เขาวงกตขรุขระของหินและน้ําแข็ง...
ที่ที่อุณหภูมิลดฮวบตํากว่า 40 องศาเซลเซียส
และพายุหิมะที่รุนแรงก็ทิ้งหิมะไว้สูงถึงเก้าเมตร
ฤดูหนาวบนเทือกเขาร็อกกี้ ไม่เหมาะกับคนใจเสาะ
แต่สําหรับสิ่งมีชีวิตชนิดนึง
มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับมือความท้าทาย
ที่ที่เราเห็นว่าเป็นเนินอันตราย
วูล์ฟเวอรีนตัวนี้เห็นมันเป็นสนามเด็กเล่น
ขนหนาๆ ของมันช่วยสลัดหิมะ เหมือนเสื้อแจ็กเก็ตฤดูหนาว
กรงเล็บของมันเจาะเข้าไป เหมือนตะขอของนักปีนเขา
มันไถลผ่านฤดูหนาวที่โหดที่สุด...
ด้วยการสะบัดเสื้อคลุมของมันสบายๆ
แต่ความสันโดษบนภูเขาก็มีข้อเสีย
มีสัตว์อื่นๆ อีกไม่กี่ชนิดที่อยู่แถวนี้
และสําหรับนักกินเนื้อสัตว์ที่หิวโหย ก็ถือว่าเป็นความท้าทาย
มันตามรอยได้ถึง 32 กิโลเมตรในหนึ่งวัน
เพื่อหาอาหารทั้งบน...
และใต้หิมะ
แต่มันก็ต้องมองดูท้องฟ้าด้วย
เพราะยอดเขาข้างบนถือเป็นภัยคุกคามร้ายแรง
หลังจากหิมะตกหนักมาหลายเดือน ภูเขาก็จวนจะปลดปล่อย
ความรุนแรงเยือกแข็งที่ไหลทะลัก
หิมะและน้ําแข็งมากกว่า 85,000 ลูกบาศเมตร...
ถล่มลงมาจากยอดเขา...
ที่ความเร็วแตะ 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
สําหรับสิ่งมีชีวิตใดๆ ที่ขวางทางมัน
เสียงคํารามของหิมะ...
ก็คือเสียงแห่งความตายนั่นเอง
แต่สําหรับวูล์ฟเวอรีนผู้โชคดีตัวนี้ มันเป็นเสียงกระดิ่งมื้อค่ํา
มันจับกลิ่น
และเริ่มทํางาน
หิมะถล่มอาจเป็นข่าวร้าย สําหรับแพะภูเขาผู้โชคร้าย
แต่มันเป็นสิ่งที่วูล์ฟเวอรีนผู้หิวโหยคาดหวังไว้
ภัยพิบัติสําหรับบางตัว...
คือทางรอดของมัน
เพราะชีวิตไม่ได้ต้องการ แค่ด้านที่อ่อนโยนของโลก
มันยังพึ่งพาความโกรธของโลกอีกด้วย
(โลกที่เราอยู่)
(จุดแตกหัก)
พลังทําลายล้างที่ร้ายแรงที่สุดในโลก...
(บรรยายโดยเคท แบลนเชตต์)
คือพลังเดียวกับที่ทําให้โลกของเรามีชีวิต
ภูเขาไฟคือผู้ทําลายล้างที่ยิ่งใหญ่
แต่พวกมันก็ปล่อยไอน้ําจํานวนมหาศาลออกมาด้วย
มากเสียจนตอนนี้มหาสมุทรของเราเต็มไปด้วยน้ํา
ที่ครั้งหนึ่งเคยเก็บกักเอาไว้อยู่ภายในโลก
ลาวาเย็นตัวเพื่อสร้างผืนดินใหม่
ไม่มีที่ใดล้ําค่าไปกว่าเกาะภูเขาไฟ
หมู่เกาะห่างไกลเหล่านี้ กวนกระแสน้ําในมหาสมุทร
ดึงน้ําที่อุดมด้วยสารอาหารจากทะเลลึก
ก่อให้เกิดการปะทุของชีวิต
ทั้งข้างบน...
และใต้คลื่น
หมู่เกาะภูเขาไฟก่อตัว เป็นโอเอซิสแห่งชีวิตในมหาสมุทร...
สําหรับผู้ที่รู้ว่าจะหามันเจอได้ที่ไหน
ฉลามหัวค้อนวัยรุ่นตัวนี้กําลังออกเดินทางครั้งแรก
ว่ายไปหลายร้อยกิโลเมตร จากแหล่งอนุบาลบริเวณชายฝั่ง
สู่มหาสมุทรแปซิฟิกอันกว้างใหญ่
มันอาจไม่รู้ว่ากําลังมุ่งหน้าไปไหน
แต่มันมีไกด์
จมูกที่แปลกประหลาดของมัน มีหนวดที่เป็นตัวรับสัญญาณ
ที่ตรวจจับคลื่นแม่เหล็ก ที่เป็นเอกลักษณ์ของทะเลภูเขาไฟได้
ลาวาที่เย็นตัวแล้วคือป้ายบอกทาง ให้มันว่ายข้ามมหาสมุทร
มันเพียงแค่ว่ายตามจมูก
และให้สัญชาตญาณนําทาง
เกาะโคโคส
ยอดมันภูเขาไฟโบราณ ที่สูงถึง 3.65 กิโลเมตรจากพื้นมหาสมุทร
และสําหรับประสาทสัมผัสของมัน
มันสว่างวาบเหมือนสัญญาณไฟกะพริบ ในธรรมชาติที่กว้างใหญ่
หลังเดินทาง 483 กิโลเมตร มันก็สมควรได้แวะพัก
มันจึงหมายตาไปที่สัตว์มีถิ่นที่อยู่ในโคโคสชนิดหนึ่ง
แต่ฉลามไม่ได้มองหาอาหารบุฟเฟต์
มันกําลังเสิร์ฟของกินเล่น
การเดินทางในมหาสมุทรครั้งแรกของมัน ทําให้มันเต็มไปด้วยปรสิต
ฝูงปลาผีเสื้อแทะพวกมันออก และทําความสะอาดแผลที่ติดเชื้อของมัน
การแทะของพวกมันก็เหมือนการนวดนิดๆ หน่อยๆ
ทําให้มันสงบตอนฝูงปลากินอาหาร และช่วยรักษาให้มัน
เป็นงานบริการเป็นครั้งคราว
เพราะดินแดนมหัศจรรย์แห่งภูเขาไฟแห่งนี้ ไม่ได้เป็นแค่สปาฉลามเท่านั้น
นักท่องเที่ยวตัวอื่นๆ ก็ถูกดึงดูด ให้มาที่นัดพบสุดพิเศษแห่งนี้
เกิดเป็นฝูงปลานับร้อยที่ว่ายวนอยู่
นักวิทยาศาสตร์สันนิษฐานว่าการรวมตัวครั้งนี้ เหมือนกับงานบอลฤดูร้อนของฉลามหัวค้อน...
ที่ที่พวกมันผ่อนคลาย
เข้าสังคม
และถ้าพวกมันโชคดีก็จะได้จับคู่
และเมื่อสาวน้อยแรกแย้มเข้าร่วมเต้นรํา
ก็อาจเป็นการเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่
สู่การเป็นแม่
การเดินทางที่เป็นไปได้ ด้วยเส้นทางภูเขาไฟใต้น้ํา
ที่ใช้เวลาหลายล้านปีในการสร้าง
มหาสมุทรของเรายังเป็นแหล่งกําเนิด
ของปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ ที่รุนแรงที่สุดในโลก
พลังงานของดวงอาทิตย์ เผาไหม้รุนแรงที่สุดในเขตร้อน
ที่ซึ่งความร้อนส่วนใหญ่ถูกมหาสมุทรดูดซับไว้
แต่ทะเลที่ร้อนขึ้นเหล่านี้มีวาล์วปล่อย
พวกมันถ่ายเทพลังงานขึ้นสู่ท้องฟ้า พวกมันระบายความร้อนส่วนเกินออกมา
โดยป้อนให้กับพายุ ที่มีพลังทําลายล้างมากที่สุดในโลก
พายุเฮอริเคน
ปีศาจที่กําลังก่อตัวนี้
จะเปลี่ยนทุกชีวิตที่ขวางทางมัน
ที่สวนสาธารณะในไมอามี
หนึ่งในสัตว์หวงถิ่นอย่างดุร้ายที่สุดในอเมริกา
กําลังทําสัญลักษณ์ที่สนามหญ้าของมัน
กิ้งก่าอาโนล
จอมแกร่ง
ท่าวิดพื้นของมันแสดงให้เห็นถึงพละกําลัง
เพื่อเตือนคู่แข่งให้ไปจากต้นไม้ของมัน
เพื่อมันจึงได้อาหารมากขึ้นและได้ตัวเมียมากขึ้น
แต่ไม่ใช่ทุกตัวที่เข้าใจข้อความ
ผู้บุกรุก...
ที่หมายตาต้นไม้ของจอมแกร่ง
มันมีท่าไม้ตายไหมนะ
ไม่เลว
จอมแกร่งต้องแสดงให้เห็นว่าใครใหญ่
จงดู
สุดยอดท่าไม้ตายของกิ้งก่า
แต่ทั้งสองตัวสามารถเล่นเกมนั้นได้
มีทางเดียวเท่านั้นที่จะยุติเรื่องนี้
แต่ในขณะที่พวกมันกําลังต่อสู้...
พายุลูกใหญ่กําลังใกล้เข้ามาแล้ว
พวกมันพุ่งไปบนยอดไม้...
เพื่อหนีน้ําท่วมที่ยากจะเลี่ยงได้
ขณะที่พายุพัดขึ้นฝั่ง
กิ้งก่าอาโนลเกาะอยู่บนกิ่งไม้สูง
ถ้ามันเกาะไม่อยู่
มันก็จะสูญเสียทุกอย่าง
อนาคตของจอมแกร่งแขวนอยู่บนปลายเล็บ
คู่แข่งของมันก็กําลังลําบากเหมือนกัน
แชมป์ยังเกาะอยู่และรักษาอาณาเขตไว้ได้
ในการต่อสู้ครั้งนี้
มีแค่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่จะรอด
แต่มันเป็นชัยชนะที่เปราะบาง
ทุกวันนี้ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ที่มนุษย์สร้างขึ้น ทําให้พายุเฮอริเคนรุนแรงขึ้น...
และถี่ขึ้น
เมื่อเผชิญกับความรุนแรงที่เพิ่มขึ้น รูปร่างของกิ้งก่าพวกนี้จึงเปลี่ยนไป
น่าทึ่งมากที่ภายในไม่กี่รุ่น
พวกมันวิวัฒนาการให้ปุ่มนิ้วเท้า มีขนาดใหญ่ขึ้นเพื่อช่วยให้ยึดเกาะได้ดีขึ้น
สภาวะอากาศอุ่นขึ้นจะทําให้สิ่งมีชีวิตพวกนี้ เป็นอย่างไรต่อ เราก็ยังไม่รู้
แต่เรารู้ว่ามันกําลังทําให้สภาพอากาศของเรา รุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก
ในขณะที่บางแห่งจมน้ํา อีกหลายแห่งก็แห้งเกรียม
ทะเลทรายที่กําลังขยายตัว ก็กําลังเปลี่ยนโฉมหน้าของทั้งทวีป
ทุกชีวิตต้องปรับตัว
หรือไม่ก็ต้องตาย
แอฟริกาตะวันตก ทางตอนใต้ของทะเลทรายซาฮารา
ฤดูฝนเริ่มผิดปกติและคาดเดาไม่ได้
ตอนกลางวันที่อุณหภูมิสูงสุด ถึง 43 องศาเซลเซียส...
เปลี่ยนพุ่มหนามให้กลายเป็นเตาอบแบบเปิดโล่ง
ไฟป่าลุกลามไปทั่วภูมิประเทศ...
ทิ้งซากดําเป็นตอตะโกไว้ตามลําพัง
แต่มีกลุ่มหนึ่งที่ไม่ยอมทิ้งบ้านเก่าของพวกมัน
ลูกลิงตัวนี้เติบโตอย่างรวดเร็ว
มันเลยหิวตลอด
และถ้ามีใครหาอาหารในถิ่นทุรกันดารนี้ได้
ก็ต้องเป็นครอบครัวแสนฉลาดของมัน
มีพรสวรรค์ในการแยกเมล็ดออกจากผลนุ่นขนปุย...
ถึงจะแห้งไปสักหน่อยก็ตาม
เพื่อที่จะอยู่รอดที่นี่ มันต้องใช้สมองอันใหญ่โตของมัน
มันเรียนรู้จากตัวอย่าง
นักเรียนที่มีแวว
แต่ก็ยังต้องทําเรื่องพื้นฐานอยู่
ความรู้และทักษะที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น
ช่วยให้ผู้รอดชีวิตเหล่านี้ยังคงอยู่ต่อไปได้ แม้แต่ในภูมิประเทศที่แห้งแล้งเช่นนี้
แต่สิ่งเดียวที่พวกมันขาดไม่ได้เลย
ก็คือน้ําดื่มที่ปลอดภัย
และบทเรียนที่สําคัญที่สุดคือจะหาน้ําได้จากที่ไหน
ลําธารแห้งเหือด
พวกมันอาจรู้ว่าผลไม้ที่ดีที่สุดยังเติบโตที่ไหน
แม้แต่ครอบครัวของมัน ก็ยังไม่สามารถเสกน้ําจากพื้นดินได้
แต่คุณยายเดินทางบนที่ราบแห่งนี้ มาเป็นเวลา 40 ฤดูแล้ง
ถ้าจะมีใครพาพวกลิงออกจากสถานการณ์นี้ได้ ก็ต้องเป็นมันนี่แหละ
แล้วครอบครัวก็เดินตามหลัง
บ้านของพวกมันกําลังแห้งเหือด
การสูญเสียที่อยู่อาศัยและการลักลอบล่าสัตว์ ทําให้สัตว์สายพันธุ์นี้ลดลง 80 เปอร์เซ็นต์
ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา
ทุกวันนี้ ผู้รอดชีวิตต้องฉลาดขึ้น และต้องปรับตัวได้มากกว่าเดิม
คุณยายนําฝูงไปที่แอ่งน้ํา ที่ยังไม่ทําให้มันผิดหวัง
แต่แม้แต่โอเอซิสที่เชื่อถือได้แห่งนี้ ก็ยังแห้งจนกลายเป็นแอ่งน้ํานิ่ง
น้ํานี้กินไม่ได้
ยายขุดหลุมใกล้ขอบของแอ่งน้ํา
มันเริ่มจะเต็มแล้ว
น้ําถูกกรองให้สะอาดด้วยทราย
ครอบครัวก็เข้าร่วมด้วย
ภูมิปัญญาของคุณยายช่วยพวกมันไว้
และลูกลิงก็ได้เรียนรู้บทเรียนสําคัญอีกอย่าง สําหรับอนาคตของมัน
ในขณะที่ส่วนนี้ของแอฟริกาแห้งแล้ง...
มันส่งผลถึงชีวิตที่อยู่ไกลกว่านั้น
ขนาดอยู่อีกฟากหนึ่งของโลกเลย
เมื่อทะเลทรายเติบโต
พวกมันก็สามารถสูบฝุ่นและทราย สู่ชั้นบรรยากาศได้มากขึ้น
ที่ซึ่งลมบนที่สูงพัดพาเข้าสู่ระบบสภาพอากาศ
ที่กระจายไปทั่วโลก
เมื่อมุ่งหน้าไปยังขั้วโลก มันจับตัวอยู่บนธารน้ําแข็งและแผ่นน้ําแข็ง
ทําให้พวกมันสีเข้มขึ้น
ดูดซับรังสีดวงอาทิตย์มากขึ้น...
และทําให้สภาพแวดล้อมที่เป็นน้ําแข็งอบอุ่นขึ้น
นักล่าบนบกที่ใหญ่ที่สุดในโลก ใช้เวลาช่วงฤดูร้อนอย่างหิวโหย
ออกหาอาหารตามแนวชายฝั่ง
ตอนนี้ฤดูกาลกําลังเปลี่ยนไป
มันตรวจสอบน้ําแข็งในทะเล
มันสามารถเข้าถึงแมวน้ําที่มันอยากล่า
ก็ต่อเมื่อน้ําแข็งแข็งตัวพอที่จะรองรับมันเท่านั้น
แต่ฤดูใบไม้ร่วงนี้อากาศอบอุ่น
และน้ําแข็งในทะเลก็แข็งตัวช้า
และมันก็ไม่ใช่ตัวเดียวที่โหยหิวโอกาสในการล่า
หมีขั้วโลกหลายร้อยตัวรวมตัวกัน ที่ชายฝั่งทางตอนเหนือของแคนาดา
เพื่อรอให้นําแข็งจับตัว
สําหรับวัยรุ่นที่อยากรู้อยากเห็น
นี่เป็นโอกาสที่ยากจะต้านทาน เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของมัน
ไม่ว่ารุ่นเฮฟวี่เวทหนัก 450 กิโลกรัมตัวไหน
ก็สามารถโจมตีถึงตายได้...
ถ้าพวกมันสู้กันขึ้นมาจริงๆ
การประลองช่วยฆ่าเวลาได้
แต่มันยังคงหิวอยู่
เหลือเพียงที่เดียวที่มันอาจจะเจอของกิน
มันหันหลังให้ทะเลแล้วมุ่งหน้าไปอีกทาง
บนบก
มุ่งหน้าสู่ป่า
ใครจะรู้ว่ามันอาจจะเจออะไรที่นี่
หมาป่า
นักล่าเป็นฝูง
พวกมันปกครองป่าทางตอนเหนือ
ออกลาดตระเวนอาณาเขต ขนาด 1,600 ตารางกิโลเมตรทุกวัน...
เพื่อหาอาหารและผู้บุกรุก
ปกติแล้วหมาป่าและหมีขั้วโลกจะไม่เจอกัน
แต่วันนี้การเผชิญหน้ากลับเพิ่มมากขึ้น
หมาป่าเดียวดายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหมี
แต่ฝูงหมาป่าใกล้เข้ามาแล้ว
คราวนี้ใครจะเก่งกว่ากัน
นายคืออาหาร...
หรือภัยคุกคามชีวิตกันแน่
ที่อื่นมีของที่หยิบง่ายกว่า
ด้วยการยืนหยัดไม่ถอย วันนี้หมีผู้กล้าหาญก็ชนะ
เมื่อถูกบีบให้ใช้เวลา อยู่ห่างจากทะเลน้ําแข็งมากขึ้น
หมีขั้วโลกจึงต้องค้นหาที่อยู่ของมัน ในโลกใหม่ที่แปลกประหลาด
การเดิมพันในดินแดนหมาป่าของมัน ครั้งนี้ได้รับผลตอบแทน
ซากกวางมูสที่ถูกทิ้งไว้
มีอาหารมากพอที่จะทําให้มันไปต่อได้ จนกว่าทะเลจะจับเป็นน้ําแข็งอีกครั้ง
แต่ไม่ใช่ว่าสัตว์ทุกตัวจะมีทักษะ ในการตามทันโลกที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ กําลังสร้างสภาวะที่รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
ทําลายการเชื่อมต่อพื้นฐานในเครือข่ายแห่งชีวิต
และมันสร้างความหายนะ...
ในแบบที่เราคาดไม่ถึง
ลึกเข้าไปในใจกลางป่าเซียร์ราเนวาดา...
ต้นสนต้นนี้ตกอยู่ในวงล้อม
ศัตรูของมัน
คือด้วงสนตะวันตก
นักฆ่าตัวจิ๋วตัวนี้ค้นหาจุดอ่อน...
เพื่อเจาะเข้าไปและวางไข่ของมัน
ถ้ามันทําสําเร็จ ตัวอ่อนที่หิวโหยของมัน จะทําลายต้นสนจากข้างใน
แต่นี่ไม่ได้เป็นแค่ต้นไม้ทั่วไป
มันเป็นป้อมปราการพร้อมรบ
ด้านหลังเครื่องกีดขวาง มีทางลําเลียงเสบียงซ่อนอยู่
ปั๊มน้ําฝนขนาด 380 ลิตร สูบขึ้นจากรากถึงยอดทุกวัน
และพลังน้ํานี้คือแนวป้องกันอีกแนว
ยางสน
มันไหลไปสู่รอยแยก
และขับไล่ผู้บุกรุก
มันถูกตั้งโปรแกรมให้เจาะต่อไป ของเหลวนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่หยุดมันได้
แต่ยางของต้นไม้
มีกลเม็ดอีกอย่าง
ขณะที่มันแห้ง
มันจะแข็งตัว
หยุดได้กระทั่งตัวด้วงที่มุ่งมั่นที่สุด...
ตามทางของมัน
แต่ต้นสนไม่สามารถตั้งเกราะป้องกัน ที่ทรงพลังได้ตลอด
สภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนไป ทําให้รูปแบบสภาพอากาศของแปซิฟิก
เปลี่ยนไปทางทิศเหนือ
พายุที่เคยปกคลุมป่าแคลิฟอร์เนียเหล่านี้
ตอนนี้มันพัดเข้าชายฝั่งแคนาดา
ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ต้นไม้เหล่านี้ได้รับปริมาณน้ําฝน เพียงสองในสามจากปริมาณปกติ
และเมื่อไม่มีน้ําเพียงพอ ที่จะทําให้ยางสนไหลตลอด...
ความสมดุลของอํานาจเปลี่ยนมาเข้าข้างตัวด้วง
พวกมันฝ่าแนวป้องกัน
และตัวอ่อนของมันลอดผ่านท่อลําเลียงของต้นไม้
ตัดน้ําที่ต้นสนต้องใช้เพื่อความอยู่รอด
มันคือที่มั่นสุดท้ายของต้นไม้
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่เงียบงัน...
ป่ากําลังจะตาย
สิ่งที่ต้องใช้คือประกายไฟแค่วูบเดียว
หลายล้านไร่ถูกเผาด้วยความร้อน 2,000 องศา เป็นเวลาหลายเดือน
ในบางแห่ง ต้นไม้ที่ตายแล้วกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ ที่เป็นเชื้อเพลิงให้ไฟป่าเหล่านี้
คือต้นสนปอนเดโรซาที่โดนตัวด้วงแทะตาย
ถึงแม้ว่าป่าที่ถูกเผาจนทําให้ท้องฟ้า ของซานฟรานซิสโกกลายเป็นสีส้ม
ต้นไม้ก็ยังมีแสงแห่งความหวัง
พวกมันกําลังอพยพขึ้นเหนืออย่างช้าๆ เพื่อความปลอดภัย
บางแห่งก็เร็ว ในอัตรา 1.6 กิโลเมตรทุกๆ สามปี
ตอนนี้ต้นสนเติบโตในละติจูด ที่เคยหนาวเกินกว่าจะอยู่รอด
ขณะที่แนวต้นไม้เคลื่อนตัวไปทางเหนือ...
มันก็เปิดโอกาสให้ผู้อื่นได้ติดตาม
ซึ่งอาจส่งผลที่ตามมา อย่างน่าประหลาดใจสําหรับเราทุกคน
บีเวอร์ผู้กล้าหาญคู่นี้กําลังติดตาม การเคลื่อนพลของต้นไม้
บุกเบิกทางเหนือก่อนบีเวอร์ตัวอื่นๆ ก่อนหน้าพวกมัน
ไปถึงทุ่งทุนดราอะแลสกา
และตอนนี้ย่านใหม่นี้มีทุกอย่าง ที่พวกมันต้องการเพื่อง่วนทํางาน
พวกมันต้องสร้างกระท่อมและเขื่อนใหม่เอี่ยม
ด้วยฟัน...
และอุ้งเท้า
เพียงไม่กี่เดือน
พุ่มไม้เหล่านี้จะถูกล็อกเอาไว้ ในพื้นที่เยือกแข็งของฤดูหนาวอาร์กติก
เพื่ออยู่รอดในทางเหนือที่ห่างไกลนี้ พวกมันต้องสร้างเขื่อนอย่างระมัดระวัง
การกักน้ําไว้มากเกินไป อาจทําให้กระท่อมของพวกมันจมน้ําได้
หากน้อยเกินไป บ่อน้ําของมัน ก็จะจับเป็นน้ําแข็งและขังพวกมันให้ติดอยู่ข้างใน
มันเป็นความสมดุลอันละเอียดอ่อน ของวิศวกรรมที่แม่นยํา
และการแทะที่ดุเดือด
และองค์ประกอบเดียว ที่จะตัดสินว่าพวกมันทําถูกหรือผิด
ฤดูหนาว
กระท่อมของพวกมันรอดไหม
หรือพวกมันสร้างสุสานน้ําแข็งให้ตัวเองซะแล้ว
พวกมันทําสําเร็จ
บ้านที่สร้างได้สมบูรณ์แบบ
พร้อมสําหรับเขตแดนใหม่
เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิ เราถึงจะได้เห็นว่า เขื่อนของพวกมันมีผลกระทบอย่างอื่นด้วย
บีเวอร์ของเราเปลี่ยนหนองน้ํา ให้กลายเป็นทะเลสาบ
มันดูดซับแสงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิ และให้ความร้อนกับพื้นเยือกแข็งด้านล่าง
เมื่อดินละลาย กระแสน้ําจะไหลมากขึ้น และต้นไม้สามารถหยั่งรากได้เพิ่มขึ้น
การตื่นทองทางด้านวัสดุก่อสร้าง
ทําให้บีเวอร์อพยพขึ้นมาจากทางใต้
เปลี่ยนดินแดนอันบริสุทธิ์นี้ ให้เป็นชุมชนชายแดนที่คึกคัก
แต่ดินแดนในอุดมคติที่กําลังเติบโตนี้ ไม่ได้เป็นเหมือนทุกอย่างที่เห็น
พื้นที่พรุเยือกแข็งของอะแลสกา มีความลับดํามืดซ่อนอยู่
เมื่อมันละลาย...
มันจะปล่อยก๊าซมีเทนออกมา
ก๊าซเรือนกระจก ที่มีฤทธิ์ทําให้สภาพอากาศไม่สมดุล
มันดักจับความร้อนในชั้นบรรยากาศ ได้มากกว่าก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ถึง 80 เท่า
ซึ่งช่วยเร่งการละลายของน้ําแข็งใต้ดิน
ที่ยังสามารถปล่อยก๊าซมีเทนออกมาได้มากขึ้น
เข้าไปในวงจรอุบาทว์ ของอุณหภูมิที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของความร้อนส่วนเกินนี้
จะถูกส่งกลับไปสู่มหาสมุทรของเรา
เติมพลังให้พายุเฮอริเคนถี่ขึ้น
และในบางพื้นที่ก็มีบางสิ่งที่ร้ายกาจกว่านั้น
ขาของแท่นขุดเจาะน้ํามันที่ถูกทิ้งร้าง
เป็นจุดยึดที่สมบูรณ์แบบสําหรับโพลิปตัวจิ๋วนี้
ด้วยทําเลที่ดีเยี่ยมนี้
มันจะกําหนดพื้นที่ไปยังจุดใหม่ๆ
เพื่อฝากร่างโคลน
มหาสมุทรที่อุ่นทําให้โพลิปหนึ่งตัวใช้เวลาไม่นาน
ในการสร้างกองทัพโคลน
แต่นั่นเป็นเพียงแค่ก้าวแรก ในการขยายตัวอย่างไม่หยุดหย่อนของพวกมัน
หลังผ่านไปสองสามสัปดาห์ พวกโคลนก็เริ่มกลายร่าง
หนวดหายไปและแปลงร่างกลายเป็นหอคอยจิ๋ว
โคลนแต่ละตัวจะกลายเป็นไลน์การผลิต
สายพานของตัวอ่อน
มหาสมุทรที่อุ่นและการจับปลามากเกินไป ทําให้มีนักล่าลดลง
ตัวอ่อนเหล่านี้จึงอยู่รอดได้ ในจํานวนที่มากเป็นประวัติการณ์
พวกมันเติบโตเต็มวัยในเวลาไม่กี่สัปดาห์
กลายเป็นแมงกะพรุน
ไม่มีทั้งเปลือกและโครงกระดูก พวกมันก็สามารถทนทาน
แม้กระทั่งสภาพอากาศที่เปลี่ยนไป จนทําให้มหาสมุทรของเรามีความเป็นกรดสูงขึ้น
ผู้รอดชีวิตขั้นสูงสุดของโลก
และวุ้นธรรมดาๆ ที่มีชีวิตเหล่านี้ ก็จะผลิตโพลิปเพิ่มมากขึ้นในที่สุด
แต่ละตัวจะมีพลังในการสร้าง กองทัพโคลนของมันเองจํานวนเป็นล้านๆ
มหาสมุทรที่เปลี่ยนแปลงของเรา ตอนนี้กําลังเป็นพยาน
ให้กับสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์บางคนเรียกว่า 'การลุกฮือของเมือก'
มหาสมุทรเยลลี่
กองพันหนู
ฝูงแมลง
ทั้งหมดกําลังเตือนว่า เครือข่ายของธรรมชาติกําลังถึงจุดแตกหัก
เราทุกคนเริ่มรู้สึกถึงผลกระทบที่เกิดขึ้น
แต่ก็ยังมีวิธีรักษาโลกที่ป่วยของเรา ให้กลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง
เราแบ่งปันบ้านของเรา กับอีกหลายสายพันธุ์พิเศษ
ที่ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงครอบครัวของพวกมัน
ช่วยลูกๆ ของพวกมัน
และปกป้องบ้านของพวกมัน
พวกมันช่วยให้เครือข่ายธรรมชาติฟื้นตัวได้
ผู้รักษาที่ทรงพลังที่สุดของโลกที่เราอยู่
พวกมันกุมอนาคตของเราไว้ในมือ
คําบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล