Przepraszam. Tu się nie parkuje.
Proszę opuścić szybę.
Tu wóz patrolowy trzy, odbiór.
Centrala.
Centrala, słyszycie mnie?
Mów.
Centrala, znaleziono ciało na Drodze Appijskiej, odbiór.
Gdzie dokładnie?
Droga ma 650 kilometrów.
Nie mam pewności.
Może z dziesięć kilometrów od murów.
Dobra, dzięki.
Proszę wybaczyć, inspektorze.
Ale dostaliśmy informację, że znaleziono ciało na Drodze Appijskiej.
Kto go znalazł?
Ruszał pan coś?
Nie, inspektorze.
A ktoś inny?
Drzwi tak wyglądały, kiedy pan tu dotarł?
Nie, inspektorze.
Musiałem sprawdzić puls.
Chyba jednak pech.
Może pan wyjąć ciało i zebrać odciski.
W tej kolejności.
To nie mogło poczekać?
Dlaczego?
Proszę otworzyć.
Kiedy odzyskam samochód?
Kiedy skończymy.
Czyli kiedy?
Kiedy skończymy.
Proszę.
FREDERICK MILES HOTEL EXCELSIOR W RZYMIE
Był sam?
Nie pamiętam.
Jest uszkodzony?
Wymaga czyszczenia.
Zawsze je sprzątamy.
Porządnego czyszczenia.
Dziękuję.
Inspektor Pietro Ravini, policja.
Frederick Miles.
Jest gościem w hotelu?
Pan Miles?
Co?
Kim pan jest?
ULICA MONSERRATO 34
Tom.
Tom, obudź się.
Przypłynąłem.
Oczywista przyczyna śmierci.
Dwa ciosy w głowę.
Jakimś ciężkim przedmiotem.
Nie widzę innych urazów
poza otarciami pod pachami,
być może od noszenia lub ciągnięcia.
Poziom alkoholu?
Wysoki, 1,6 promila.
Czas zgonu?
Dowiem się w ciągu paru godzin,
jeśli pasuje.
Może być.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Na pewno umie pan naprawiać windy?
Riccardo. Przykro mi, znowu się popsuła.
Naprawdę?
Tak.
Nie szkodzi.
Przykro mi.
A to co?
Koniec z łapaniem myszy! Dość tego!
Przepraszam.
Ten budynek to katastrofa.
Na co pan patrzy? Do pracy.
Witam. Promy Tirrenia.
O której odpływa prom do Palermo?
Chwileczkę.
Dzisiaj o 22.
Na pewno jest u siebie.
Może uciął sobie drzemkę.
Winda nie działa. Muszą panowie iść schodami.
Inspektor Pietro Ravini.
Mogę wejść?
Oczywiście.
Jest pan artystą?
Studiuję sztuki piękne.
Mogę zobaczyć paszport?
Jasne.
Mogę wiedzieć, o co chodzi?
Poproszę pański paszport.
Piękny sygnet.
Amerykanin.
Będę mówił po angielsku. Unikniemy nieporozumień.
Mogę usiąść?
- Oczywiście, proszę. - Dziękuję.
Mogę zapalić?
Oczywiście.
Dziękuję.
A więc...
Frederick Miles to pański przyjaciel.
Freddie Miles?
Tak.
Był wczoraj u pana, prawda?
Tak.
Nic mu nie jest?
Ciało pana Milesa znaleziono na Drodze Appijskiej.
Co?
Niestety tak.
Został zamordowany.
Jak?
Zatłuczony.
Zatłuczony?
Uderzony w głowę ciężkim przedmiotem.
Mój Boże.
O której do pana przyszedł?
Późnym popołudniem.
O godzinie?
O 16 lub 17.
O 16 czy 17?
O 16.
O której wyszedł?
O której?
Nie mam pewności. Wyszedł o 20 albo 21.
Jakoś tak.
O 21.
Dokąd się udał, kiedy stąd wyszedł?
Nie wiem.
Nie powiedział?
- Nie. - Nic o Drodze Appijskiej?
O Drodze Appijskiej? Nie.
Po co miałby tam iść?
Też mnie to nurtuje.
Okradziono go?
Pan Miles był dobrym przyjacielem?
Kolegą. Niezbyt bliskim.
Nie?
Nie odzywał się parę miesięcy.
Zaprosił mnie do Cortiny, ale nie byłem.
Do Cortiny?
Moja żona stamtąd pochodzi.
Tak?
Tak. Piękne miejsce. Eleganckie.
Ale pan nie pojechał. Dlaczego?
Szczerze?
Śmiało.
Czasem pobyt tam zamieniał się w tydzień pijackiej rozpusty.
„Rozpusta”.
O której go zabito?
Jeszcze nie wiadomo.
Biedny Freddie.
- Mogłem z nim iść. - Ale pan został.
I co pan robił?
Jak on wyszedł?
Zostałem w domu.
Cały wieczór i noc?
Tak.
Nie...
Wybrałem się na spacer.
O której?
Późno. O pierwszej lub drugiej nad ranem.
O 1 czy 2?
O pierwszej.
Sam pan spacerował?
Tak.
Gdzie?
Po dzielnicy.
„Po dzielnicy”.
Czy to mógł być jakiś autostopowicz?
Podwoził nieznajomych?
Nic na to nie wskazuje?
Na przykład?
Mówił pan, że go okradziono.
To pan powiedział, że go okradziono.
Tak, okradziono go.
Ale czasem rabunek jest upozorowany.
Być może, ale jak by to powiedzieć?
Freddie miewał relacje z obcymi ludźmi.
Z obcymi ludźmi?
Spotykał ich w klubie lub na ulicy,
co można uznać za niesmaczne.
„Niesmaczne”.
Ma pan na myśli kobiety...
czy mężczyzn?
Mężczyzn.
Zapiszę sobie.
Dziękuję, panie Greenleaf.
Jeśli będę miał więcej pytań, zadzwonię do tego mieszkania.
Mam numer.
Chciałem jechać do Palermo.
Kiedy?
Jutro.
Nie. Proszę tego nie robić.
Może pan znać kogoś,
kto był w relacjach ze zmarłym i tym podobne.
Freddie musiał mieć przyjaciół,
którzy znali go lepiej niż ja.
Jakich?
Nie wiem, ale tak myślę.
Proszę nie jechać do Palermo ani nigdzie indziej,
dopóki panu nie powiem.
Musi pan zmienić plany.
Może jest jeszcze czas, żeby je odwołać i dostać zwrot.
Proszę.
Następnym razem proszę odebrać telefon.
Pa, koteczku.
SZOKUJĄCE MORDERSTWO BRYTYJSKIEGO TURYSTY
ŻADNYCH ODCISKÓW, MOTYWU ANI PODEJRZANYCH...
Riccardo. Przepraszam.
To ten mężczyzna pana odwiedził.
Tak, ale wcale tak dobrze go nie znałem.
Gazety zawsze coś przekręcą.
W Ameryce też.
Pewnie w każdym kraju.
Myślę, że zabili go rabusie.
Też tak uważam.
Jeśli dziennikarze lub fotografowie
będą mnie szukać, to czy...
Wyrzucę ich!
Przepraszam, ale...
Był bliskim przyjacielem?
Tylko znajomym.
W takim razie to powiem.
Nie był dla mnie zbyt miły.
Dla mnie też nie.
Kto jest na łodzi Dickiego?
To ich łódź. Kupili ją.
To niemożliwe.
Sprzedałem ją, tak jak chciał tego Dickie.
Nie wierzę w to.
- Proszę pani... - Żadna „pani”.
Marge, to była zwykła transakcja.
Tak.
To gdzie są pieniądze?
Dickie je ma.
Wysłano je do Rzymu, zdaje się, że przez agenta.
Jakiego agenta?
Tego nie wiem.
Wszystko odbyło się legalnie.
To nic dziwnego.
Tyle tylko, że ci nie powiedział.
Ale może to też nic dziwnego.
Co masz na myśli?
Powiedz.
Myślisz to, o czym i ja pomyślałem.
Dickie nie sprzedałby swojej łodzi.
To prawda,
chyba że już nie wróci do Atrani.
Drogi Dickie, byłam dzisiaj na plaży i ktoś...
RICHARD GREENLEAF AMERICAN EXPRESS – PLAC HISZPAŃSKI
OSTATNIA NOC FREDERICKA MILESA
RICHARD GREENLEAF PRZESŁUCHANY PRZEZ POLICJĘ.
Dickie? Mówi Max Yoder.
Jak się masz? Szmat czasu.
Tak. Jak się masz?
Słabo, zważywszy na okoliczności.
Mogę przyjechać?
Jesteś w Rzymie?
Tak, w Excelsiorze.
Możesz wpaść do mnie. Porozmawiamy.
O Freddiem?
Tak. Co się stało?
Niestety nie wiem.
Był u ciebie, tak? Powiedział mi, że pójdzie.
To powiedziałem policji.
Ale gdzie?
Inspektor zabrał zapisany adres.
Mogę przyjść.
Max, nie mogę zbytnio rozmawiać.
Policja zaraz znowu się tu zjawi.
W nocy?
To śledztwo w sprawie zabójstwa.
No tak.
Freddie wydawał ci się normalny?
A tobie?
Uważam, że tak. W Cortinie i tutaj.
Brakowało nam ciebie w Cortinie.
Nie mogłem przyjechać. Teraz żałuję.
Co robiliście?
Tutaj?
Popiliśmy i wyszedł.
Nie wiem, co robił potem.
Może kogoś podwiózł i ten ktoś wziął go na muszkę.
Nie zastrzelono go.
Wiem. Czytałem gazety.
Tępym przedmiotem w głowę. Wyobrażasz sobie?
Mogę. Nie mogę.
Max, muszę kończyć...
Rano wyjeżdżam,
ale możemy się zobaczyć przed.
Pewnie. Poczekaj.
Wybacz, Max. Policja już tu jest.
Wybacz, inspektorze. Chwileczkę.
Rano o 10 w Excelsiorze, Max.
Muszę kończyć.
Co tam robisz?
Chodź.
Na co patrzysz?
Co cię tak ciekawi?
Dwóch młodych mężczyzn.
Po trzydziestce.
Obcokrajowcy.
Z Anglii albo Ameryki.
Jak wyglądali?
Normalnie. Jak zwykli ludzie.
Kiedy ją skradziono?
Pamięta pan dzień?
Oczywiście.
To było 29 listopada.
Jaka data?
Dwudziesty dziewiąty listopada.
Zna pan narodowość?
Anglik lub Amerykanin.
Tego pan pamięta?
Oczywiście.
Musiałem wezwać lekarza.
Dlaczego?
Serce. Był bardzo stary.
Nie. To byli młodzi mężczyźni.
Może Greenleaf?
Był z innym młodym mężczyzną?
Tak, mieli pokój dwuosobowy.
Ma pan dane paszportowe?
Naturalnie.
„Greenleaf”.
„Ripley”.
Któremuś coś się stało?
Dlaczego „któremuś”?
Bez powodu.
Dwóch się zameldowało, ale tylko jeden się wymeldował.
Który?
Nie wiem.
ZATOPIONA ŁÓDŹ ZE ŚLADAMI KRWI ZNALEZIONA NIEDALEKO SAN REMO
Żadnej wiadomości?
Niestety nie.
Inspektor Ravini?
Tu sierżant Trento z San Remo.
Łódź znaleziono sześć kilometrów na południe stąd.
Mogli ją wypożyczyć mężczyźni zameldowani w hotelu Patrizia.
Jednego z nich już pan zna.
Drugi to Thomas Ripley.
Proszę przeliterować.
Obaj mieli amerykański paszport.
Co się dzieje?
Jeszcze nie wiem.
Komenda główna.
Z działem dochodzeń.
Jaka sprawa?
Zabójstwo. Droga Appijska.
To sprawa inspektora Raviniego, ale wyszedł.
A kiedy wróci?
Mówi sierżant Leone z policji w Neapolu.
Nie wiem. Przykro mi.
Nie ma inspektora zajmującego się sprawą.
Proszę dzwonić później.
- Kiedy? - Nie wiem.
Hotel Palma.
Chciałbym od jutra zarezerwować pokój.
Oczywiście. Na ile dni?
Na tydzień.
Oczywiście. Jak nazwisko?
Richard Greenleaf.
Potwierdzam, panie Greenleaf.
Komenda główna.
Z inspektorem Ravinim.
Nie ma go w tej chwili.
Chciałbym zostawić wiadomość.
Proszę mówić.
Tu Richard Greenleaf.
Jeśli chce porozmawiać,
będę w hotelu Palma w Palermo.
Zapisałem, panie Greenfield.
Greenleaf.
Tak. Zapisał pan poprawnie?
Zapisałem.
Musi pan iść schodami, inspektorze. Przykro mi.
Nie szkodzi.
Telefon szwankuje tak samo jak winda
czy pan nie odebrał?
Byłem w łazience.
To była uprzejmość.
Mogę wpaść bez zapowiedzi.
Przepraszam. Proszę wejść.
Czytał pan gazetę?
Którą?
Pojawiły się nowe tropy?
W sprawie Milesa?
- Oczywiście. - Nie.
Wypłynęła nowa sprawa.
Dotycząca innego przyjaciela.
Mojego?
Thomas Ripley.
Tom Ripley?
Znam go. Zatrzymał się u mnie w Atrani.
Jaka sprawa?
Atrani. Kiedy?
Parę miesięcy temu.
Gdzie teraz jest?
Nie wiem. Pewnie w Nowym Jorku. Mówił, że tam wróci.
Nie wrócił.
I nie jest nigdzie poza Włochami, według urzędu imigracyjnego.
A więc...
Był z panem w Atrani
przed czy po wycieczce do San Remo?
Przed.
Przyjechałem po San Remo.
Po San Remo przyjechał pan do Rzymu.
On nie wrócił do Nowego Jorku.
Skoro jest pan tego pewny.
Jestem.
Wyjechaliście tym samym pociągiem?
- Tak. - Dobrze.
A więc... to w pociągu ostatni raz widział pan Thomasa Ripleya.
Nie, widziałem go w Rzymie parę dni później.
W Rzymie.
Przywiózł mi ubrania z domu.
- Z Atrani? - Tak.
Miło z jego strony.
Tak.
To miły człowiek.
Z jakiegoś powodu nie mógł pan sam sobie przywieźć ubrań?
Miałem powód.
Proszę powiedzieć jaki.
Chodzi o kobietę.
Kobietę?
Dziewczynę. Byłą.
Jak się nazywa?
Marjorie Sherwood.
Marjorie Sherwood. Mieszkała w Atrani?
Nadal tam mieszka.
A więc pan Ripley przywiózł ubrania do Rzymu.
I inne rzeczy, przybory do malowania.
Tak.
Czy to właśnie wtedy, kiedy przywiózł rzeczy,
skłamał, że wraca do Ameryki?
Na pewno nie kłamał.
Ale wtedy to powiedział?
Wspomniał o tym w pocztówce.
W pocztówce? Skąd?
Chyba z Genui.
Z Genui.
Po wyjeździe z Rzymu.
Tak.
Mogę ją zobaczyć?
Nie wiem, gdzie położyłem.
Proszę poszukać.
Jasne.
Nie?
Nie. Przykro mi. Nie widzę.
Zapiszę to.
A więc, panie Greenleaf,
sprawa wygląda tak, że pan Ripley nie wyjechał z Włoch
i nie zameldował się w żadnym hotelu od wyjazdu...
do San Remo.
Sprawdził pan każdy hotel?
Jestem detektywem.
Nie mogę sprawdzić wszystkich,
ale te w dużych miastach, w tym w Genui.
Pan niedawno zatrzymał się w Excelsiorze w Rzymie.
- Zgadza się. - Ale na krótko.
Drogo tam.
Tak, ale to nie dlatego.
Nie?
Panna Sherwood mnie tam znalazła.
I przeniosłem się do Bolivaru.
Wiem.
Ale pana Ripleya nigdzie nie ma.
Pływaliście łódką?
Proszę?
Łódką. Małą.
Pan i pan Ripley. W San Remo.
Mała „escursione” wokół portu.
Tak.
Nie zwrócono jej.
- Wypożyczonej łodzi? - Tak.
Zwróciliśmy ją.
- Łódkarz zaprzecza. - Myli się.
Myli?
To łódkarz.
Pilnuje łodzi.
Cały dzień się tym zajmuje.
Zwróciliśmy ją.
Dał kwit? Mówi, że zawsze wydaje.
Chyba tak.
Byłoby cudownie, gdyby był na pańskim biurku.
Nie ma go tam.
Jest pan pewny nawet bez szukania?
Tak.
Łódź znaleziono zatopioną kamieniami,
ze śladami krwi i bez kotwicy.
Krwi?
Mój Boże.
Może to rybia krew?
- Rybia? - Nie?
Łowił pan ryby?
W Atrani?
Nie.
To nie jest rybia krew.
Ktoś zginął w Rzymie,
możliwe też, że w San Remo,
zabity na łodzi, którą zatopiono, aby ukryć ślady krwi,
a pan Ripley zaginął.
Tak to właśnie wygląda.
Nie wierzy mi pan, że widziałem Toma w Rzymie?
Wcale tak nie twierdzę.
Nie wysnułem wniosków.
Nie rzucam oskarżeniami.
Mówię tylko, że mamy denata i zaginionego.
I pan jako ostatni widział obu.
W dowód mojej szczerości
pozwolę panu wyjechać do Palermo,
o ile powie mi pan, gdzie się zatrzyma.
W hotelu Palma.
Już pan to wie.
Mówiłem, że zaplanowałem podróż.
- Przed najściem. - Nie uważam tak.
Dziękuję, że mogę wyjechać.
Nie ma za co.
Hotel Palma.
Pan Ripley znał pana Milesa?
Tak.
Poznali się w Neapolu. Nie polubił go.
Dlaczego nie?
Nie spodobał mu się jego wygląd.
Ani osobowość.
Ani głos.
Ani pieniądze.
Zadzwonię do hotelu, jeśli znajdziemy pana Ripleya.
Dobrze.
W porządku.
Przyjemnej podróży.
Dickie.
Marge?
Tom?
Tak. Jak się masz?
Nie byłeś w Paryżu?
Byłem, ale wróciłem.
Dickie mnie poprosił, kiedy...
Czytałaś wieści o Freddiem?
Nie do wiary.
Wiem.
Daj go do telefonu.
Nie ma go.
Kobieta potwierdziła.
Jaka kobieta?
Właścicielka. Jestem na dole.
Nie ma go. Wyszedł. Może tylnym wyjściem.
Wejdę na górę i poczekam.
Chwilę go nie będzie.
Dokąd poszedł?
Tak się cieszę, że jesteś.
Liczyłem, że przyjedziesz i porozmawiamy.
Brałem prysznic. Muszę się ubrać.
Spotkamy się w...
Przy ulicy Pace jest mała kawiarnia.
Może za 20 minut?
Marge? Chcesz się spotkać?
Dobrze.
Świetnie. Do zobaczenia.
Marge.
Świetnie cię widzieć.
Zamówiłaś coś?
Nie.
Dobrze.
Dickie mówi, że tu podają najlepszą kawę.
Gdzie on jest?
Nie wiem.
Zdenerwowały go
wieści o Freddiem i policja.
Nękają go, jakby coś wiedział.
Rozmawiałam z nimi.
Tak się dowiedziałam o mieszkaniu. Błagałam ich.
Co znaczy „chwilę go nie będzie”?
Wyszedł z walizką.
Nie powiedział dokąd?
Nie wiedział, ale chciał wyjechać z Rzymu.
Dlaczego?
Marge, nie miał nic wspólnego ze śmiercią Freddiego,
ale widział go jako ostatni.
Zawsze podejrzewa się taką osobę,
a policja wcale tego nie ukrywa
i on ma tego dość.
Więc wyjechał?
Tak.
Ma mi powiedzieć, gdzie wyląduje.
Wtedy dam ci znać.
W sensie, kiedy zadzwonię?
Nie mieszkam tam.
Mieszkam w pensjonacie przy ulicy Coronari.
Jak długo?
Nie wiem.
A łódź?
Łódź?
Dickiego.
Rozmawiałam z Giuliem.
A kto to?
Łódkarz.
Co powiedział?
Że Dickie ją sprzedał. On by tego nie zrobił.
Uwielbia ją.
Giulio coś wspomniał
o pośredniku, ale nie pamiętał imienia.
Nie wiem, kto to mógł być.
Ale łódź sprzedał. Powiedział mi.
I meble.
Gdzie mieszkasz?
Nigdzie. Nic nie mam. Tylko przyjechałam.
Wracasz do Atrani?
Chyba tak.
Tęskno mi.
Marge.
Pa.
Ulica Monserrato 34.
Samochód będzie za 20 minut.
Lucio! Gdzie jesteś?
Obiad podano.
- Pomóc z bagażem? - Spierdalaj.
Sam spierdalaj.
Nocny prom do Palermo.
Dwa tysiące lirów.
Napisy: Joanna Kazimierczak