...
...in een vicieuze cirkel van immer stijgende temperaturen.
Negentig procent van de overtollige warmte...
...vloeit terug naar onze oceanen...
...wat meer orkanen veroorzaakt...
...en op sommige plaatsen iets nog veel verraderlijkers.
Op de poten van een verlaten booreiland...
...kan een kleine poliep zich perfect vasthechten.
Vanaf z'n toplocatie...
...zoekt hij nieuwe plekken...
...om een kloon achter te laten.
In een opwarmende oceaan duurt het niet lang...
...voor één poliep een leger klonen op de been kan brengen.
Maar dat is nog maar de eerste stap in hun gestage expansie.
Na een paar weken beginnen de klonen te transformeren.
Ze verliezen hun tentakels en hun lichamen worden torentjes.
Elke kloon wordt een productielijn.
Een lopende band met baby's.
In een warme, overbeviste oceaan zijn minder roofdieren...
...en kunnen recordaantallen van deze baby's overleven.
Al na een paar weken zijn ze volwassen.
Ze worden kwallen.
Zonder schelp of skelet houden ze stand...
...ook al maakt een veranderend klimaat onze oceanen steeds zuurder.
De ultieme overlevenden van de planeet.
En deze simpele, geleiachtige wezens zullen nog meer poliepen produceren.
Elk met de kracht om z'n eigen klonenleger op de been te brengen, miljoenen sterk.
Onze veranderende oceanen zijn nu getuige...
...van wat sommige wetenschappers 'de opkomst van het slijm' noemen.
Zeeën van gelei.
Massa's knaagdieren.
Zwermen insecten.
Allemaal waarschuwingen dat het netwerk van de natuur z'n breekpunt nadert.
We beginnen allemaal de domino-effecten te voelen.
Maar er zijn nog manieren...
...om onze zieke planeet weer gezond te maken.
We delen ons leefgebied met bijzondere soorten.
Hun strijd om hun familie te voeden...
...hun kinderen te redden...
...en hun habitat te beschermen...
...kan het netwerk van de natuur helpen herstellen.
De krachtigste genezers van onze wereld.
Zij hebben onze toekomst in handen.
Ondertiteld door: Mireille Van Overmeiren