Magandang umaga. Titingnan ko ang apartment.
Magandang umaga.
Kumusta?
Ako si Richard.
Isang Ingles?
Amerikano.
Hindi sana iyon problema.
Hindi. Gusto ko ang mga Amerikano.
Ingles...
Ayos lang ba na tingnan ang apartment?
Maghahagdan tayo paakyat.
Sira ang elevator.
Italya.
Ito ang sala.
Ito ang kuwarto.
Ano'ng trabaho mo, Richard?
Ang pamilya ko ay may gumagawa ng mga barko sa New York.
Mga barko.
Mga bangka. Mga yate.
Ito ang kusina.
Maganda at malaki.
Pero nandito ako sa Rome para mag-aral ng pagpipinta.
Pintor ka?
May telepono.
Mahirap magkaroon nito.
Aabutin ng buwan bago makabitan.
Buweno...
Ano sa tingin mo?
Napakaganda nito sa akin.
Richard Greenleaf.
- Kasama mo ba ang pamilya mo? - Hindi. Ako lang.
Wala kang asawa?
Anim na buwan ang pinakamaikli.
Ayos lang.
Baka di na ako umalis sa ganito kagandang apartment.
Ayos lang bang bayaran ko na iyong unang dalawang buwan?
Siyempre.
Salamat, ginang.
Binibini.
Pasensiya na Richard. Sira pa rin ang elevator.
Ayos lang.
Pasensiya na.
Ang isang ito.
Maganda ang napili mo.
Mahal kong Marge...
Oo, nagustuhan ko ang scarf.
Lalo na't ginawa mo ito.
Suot ko ito ngayon.
At sa aking mga plano, hindi ko pa alam.
Kasama ko ang isang pintor, si Di Massimo,
mabuti at matiyaga siyang guro.
Hindi na muna ako kukuha ng apartment dito Rome,
sa ngayon.
Pupunta si Di Massimo sa Sicily ng ilang buwan,
plano kong sumama at magpatuloy sa pag-aaral.
Pagkatapos no'n, hindi ko pa alam, pero ayos lang.
Gusto ko itong wala akong totoong plano.
Kumusta ang pagsusulat?
Siguradong ayos naman.
Malapit nang mailagay sa The Strand.
Susulat ulit ako sa susunod.
Hanggang sa muli, nami-miss ko ang Atrani...
at ikaw.
Dickie.
May maleta rito para sa akin.
Siyempre, G. Greenleaf.
- Heto. - Salamat.
Gumagana na.
Dickie!
Dickie! Si Freddie ito.
Buksan mo na. Nandito ka raw sabi ng landlady.
Wala rito si Dickie. Lumabas siya.
Saan?
Di ako sigurado. Baka puwede kang bumalik sa susunod?
Hihintayin ko na lang dito.
Puwede bang pumasok?
Siyempre.
- Tom, di ba? - Oo.
Tom Ripley.
Doon sa Naples.
Naaalala ko.
Magkasama kayo rito?
Hindi, bumisita lang ako.
Bumisita ka...
Umalis siya...
May aasikasuhin daw siya.
Nagpipinta pala siya.
Hindi na masama.
Humuhusay na siya.
Pahingi ako ng inumin.
Di ko alam ano'ng mayroon.
Ito may nakita ako.
Ganyan ang sapatos namin ni Dickie.
Talaga?
Di ko pa nakikita ang kay Dickie.
Lagi niya iyong suot.
Nabili ko ito sa New York.
New York?
Di ko itatanong kung saan sa New York.
Saan sa New York?
Hindi ko na maalala.
Binili namin ang amin sa Florence.
Buweno...
Oo nga pala.
May tatagpuin daw siya sa Otello.
Alam mo ba kung saan? Malapit sa Piazza della Rotonda.
Baka maabutan mo pa siya.
Sabi mo may gagawin.
Ngayon katagpo na.
Pareho siguro.
Ano'ng nangyayari, Tom?
Ano'ng ibig mong sabihin?
Kay Dickie.
Hindi pagsasabi kung nasaan siya at ano'ng ginagawa niya.
Sinabi niya sa akin.
Sinabi sa iyo.
Pero hindi sa akin at kay Marge o kahit kaninong kakilala namin, sa iyo lang.
Base sa sinabi niya sa akin, gusto niyang mapag-isa.
Hindi sa ayaw niya kay Marge.
Oo, di kami magkakasundo pag iniwasan niya ulit ako.
Pero, hindi ka niya iniwasan.
May pinuntahan.
Cortina.
Naroon ka nang inimbita ko siya.
Pupunta raw siya, pero di dumating.
Hindi sumulat kung bakit. Hindi nagsabi.
Wala, basta...
Hindi? Sinulatan ka raw niya.
Hindi.
Paano mo nalaman dito?
Iyong telepono.
Wala sa kahit saang phone book pero tinawagan ko ang kompanya.
May address sila.
Ganoon ba.
Nakatira ka rito kasama siya?
Hindi.
Hindi?
Di magsusuot ng ganyan kapangit na robe si Dickie.
Saan ka nakatira?
Naglalakbay lang ako.
- Saan? - Sa Italya.
- Saan? - Kung saan-saan.
Sa Otello, ano?
'Yon ang sinabi niya.
Sige, baka puntahan ko.
Kung di kayo magkita, sasabihin kong dumaan ka.
Saan ka nanunuluyan?
Sa Excelsior.
Siyempre.
Sasabihin ko.
Sige.
Sa susunod ulit.
- Mawalang-galang na. - Ano iyon?
Wala siya roon.
- Oo, naroon siya. - Sino?
Si Richard.
Wala siya.
Naroon.
Hindi, lumabas siya.
Hindi. Nakita ko siya.
Sigurado ako.
Nagkakamali ka, madam.
Mali ako? Ikaw ang mali, ginoo.
Wala nga siya rito.
Nariyan. Sinasabi ko...
Hindi ko na alam ang sasabihin sa iyo.
Ako 'to, Tom.
May nakalimutan ka?
Wala.
Nakausap ko ulit ang landlady.
Puwedeng pumasok?
Sige.
Si Dickie lang daw ang nandito.
Oo.
Bisita lang 'ka ko ako.
Siya lang daw ang narito ngayon.
- Ha? - Nakita niyang umaakyat. Sigurado siya.
Wala siya rito, halata naman.
Di niya siguro napansing lumabas.
Papunta sa Otello?
Oo.
Parang siya ang tipong nakikita ang lahat.
Ano talaga ang nangyayari?
Nangyayari saan?
Sa inyo ni Dickie.
May mga naiisip si Marge, pero iniisip kong mali sya.
Di niya nakausap si Bob.
Sino si Bob?
Delancey, sa New York. Tinawagan ko siya.
Nagkita tayo sa lugar niya. Natatandaan niya rin iyon.
Ikaw lang ang di nakakaalala. Bakit?
Di ko maalala.
Pasensiya na.
Bahala ka. Sa tingin ko naaalala mo.
Hindi na mahalaga. May mga nasabi siya tungkol sa iyo.
Di n'ya ako gaanong kilala.
Accounting, Tom?
Ano?
Iyon ang sinabi mo sa Naples.
Tama.
At pinaninindigan mo?
Hindi kita maintindihan.
Ang sinabi ni Bob.
Ang totoong trabaho mo.
Anumang kailangan ng kahit na sino.
Pekeng ID.
Liham ng bangko. Selyo ng notaryo.
"Kahit ano, ilapit mo kay Tom," sabi niya. "Ibibigay niya."
Kaya ka umalis ng New York?
Bago ka mahuli?
Nasaan siya?
Wag mong ipilit sa Otello, alam nating wala.
Gusto kong umalis ka.
Alam ko.
Patingin ng relo mo.
Hindi.
Alam mo ang ibig ko.
Ipakita mo ang likod niyan.
Para makita kong nakasulat ang "RG."
Ang Rolex niya. Damit niya. Ferragamo niya.
Ano pa'ng nasa iyo, Tom?
Pera niya? Picasso niya?
Kailangan mo nang umalis.
Sige.
Aalis na ko.
Pero may pulis na pagbalik ko.
Kung wala ka na dito, ano naman?
Hindi ka makakalayo.
Diyos ko.
Gumagana na.
Isang milagro.
Ikaw muna.
Anong oras?
Di ako sigurado. Umalis siya ng mga 8:00 o 9:00.
Mga ganoon.
8:00
Sino'ng nandiyan?
May maitutulong ba ako?
Hindi na. Ayos lang.
Ayos lang ba siya?
Ayos lang siya.
Marami lang nainom.
Good night.
Sige na, pare.
Ayos lang.
Sige.
Putang ina.
Bibiyahe ka?
Sa Claudio Aqueduct.
Nagsalin ng Subtitle: Christianne