NEAPOL, STAZIONE CENTRALE
Spadaj.
Dickie?
Tu jestem.
Cześć, Marge.
Gdzie Dickie?
W Rzymie.
W Rzymie?
Nie dostałaś listu?
Nie.
Musi być na poczcie.
Stamtąd wracam.
No to...
Co robisz, Tom?
To, o co poprosił mnie Dickie.
Pakuję mu kilka rzeczy.
Miał do ciebie napisać, że jakiś czas tam zostanie.
To znaczy ile?
Nie wiem. On chyba też nie.
Przynajmniej do końca zimy.
Zostanie tam całą zimę?
Nie, na pewno cię odwiedzi i zabierze kilka rzeczy.
Ale wybieramy się do Cortiny.
Właściwie to nie.
Miał napisać do...
Jak mu tam? Freddie? I mu przekazać.
Ale ty powinnaś jechać. Chciał to zaznaczyć.
Ja mam jechać? Bez niego? Akurat.
Przekazuję jego słowa, Marge.
Zatrzymał się u kogoś?
Nie wiem.
Powiedział, żebyś wzięła lodówkę.
Co robiliście?
Kiedy?
W San Remo.
Nic nadzwyczajnego.
Kupiliśmy ci perfumy.
Nie rozmawiał z tobą o twoich planach?
Moich?
To znaczy?
Zostaniesz z nim w Rzymie?
Może na jakiś czas.
Aż się urządzi.
Przecież nie wiesz, gdzie jest.
Zostawi mi wiadomość w American Express,
jak już będzie wiedział.
Tam powinnaś wysłać list, jeśli chcesz.
A potem co?
Chcę jechać do Paryża.
Tylko ty czy on też?
Tylko ja.
A święta?
Co?
Powiedział, czy tu wróci,
skoro Cortina odpada?
Nie powiedział, ale nie wydaje mi się.
Czemu tak uważasz, skoro nic nie powiedział?
To trochę niezręczna sytuacja, Marge...
powiedział to i owo o tobie.
O mnie? Tobie?
Tak.
Na przykład co?
Czuje, że chce pobyć chwilę sam.
Tyle że sam nie będzie.
Ty z nim będziesz.
Nie miał mnie na myśli.
Chcesz skoczyć na drinka i o tym pogadać?
Mogę ci zrobić drinka. Z lodem.
Tak?
Nie.
NEAPOL
Carlo, kazałeś nam zdobyć krzyż.
To kościół. Pełno tam krzyży.
Miałeś zdobyć krzyż Fogginiego.
Nie wiem, kto to jest.
Nie dziwi mnie to.
Co z tym krzyżem jest nie tak?
Poza tym, że nic nie jest wart?
Carlo, musisz mówić konkretnie.
Jak widać.
Dla mnie ładny.
Tak?
Dla mnie też.
Nie lubię sztuki sakralnej.
Ale to nie jest złe.
To zabierz do domu.
Ozdobi twój salon.
Carlo.
Cześć, Tomma!
Za późno. Znalazłem kogoś do paryskiej fuchy. Wybacz.
Nie szkodzi. Mam coś dla ciebie.
Chłopaki, wypad.
Wejdź.
Mów.
Znasz kogoś, kto chce kupić łódź?
Jaką konkretnie?
Sangermani, 12-metrową.
Twoja?
Przyjaciela. Podróżuje.
Bogaty kolega, który się mnie boi?
Chce trzy miliony lirów, nie mniej.
I odliczy ci prowizję.
Nie ma sprawy, 20%.
Nie, to nie przejdzie.
Ja dostanę 10, a 30 to za dużo.
Moment.
Czemu tobie płaci, skoro ja mam ją sprzedać?
Bo jej nie sprzedasz bez mojej zgody.
Nie opłaca mi się za mniej niż 20%.
Carlo, zajmuję się tym zawodowo.
Pośredniczę w sprzedaży, więc ustalam prowizje.
Wiesz, czym ja się zajmuję?
Domyślam się.
Podzielimy się na pół. Po dziesięć dla każdego.
Więcej nie dam.
Ty?
On.
Wybacz, 20 dla mnie.
Dobrze, no to...
Tomma!
Chodź tu.
Lubię cię, Ripley. Usiądź.
Coś się wymyśli.
Wrócił pan. Zatrzyma się pan u nas?
Nie, chciałbym porozmawiać z kierownikiem.
To ja.
Dobrze.
Przyjaciel ma przedmioty,
które mogą zainteresować hotel.
Przedmioty?
Tak.
Proszę zrobić listę,
podać cenę i wysłać mi do Rzymu przez American Express.
Przekażę koledze i któryś z nas będzie w kontakcie.
Przyjaciel jest w Rzymie?
Tak.
A pan trzyma pieczę.
Tak.
To też na sprzedaż?
Cokolwiek to jest.
„Cokolwiek”?
Tak.
Nie jest.
Lunch podano.
Richard do ciebie napisze,
żeby podziękować za twoją pomoc.
Poprosił mnie, żeby ci to dać.
Za co?
Nadal jest w Rzymie i nie wie, kiedy wróci,
więc twoje usługi nie są już potrzebne.
Sam to włożę.
Proszę poczekać. Dziękuję.
Sześć biletów do Rzymu pierwszą klasą.
Sześć?
12 000 lirów.
RZYM, DWORZEC TERMINI
Excelsior wita.
Dziękuję.
Poproszę pokój deluxe.
Już się robi.
Na ile dni?
Dwa tygodnie.
Doskonale.
Proszę podpisać.
Ładne pióro.
Dziękuję, panie Greenleaf.
Pokój 312.
Witamy w Rzymie.
W razie czego proszę dzwonić na recepcję.
Złe wieści?
Tak. Dzwoniła czy tu była?
Dzwoniła.
- Rozmawiał pan z nią? - Tak.
Co powiedziała?
Chyba poczuła ulgę, że pan tu jest.
Chciała, żeby pan się z nią skontaktował.
Tak, to pilna sprawa. Pogorszył się stan zdrowia mojej matki.
Bardzo mi przykro.
Pani Sherwood mówiła, że tu przyjedzie?
Nie.
Przepraszam. Muszę się natychmiast wymeldować.
Rozumiem doskonale. Musi się pan zająć swoją matką.
Mam nadzieję, że to nic poważnego.
Ja też.
Przyślę portiera, aby pomógł z bagażem.
Dziękuję.
Jeśli pani Sherwood znów zadzwoni,
proszę powiedzieć, że wkrótce się z nią skontaktuję.
Oczywiście. Zapiszę.
Przygotuję rachunek.
Dopiero co przybyłem.
Tak.
Niech będzie.
Klucz.
Pokój jednoosobowy.
W standardzie.
Na górze.
Zegarek był w wodzie.
Wpadł do zlewu.
W słonej wodzie.
Kradziony?
Jak pan widzi, są na nim moje inicjały.
W czym mogę pomóc?
Konto w oddziale w Neapolu.
Chwileczkę.
Dzień dobry. Paolo Alessi,
dyrektor oddziału w Rzymie.
Chciałbym sprawdzić stan konta należącego
do Richarda Greenleafa.
Pański podpis.
Ładne pióro.
Najdroższa Marge.
Wybacz, że wcześniej nie pisałem.
Liczę, że Tom ci powiedział, że jestem w Rzymie,
więc się nie martwiłaś.
Skoro o Tomie mowa, mylisz się co do niego.
Mówiłaś o nim takie okropieństwa.
Jakikolwiek by nie był,
to nie jest zły człowiek.
Nie ma z nami nic wspólnego.
Liczę, że to wiesz.
Jeśli chodzi o nas,
nie myśl, że przed czymś uciekam.
Lub przed tobą.
Myślę, że chwilowa rozłąka
pomoże nam zrozumieć, co do siebie czujemy.
Przepraszam za święta w Cortinie.
Nie jestem za tym, aby tak szybko się widzieć.
Proszę, nie miej mi za złe.
Kocham, Dickie.
Światło.
Zawsze.
P.S.
Perfumy przypadły do gustu?
Ciężko było je znaleźć.
Prawie odpuściłem, ale Tom je znalazł.
Powiedział: „Marge się bardzo ucieszy”.
Drogi Dickie.
Niemałe zaskoczenie. Rzym?
Ciekawe, co się stało w San Remo.
Raczej nie to, o czym rozmawialiśmy.
Zapytałam Toma, ale unikał odpowiedzi.
Sam Tom jest enigmatyczny.
Uważam, że specjalnie. Nie zauważyłeś?
Niby nie jest zły, ale ja go nie lubię.
Nie widzisz, że cię wykorzystuje?
Czy jest ciepły?
Nie wiem.
Nie jest na tyle normalny, żeby uprawiać seks.
Ale przy nim wydawałeś się zawstydzony.
O co chodziło?
Martwiła cię opinia ojca o Tomie,
ale teraz na nią nie zważasz.
To było ostrzeżenie, Dickie.
Czemu nie zważasz na ostrzeżenie ojca?
Jeśli chodzi o nas, jak to ująłeś,
wytrzymam te tygodnie bez ciebie, kochany,
ale tęsknię.
Wszystko mi ciebie przypomina.
Drzewko oliwne, które posadziliśmy pod moim oknem.
Książki, które pożyczyłam i nie oddałam.
Krzaczek pomidora pięknie rośnie.
Dziękuję za perfumy.
Cudne. Choć jakoś nie wierzę, że to Tom je znalazł.
Nadal tam jest czy wrócił do Stanów, tak jak mówił?
Powiedziałam, co o nim myślę. Więcej nie będę.
Pytam z ciekawości.
Daj znać, jakie masz plany.
Nie wiem, czy jesteś w Rzymie.
Jesteś?
Może się tam zjawię i cię znajdę.
Liczę, że szalik ci się spodobał.
Dziergałam go wieczorami.
Nie wspomnę, że samotnie.
Możemy porozmawiać?
- Coś nie tak z pokojem? - Nie. Wszystko dobrze.
Chodzi o kobietę.
Jak zwykle.
Niedawno rozstałem się z narzeczoną, ale ona nie umie się z tym pogodzić.
Poznałem kogoś innego, więc ukrywam się przed narzeczoną.
- Byłą narzeczoną. - Tak.
Słusznie.
Tak, ale obawiam się, że będzie chciała mnie znaleźć,
nawet jeśli to oznacza sprawdzenie wszystkich hoteli.
Wie, że pan tu jest?
Tak, i nie chcę tu żadnych scen. Zwłaszcza u pana w hotelu.
Bywa nieprzyjemna?
Tak. I głośna.
Może warto się udać do Florencji albo Wenecji.
Tu mi się podoba.
A więc...
mam do pana pytanie...
Jeśli ta młoda dama się tu zjawi i będzie o mnie pytać,
powie pan, że mnie tu nie ma?
Bardzo mi przykro.
Nie ma tu pana Greenleafa.
Carlo.
Jak Rzym?
Może być. Znalazłeś kogoś?
Mam mały problem.
Łódkarz znalazł kupca, któremu odpowiada cena.
I w czym problem?
W sumie to w niczym, ale on też chce prowizję.
Masz rację. Nie ma problemu. Podzielisz się swoją.
Nie.
Kazałem angażować łódkarza?
Kazałbyś, gdybyś się na tym znał.
Ale nie kazałem. Wątpię, że rozmawialiście.
Rozmawiałem z nim.
To jak ma na imię?
Jak? Giulio.
Łódkarz Giulio?
Łódkarz Giulio.
Mogę mu odmówić, jak chcesz.
I kupiec przepadnie.
Ale przygotuj się, że łódź postoi.
Nikt nie chce łodzi zimą. Przecież wiesz.
Carlo.
Zdobyłeś swoje 20%. Jestem prawie pełen podziwu.
Wyślij czek do American Express w Rzymie.
Minus prowizja moja i Giulia.
Nie przeginaj, Carlo.
Mam wysłać do ciebie?
Tak, czek do Banku Republikańskiego.
Nie do kolegi.
Do mnie. On podróżuje.
I kto tu opowiada bujdy?
Może zapomnimy o sprawie i ktoś inny sprzeda łódź?
Spokojnie.
Wyślę czek na twoje imię. Bez obaw.
Dobrze. Ripley przez R-I-P, a nie R-E-E.
Jaką kwotą chce pan otworzyć konto?
45 000 $
Cztery lata po morderstwie Ranuccia Tomassoniego
Caravaggio nadal był zbiegiem.
Podczas tego okresu, w ostatnim roku swojego życia w 1610,
namalował Dawida z głową Goliata.
Na obrazie
Caravaggio ukazuje zabójcę i ofiarę,
przedstawiając Dawida jako litościwego, a nawet troskliwego,
kiedy tak patrzy na odciętą głowę Goliata.
Więź jest jeszcze mocniejsza,
bo na sobie wzorował ich wygląd.
Obaj mają twarz Caravaggia.
Młody... i stary.
Kochani rodzice.
Jestem w Rzymie. Szukam mieszkania na zimę.
Jak tylko się urządzę, wyślę wam adres.
Przykro mi, że ominą mnie kolejne święta,
ale chcę nad czymś popracować, zanim wrócę do domu.
- Wesołych Świąt. - Wzajemnie.
Dostałem list.
Rozumiem niepokój związany z Tomem, ale mylicie się co do niego.
Zrobił dokładnie to, o co go prosiliście.
I faktycznie mi pomógł.
Możecie tego nie wiedzieć, ale jest sierotą.
Kiedy o tym mówił, przypomniał mi, jak ważna jest rodzina,
o czym, wstyd przyznać, niemal zapomniałem, dopóki nie przyjechał.
Ze wszystkich moich przyjaciół wybraliście tego właściwego.
Kocham was i tęsknię.
Richard.
Napisy: Joanna Kazimierczak