Cześć.
Tom. Nadal tu jesteś.
Tak.
Jak Miramare?
W porządku. Może być. Jest Marge?
Minęliście się. Poszła do siebie popracować.
- Popracować? - Tak. Jest pisarką.
Pisze powieść?
Przewodnik po Atrani.
Ze zdjęciami?
Tak. Umie robić ładne zdjęcia.
Zdjęcia i słowa.
Tak. Opisy, obserwacje, wiersze...
Nie pozwala mi ich przeczytać.
I na dodatek wiersze.
Jaki masz plan? Rzym? Sycylia?
Naprawdę nie da się źle wybrać.
Przywiozłem ci coś z Nowego Jorku.
Co?
Koszule, szlafrok i inne takie. Są w hotelu.
Muszę się do czegoś przyznać.
Twój ojciec chce, żebym namówił cię do powrotu.
- Mój ojciec? - Tak.
Powiedziałem, że spróbuję, naprawdę...
ale teraz nie mam zamiaru.
Rozumiem, czemu ty chcesz tu zostać
czy ktoś inny, pięknie tu.
Po co wracać do Nowego Jorku?
Przysłał cię tu... za wynagrodzeniem?
Tak, ale wszystko mu oddam.
Nie wykorzystuję ludzi.
Skąd w ogóle go znasz?
Nie znam. To on mnie znalazł.
Nie przekonał twoich przyjaciół, żeby z butami weszli ci w życie,
i ja też nie zamierzam,
ale weź rzeczy, które przekazała twoja matka.
A potem...
dam ci spokój.
Nie mogę w to uwierzyć.
Ale w sumie to mogę.
Tom,
nic mu nie oddawaj.
To dla niego grosze. Wrzuci w koszty.
Pewnie nawet odpisze sobie od podatku.
- Nie jesteś zły? - Pewnie, że nie.
Też bym tak zrobił. Sam tak zrobiłem.
Mogłem i wyruszyłem w przygodę do nieznanego miejsca.
Ty zrobiłeś to samo.
Tak.
Ermelinda!
Kawa dla Toma.
Nie jestem niewdzięcznikiem,
ale matka chyba nie wie, że najlepsze koszule
importuje się stąd.
Dzięki, że zrobiłeś to dla niej.
To miłe.
Coś przeoczyłeś.
Oczywiście, że ten wybrała.
Tom, powiedz mi,
kto włożyłby purpurowy szlafrok we wzorki?
Boże kochany, jest okropny.
Ojciec wspomniał, że maluję?
Nie.
Jestem w tym niezły, ale on by tego nie przyznał.
Chcesz zobaczyć?
No dobra.
Oto i one.
Na niektórych moje krajobrazy.
Tak.
Ale też Marge.
To kącik Marge.
Rozumiem.
Tak.
Tu malowałem abstrakcję.
Tak.
Pracuję nad nowym obrazem Marge.
To akt.
Tak. Wiem, że talentem nie grzeszę.
Jeszcze.
Ale lubię to.
Nie, jest...
Dzięki.
Tak.
Więcej krajobrazów.
Wszystkie na niebiesko. Niebieski okres.
Tak o tym nie myślałem.
Pewnie nadal pisze,
ale spisek jej się spodoba
i nie będzie zła za najście.
To tu.
Dobrze.
Cześć.
Tom ma do opowiedzenia zabawną historię.
Tak?
Cześć.
Hej.
Najpierw to odkorkujmy.
- Usiądź. - Dziękuję.
Dasz wiarę?
Nawet znając moich rodziców, nie posądziłabyś ich o to.
Kim był facet w barze?
Prywatnym detektywem. Ojciec go wynajął.
- By znalazł Toma? - Tak.
Ciężko cię znaleźć?
Przeprowadziłem się, więc zdaje się, że tak.
Czemu z tym czekałeś?
Co za różnica?
Umyka ci sedno całej sprawy.
Chodzi o mojego ojca, a nie Toma.
Już wiesz, co chcesz zwiedzić?
Proszę?
- We Włoszech. - Nie.
- Nie wiem. - Jest tego sporo.
Z pewnością, ale jakiś czas tu zostanę.
Tom, jeśli chcesz tu trochę pobyć,
zatrzymaj się u mnie.
Nie wydawaj pieniędzy, skoro mam wolne pokoje,
nawet jeśli to pieniądze ojca.
Bardzo chętnie.
Świetnie.
Dziękuję.
Podnieś.
Ściany jakieś puste.
Lepiej.
- Hej, Marge. - Cześć.
- Jak tam? - Dobrze.
Ładnie wyglądasz.
Dzięki.
Skończyliśmy pracę.
W nagrodę pijemy Amaro. Też chcesz?
Pewnie.
Chcesz jutro z nami jechać do Neapolu?
Muszę popracować.
Nad książką?
Tak.
Daj spokój, Marge. Jedź z nami.
Pokażę Tomowi Caravaggia w Misericordii.
Już widziałam.
Raz. To o wiele za mało.
Byłam w Le Sorelle.
Co?
Kiedy?
Przed chwilą.
Mieliśmy coś zjeść.
Wybacz, zapomniałem.
Dobra, chodź.
Zamykali, jak wychodziłam.
Jadłaś coś?
Chcesz trochę prosciutto? Mamy ser, oliwki...
Podziękuję.
Chcesz zobaczyć urządzony pokój?
Może później.
W porządku. Przepraszam.
NEAPOL
Proszę podpisać.
Namalował to, jak miał 36 lat.
Rok po tym, jak zamordował człowieka w Rzymie.
Zamordował?
Alfonsa. Jego prostytutki pozowały.
Potem zbiegł na Maltę, do Palermo,
malując swoje najlepsze dzieła.
Naprawdę?
W końcu go złapali w Neapolu.
Skatowali i zostawili na śmierć.
Kto?
Kto wie? Znajomi alfonsa.
Barwne życie. I śmierć.
Tak.
Chcę zobaczyć inne obrazy.
Zabiorę cię do Rzymu. Są tam najlepsze dzieła.
Bardzo chętnie.
- Freddie! - Dickie!
Co tu robisz?
Jestem przejazdem z Maxem. Co u ciebie?
Dobrze.
- Jak Marge? - Dobrze.
- Pisze książkę? - W tej chwili.
- Drinka? - Chętnie.
Ale małego. Muszę złapać pociąg.
Kelner.
Cinzano.
A to kto?
Tom. A to Freddie Miles. Tom przybył z Nowego Jorku.
Jak się masz?
Znakomicie.
Skądś cię znam.
Nie wydaje mi się. Pamiętałbym.
- Na pewno? - Tak.
Nie, już się widzieliśmy. W Nowym Jorku.
Gdzie? Może u Bob Delanceya.
Raczej nie.
Tak, to było tam.
W jego mieszkaniu.
Na imprezie. Jestem przekonany.
Nie pamiętam. Wybacz.
- Skąd się znacie? - Poznaliśmy się w Atrani.
Co robisz w Nowym Jorku?
Nic. Mieszkam tu.
Wcześniej.
Byłem księgowym.
A ty?
To dramaturg.
Tak mi się wydawało.
- Doprawdy? - Tak.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Rzecz w tym, że w grudniu wynajmuję dom w Cortinie.
Przyjedź z Marge.
Bo dlaczego by nie? Święta w Alpach? Zgódź się.
- Dobrze. - Tak?
Tak.
To dobrze. Narty i picie na umór.
Idealnie.
A nazwisko?
Ripley.
Wszystko dobrze?
Nie, okradziono mnie.
Jest pani cała?
Tak, ale nie mogę wrócić do domu.
Nie zawiezie mnie.
Proszę ze mną.
Dziękuję.
Dokąd ma jechać?
Do Pozzuoli.
Za mało.
No tak.
Słyszałeś, co mówiła?
Nie zna bardziej uprzejmych Amerykanów.
Dostał tyle, że zabierze ją do Rzymu.
Podzielą się po połowie.
Tak uważasz?
Jasna sprawa. Taksówkarz ot tak czekał?
To oszustwo.
Nie widzisz tego?
No i co z tego?
Warto było usłyszeć to od ślicznotki.
Pewnie. Lubię dziewczyny.
Co?
Pojedziesz tam,
gdzie ten gość mówił?
Freddie?
Pewnie tak. Zimą wieje tu nudą. A co?
Nie wiem, jak możesz się z nim zadawać.
To oszust.
Czemu tak uważasz?
Widać. Żaden z niego dramaturg. Po prostu ma pieniądze.
To prawda. Rodzina ma sieć hoteli. A on ma dom na południu Francji.
„Przyjedź z Marge.
Bo dlaczego by nie? Święta w Alpach? Zgódź się.
Tak”?
Dobrze ci wyszło.
Identyczny akcent.
Tom?
Też mam pieniądze. Jestem oszustem?
W ogóle nie jesteście podobni.
Szanowny panie Greenleaf,
mam dobre wieści.
Richard się waha, czy spędzić tu kolejną zimę.
Muszę ostrożnie się z nim obchodzić. Pewnie pan wie.
Naciski są na nic.
Dopiero po wielu rozmowach zmienia zdanie na jakiś temat.
Ale robię postępy.
Obiecałem, że zrobię, co mogę, żeby przekonać go do powrotu do domu.
Liczę, że na święta.
Pozdrawiam serdecznie pana i panią Greenleaf.
Z poważaniem, Tom.
P.S.
Jeszcze wszystkiego nie wydałem, ale pieniądze się kończą.
Może mógłby pan coś dosłać.
Przekaz pieniężny niech będzie na adres Dickiego.
Dziękuję.
Jak leci?
Dobrze.
Mogę się dosiąść?
Jestem Carlo.
Jesteś Amerykaninem.
Lubię Amerykanów.
Cześć.
Hej. Jak leci?
Dobrze.
Jedziemy do Paryża?
Nie wiem. Może. Kiedy?
W Giorgio's poznałem kogoś,
kto da nam 100 000 lirów od łebka.
W jakim celu?
Żeby jechać do Paryża.
Co ty mówisz?
Wystarczy, że zawieziemy walizkę i możemy zostać, ile chcemy.
Walizkę.
Tak.
Nie mówisz poważnie.
Mówię. Chodź go poznać.
Mówiliśmy po włosku i tylko trochę załapałem.
Nie chcę iść go poznać.
To co mam z nim zrobić?
Nic. Zapomnij o tej rozmowie.
Czeka na dole.
Przyprowadziłeś go do mnie.
Tak.
To mój kolega Dickie.
Miło mi. Jak się masz?
Picasso, co?
Tom wyjaśnił ci, o czym rozmawialiśmy?
Sam mi powiedz.
To nic takiego.
Jutro, czy kiedy tam,
spotkamy się na dworcu kolejowym.
Będę miał dla was bilety,
połowę gotówki, po 50 000 lirów,
i walizkę.
Zabierzecie ją do Paryża pod wskazany adres,
gdzie otrzymacie resztę gotówki.
I po sprawie.
Co jest w walizce?
To bez znaczenia.
Nikt nie zatrzyma dwóch amerykańskich turystów.
Narkotyki?
Broń?
Kradzione dzieła sztuki? Co?
Nie twoje zmartwienie.
Jednak moje.
Nie jest twojego kolegi.
Nawet nie zapytał.
Tomma.
No co?
Twój kolega się do tego nie nadaje.
Ty tak, on nie.
Nie. Obaj się nadajemy. On tylko się zastanawia.
Nie zastanawiam się.
Tomma, zobacz. Patrzy jak policjant, który chce mnie aresztować.
Wcale tak nie patrzy.
Masz rację. Nie jak policjant.
Jak człowiek, który się boi, że pożre go zwierzę.
Tomma, możemy się dogadać, ale on odpada.
Nie ma sensu rozmawiać o tym z nim lub przy nim.
Ktoś musiał kiedyś urwać mu jaja.
To mój adres.
Ładna willa.
Bardzo ładna.
Co jest z tobą? Zwariowałeś?
Czemu tak mówisz?
Należy do Camorry. Wiesz, co to?
Nie.
Mafia z Neapolu.
Skąd wiesz?
To oczywiste, Tom.
Może z lepszym włoskim byś tego nie zrobił,
ale nie mam pewności.
Tym się zajmujesz w Nowym Jorku?
Nie.
Zadajesz się z takimi ludźmi?
Traktował cię jak bratnią duszę.
Obracaliśmy się w tym samym kręgu.
Stąd się znamy.
Nadal nie pamiętam.
Nie patrz tak. Nie oszalałem.
O co więc chodzi?
Co? Myślałem, że będzie fajnie. Mogło przecież być.
- Odwalać robotę dla mafii? - Przeżyć przygodę.
Wylądować razem w pace.
Dobra, teraz to...
Nieważne.
Możesz nie mówić o tym Marge?
Nie bardzo mnie lubi.
- Czemu? - Nie wiem. Jestem miły.
Nie, starasz się być. To nie to samo.
To nawet gorzej.
Nieprawda. Lubię ją.
Dobra.
Naprawdę!
Jak idzie pisanie? Założę się, że dobrze.
Nabijasz się ze mnie.
Nie. Interesuje mnie to. Jestem pod wrażeniem.
Nie napisałem książki. Dickie też nie. Co nie?
Z całą pewnością.
Przyznam, że nie idzie aż tak dobrze.
Próbuję opisać to miejsce, które
jest takie...
Nie do opisania?
Właśnie.
Mogę przeczytać, co już napisałaś?
Nikomu nie chce pokazać.
Nie jestem redaktorem, ale pracowałem w Random House.
Tak?
Pewnie. Czytałem rękopisy, które wymagały korekty.
Naprawdę?
W najgorszym razie powiem coś,
co może zmienić twoją perspektywę.
Chciałbym spróbować.
Zapłacę.
No więc, co ty na to?
Aż się boję.
Na pewno jest wspaniała.
Dobrze, Tom. Starasz się.
To nie tylko to.
Interesuje mnie, co robi. Myli się co do mnie.
No ale poprawiłeś jej humor.
To dobrze.
Atrani autorstwa Marjorie Sherwood.
Wtem od ponad roku jestem w Atrani
i nadal odkrywam nowe...
Atrani istniało, zanim Kolumb odkrył Amerykę.
ZA DŁUGIE
Wieczorami kobieta gra na flecie...
Zobaczyłam palmę i ocean.
Taksówka kosztowała mniej niż...
Obserwowałam, jak...
CO TO ZA SŁOWO?
...zegar wybił czwartą w chwili...
Nigdy nie mieszkałam gdzieś, gdzie nie było łazienki.
Studia to wyjątek.
„Halo”? Zawołałam. Słowa brzmiały znajomo.
Czekałam... Poczułam...
...zatłoczony autobus pachniał czosnkiem i benzyną.
MOJE ATRANI
Pomocne te uwagi.
Tak?
Tak. Słusznie napisałeś. To na marginesie.
Co?
„Atrani to miejsce ze snu,
które staje się bardziej nierealne po wybudzeniu”.
Bardzo w punkt.
Możesz to wykorzystać.
Naprawdę?
Pewnie.
Już wiem, co z tym zrobić.
Cieszy mnie to.
Dziękuję, Tom.
Naprawdę.
Dziękuję za zaufanie.
Świetny tytuł.
Jak się masz?
Świetnie.
Jest coś do ciebie.
Proszę.
Nic do ciebie, drogi Tomie.
Dobrze, Matteo. Dzięki.
Pójdę zobaczyć się z Marge.
I może popływać.
Dobra.
Zabierzesz do domu?
Pewnie.
Dzięki. Do zobaczenia.
Co o nich myślisz?
Dobre.
- Naprawdę? - Tak!
WENDALL TRUST COMPANY – 1200 DOLARÓW
Idę na rynek.
W porządku.
Co?
Nic.
NUMER KONTA: 18061
Jest pan Smith?
WŁOSKIE ŻYCIE – KURS JĘZYKOWY
Nie. Wyszedł.
O której wróci?
Ile potrzebuje pan pieniędzy?
To za mało.
O co panu chodzi?
Co się stało?
Kto tak twierdzi?
Kim on jest?
ZWINNY, BRĄZOWY LIS
Kto wie?
Do kogo to należy?
PRZESKOCZYŁ PSA.
Do pana.
Do nas.
Do nich.
Do niego.
Do mnie.
„Lubisz sztukę, Tom?
Dobrze trafiłeś.
Wiem, że talentem nie grzeszę.
Jeszcze”.
„Wiem, że talentem nie grzeszę. Jeszcze.
Ale lubię to”.
Moje krajobrazy.
Martwa natura.
Ale też Marge.
To Marge. I tamten też.
To kącik Marge.
Marge, wybacz, ale musisz zrozumieć.
Nie kocham cię.
Przyjaźnimy się. To tyle.
Proszę cię, nie...
Nie płacz.
To na mnie nie działa.
Przestań.
Bo się wciskasz. Między mnie a Toma.
Nie. To nie tak.
Nie o to tu chodzi.
Nie, łączy nas więź. Umiesz to zrozumieć?
Czy będziesz tylko rzucać oskarżenia?
Cokolwiek rozumiesz?
Przestań, Marge.
Marge...
Wtedy malowałem abstrakcję.
Co robisz?
Mają...
Mógłbyś nie nosić moich ubrań?
Nie poszliście popływać.
Burza złapała was na plaży?
Dickie, źle mi z tym, co się stało...
Powiem to bardzo wyraźnie.
Nie jestem ciepły.
Ty myślisz, że jestem.
Wcale nie.
Marge myśli, że ty jesteś.
Czemu?
Gdyby zobaczyła, co tam się wydarzyło...
uznałbym, że to to, ale jej nie było, więc to coś innego.
Mówi tak, bo jest zazdrosna.
Zazdrosna?
O ciebie?
Tak.
Byłeś cały jej, ale ja się zjawiłem.
Spędzamy czas bez niej.
- Ale nie w tym problem. - A w czym, Tom?
Kocha cię bardziej niż ty ją.
Kiedy spacerujecie, kto łapie czyją rękę?
Może to prawda, ale mi na niej zależy.
- Bardzo. - Rozumiem.
Przyjaźnimy się. Przyjaciół się nie rani.
Oczywiście.
- Dickie... - Co?
Wolę odejść, niż zrujnować przyjaźń.
Mam odejść?
Jak chcesz, rano się wyniosę. Albo nawet teraz.
Zapomnijmy o tym.
Napisy: Joanna Kazimierczak