ในแม่น้ําบริเวณ อเมริกาแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ
ปลาแซลมอนอพยพประจําปี ได้ปะทะกับโลกสมัยใหม่
ที่ราบน้ําท่วมนี้เคยเป็นทางผ่านที่สะดวก ให้ปลาปฏิบัติภารกิจ
แต่ถนนกลับกลายเป็นการเดิมพันที่อันตรายถึงชีวิต
ปลาแซลมอนต้องฉวยโอกาส
เพื่อไปให้ถึงพื้นที่วางไข่บริเวณต้นน้ํา
พวกมันถูกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณอันท่วมท้น
ในการว่ายทวนกระแสน้ํา
ดังนั้นพวกมันแค่ต้องว่ายไป
และถ้ามีตัวนึงที่ทําสําเร็จ
ตัวอื่นๆ ก็ทําได้เช่นกัน
ปัจจุบันปลาแซลมอนอพยพหลายล้านตัว ต้องฝ่าเงื้อมมืออันตราย
จากมหาสมุทรเปิด...
มาสู่แผ่นดิน ผ่านพื้นถนนยางมะตอย คอนกรีต และเหล็ก
นักเดินทางที่มุ่งมั่นเหล่านี้จะไม่หยุดยั้ง เพื่อไปให้ถึงเป้าหมาย
ถ้าพวกมันทําสําเร็จ
การอพยพจะนําพา สารอาหารสําคัญในตัวของพวกมัน
ที่ใช้หล่อเลี้ยงเครือข่ายป่าอันกว้างใหญ่ ทอดยาวไปจนถึงแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ
เพื่อรักษาความสมบูรณ์
ป่าแห่งนี้และทุกสิ่งที่พึ่งพามัน...
จําเป็นต้องมีปลา
และปลาแซลมอนผู้กล้าหาญเหล่านี้
เป็นเพียงหนึ่งในสิ่งมีชีวิตที่น่าทึ่ง
จากทั่วโลก...
ที่ต้องต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด...
ปรับตัว และสืบพันธุ์
และมีพลังที่จะช่วยดูแลโลกที่กําลังป่วยของเรา ให้กลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง
พวกมันเป็นพันธมิตรที่ทรงพลังที่สุดของเรา บนเส้นทางสู่การฟื้นฟูของโลก
ขณะที่พวกมันต่อสู้เพื่ออนาคตของตัวเอง
ที่จริงแล้วพวกมันก็ต่อสู้เพื่ออนาคตของเราเช่นกัน
(โลกที่เราอยู่)
(เส้นทางสู่การฟื้นฟู)
(บรรยายโดยเคท แบลนเชตต์)
มนุษย์
เราทําสิ่งแปลกๆ ให้กับโลกใบนี้
ด้วยการพยายามสร้างบ้านในฝัน
เราได้สร้างโลกที่น่าสับสนให้กับเพื่อนบ้าน
ไม่ว่าที่ไหนที่เราแพร่ขยายไป
อันตรายที่เราริเริ่มได้ก่อความเสียหายเกิดขึ้น
แต่มีสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งที่เตรียมพร้อม สําหรับเรื่องเลวร้ายที่สุดมาตลอดชีวิตของมัน
ขดตัวอยู่ในหลุมหลบภัยในฟลอริดา
นักเตรียมรับมือวันโลกาวินาศขั้นสูงสุด
ภายในกระดองที่แข็งเป็นหิน ลึกลงไปใต้ดินลึก 1. 8 เมตร
นั่นคือวิธีที่จะอยู่อย่างปลอดภัย
แต่รักสันโดษขนาดไหน ยังไงก็ต้องกิน
สําหรับเต่าโกเฟอร์ การออกจากโพรง อาจเป็นเรื่องน่ากังวล
แต่เพื่อที่จะหาหน่อแตกใหม่ มันต้องออกจากไปข้างนอก
และออกจากพื้นที่ปลอดภัยของมัน
เอาน่า มันจะน่ากลัวแค่ไหนกันเชียว
ที่นี่ไม่มีอะไรเลย
เพื่อนบ้านดูไม่มีพิษมีภัย
ทุกตัวต่างยุ่งอยู่กับการรักษา ป่าสนใบยาวของฟลอริดาให้อยู่ในสภาพดีเยี่ยม
นักผสมเกสร
นักปลูกต้นไม้
แม้แต่นักปราบศัตรูพืช
แต่ทางที่ดีควรอยู่ให้ห่างจากบางตัว
สําหรับเต่าจอมระวังของเรา
การออกมาจากที่กําบังดูเหมือนจะได้ประโยชน์...
จากงานเลี้ยงกลางฤดูร้อน
แต่มันจะประมาทไม่ได้
เพราะฤดูร้อนที่ อากาศร้อนที่สุด ก็เป็นฤดูไฟป่าเช่นกัน
มันเป็นวิถีธรรมชาติในการสร้างพื้นที่ ให้ชีวิตใหม่เติบโต
ถ้ามันกลับโพรงตัวเองไม่ได้ มันจะถูกย่างสุกในกระดองตัวเอง
ได้เวลาเหยียบคันเร่งแล้ว
การเผาไหม้ ที่อุณหภูมิสูงกว่า 600 องศาเซลเซียส
ไฟไหม้พื้นที่สองไร่ครึ่งในทุกๆ สิบวินาที
น่าทึ่ง...
เต่ารอดชีวิตมาได้
แต่มันรอดได้ยังไง
มันกลับไม่ถึงบ้าน
แต่มันได้ขุดหลุมนิรภัยไว้ทั่วป่าแห่งนี้
การเตรียมรับมือวันโลกาวินาศของมัน ไม่เพียงแต่ช่วยปกป้องมันเอง
สัตว์ต่างๆ อีกกว่า 300 สายพันธุ์ ก็หาที่หลบภัยจากไฟป่าฤดูร้อน
ในโพรงเต่าโกเฟอร์ด้วยเช่นกัน
มันช่วยชีวิตเพื่อนบ้านเอาไว้
และในขณะที่สัตว์แต่ละตัว มีบทบาทของตัวเองในป่า
พวกมันจะช่วยฟื้นฟูบ้านของตัวเองร่วมกัน
เราจะพึ่งพาฮีโร่อย่างมันมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเครือข่ายแห่งชีวิตที่เราทุกคนต้องพึ่งพา
ถูกคุกคามจากทุกทิศทุกทาง
ในปี 2020
ออสเตรเลียประสบกับฤดูไฟป่าที่เลวร้ายที่สุด
หนึ่งในห้าของป่าทั้งหมดกลายเป็นเถ้าถ่าน
สัตว์สามพันล้านตัวต้องตายไม่ก็ถูกทําร้าย
แต่อาจจะยังมีวิธีรักษาดินแดนที่เสียหายนี้ได้
ค้างคาวแม่ไก่บินลงมากลางเมืองซิดนีย์...
พร้อมค้างคาวผลไม้อีกหลายพันตัว
ป่าของมันถูกทําลาย ผู้ลี้ภัยเหล่านี้ จึงต้องพยายามเอาชีวิตรอดในบ้านหลังใหม่
โลกนี้ไม่เหมือนป่าที่มันเคยเห็นมาก่อน
เรือนยอดคอนกรีต
กิ่งไม้ไฟฟ้า
พงใบมีดโกน
ไม่มีสิ่งไหนตลอด 50 ล้านปีแห่งวิวัฒนาการ ที่เตรียมมันให้พร้อมรับมือเรื่องนี้
แต่มันเรียนรู้ได้เร็ว
และการมองเห็นตอนกลางคืนที่แม่นยํา ช่วยให้มันหาอาหารได้
แม้ว่าจะอยู่ในใจกลางเมืองก็ตาม
มันจะต้องกินให้อิ่มก่อนรุ่งสาง
เพราะหลังเสร็จกะกลางคืน มันมีงานกลางวันที่ต้องไปทํา
ในสวนสาธารณะใกล้ๆ
ที่ที่เคยเป็นจุดพักสําหรับค้างคาวอพยพ
ตอนนี้กลายเป็นที่พักถาวรไปแล้ว
มันซ่อนบางสิ่งล้ําค่าเอาไว้...
ลูกน้อยผู้หิวโหยของมันกําลังรอกินนมตอนเช้า
แต่กะกลางวันก็นําความท้าทายมาด้วย
ความร้อน
ตอนนี้ฤดูร้อนของซิดนีย์ มีอุณหภูมิปกติสูงสุดถึง 43 เซลเซียส
ร้อนกว่าป่าทึบมาก
และอันตรายต่อลูกค้างคาวถึงชีวิต
แต่แม่ก็มีเคล็ดลับเด็ดซ่อนอยู่
เลือดไหลผ่านผิวหนังบางๆ บนปีกของมัน
ทําให้มันเย็นลงได้
และใช้มันให้ลูกของมันได้อีกด้วย
แต่อุณหภูมิก็ยังคงสูงขึ้น
มันกําลังเจอปัญหา
มันต้องหาทางทําให้ลูกเย็นลง
มีอีกสิ่งหนึ่งที่เหลือให้ลอง
น้ํา
ต้องเป็นผู้สืบเชื้อสายที่บ้าระห่ํา
น่านฟ้าแน่นขนัด...
ไปด้วยการแข่งขันอันดุเดือด
แต่ไม่มีอะไรที่มันรับมือไม่ได้
แค่จุ่มครั้งเดียวก็ทําให้ขนของมันชุ่ม
ได้น้ําเพียงพอจะทําให้ลูกของมันเย็นลง...
ด้วยอ้อมกอดที่ชุ่มโชกที่ช่วยชีวิต
ไม่ว่าสถานที่ที่ไม่เป็นมิตรนี้จะโหดกับมันแค่ไหน มันก็จะพยายามหาทางออกที่ดีที่สุด
และยังมีเดิมพันที่มากกว่าเรื่องความอยู่รอด ของลูกน้อยของมัน
เพราะค้างคาวผลไม้ มีพลังที่จะสร้างโลกรอบตัวได้
น่าทึ่งที่ค้างคาวแม่ไก่แต่ละตัว สามารถผสมเกสรต้นไม้ได้กว่า 50 สายพันธุ์...
และหว่านเมล็ดพันธุ์หลายพันเมล็ดได้ในคืนเดียว
แม้แต่ในสวนสาธารณะของซิดนีย์แห่งนี้
ก็ยังมีสัญญาณว่าพวกมันกําลังฟื้นฟูธรรมชาติ ให้กลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง
เมื่อเวลาผ่านไป ถ้าค้างคาวเหล่านี้ สามารถกลับคืนสู่บ้านในป่าทึบได้
ฝูงบินนักปลูกต้นไม้ขนาดใหญ่นี้
ก็อาจช่วยฟื้นฟูป่าที่สูญหายไปของพวกมันได้อีกครั้ง
ยิ่งพื้นที่ป่าของโลกอุดมสมบูรณ์มากขึ้นเท่าไร
พวกมันก็จะยิ่งทําประโยชน์ให้กับพวกเราทุกคน
เพื่อปกป้องอากาศที่เราหายใจและน้ําที่เราดื่ม
ความอุดมสมบูรณ์ในอนาคตของโลกทั้งใบ
อาจขึ้นอยู่กับที่มั่นสุดท้ายที่ยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ
และผู้อาศัยที่สําคัญที่สุดของมัน
คุณยายตัวนี้มีครอบครัวที่กําลังโตที่ต้องเลี้ยงดู
ลูกช้างเกิดใหม่ทุกตัวคือพร
แต่ก็เป็นอีกปากที่ต้องเลี้ยงดู
ช้างป่าต้องการสารอาหารปริมาณมาก
และมีแต่หญ้าเท่านั้นที่กินมากเท่าไหร่ก็ได้
มันเหมือนมีร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในแอฟริกา
อยู่ใกล้แค่เอื้อม
ป่าฝนคองโก
การถางไปตามพงหญ้าอันหนาทึบเป็นไปอย่างช้าๆ
แต่มีวิธีที่เร็วกว่า
เส้นทาง
บรรพบุรุษของมันหลายรุ่น เคยเดินบนเส้นทางเดียวกันนี้
สร้างทางเดินขนาดช้าง เป็นระยะทางหลายพันกิโลเมตร
ทําให้การเดินไปตามทางง่ายกว่าเดิมมาก
และเส้นทางนี้ก็นําไปสู่...
ร้านขายยาของป่า
ดินเหนียวอุดมไปด้วยเกลือและแร่ธาตุ...
ที่ช่วยให้พวกมันรอดจากความร้อนระอุ
เหมือนเครื่องดื่มโคลนเกลือแร่
แต่เพื่อการเติบโตแข็งแรง ครอบครัวนี้ต้องการวิตามินที่สดใหม่
และคุณยายก็รู้ทุกเคล็ดวิธีที่ทําได้ในการค้นหา
ช้างสามารถได้ยินเสียงความถี่ต่ําที่สุด ในบรรดาสัตว์ทุกชนิด
และพวกมันยังสามารถใช้ฝ่าเท้าที่ไวต่อสัมผัส
เพื่อรับรู้แรงสั่นสะเทือนที่เบาที่สุดได้
และนั่นคือเสียงผลไม้สดๆ ที่กระทบพื้นร้าน
คุณยายมีทักษะทิศทาง
มันรู้ว่าเส้นทางที่ไปถึงตรงนั้นได้เร็วที่สุด
ในการเสาะหาอาหารเพื่อสุขภาพของพวกมัน
ไม่ว่าครอบครัวนี้จะเดินที่ไหน
พวกมันก็ช่วยเพิ่มความอุดมสมบูรณ์ให้ป่าอีกด้วย
ช้างแต่ละตัวจะโรยปุ๋ยหมักที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุ หนักมากกว่า 90 กิโลกรัม
และกําจัดวัชพืชที่ขวางการเจริญโตของพุ่มไม้ เป็นระยะทางหลายกิโลเมตรในแต่ละวัน
ซึ่งทําให้ต้นกล้าที่เติบโตอย่างช้าๆ ในป่า
มีโอกาสที่จะแปลงร่างเป็นต้นไม้ยักษ์
ยักษ์ใหญ่เหล่านี้ที่มีพลังช่วยพวกเราทุกคน
ในขณะที่มนุษย์เพิ่มปริมาณ ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ขึ้นไปสู่ชั้นบรรยากาศ
ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ปลูกโดยช้างต้นนี้ ก็กําลังดึงมันลงมา
จากนั้นมันก็แสดงมายากล ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่งของธรรมชาติ
เปลี่ยนคาร์บอนไดออกไซด์ให้เป็นน้ําตาล
ด้วยพลังแสงอาทิตย์บนใบของมัน
กักเก็บคาร์บอนที่ทําให้โลกร้อน
ไว้ในกิ่ง ลําต้น และรากของมันอย่างปลอดภัย
การทําสวนของช้าง ช่วยให้ต้นไม้เขตร้อนของแอฟริกา
ดึงคาร์บอนลงมาได้มากกว่าหนึ่งพันล้านตันทุกปี
ยักษ์พวกนี้อาจช่วยเราเปลี่ยน ระดับคาร์บอนไดออกไซด์ที่เพิ่มสูงขึ้น...
และสู้กับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศได้จริงๆ
ในขณะที่คุณยายค้นหาแต่สิ่งที่มันต้องการ
เพื่อให้ฝูงมีสุขภาพแข็งแรง
แต่ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา
เราสูญเสียช้างป่าแอฟริกาถึงสามในสี่ไป เพราะการล่าอย่างผิดกฎหมาย
ด้วยพื้นที่ป่าที่ยังไม่เสียหายเหลือเพียงเล็กน้อย
ตอนนี้เราจึงต้องการสัตว์ป่ามากขึ้นกว่าที่เคย
ผู้รักษาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของธรรมชาติ กําลังหายไปภายใต้การดูแลของเรา
สายพันธุ์ที่สร้างความอุดมสมบูรณ์ของโลกมากที่สุด
อยู่ในกลุ่มที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์สูงที่สุด
และเมื่อทุกสิ่งเชื่อมโยง กับเครือข่ายแห่งชีวิตอันกว้างใหญ่
ชะตากรรมของพวกมัน ก็จะกลายเป็นของเราในไม่ช้า
แต่จะเป็นอย่างไร ถ้าเราสามารถช่วยสัตว์ที่สําคัญเหล่านี้...
ให้ฟื้นกลับคืนมาได้อีกครั้ง
กุย
พวกมันเคยท่องไปตามที่ราบกว้างใหญ่ จากยุโรปจรดจีนจํานวนนับล้านๆ ตัว
เล็มหญ้าและหว่านเมล็ดพืช
สัตว์เร่ร่อนช่วยดูแลรักษา ทุ่งหญ้าที่ใหญ่ที่สุดในโลกมานับพันปี
จนกระทั่งช่วงปี 1990
เมื่อการลักลอบล่าสัตว์อย่างบ้าคลั่ง ทําลายล้างฝูงสัตว์เหล่านี้
พวกมันลดจํานวนรวดเร็ว กว่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมใดในประวัติศาสตร์
เมื่อนักเล็มหญ้าหายไป
ทุ่งหญ้าที่พึ่งพาพวกมันก็หายไปเช่นกัน
แต่หนึ่งทศวรรษต่อมา การล่ากุยทุกสายพันธุ์ก็ถูกห้าม
อนาคตของที่ราบกว้างใหญ่ ขึ้นอยู่กับว่าจะมีผู้รอดชีวิต
จากปากเหวได้บ้างหรือไม่
ความหวังใหม่
จากหนึ่งกลายเป็นสาม
นักเล็มหญ้าในอนาคตก็พร้อมลุยแล้ว
และโชคดีที่ไม่ได้มีแค่พวกมัน
แม่กุยตัวอื่นๆ ก็รวมตัวกันที่พื้นที่อนุบาล
เมื่ออายุได้หนึ่งปี พวกมันก็ให้กําเนิดลูกแฝด
หรือแม้กระทั่งแฝดสาม
ดังนั้นเมื่อมีการเกิดใหม่มากขึ้นทุกปี ฝูงจึงใหญ่ขึ้นเกือบสองเท่า
ในเวลาเพียง 20 ปี
ผู้รอดชีวิตไม่กี่พันตัวก็กลายเป็นกองกําลังนับล้าน
กุยรุ่นใหม่พร้อมจะทวงคืน บ้านเกิดของบรรพบุรุษพวกมัน
เดินทางไกลหลายพันกิโลเมตรทุกปี
พวกมันเติมชีวิตชีวาให้กับทุ่งหญ้า ไม่ว่าพวกมันแพร่ขยายไปตรงไหนก็ตาม
และปกป้องอนาคตของที่ราบกว้างใหญ่ ให้กับทุกชีวิตที่อาศัยอยู่ที่นี่
นักวิทยาศาสตร์เคยคํานวณเอาไว้
ว่าการช่วยสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ เพียง 20 สายพันธุ์ให้กลับมา
อาจช่วยฟื้นฟูพื้นที่เกือบหนึ่งในสี่ของโลกได้
ดังนั้นในปัจจุบัน การเคลื่อนไหวจึงดําเนินไป อย่างรวดเร็วในกว่า 70 ประเทศทั่วโลก...
เพื่อส่งมอบภูมิทัศน์ที่เสียหาย ให้กับผู้ดูแลตามธรรมชาติ
ในกระบวนการที่เรียกว่า "การฟื้นฟู"
ในพื้นที่ชุ่มน้ําอิเบราของอาร์เจนตินา
มีหนองน้ํา ป่าไม้ และทุ่งหญ้ามากกว่าล้านไร่
ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีสัตว์มากกว่า 4,000 สายพันธุ์
แต่การเลี้ยงปศุสัตว์มานานหลายศตวรรษ ได้ขับไล่สัตว์ป่าออกไป
ทิ้งผืนดินอันอุดมสมบูรณ์นี้ไว้ ให้เสี่ยงต่อการล่มสลาย...
กระทั่งช่วงเปลี่ยนสหัสวรรษ...
เมื่องานเริ่มส่งมอบดินแดนนี้กลับคืนสู่ธรรมชาติ
แต่ตอนนี้มีสายพันธุ์หนึ่ง ที่ขวางทางการฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์
เมื่อฝูงวัวหายไป ฝูงคาปิบาราก็เข้ามาเติมเต็มที่ว่าง
สัตว์ฟันแทะขนาด 43 กิโลกรัม...
กําลังทําลายหญ้าหน่อใหม่ที่พยายามจะเติบโต
ซึ่งแปลว่าการฟื้นตัวของอิเบราเกิดติดขัด
หนูตะเภายักษ์พวกนี้ก็ไม่ได้ดูวิตกกังวล
พวกมันสบายใจสุดๆ
นอนยาวกันเลย
แต่ทุกอย่างกําลังจะเปลี่ยนไป
คอกนี้ล้อมหนึ่งในนักล่า ที่น่ากลัวที่สุดของอเมริกาใต้เอาไว้
พวกมันถูกค้นพบหลังหายไปเมื่อ 70 กว่าปีที่แล้ว
เสือจากัวร์ที่ได้รับการช่วยเหลือตัวนี้ สามารถแก้ปัญหาคาปิบาราได้
ในขณะที่ความท้าทายของมัน คือการเลี้ยงลูกฝาแฝดเพศเมีย
ตอนนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่า นักฆ่าตัวนี้สามารถเรียนรู้ที่จะล่า...
นอกรั้วอีกด้านได้หรือไม่
เสือจากัวร์ที่ท่องอย่างอิสระกลุ่มแรก ที่ย่างกรายเข้ามาที่นี่นับตั้งแต่ทศวรรษ 1950
ทั้งหมดรอให้พวกมันไปคว้า...
ถ้าตัวแม่สามารถปรับตัว ให้เข้ากับสัญชาตญาณนักฆ่าของมันได้
โหมดพรางตัว
อยู่ให้ต่ํา
เข้าไปใกล้
จากนั้นก็รอจังหวะ
คาปิบาราพวกนี้เคยแต่ทําอะไรตามใจตัวเอง
จนถึงตอนนี้
ลูกๆ ของมันได้รับรู้บทเรียนจากผู้เชี่ยวชาญ และได้รับส่วนแบ่ง
พวกมันจะกลายเป็นตัวแทน การเปลี่ยนแปลงเช่นกัน...
ปลดล็อกศักยภาพสูงสุด ของภูมิประเทศอันกว้างใหญ่นี้
ครอบครัวนักฆ่านี้จะนําความกลัว ไปทุกที่ที่พวกมันเหยียบย่าง
คาปิบาราจะอยู่ในทางน้ํา ที่ที่พวกมันรู้สึกปลอดภัยกว่า
การทําให้นักเล็มหญ้าเคลื่อนไหวอยู่เสมอ จะทําให้พืชมีโอกาสฟื้นตัวได้มากขึ้น...
แหล่งที่อยู่อาศัยใหม่ก็สามารถเกิดขึ้นได้
และยังมีสายพันธุ์อีกมากมาย ที่สามารถกลับมายังฟาร์มปศุสัตว์เก่าแห่งนี้ได้...
สร้างความเชื่อมโยงของตนเอง ทําให้เกิดความยืดหยุ่นต่อการเปลี่ยนแปลงมากขึ้น
เครือข่ายแห่งชีวิตของอิเบราที่ได้รับการฟื้นฟู
จะช่วยให้มันคงอยู่ได้นานในอนาคต
ต้องขอบคุณการกลับมา ของหนึ่งในชิ้นส่วนปริศนาที่หายไป
การเสริมพลังให้ผู้รักษาธรรมชาติ
สามารถปกป้องเราจากภยันตรายมากมาย ของโลกที่กําลังเปลี่ยนแปลง
ทุ่งหญ้าดอกไม้ป่าช่วยเพิ่มจํานวนประชากรผึ้ง
ช่วยรักษาเสบียงอาหารหนึ่งในสี่ของเรา
จากฤดูกาลที่คาดเดาได้ยากมากขึ้น
การปกป้องนากทะเลช่วยฟื้นคืนป่าสาหร่ายทะเล
ซึ่งปกป้องแนวชายฝั่งจากทะเลที่มีพายุมากขึ้น
และจํานวนวาฬที่เพิ่มขึ้น ทําให้มหาสมุทรอุดมสมบูรณ์
ช่วยให้แพลงก์ตอนเพิ่มจํานวนอย่างรวดเร็ว
ที่จับคาร์บอนได้หมื่นล้านตันทุกปี
มากเท่ากับป่าฝนของเราทั้งหมดรวมกัน
เมื่อเราช่วยธรรมชาติ ธรรมชาติก็ช่วยเรา
สัญญาณของการฟื้นตัวที่มีหวังยังมีให้เห็นอยู่
ทั่วทั้งรัฐวอชิงตัน
เส้นทางการอพยพที่ยิ่งใหญ่ ของปลาแซลมอนถูกขวางไว้
ด้วยสิ่งกีดขวางนับหมื่นที่มนุษย์สร้างขึ้น
จํานวนปลาแซลมอนบางสายพันธุ์ ลดลงถึง 95 เปอร์เซ็นต์
แต่เมื่อเราเริ่มเห็นภาพที่ใหญ่ขึ้น
วันนี้ที่แม่น้ําสายหนึ่ง
บางสิ่งกําลังจะเปลี่ยนไป
การรณรงค์ทําลายเขื่อนเก่า
คือการเปลี่ยนเส้นทางน้ําทั่วทวีปอเมริกาเหนือ
จนถึงตอนนี้มีการรื้อถอนไปแล้วกว่า 1,900 แห่ง
แม่น้ําหลายพันกิโลเมตรไหลได้อย่างอิสระอีกครั้ง
ปลาแซลมอนก็ทําได้เช่นกัน
ในที่สุด พวกมันก็มาถึงพื้นที่วางไข่ของบรรพบุรุษ
ระหว่างที่พวกมันวางไข่ในลําธารที่มีเงาร่มเย็น
การเดินทางของพวกมันก็จบลง
แต่มรดกของพวกมันจะคงอยู่
ปลาแซลมอนทั้งรุ่นได้สละตัว
และความตายของพวกมันจะนําชีวิตกลับคืนสู่ป่า
การถ่ายโอนสารอาหารมหาศาล จากมหาสมุทรสู่พื้นดินนี้
จากชีวิตหนึ่งไปสู่อีกชีวิตหนึ่ง
คือโลหิตแห่งชีวิตของป่า
ให้ไนโตรเจนได้ถึง 80 เปอร์เซ็นต์ ที่จําเป็นต่อการเจริญเติบโต
ลูกปลาแซลมอนจะเดินทางล่องไปตามน้ํา
เพื่อเริ่มต้นวงจรใหม่
ด้วยความช่วยเหลือของเรา จํานวนพวกมันอาจเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
รักษาเครือข่ายความเชื่อมโยงทั้งหมด...
ตั้งแต่ภูเขา...
สู่ทะเล
นํามาซึ่งความหวังใหม่ สําหรับทุกสรรพสิ่งที่พึ่งพาพวกมัน
ธรรมชาติช่วยรักษาโลกของเราได้...
ถ้าเราให้โอกาสมัน
สิ่งมีชีวิตทุกชนิดคือสิ่งเชื่อมโยงอันล้ําค่า ในเครือข่ายแห่งชีวิต...
ซึ่งท้ายที่สุดแล้วเราทุกคนต้องพึ่งพาอาศัย
ในโลกที่เชื่อมโยงกันของเรา ทุกการกระทํามีผลที่ตามมา
และการตัดสินใจของเราก็มีความสําคัญอย่างยิ่ง
ด้วยความรู้ใหม่ๆ
เราสามารถลงมือช่วยเหลือธรรมชาติ ให้ฟื้นฟูโลกของเราจนกลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง
ถึงเวลาลงมือทํา
ตอนนี้เลย
เพราะมันไม่ใช่ประเด็นแค่ว่า เรายังช่วยธรรมชาติได้หรือไหม
แต่ธรรมชาติจะยังช่วยเราได้หรือเปล่าต่างหาก
คําบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล