Witam.
Jak podróż?
Długa, prawda? I do tego nocą. Musi być pan zmęczony.
Pokój jest gotowy. Poproszę tylko paszport.
Może go pan odebrać, wychodząc.
Ale najpierw proszę odpocząć.
Proszę podpisać.
Ładne pióro.
Dla pana.
Nie szkodzi, dam radę.
Na pewno?
Drugie piętro. Po lewej.
LICZĘ, ŻE PODRÓŻ SIĘ UDAŁA INSPEKTOR RAVINI
Rozmawiał pan z tą osobą?
Z inspektorem policji.
Prosił, żebym oddzwonił?
Inaczej bym zaznaczył.
„Oddzwonić”.
Pański paszport.
Widział pan tego człowieka?
Może przychodził do klubu.
Proszę zatrzymać.
Mam coś dla Richarda.
Z banku.
Nie wiem, gdzie jest.
Liczyłam, że przyjdzie od niego list.
Momencik.
Nic. Przykro mi.
ODESŁAĆ DO NADAWCY
Chwileczkę.
Inspektorze.
Czeka na pana świadek.
Zapraszam.
Czytałem gazety.
Zdałem sobie sprawę, że mogłem go widzieć.
- Gdzie? - Ulica Monserrato.
- O której? - Jakoś o północy.
Co pan robił?
Byłem z psem na spacerze.
O północy.
Zawsze musi wyjść o tej porze.
Ma problem z nerką.
Sika częściej niż zwykły pies.
Niech będzie.
Co pan widział?
Dwóch mężczyzn. Opierali się o auto.
Z jakiegoś szczególnego powodu
zwrócił pan na to uwagę?
Nie, dopóki nie przeczytałem gazet.
Pomyślałem, że może widziałem coś ważnego.
Jaka marka auta?
Fiat 500.
Kolor?
Nie pamiętam.
Uważa pan, że ofiarą był jeden z tych mężczyzn?
Był szczupły.
Nie widziałem twarzy. Było ciemno.
I nosił kapelusz.
Jaki dokładnie?
Filcowy.
A ten drugi?
Chyba nie taki szczupły, inaczej wspomniałby pan o tym.
Drugi był przeciętnej budowy.
Blondyn? Brunet?
Nie pamiętam.
Z brodą lub wąsami?
Nie wiem.
Czemu pan tak patrzy?
Nie widziałem twarzy.
Było ciemno.
Coś jeszcze?
To był Amerykanin.
Skąd pan wie?
Rozmawiałem z nim.
A on odpowiedział.
Po angielsku.
Po włosku.
Z amerykańskim akcentem.
A ten szczupły?
Nic nie mówił.
Był pijany.
Co powiedział ten drugi?
Zapytałem: „Pomóc?”.
Odparł: „Nie, dzięki. Wszystko gra”.
A potem?
Wróciłem do domu z Enzem.
- Z kim? - Moim psem Enzem.
Nie pan się tak nazywa?
Tak.
Ale on też.
Kochani rodzice,
nie wiem, czy wieści dotarły do Nowego Jorku,
ale może Marge do was pisała.
Jeśli jednak nie,
usłyszycie to ode mnie.
W Rzymie zamordowano mojego kolegę.
Nie znacie go. Nazywa się Freddie Miles.
Policja wydaje się kompetentna,
ale to tylko pozory.
Nikogo nie aresztowali za tę zbrodnię.
ZERO TROPÓW W SPRAWIE MORDERSTWA
Bardzo mnie to zdenerwowało,
a do tego policja zabroniła mi opuszczać kraj.
Niby dlatego, że mogę im pomóc przy śledztwie,
ale czuję się jak podejrzany.
Są okropni.
Opuściłem Rzym.
Musiałem od tego uciec.
Nie wiem, dokąd zmierzam.
Może odwiedzę Di Massima, mojego nauczyciela.
Albo pojadę gdzieś, żeby pobyć sam.
Nie wiem, jak to się ułoży,
ale na razie mam się dobrze.
Mimo wszystko.
Napiszę, kiedy lepiej się poczuję.
Kocham, Richard.
P.S.
Jedyne wsparcie, jakie otrzymałem
w tych trudnych chwilach,
było od Toma.
To dobry człowiek.
Inspektor Pietro Ravini. Policja w Rzymie.
Mogę wejść?
Lodu?
Lodu? Nie, dziękuję.
Piszę książkę.
Książkę? Jest pani pisarką?
Tak.
O czym?
Atrani.
Mogę usiąść?
Tak.
Znała pani pana Milesa?
Tak.
Przyjaźnił się z Dickiem, ale ze mną też.
- Z kim? - Proszę?
Z Dickiem?
Dickie Greenleaf.
Richard.
Rozmawiał pan z nim, tak?
Dickie.
Tak, dlatego wiedziałem, żeby przyjechać do pani.
Co o mnie powiedział?
To, że znała pani pana Milesa. Tylko o to go zapytałem.
Mieliśmy go odwiedzić w święta, ale nie wyszło.
„My”?
Ja i Dickie.
- Tutaj? - W Cortinie, przez tydzień.
W Cortinie.
Ładnie tam, zwłaszcza w święta,
ale drogo.
Freddiego było stać.
Czemu odpuściliście?
Sama nie wiem.
Dickie tak postanowił.
Było to dość zagadkowe.
Powiedział, że nie pojechał,
bo myślał, że będzie to tydzień rozpusty.
Dickie tak powiedział?
Pierwsze słyszę.
Nie wiem, skąd takie słowa. Tam się jeździ na nartach.
Może pani opisać swoje relacje z...
Nie powiem z „Dickiem”. Z Richardem.
To mój chłopak.
Chyba nie rozumiem.
Mieszka pani w Atrani i w Rzymie?
Nie, tylko tutaj.
A on w Rzymie. Wynajmuje mieszkanie.
Odpoczywamy od siebie.
On studiuje malunek, a jak kończę książkę.
Malowanie, tak.
Wiedziała pani, że w noc zabójstwa był z panem Milesem?
Tak. Czytam gazety. Co z tego?
Jako ostatni widział pana Milesa żywego.
Nie, zabójca widział go jako ostatni.
Rozmawiała pani z nim?
Nie. Pojechałam do Rzymu, ale go nie było.
- Kiedy? - W zeszłą środę.
Nie widziała go pani w zeszłą środę?
Przecież powiedziałam.
Wyjechał. Tom mi powiedział.
Tom? Jaki Tom?
Tom Ripley.
Rozmawialiście?
- Tak. - Przez telefon?
Nie, w kawiarni.
W Rzymie?
Przy ulicy Pace.
Mieszka w Rzymie czy...
Tak.
Wie pani gdzie?
W pensjonacie przy ulicy Coronari.
Nie doprecyzował.
Pozwolę pani wrócić do pisania książki,
która brzmi... fascynująco.
Wie pan, gdzie jest Dickie?
Proszę.
W Palermo. W hotelu Palma.
Dziękuję.
Czemu jestem w tej sytuacji?
To nie moje zadanie.
Ty powinieneś z nią porozmawiać, a nie ja.
Co mam jej powiedzieć?
Prawdę.
Że to przed nią uciekam
i czemu nie wbije sobie tego do łba.
Tak nie powiem.
To użyj innych słów.
To nie w porządku wobec ciebie i mnie,
że Dickie unika tej rozmowy z tobą.
Tyle razy go prosiłem,
ale mnie zbywa.
Tak dalej być nie może.
Za bardzo cię lubię, żeby na to patrzeć.
Tak nie można.
Ale to oczywiste.
Nie zdradził miejsca pobytu w Rzymie.
Nie powiedział, dokąd się potem wybiera.
Próbowałem ci powiedzieć,
ale nie znalazłem właściwych słów.
Nie wyjechał z Rzymu, bo miał dość policji.
Nadal tam był, kiedy cię zobaczyłem.
Jeszcze nie wyjechał.
Kazał mi się z tobą spotkać.
Nie chcesz wierzyć, że przestał coś do ciebie czuć...
ale to prawda.
Thomas Ripley.
Zgadza się.
Nie jest tu gościem.
I zapisujecie nazwisko każdego gościa.
Oczywiście. Takie jest prawo.
A w zeszłym tygodniu? W zeszłą środę.
Dobrze.
Jeśli się zamelduje, proszę dać mi znać.
Inspektorze.
Czytałem o pańskim śledztwie.
Ten Ripley jest podejrzany?
Wyrazy uznania za prowadzenie rejestru.
Komenda główna.
Z inspektorem Ravinim.
Chwileczkę.
Inspektor Ravini?
Wyszedł.
Kiedy wróci?
Nie wiem, ale mogę przekazać wiadomość.
Nazywam się Emilio Braganzi.
Dyrektor oddziału w Neapolu Banku Republikańskiego.
Numer 8-4-0-2-7.
Czego to dotyczy?
Oszustwa.
Jakiego?
Oszustwa bankowego.
Dotyczy osoby, którą zna inspektor.
Nazywa się Richard...
Inspektor wie, gdzie mogę go znaleźć.
Ja wiem, gdzie on jest.
WIADOMOŚCI Z SYCYLII
Co słychać?
Wspaniale.
Bardzo dobrze, przyjacielu.
Szybko się pan uczy.
Proszę.
Drogi Dickie,
liczę, że otrzymasz list.
Inspektor powiedział mi to, czego ty nie chciałeś...
Gdzie się ukrywasz.
Już wiem, czemu nie chcesz się spotkać
i dlaczego Tom kłamie.
Czemu się nie przyznasz, że nie możesz żyć bez swojego kumpla?
Myślisz,
że jestem jakąś nieświadomą prostaczką?
Za późno się dowiedziałam
i straciłam rok życia.
Wątpię, że znów się spotkamy.
Dzięki za pseudowspomnienia.
Marge.
Mogę wejść?
Zna pani inspektora Raviniego.
Poznałam go.
Zaprasza panią do Rzymu.
Po co?
Porozmawiać z nim.
On nie może tu przyjechać?
Raz przyjechał i wspiął się po tych schodach.
Z grzeczności.
Drugi raz tego nie zrobi.
O co chodzi? Przepraszam.
Nie powiedział.
Nie mogę wszystkiego rzucić i jechać do Rzymu.
„Wszystkiego”?
Mojej pracy. Piszę książkę.
Tego.
To śledztwo policyjne.
Gdybym miała auto, proszę bardzo, ale autobusem i pociągiem...
Ja mam auto.
U dołu schodów.
Mam jechać z panem?
Inspektor na to nalegał.
Naprawdę?
- Kiedy? - Teraz.
Poczekam za drzwiami.
PODEJRZANY RICHARD GREENLEAF WIDZIANY W PALERMO
Coś do pana przyszło.
Bardzo pilne.
Dla banków wszystko jest pilne.
Szanowny panie Greenleaf,
bankowy dział ds. oszustw zgłosił,
że podpis złożony w styczniu
w sprawie miesięcznych przekazów numer 8747 jest nieważny.
Wierząc, że to mogło umknąć pańskiej uwadze,
spieszymy poinformować pana o nieprawidłowości,
aby mógł pan potwierdzić, że czek został sfałszowany.
Co więcej, sprawę zgłosiliśmy
do Banku Republikańskiego w Neapolu.
Z poważaniem, Wielmożny Pan Edward T. Cavanach.
Szanowny panie,
zostaliśmy poinformowani
przez Wendell Trust Company z Nowego Jorku,
że istnieją pewne wątpliwości
co do autentyczności pańskiego podpisu
za styczniowy przekaz.
Jeśli podpis jest ważny,
prosimy niezwłocznie przybyć do oddziału w Palermo,
aby przedstawić dowód tożsamości
i złożyć nowy podpis do naszej bazy danych.
W międzyczasie uznaliśmy za konieczne
poinformowanie o tym policji.
Z wyrazami głębokiego szacunku,
Emilio D. Braganzi,
dyrektor oddziału w Neapolu Banku Republikańskiego.
Proszę poczekać.
Nadal tam są.
Ale to nie problem.
Dobrze.
Dziękuję za wszystko.
Chciałbym zostać.
Powodzenia.
Jedźmy.
Dobrze.
Pan...
Richard...
Greenleaf.
Które piętro?
W dół.
W prawo.
W dół.
Wspomniała pani o Thomasie Ripleyu,
ale nie powiedziała pani, skąd go zna.
Chodzi o Toma?
Pomieszkiwał z Dickiem w Atrani.
Rozumiem. Tak go pani poznała.
Mało mnie to obchodziło.
Czemu pani tak mówi?
Tom to osoba, która wykorzystuje innych.
Wykorzystał Dickiego.
W jaki sposób?
Przybył do Włoch i wprowadził się do Dickiego.
Nigdy za nic nie zapłacił i nie chciał wyjechać.
Ale przecież to zrobił.
Nie. Jest w Rzymie, mówiłam panu.
Wiecznie trzyma się Dickiego.
Ale Dickie... Dobrze, nazwę go tak.
Nie ma go w Rzymie.
Tom pewnie czeka, aż wróci,
żeby go wykorzystać.
Nie lubi pani Thomasa Ripleya.
Nie lubię źle mówić o innych, ale nie.
Ma coś wspólnego z zabójstwem Freddiego?
Byłaby pani zdziwiona?
Wie pan co? Nie.
Poznali się w Neapolu, ale Tom go nie polubił.
Też mi tak powiedział.
Ale Dickie o panu Ripleyu wypowiada się pochlebnie.
Mnie też to mówi.
Nie wiem czemu.
Wie, jaki jest Tom.
Chciał, żeby wyjechał i dał nam spokój.
Rozmawialiśmy o tym.
Czemu skłamała pani, że widziała Ripleya?
- Co? - Nie ma go w Rzymie.
Ani teraz, ani nie było go tamtego dnia.
Był. Widziałam go.
Widziała go pani
i twierdziła, że zatrzymał się przy Coronari.
Twierdziłam?
Sprawdziłem każdy hotel i pensjonat przy ulicy Coronari.
Thomas Ripley się tam nie zatrzymał.
Tak mi powiedział.
Pewnie skłamał. Nie pierwszy raz.
Czemu miałby kłamać?
Bo tak robi.
To kłamca. Tym się zajmuje.
Proszę pani. Goniłem wiatr w polu.
Nie mam na to czasu.
Mam dużo pracy.
Nie kłamię.
Co pani zamierza?
Co ma pan na myśli?
We Włoszech.
Myślę o powrocie do domu.
Do Nowego Jorku?
Do Minnesoty.
Nie może pani.
Słucham?
Proszę pozostać w kraju, dopóki pani nie poinformuję.
Poproszę paszport.
Po co?
Powiadomię urząd imigracyjny. Nie widzi pani powagi sytuacji.
Jestem o coś podejrzana?
Zakładam, że go pani ma.
Dziękuję, że pani przyjechała ze mną porozmawiać.
Niestety funkcjonariusz policji nie może odwieźć pani do Atrani.
Musi pani wrócić pociągiem.
I autobusem.
Szanowny panie Cavanach.
W odniesieniu do mojego styczniowego przekazu,
sam podpisałem czek i otrzymałem całą należną kwotę.
Gdybym go przeoczył,
od razu bym pana poinformował.
Zapewniam, nie doszło do oszustwa.
Z poważaniem, Richard Greenleaf.
Proszę.
Proszę dopisać do rachunku.
Niestety tylko gotówka.
Może pan tu zostawić.
Zaniosę na pocztę.
Interesy.
Długopis.
Porucznik Enrico Ferrara. Policja.
W czym mogę pomóc?
Pomówmy na osobności.
Oczywiście.
Tędy.
Na dół.
Otrzymałem telefon od inspektora Raviniego.
Kojarzy go pan?
Poznaliśmy się.
Mówi, że ma pan w nawyku nieodbieranie telefonu.
Nie dzwonił do mnie. Nawet nie mam tu telefonu.
Telefon był w hotelu, w którym miał się pan zatrzymać.
Musiałem się przenieść.
Musi pan go o tym poinformować.
Tak uzgodniliście.
Nie zrobił pan tego,
przez co przysporzyło mi to dodatkowej pracy.
Dzisiaj miałem go poinformować.
Zadzwonię, jeśli na górze jest telefon.
Nie trzeba.
Nie rozumiem.
Czemu nie chce, żebym oddzwonił?
Chce się z panem zobaczyć w Rzymie.
Przeprasza, że przerywa pańskie wakacje,
ale ma ważne pytania odnośnie do pana kolegi.
Wszystko mu powiedziałem o Fredericku Milesie.
Wie o tym.
Nie mam więcej nic do dodania.
Nie chodzi o pana Milesa.
Chce porozmawiać o Thomasie Ripleyu.
O co chodzi?
Nie czytał pan gazet?
Dzisiaj nie.
Inspektor Ravini prosi, aby stawił się pan w Rzymie.
Dodał też, że...
„Jeśli nie przyjedzie pan na czas,
będzie musiał podjąć kroki
niekorzystne dla niego i dla pana”.
A więc...
Mogę przekazać, że jutro się pan zjawi?
Wieczorem jest prom do Neapolu.
Tak.
To dobrze.
Przekażę mu.
ZAGINĄŁ THOMAS RIPLEY, BYĆ MOŻE NIE ŻYJE
PODEJRZEWA SIĘ, ŻE DOSZŁO DO PRZESTĘPSTWA.
POLICJA PRZYPATRUJE SIĘ RICHARDOWI GREENLEAFOWI
POSZUKIWANEMU W ZWIĄZKU Z
PODEJRZENIEM DRUGIEGO MORDERSTWA.
Coś się stało?
Muszę wyjechać.
Wiem, że mam rezerwację do końca tygodnia.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Tak pan zdecydował.
Ma pan rozkład rejsów promu?
Tak.
Dokąd?
Do Tunezji jakiś dzisiaj odpływa?
Zobaczmy, czy jest.
Cagliari...
Neapol...
Genua...
Moment...
Tak, Tunezja. Dzisiaj o 21.
Dobrze. Chcę się wymeldować.
Proszę wystawić rachunek.
Wszystko gra.
Droga pani Buffi,
liczę, że ma się pani dobrze.
Przepraszam, że o tym piszę,
zamiast przyjść i porozmawiać.
Neapol.
Dwa tysiące lirów.
Postanowiłem zrezygnować z mieszkania.
Uwielbiam je.
Dziękuję za pani wysiłek,
bym czuł się tam jak w domu.
Ale nie wracam do Rzymu.
NEAPOL
Następny.
RZYM
Jedna walizka.
Napisy: Joanna Kazimierczak