RZYM, 1606
Światło.
To Ranuccio.
Chodźmy.
Co tym razem zrobiłeś?
Muszę gdzieś przenocować.
WENECJA
Pan przodem.
To pokój muzyczny.
Anna i Ugo.
Są w pakiecie.
Miło mi.
Tam jest czytelnia.
A to jest salon.
Pokazać panu główne wejście?
A którym weszliśmy?
Tylnym.
Schodami w dół jest hol.
Raczej duży.
Prowadzi do głównego wejścia:
prywatnego kanału.
Ostrożnie.
Jest ślisko.
Mech.
Będę używać wejścia dla służby.
Pokazać sypialnie?
Wynajem na minimum pół roku.
Nie szkodzi.
Może zostanę dłużej.
Na pewno.
Nie będzie pan chciał wyjeżdżać.
To możliwe.
Tutaj?
Porucznik Ferrara.
Mówi inspektor Ravini.
Richard Greenleaf.
Nie pojawił się.
Powiedział mu pan to, o co prosiłem?
Tak.
Słowo w słowo.
„Jeśli nie przyjedzie pan na czas,
będzie musiał podjąć kroki
niekorzystne dla pana i dla niego”.
Dobrze.
Teraz muszę wiedzieć, czy opuścił Palermo.
Możliwe, że nie.
Skąd mam wiedzieć?
Proszę sprawdzić miejsce, gdzie go pan znalazł.
A potem?
Jeśli go nie ma?
Proszę trochę pogłówkować, detektywie.
Na pewno tu jest.
- Za chwilkę znajdę. - Proszę się nie spieszyć.
Jest! Jak pan widzi.
Wymeldował się 27 stycznia.
Powiedział, dokąd się wybiera?
Zapytał, czy tego wieczoru był prom do Tunezji.
Do Tunezji?
Tunezja. 27 stycznia.
Był jakiś?
Tak.
Dziękuję.
Wydawał się przygnębiony.
Przygnębiony.
Co ma pan na myśli?
Wie pan...
Zamyślony.
To nie jest to samo.
„Przygnębiony” i „zamyślony” to dwa inne pojęcia.
Przygnębiony jak winny człowiek? Pełen wyrzutów sumienia?
Nie powiedziałbym.
Skąd mam wiedzieć?
Skąd pan wiedział, że był przygnębiony?
Może był rozkojarzony.
Ja byłem rano rozkojarzony, jak się ubierałem,
ale nie byłem przygnębiony.
Wyglądam na takiego?
Taki mi się wydawał.
Recepcjonista, który uważa się za psychologa.
Nie jest dobry ani w jednym, ani w drugim.
Recepcjoniści wiedzą wszystko.
Rozwiązywali sprawy morderstw.
Przygnębiony?
Mówił dość niejasno,
ale w końcu zdecydował się na słowo „zrezygnowany”.
Wie, dokąd się udał?
Do Afryki Północnej.
Co?
Tak, pytał o prom do Tunezji.
Inspektorze...
Czy mogę uznać, że moja rola w tym śledztwie się zakończyła?
Tak, poruczniku. Dziękuję.
POLICJA SZUKA ZAGINIONEGO AMERYKANINA
Pana Greenleafa ostatnio widziano w Palermo.
Reprezentując policję w Rzymie, osobiście poprosiłem go,
aby się tu stawił.
Nie zrobił tego.
W naszym przekonaniu próbuje uniknąć pytań.
Nasuwa się na myśl...
Dlaczego?
Jasno się wyrażę, bo może pan Greenleaf to czyta.
Odmawiając odpowiedzi na pytania,
naraża się na podejrzenia
o współudział w morderstwie pana Milesa.
Oraz zniknięcie i być może zabójstwo pana Ripleya.
- Pan Thomas Ripley? - Tak.
Widziałem w gazecie, że uznają mnie za zaginionego.
Dziwnie się coś takiego czyta.
Proszę ze mną.
Nie, to się nie zgadza.
Czy ktoś tam mówi po włosku?
Po angielsku?
Paszport amerykański.
Numer 1-6-7-6-4-8.
Nazwisko...
Data wjazdu to 28 stycznia.
Z Palermo do Tunezji.
Inaczej bym nie pytał.
Wiem, że to może chwilę zająć.
Inspektorze, tu porucznik Moretti z Wenecji.
Jest u mnie Thomas Ripley.
Jest pan pewny?
Tak. Na biurku mam jego paszport.
Cud. Gdzie go pan znalazł?
Dopiero co wszedł.
Gdzie mieszka?
Gdzie pan się zatrzymał?
Proszę mu przekazać, że wieczorem będę w Wenecji.
Nie woli pan, żeby on przyjechał?
Nie trzeba.
Sam mogę go przesłuchać.
Nie, przyjadę.
Dobrze.
Dobrze, panie Ripley. I po sprawie.
Wieczorem odwiedzi pana
inspektor z Rzymu.
Wyjaśni, o co chodzi.
Inspektor z gazety?
Nieważne.
Tak?
Mogę zabrać paszport?
Tak.
Jutro.
Światło.
Zawsze.
W czym mogę pomóc?
KLEJ
Pan Ripley czeka, inspektorze.
W saloniku.
Inspektor Pietro Ravini. Policja.
Proszę wejść.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Nie. Pisałem do rodziny.
Proszę usiąść.
Dziękuję.
Ładny dom.
Dziękuję. Lubię go.
Mogę zapalić?
Oczywiście.
Sam fakt, że tu jesteśmy, rozwiązuje jedną ważną kwestię.
Nie zabito pana na łodzi.
Słucham?
Nie przeczytał pan o tym w gazecie?
Wcześniej pomieszkiwałem w miasteczkach.
Pana kolega, Greenleaf,
nie powiedział, że policja pana szuka?
Nie.
W San Remo znaleziono łódź,
kiedy był pan tam z panem Greenleafem.
Zatopioną i z plamami krwi.
Kiedy pan zaginął, z tego, co było nam wiadomo,
myśleliśmy, że to pańska krew.
Moja?
Dickie nie mówił, że go widziałem?
Przywiozłem mu rzeczy z Atrani.
- Moja żona jest z Atrani. - Tak?
Tak. Piękne miejsce, ale za dużo schodów.
Tak.
Powiedział, że przywiózł mu pan rzeczy do Rzymu,
ale nie miałem powodu mu wierzyć.
No ale jest pan tu.
Żywy.
Jest pan jednym z niewielu, którzy znają pana Greenleafa
i chce ze mną rozmawiać.
Jego inni znajomi nie chcą pomóc.
To typowa włoska cecha.
Zwłaszcza w Neapolu
niechętnie rozmawiają z policją.
Ja za to chętnie.
Kiedy rozmawiałem z nim po morderstwie...
Wie pan, że zabito Fredericka Milesa?
Tak, czytałem o tym.
Tak. Pan Greenleaf chętnie ze mną współpracował.
Tak mi się zdawało.
Pozwoliłem mu opuścić Rzym,
o ile obieca, że powie mi, gdzie się zatrzyma w Palermo.
Nie powiedział.
Potem opuścił Palermo znów bez uprzedzenia mnie.
Wygląda na to, że wyjechał z kraju.
Dokąd?
Do Afryki Północnej.
Straż graniczna w Tunezji nie uważa.
Ale przypuszczam, że się tam udał.
Nie sądzi pan, że gdzieś się zaszył?
Czasem tak robi, żeby malować.
Malować? Tak, widziałem jego obrazy.
Nie, nie zaszył się, żeby malować.
Jestem przekonany, że podróżuje z innego powodu.
- Jakiego? - Jak pan myśli?
Nie mam pojęcia.
Podejrzenia o morderstwo.
Myśli pan, że Dickie maczał palce w zabójstwie Freddiego?
Nie zachowuje się tak?
Mamy świadka zdarzenia.
Jakiego?
Dwóch mężczyzn. Jeden pijany, a drugi opierający go o samochód.
Ten sam, w którym znaleziono Milesa. W cinquecento.
Nie wiemy, czy drugim mężczyzną był pan Greenleaf,
ale było to blisko jego mieszkania.
Nie sądzi pan, że nie może go pan znaleźć,
bo jemu coś się stało?
Jemu?
Bo ktoś go zamordował?
Czemu pan tak mówi?
Czytałem, że czeki były podrobione.
Mogli mu coś zrobić.
Jeden czek, a nie kilka.
To był jeden czek.
To nie było fałszerstwo.
Potwierdził to list, który wysłał do banku.
Nie treść listu, ale to, na czym został napisany.
Wady maszyny do pisania są jak odciski palców.
To była jego maszyna Hermes z lekko uniesionym „E”.
Żaden złodziej by tego nie zrobił.
Nie.
Znał pan Milesa.
Nie bardzo. Poznałem go w Neapolu,
kiedy mieszkałem u Dickiego.
Ale jedno spotkanie wystarczyło, aby pan go nie polubił.
Tak uważa pan Greenleaf.
To prawda.
Sugerował, że miał pan coś wspólnego
z morderstwem pana Milesa.
- Ja? - Tak powiedział w Rzymie.
Ale przejrzałem go.
To dobrze.
Czy to możliwe, że się pokłócili?
Nie wiem.
Nie wie pan, czy tamtego wieczoru,
ale być może pan wie, czy był między nimi problem.
Problem? Nie, ale...
Ale?
Nie wypada mi mówić o prywatnym życiu Dickiego.
Myślę, że wypada.
Może mieć pan spostrzeżenia na temat jego osoby,
o których nie wiemy.
Dlatego do pana przyjechałem.
Pan Greenleaf nie mówił, co go trapi?
Skoro pan nie chce, ja to powiem.
Nie mogę odrzucić prawdopodobieństwa,
że panowie Greenleaf i Miles byli ze sobą...
jakoś związani.
Nie ma alibi w noc morderstwa.
Nie stawił się na przesłuchanie.
Gdzieś się udał, nie po to, aby malować,
i nie powiedział nikomu, nawet panu.
Nie chce pan podejrzewać przyjaciela o najgorsze,
ale takie są fakty.
Tak.
Dziękuję panu za rozmowę.
I za cenne spostrzeżenia.
Porucznik Moretti
rano przywiezie tu pański paszport.
Dziękuję.
Nie trzeba. Trafię do wyjścia.
ZAGINIONY THOMAS RIPLEY CAŁY I ZDROWY W WENECJI
RICHARD GREENLEAF ZBIEGŁY PLAYBOY
ZDJĘCIA MARJORIE SHERWOOD AUTORKI/FOTOGRAFKI
Thomas. Właśnie przyszło.
Hrabia Vittorio Araldi zaprasza na przyjęcie
dziesiątego marca w Palazzo Araldi,
w San Marco, w Wenecji o 15.
Gdzie może być Dickie? Wiesz, prawda?
Nie. Może na południu Francji.
Maluje.
Maluje? Nie czytałam o tym.
To świetny malarz.
Uczył go Di Massimo.
Raz namalował mój portret.
Chętnie będę go reprezentował.
Zwłaszcza jeśli zabił Milesa.
Jego malunki zyskałyby na wartości.
Liczę, że tak.
Przepraszam.
Ależ to ekscytujące.
Cóż za nuda, prawda?
Tyle pieniędzy i nic więcej.
Właśnie wróciłem z Château Margaux.
Nie mów nikomu.
Reeves Minot. Proszę.
Tom.
Tak. Wiem.
Poznałeś hrabiego – gospodarza?
Przywitałem się.
On jest rajdowcem.
Hrabina produkuje filmy.
Innymi słowy,
nic nie robią.
Jesteś jak czerwona krwinka dla ich anemii.
Jesteś z Nowego Jorku?
Tak.
Teraz mieszkasz we Włoszech.
Mam dom w Wenecji. A ty?
Tak, gdy nie jestem gdzieś indziej.
Na ten moment, tak.
Czym się zajmujesz?
Dobre pytanie.
Czym się zajmuję?
No czym?
Już wiem. Jestem marszandem.
Tak, to jest to.
A ty? Gazety nie wspominały o profesji,
tylko o „lojalnym przyjacielu zbiega”.
Też jestem marszandem.
Tak myślałem. Umiem ocenić.
Ja też.
Gdybyś kiedyś chciał...
...podyskutować...
...o sztuce...
zadzwoń.
Idę się wmieszać w tłum.
Taka cena wina.
Miło było cię poznać.
RZYM
Panna Marjorie Sherwood do pana.
Tom? Mówi Marge.
Marge. Cześć.
Kto odebrał telefon?
Ugo. Kamerdyner.
Kto?
Gdzie jesteś?
Na dworcu.
Tutaj? W Santa Lucia?
Tak.
Świetnie. Odbiorę cię.
Nie musisz. Prawie nic nie wzięłam.
Nonsens. Nie znajdziesz tego miejsca.
Chyba dam radę.
Przy Madonna della Salute?
Tak.
Dobrze. Skoro nalegasz.
Uważaj na vaporetto.
Trochę w prawo.
Nie, za bardzo.
Trochę wyżej.
Włożyliśmy do ramy.
- Podoba się panu? - Piękny. Dziękuję.
Odwiedzi mnie przyjaciółka. Pewnie zjemy kolację na mieście.
Możecie wziąć wolne do końca dnia.
Młoda kobieta?
W rzeczy samej.
Brawo, Thomas.
To nie tak.
To dawna znajoma.
Dobrze.
Dawaj.
Przecież możemy wziąć wolne.
Marge, dobrze cię widzieć.
Ale zmiana.
Ach, to. Czemu nie?
Wejdź. Wzięłaś tylko to?
Tędy.
To wszystko twoje?
Po sezonie można wynająć za bezcen.
I kamerdynera?
Pokojówkę też. Są w pakiecie.
Nie wierzę.
Jest tak pięknie.
- Wina? - Jasne.
Przepięknie.
Widziałem twoje zdjęcia w magazynie.
- Naprawdę? - Tak.
- Bardzo dobre. - Dziękuję.
Były w dwóch magazynach.
Oggi i Le Ore.
Naprawdę? Widziałem jeden.
Pan Greenleaf się odezwał.
Jest bardzo zdenerwowany.
Nie dziwię mu się.
Pewnie wpadnie, żeby porozmawiać.
Tutaj?
Jest we Włoszech.
W Rzymie. Rozmawia z policją.
Liczę na odwiedziny.
Chętnie pomogę.
Chyba za mną nie przepada.
Tak się składa, że nie.
Uważa, że wykorzystałeś jego i Dickiego.
Przykro mi.
Nic nie zabrałem Dickiemu.
Rozmawiałeś z policją?
Tak, z inspektorem...
- Ravinim. - Tak, chyba z nim.
Powiedział ci o świadku?
Tym obok mieszkania?
Może widział Freddiego i Dickiego.
Czego to dowodzi?
Dickie pomagał komuś wsiąść do auta.
Właśnie. Nie znaczy, że go zabił.
Powiedział ci o czekach podróżnych?
- Nie. - Wypłacił tysiące dolarów
na czeki podróżne, zanim opuścił Palermo.
To coś oznacza?
Nie robisz czegoś takiego, jeśli chcesz się zabić.
Kto tak twierdzi?
Ravini. Co za okropny człowiek.
Wydawał mi się w porządku. Ale...
Nie, na pewno się myli.
Też tak myślę. Dickie by tego nie zrobił.
- Ale się martwię. - Nic mu nie jest.
Pewnie popija herbatę miętową w barze w Tangerze
i nie wie, co się tu dzieje.
Nie pisał do ciebie z Palermo, nie?
Nie. A co?
Zastanawiam się, w jakim był nastroju.
Pisałaś do niego?
Nie chcę być wścibski.
Tylko musiał się czuć bezradny
po śmierci Freddiego i traktowaniu przez policję.
Napisałam do niego.
Nie był to okropny list,
ale niestety uprzejmy też nie.
Nie sądzisz, że coś takiego mogło...
Przelać czarę goryczy?
Nie wiem, kim dla niego byłam.
Poważnie, kto umarł?
Co?
Miejsce wygląda jak pałac.
I do tego służba.
Moja ciotka.
Co?
Ciocia Dottie,
która mnie wychowała po śmierci rodziców. To ona zmarła.
Tom, żartowałam.
Nie sądziłam, że coś się stało.
Człowiek myśli, że bliscy będą żyć wiecznie.
Przepraszam. Tak mi głupio.
Nie szkodzi. Miała dobre życie.
Nie zostawiła majątku, ale to taka odskocznia
od tego, jak żyłem tej zimy, jak wędrowiec.
Myślę, że by tego chciała.
Gdzie się podziewałeś?
Według gazet zniknąłeś.
Ale nie z Tomem. Nie z Dickiem.
Pewnie myślałaś, że jestem z nim,
ale widywałem go prawie tyle, co ty.
- Zajmę się tym. - Przepraszam, Tom.
Nie szkodzi. Nie przejmuj się.
Już dobrze.
Nie przejmuj się.
Nic nie szkodzi.
To tylko książka.
Będę się zbierać do hotelu.
Zrobiłaś rezerwację?
Na dworcu. W Accademii.
Accademia. Nieźle.
Chciałem zaproponować nocleg...
Naprawdę?
Dziękuję. Odwołam rezerwację.
Chętnie zobaczę posiadłość.
Moja sypialnia.
Ładnie tu.
Dobrze.
Twoja sypialnia.
Podoba mi się.
To dobrze.
Ależ romantycznie.
To dzisiaj.
Tak? Dostaję sporo zaproszeń.
Od Peggy Guggenheim?
To jest od jej córki.
Tak, „Pegeen Guggenheim”.
Powinniśmy pójść.
Raczej nie mam ochoty, Marge.
No weź. Pomyśl, kto tam będzie.
Mam hipotezę.
Dickie zamienił się z kimś paszportem.
Rybakiem z Neapolu lub sprzedawcą z Rzymu,
żeby móc rozpocząć spokojne życie.
Dlatego nie można go znaleźć.
I to właśnie ta osoba podrobiła czeki.
Jeśli policja go znajdzie,
znajdą nową tożsamość Dickiego.
Problem w tym, że fałszerstwa dokonano w styczniu,
a wiele osób widziało Dickiego w lutym.
Kto?
Na przykład ja.
Tak twierdzisz.
Żartuję.
Wiem.
Przepraszam.
Uważam, że nie żyje.
Oszust go zamordował.
Po opublikowaniu zdjęć w Oggi
dwa wydawnictwa z Nowego Jorku zapytały o moją książkę.
O tobie i Dickiem?
O Atrani. Są w niej zdjęcia.
Następną książkę napiszę o sobie i Dickiem
i naszym życiu.
Zbierajmy się.
Nie chcę jeszcze.
Wybaczcie nam.
Oczywiście.
Co robisz? Rozmawiałam z nimi.
Marge, Dickie ich nie obchodzi.
Obchodzi. Chcą się o nim dowiedzieć.
Szukają rozrywki w swoim nudnym życiu.
Nie zgadzam się.
To nieprzyzwoite tak wykorzystywać Dickiego.
Niedobrze mi.
Idę po kolejnego drinka.
Dość już wypiłaś.
Chodź.
Marge. W tę stronę.
Wróćmy gondolą.
Nie.
Proszę cię.
Nie, to za długo zajmie.
Proszę.
Proszę, Tommy.
Marge. Jesteśmy.
Chodź.
- Nie masz klucza. - Nie, a wiesz dlaczego?
Bo jest tak duży i ciężki jak rewolwer,
a ja nie wracam gondolą.
Może pan wrócić?
Nie mogę.
Zapomniałem kluczy.
Skończyłem pracę. Proszę szukać innej gondoli.
Zabawne.
Na pewno się ktoś pojawi.
Możemy się wspiąć i wejść od przodu. Mam klucz.
Ja się nie wspinam.
Są tam kolce.
Daj spokój. Prościzna.
Ja to zrobię.
Dasz mi płaszcz?
Jest zimno.
Dziękuję.
„Tommy”?
Nie mów tak do mnie.
Chciała tam na mnie poczekać.
Zgodziłem się, chociaż sporo wypiła.
Musiała się poślizgnąć i uderzyć.
Schody bywają śliskie.
Przez mech.
Tak.
Mam.
To dobrze.
Jak się czujesz?
Fatalnie. Mam kaca.
Kawy?
Tak.
To przyszło od pana Greenleafa.
SPOTKAJMY SIĘ – E. GREENLEAF
„Spotkajmy się”.
To brzmi...
Strasznie?
Trochę.
Tak.
Powinniśmy tam niedługo pójść.
Ja nie powinnam.
Powinnaś. Dlaczego nie?
Z tobą chce się zobaczyć.
Chodzi mu o nas.
- Tak? - A nie?
Chyba tak.
No to popełnił błąd. Z tobą chce się widzieć.
Dobrze, że jesteś sam.
Dość się naoglądałem w Rzymie tej Marge.
Co o niej myślisz?
Nie znam jej za dobrze.
Ja też nie.
Nie jest trochę męcząca?
Czasem. Ale jest w porządku.
Myślę, że chciała tylko jednego.
Usiądź.
Tom, co za przedziwny koniec, prawda?
Koniec?
Ty we Włoszech, a Richard nie wiadomo.
Rozmawiałem z policją w Rzymie i tym inspektorem jakimś tam.
Ravinim?
Nie powiedział wprost,
ale uważa, że Richard zabił tego młodego mężczyznę.
Sądzisz, że jest do tego zdolny?
Nie.
A pan?
Lepiej zna pan swojego syna.
Nie znam. I to moja wina.
Nie zależało mi, żeby go poznać.
Myślisz,
że mógł sobie coś zrobić?
Nie chcę o tym myśleć.
Na pewno jest cały.
Tak?
Powiedziałem policji, że może gdzieś malować.
Z Di Massimem? Tom, to niedorzeczne.
Nikt o nim nie słyszał.
Richard go wymyślił,
żebym uwierzył, że naprawdę chce malować.
Mogłem to poważniej potraktować.
Jaki ci się wydawał, kiedy go widziałeś?
Wydawał się...
zestresowany.
Szczerze mówiąc.
Też nam się taki wydawał w ostatnim liście.
Twierdził, że ma się dobrze.
Niech pan nie traci nadziei.
Nie straciłem.
Jeszcze.
Tom.
Martini.
Szukałam igły i nitki.
No dobrze. Są w pojemniku.
Jest tu sygnet Dickiego.
No tak, włożyłem go tam.
Dlaczego? Czemu w ogóle go masz?
Bo mi go dał.
Nie, że oddał, ale żeby przechować.
O czym ty mówisz?
Wyjeżdżając do Palermo.
Chyba się martwił, że go tam okradną.
Wcześniej go to nie martwiło.
Nigdy nie był na Sycylii. Niepokoiło go to.
Tom.
Wiedział, że nie wróci.
Co?
To dlatego?
Już wtedy wiedział, że coś sobie zrobi?
Mam nadzieję, że nie.
Oczywiście.
Dobrze. Dziękuję, panie Greenleaf. Do widzenia.
Co powiedział?
Uważa tak samo.
Mamy do niego przyjść.
Jest z prywatnym detektywem, który cię zna.
Tom Ripley.
Bardzo ciężko cię znaleźć.
Dałem mu go na 21. urodziny.
Mogę zobaczyć?
Dziękuję.
Ładny sygnet.
Możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Proszę wybaczyć.
Skąd masz pieniądze, Tom?
Jak naprawdę zdobyłeś ten sygnet?
Masz mnie za głupca? Myślisz, że jestem ślepy?
Zabiłeś Dickiego.
Obu ich zabiłeś.
A więc, panie Ripley...
opowiedz mi o Dickiem.
Nie bardzo rozumiem.
Chcę, żebyś opowiedział mi o jego osobie.
Zachowam to dla siebie.
W porządku.
Pochodzi z zamożnej rodziny.
Wyjechał do Europy, żeby od tego uciec.
Chciał zostać pisarzem.
Ale niczego nie napisał.
Chciał być malarzem.
Ale wiedział, że się nie nadaje.
Zastanawiał się, czy będzie w czymś dobry.
Wszystko robił na pokaz.
Wiedział, że był niezwykłym beztalenciem.
Ojciec go nie akceptował.
I bardzo mu to ciążyło.
Marge go kochała,
ale on nie mógł odwzajemnić tej miłości.
Znała powód.
I on o tym wiedział.
Jaki był powód?
To mnie kochał.
Wyznał mi to w San Remo.
Dlatego zabrał tam mnie, a nie Marge.
Chciał ze mną być.
Co odpowiedziałeś?
Coś okropnego.
Powiedziałem, że jest żałosny
i nie chcę mieć z nim nic wspólnego.
Mogłem inaczej to ująć.
Zabolało go to.
Myślisz, że zabił Freddiego Milesa?
Teraz już nie mam pewności.
Myślisz, że się zabił?
Obawiam się, że tak.
Ja myślę, że tak.
Po tym, co powiedziałeś, lepiej rozumiem jego powody.
Oto co ustaliliśmy.
Ostatnio widziano pana syna,
kiedy wymeldował się z hotelu w Palermo.
Recepcjonista powiedział, że pytał o promy do Tunezji.
Możemy założyć, że tam się udał.
Według recepcjonisty wyglądał na przygnębionego i zrezygnowanego.
Nikt go potem nie widział.
A on sam się nie komunikował.
Z wyjątkiem listu do właścicielki mieszkania w Rzymie,
która martwiąc się o niego,
pokazała list inspektorowi, a on przekazał go mnie.
Wysłany z Palermo 27 stycznia,
w noc wyjazdu do Tunezji.
Nie ma informacji, że dotarł.
Gdzieś między Sycylią a Afryką Północną
w środku nocy na promie
coś się stało.
Właścicielka nie mówi po angielsku, dlatego napisał list po włosku.
Tom, przeczytaj list panu Greenleafowi.
„Droga pani Buffi,
liczę, że ma się pani dobrze.
Przepraszam, że o tym piszę, zamiast przyjść i porozmawiać.
Postanowiłem zrezygnować z mieszkania.
Uwielbiam je.
Dziękuję za pani wysiłek, bym czuł się tam jak w domu.
Ale nie wracam do Rzymu.
Przepraszam, że nagle wyjeżdżam.
Dołączyłem gotówkę, aby pokryć poniesione koszty
za mieszkanie, które obecnie stoi puste.
Moje ubrania, książki i przybory do malowania
może pani sprzedać lub wyrzucić.
Z pewnością wyrzuci pani moje obrazy.
Są do niczego”.
Za wiele o tym nie myślałam,
dopóki nie przeczytałam, że zaginął.
„Są tam też listy
od rodziny i przyjaciół
oraz korespondencja biznesowa i z banku.
Może pani wszystko wyrzucić, bo już tego nie potrzebuję.
Dokąd zmierzam?
Nie mam pewności i nie wiem też, co zrobię.
Czuję, że się pogubiłem.
Wiem dlaczego, ale nie będę pani tym obarczał.
Powiem tylko, że bardzo żałuję
pewnych wydarzeń
i tego, co zrobiłem.
Dziękuję za pani życzliwość.
Okazała mi ją pani jako jedna z niewielu.
Z poważaniem...
Richard”.
To stawia sprawę jasno.
Moje kondolencje dla pani Greenleaf.
Dziękuję.
Weź go.
Nie mogę.
Możesz i powinieneś. Nie bał się, że go ukradną.
Wiedział, że nie wróci. Dlatego ci go dał. Weź go.
- Na pewno? - Tak.
Powiedziałby, gdyby miał być dla mnie.
- Dziękuję. - Dziękuję, Tom.
Wybacz, że przez chwilę w ciebie zwątpiłem.
Szczery człowiek, którego poznałem i polubiłem,
to właśnie ty i życzę ci szczęścia.
- Dziękuję. - Trzymaj się.
Wszystko dobrze?
Będzie.
Wracasz do domu?
Chyba już czas.
No więc...
uważaj na siebie, Marge.
Ty też.
Cóż za ponury dzień.
Idealny.
Jak wyszedł?
Będziesz zadowolony.
Porządny.
Pascal długo nad nim pracował.
Podoba mi się nazwisko.
Timothy Fanshaw.
MOJE ATRANI
POZDRAWIAM MARGE
DLA RICHARDA GREENLEAFA, Z KTÓRYM ŚNIŁAM O ATRANI
Tom.
Tom?
Jaki Tom?
Tom Ripley.
Proszę przeliterować.
Napisy: Joanna Kazimierczak