PRYZMAT
„Chłopiec zarumienił się i odrzucił zaloty nimfy.
Lecz gdy kąpał się w jeziorze, nimfa niezrażona
objęła go i poprosiła bogów, aby móc zostać z nim na zawsze.
Jej życzenie zostało spełnione, a ich ciała stały się jednym stworzeniem.
Pół mężczyzną i pół kobietą".
OSIEM LAT WCZEŚNIEJ
„Hermafrodyta zwróciła się następnie do rodziców, Hermesa i Afrodyty:
»Od dzisiaj każdy samiec, który wykąpie się w wodach nimfy,
otrzyma również cechy kobiety«.
Tak się też stało”.
Daj mi tę książkę.
Do której strony?
OBECNIE
-Strona 85. -Strona 85...
„Petycja o prawo”.
1628.
Co zawierała?
No...
Koniec podatków?
Nie.
Nie chcesz zostać w domu?
Nie.
A ty?
O co chodzi?
Tak się zastanawiam.
Nad czym?
Jeśli chcesz zarobić, przyjdź do wytwórni szkła.
A nauka?
Ten rok już przerabiałeś.
Mama odbierze cię o 13.
Dobrze. Potrzyjcie balon o filc.
Pocieramy. Ty też.
Hej.
Pocieramy.
Jesteś na mnie zły?
-Trochę. -Dlaczego?
Nina. Chcesz wyjść?
-Nie, przepraszam. -Dobrze.
A teraz zbliżamy balon do wody...
Widzicie?
-Hej! -Precz!
-To nie ja. To Risorio. -Nieprawda.
Nie żartuj.
Oboje macie stąd wyjść.
Precz!
To moja przyjaciółka. Nie mogłam powiedzieć.
A gdyby to była sobota, kiedy był sam?
Gdyby znowu zrobił coś głupiego?
Nie wiedziałam, że był sam.
Wiesz, że Marco gada tylko ze mną.
To był jej wybór.
Niepotrzebnie zostałem w Rzymie.
Wtedy o tym nie myślałam. Przepraszam.
W porządku.
Dobra.
Porozmawiamy o tym po szkole?
Mówiłem ci. Nie mogę już wychodzić.
Do kiedy?
-Chuj wie. -W sensie?
Przykro mi.
A nie wyglądasz.
Nino, proszę. Nie zaczynaj.
Dobrze.
Rozumiem.
Cześć.
Jakie znowu cześć?
Zawsze uciekasz, jak ktoś cię nie posłucha?
Ja uciekam?
Spójrz na mnie, Andrea.
Ja uciekam?
Wal się.
-Było tak blisko. -Hej.
-Cześć. -Cześć.
Wszystko gra?
Tak.
Nieźle.
-Czas? -Popłyń tak na zawodach, to zobaczysz.
-No weź. -Idź się porozciągać.
Marika. Ilo też nie odbiera.
Zadzwonię do Daniego.
Czego oni chcą?
No dobra.
Po co śpiwór?
-Mieliśmy być zamknięci. -Tak, ale nie musimy tam spać.
Daj spokój.
Obejrzyj dokument o nich.
Na miesiąc zamknęli się w willi, żeby nagrać płytę.
Co mamy wspólnego z Måneskinem?
Nic. Ale tak się nagrywa album.
Wszyscy razem, dzień i noc.
Ale oni mieli basen, a my nie mamy nawet kibla.
-Coś ci powiem. -Co?
Gdybym miał wybierać, wybrałbym szopę.
-Naprawdę? -Tak, to nasze gniazdo.
Nasz kwadrat. Przysięgam, nigdy go nie opuszczę.
Nie obraź się, nie będę tu spał.
Oczywiście, że się obrażę.
Co to za zamieszanie?
Nie wiem.
Co, do cholery?
Vittorio.
Jest mały problem.
Nie powinni wysłać zawiadomienia czy coś?
Wysłali. Wujek kazał się nie martwić, bo ma układy w ratuszu.
Ściemniacz.
No.
-Mam dużo. Chcecie? -Też mam.
Masz.
Dobrze razem wyglądają.
Chcesz trochę?
Cześć.
Jak się masz?
Dobrze.
Na pewno?
Ostatnio jesteś jakiś dziwny.
Jak się masz?
Dobrze.
Chyba Daniele się wycofał.
PRZYCHODZĄCE NOWY E-MAIL - DANIELE TRAMET
Przepraszam, muszę zadzwonić.
Jasne.
Przepraszam za to, co napisałem. Byłem zły, czułem się oszukany.
Na pewno mnie rozumiesz.
Skoro dostałem od ciebie zdjęcia dziewczyny z Sabaudii,
musisz być stąd.
Chciałbym się spotkać. Kimkolwiek jesteś.
Cześć.
Gdzie są torby, które tu były?
Wszystkie zużyłem.
Dobra.
-Opróżnię jakąś. -Coś wymyślę. Nie martw się.
Kolega przekazał, że mu pomogłem?
Kto? Andrea Risorio?
Zrobiłem to ze względu na ciebie.
Jeśli o mnie chodzi, możesz go zamknąć.
Ale dzięki.
To ten słynny sowiecki noktowizor?
Używany w Afganistanie. To przedmiot kolekcjonerski.
-Mogę rzucić okiem? -Pewnie.
-Jak się tego używa? -Pokażę ci.
Czekaj.
Chyba w ten sposób.
Jeszcze nie ogarnąłem.
Chyba mnie oszukali.
Głupi jesteś, Dennis.
Spodobał mi się.
Mogę ci pomóc znieść rzeczy.
Serio?
Dzięki.
Chodźmy.
Ramirez. Pilnuj swoich spraw.
Nikogo nie obchodzisz, Sami.
Widzisz coś?
Co mam widzieć?
Pracowitą nockę.
-Stąd widać. -Mówiłem. Daj pod spód.
Jak mam to rozczytać?
Wymyśl coś. Upuść długopis.
-No... -Wszystkiego muszę cię uczyć? Ruchy.
Dzień dobry.
Co to jest?
Poszewka.
Z twoimi rzeczami.
Dlaczego taka jesteś?
Dzień dobry.
Zawsze zbieram te durne piłki.
-Zawsze zapominasz. -Cóż.
Mieliśmy robotę, prawda?
-Co? -Chodźmy.
Cześć, Caro.
-Cześć. -Cześć, Caro.
-Mogę? -Tak.
Pomóc ci?
Jak się masz?
Kiepsko sypiam.
Ja też.
Mam korektor pod oczy, jeśli chcesz.
Przepraszam cię.
Dużo o tym myślałam.
Chociaż trochę się różnimy...
dobrze mi z tobą.
Powinieneś wiedzieć.
Jestem dla ciebie jak mała, urocza panda.
Dlaczego?
To nie twoja wina.
Zawsze mnie tak traktowano. Pogodziłem się z tym.
Jak się z kimś kłóciłem, reagowałem jak wariat.
Każdy odpuszczał i traktował mnie jak dziecko.
To smutne.
Nie traktuję cię jak dziecko.
Od razu się przyznałam.
Kiedy?
Z litości, bo zachowywałem się jak Calimero.
Daj spokój.
Nie mogę dłużej taki być.
Ja też nie.
Nienawidzę tego.
Zagramy?
Muszę iść na basen.
-Andrea. -Tak?
Więcej szkła, bo do jutra nie skończysz.
Całą furgonetkę naraz?
Trzy naraz. Zaraz będzie reszta.
-Halo? -Cześć, Andrea. Mówi Raffa.
Hej, mogę oddzwonić za chwilę?
Ale za pół godziny mam zajęcia.
-Jasne. -Dobra, pa.
Co, zmęczyłeś się?
Nie, wujku, przepraszam. Cukier mi spadł.
-Cukier? -Tak.
Proszę. Weź sobie czekoladę z automatu.
Dziękuję.
Mów, chcę wiedzieć.
-Co to za zajęcia? -Z kuchni azjatyckiej.
Super.
-Chcesz być kucharzem? -Jestem kucharzem.
Andrea. Powiesz mi?
-Mam mało czasu. -Dobrze.
Podsumuję.
Napisałem do Danielego, że go okłamywałem.
Wściekł się, kazał mi się odpieprzyć.
Ale potem poprosił o spotkanie.
Chcesz się z nim spotkać?
Nie.
Wstydzę się.
Co mam ci powiedzieć?
Możesz się ukrywać całe życie. Ale to będzie gówniane życie, zaufaj mi.
Wiem.
Oddzwonię.
-Hej. -Cześć, tato.
Źle się czujesz?
Nie najlepiej. Ale mi przejdzie.
Na pewno? Może lepiej idź do domu.
Nie martw się. Już wracam do pracy.
Pokaż czoło.
OSIEM LAT WCZEŚNIEJ
Nic ci nie jest.
Przysuń się, wyschniesz.
-Działa? -Trochę.
Dlaczego to zrobiłeś?
Mów!
To nie krzycz.
Muszę krzyczeć.
Uciekasz z domu, pokonujesz drut kolczasty
i wskakujesz do chronionego jeziora.
Nie mogę mieć normalnego syna?
Tam nie było drutu kolczastego.
Dość. Dlaczego to zrobiłeś?
Mówię do ciebie. Zatkało cię?
Nie wiem.
OBECNIE
Co to za rzeczy?
Możesz się zatrzymać?
Możesz?
Powiem mamie i Marcowi.
Nie są niewygodne?
ZELIA: Też masz masę obserwujących
po tym klipie?
Nienawidzę cię!
Ja żadnych.
Wciąż się smucisz?
Możecie mnie gdzieś zawieźć?
Jest prawie północ.
Proszę.
-Pa, tato. Dziękuję. -Pa.
Wyjdź na balkon u mamy.
Sto lat!
Dziękuję.
-Wchodzisz czy mam zejść? -Wzięłam piżamę.
Przyniosłem herbatkę.
Też bym chciał. Ale wiedz jedno.
Domyśliłeś się, jestem facetem.
Choć nie zawsze tak się czuję.
Kuźwa.
DANIELE TRAMET: W sobotę po południu?
Byłeś kiedyś w Ogrodzie Nimf?
NINA ZANIER MA URODZINY Napisz wiadomość...
Dobra. Zróbmy to.
Będziemy mieć wyrzuty przez góra 30 sekund.
Ostatni krótki płacz
i koniec.
Dość tych bliźniaków. Dość Danielego.
Życie się toczy.
A my jesteśmy ponad to.
Dobra.
Zmierzę czas.
-Nie umiem na zawołanie. -Ja też nie.
Dziesięć, dziewięć, osiem,
-siedem, sześć, pięć, cztery... -Siedem, sześć, pięć, cztery,
-trzy, dwa, jeden. -...trzy, dwa, jeden.
Wystarczy. I już.
-Fajnie. -Jest fajnie, jemy sobie.
Śmiało.
Andrea.
-„Wszystkiego najlepszego”. -No nie!
„Dzięki” i serduszko?
Nina!
-Dobra, tylko „dzięki”. -Dobra.
Proszę.
-Sto lat. -Dziękuję.
Cześć, Caro, jak się masz?
Bywało lepiej, ale ujdzie. A ty?
Podobnie.
Pomóż mi ją namówić, żeby jutro coś zrobić.
-Do niedzieli mam nocki. -Całe szczęście.
A sobotnie popołudnie u dziadka?
Super! Kogo zapraszamy?
Nikogo. Nie chcę imprezy.
-Powiemy Micol? -Nie!
Dlaczego?
Bo bzykałam jej byłego.
Ty?
Andrea jest inny.
-Jasne. -Nina...
-Masz rację. Andrea jest do bani. -Super.
-Hej. -Cześć.
-Poczekać na ciebie? -Nie trzeba.
Widzimy się na miejscu?
Nie wiem, czy dotrę.
Dobra. Pogadamy później.
Też chcesz mnie pobić?
A kto cię pobił?
Brat nic ci nie powiedział?
Nigdy mi nic nie mówi.
Na razie, Marco.
Nina.
-Cześć -Cześć.
-Musiałam coś dokończyć. -Spoko.
Nie wzięłam prezentu.
Weźmiesz później.
Robię lunch u dziadka, z Carolą i moją siostrą.
Chciałam cię zaprosić.
Chętnie.
Ale muszę ci coś powiedzieć.
Andrea.
-Co? -Ty i Andrea.
Kto ci powiedział?
Widziałam relacje z jarmarku. Zniknęliście.
Andrea też chciał mi coś powiedzieć.
Tak, wiem.
To była tylko jedna noc.
-Nawet już nie gadamy. -To twoja sprawa.
Dobra.
Nie spodziewałam się.
Wiem. Ja też nie.
Nie spodziewałam się też, że podbijesz do mnie.
-Ja podbiłam? -No tak.
A kto zaprosił mnie na farmę?
A kto bał się spać sam na strychu?
-Strych był przerażający. -Serio? Proszę cię.
-Serio. -Bzdura.
-Skoczymy na shake'a? -Na shake'a?
Tak.
-Hej. -Cześć.
-Wyrzuciłeś w kuchni? -Zawinąłem w papierowe ręczniki.
Dziękuję.
-Rodzice zaraz wrócą. -Twój brat jest w domu?
Tak.
A co?
-Hej, Lucio. -Hej.
Podeślesz mi filmy z imprezy? Vittorio nie odpuszcza.
Telefony nam padły. Niczego nie nagraliśmy.
Naprawdę?
Przykro mi.
-Spoko. Cześć. -Narka.
-Kiedy znów się spotkamy? -Niedługo. Napiszesz?
-Niedługo? Jutro. -Pa.
-Wyłącz to. -Jeszcze nie skończyłem.
Co ty odwalasz?
Pokazywałeś mi filmy. Dlaczego go okłamałeś?
Usunąłem je.
Czemu?
Lucio.
Nawaliliśmy.
Co?
Szesnaście lat to sporo!
Dziękuję.
-Dziadku, mamy nóż? -Sprawdzę.
-Jak się ma papuga? -Nie wspominaj.
Uciekła. Dziadek jest smutny.
Twój telefon.
Odbierz, śmiało.
Cześć, Zeli.
Spoko. Jestem na wsi na urodzinach Niny.
Czemu?
Co się stało?
Dziewczyny mogą wpaść?
Jasne.
Marco, daj kluczyki.
Chcesz znowu mieć kłopoty?
Rozmawiałem z tatą. Mogę wyjść.
Masz mnie za kretyna?
Zadzwoń.
Jak go przekonałeś?
Porozmawialiśmy.
O czym?
Jestem spóźniony.
-Wal się, Andrea. -Kurwa, daj te kluczyki!
Marco! Otwórz!
-Spierdalaj! -Kurwa mać!
Jak to wylądowało w tej grupie?
Kumpel mu wysłał. Miał nie udostępniać.
-Takie rzeczy się źle kończą. -Wiem.
Widać, że to ja?
Widać kawałek nogi.
A twarz?
Trochę.
Pokaż.
OSIEM LAT WCZEŚNIEJ
-Mokry nie wsiądziesz. -Dlaczego?
Gdzie są twoi rodzice?
OBECNIE
-Mogę prosić bilet? -Jasne.
-Dwa euro. -Proszę.
-Dzięki. -Dziękuję.
Często na siebie wpadamy.
Hej.
Dokąd jedziesz?
Na dworzec.
Jadę do Ogrodu Nimf. Byłeś tam?
Muzyka będzie ci przeszkadzać?
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski a.