Prawda czy fałsz?
Tytułowy Ali to walijski menedżer piłkarski?
Fałsz.
Zdobywasz dwa punkty. No i Carl...
Wczoraj wstałem z łóżka w środku nocy.
Dwa punkty. Razem sześć dla czerwonych!
Całą noc nie spałem.
Świetnie! A teraz będą kręcić żółci.
Gdy przychodzi czas na sen, moje ciało mówi: „Nie chce mi się”.
Cztery godziny przewracam się z boku na bok,
a w mojej głowie kotłuje się bezkształtna masa myśli.
Pośpiewamy sobie?
Strach.
Wstyd.
Ból.
Pełna gama ludzkich emocji.
Dobiegam pięćdziesiątki.
Jestem ojcem czwórki dzieci, mam kochającą żonę.
Moje życie ułożyło się zdumiewająco.
Mam jednak wrażenie, że przeszłość trzyma mnie w swym potrzasku.
Robbie!
Coś we mnie wzbiera.
ROBBIE BYŁ FILMOWANY ZA KULISAMI PRZEZ PONAD TRZY DEKADY
ISTNIEJĄ TYSIĄCE GODZIN NAGRAŃ, KTÓRYCH ON SAM NIGDY NIE WIDZIAŁ
AŻ DO DZIŚ
Dawaj, chłopie! Dasz radę!
No dalej!
- W porządku? - Jestem w tym zajebisty!
Jesteś jednym z najlepiej sprzedających się solistów w historii.
- Czołowy showman... - Platynowe płyty, tłumy na koncertach.
Chwalcie mnie dalej.
Cycuszki.
Chcielibyście zobaczyć, jak walczę z Liamem?
Zobaczymy, na co cię stać!
Tu Robbie Williams.
Próbuję dojść do ładu z burzliwą przeszłością.
CZĘŚĆ PIERWSZA: PUNKT BEZ POWROTU
Wybrałem osobliwy sposób na to, żeby wypędzić z siebie własne demony.
Dlaczego robimy to tutaj?
Jestem pustelnikiem. Jeśli nie występuję, leżę w łóżku.
- Dlatego tu jesteśmy. - Tak.
Jasne.
Możemy zaczynać?
Za dzieciaka byłem raczej przygłupem.
Pisałem z bykami, byłem noga z matmy.
Kręcimy.
Ukończyłem edukację w wieku 16 lat, bez kwalifikacji,
i dołączyłem do boysbandu,
który miał zostać angielską wersją New Kids on the Block.
Cztery, trzy, dwa, jeden.
Fantastycznie!
Publiczność was uwielbia! Jak długo razem występujecie?
Jakieś trzy miesiące.
Byliście wcześniej tancerzami?
Nie tańczyłem nigdzie z wyjątkiem dyskotek.
Ale udało mi się ich nadgonić.
Ja pierdzielę.
Spójrzcie!
Wyglądam tak młodo.
W zespole byłem beniaminkiem.
Uwielbiałem ich towarzystwo.
Byłem zapatrzony w moich starszych braci w wieku 20, 21 i 22 lat.
Ja miałem 16 lat i różnica była ogromna.
Gaz wzbudzał we mnie podziw.
Był kapitanem statku.
Ile piosenek nagraliście razem?
WOKALISTA I AUTOR TEKSTÓW
Około trzydziestu.
Co tydzień Gary przynosi świeży materiał i wciąż wymyślamy nowe choreografie.
Na początku działalności Take That dobrze się bawiliśmy!
Radość, ekscytacja, dobry nastrój.
Czuliśmy, że to zmierza ku czemuś...
wielkiemu! A potem było jeszcze mocniej.
Teraz w tym miejscu jest cicho, ale co się tu działo 20 minut temu!
To najpopularniejszy młody zespół na Wyspach.
Popularnością ustępują tylko Beatlesom.
Take That!
Te dziewczyny mówią, że to najlepszy wieczór w ich życiu.
Nasz sukces dał nam poczucie...
które zawsze mieszało się z...
Wszyscy mają wasze plakaty, tłumy nie dają wam przejść.
Nadal się wam to podoba?
Nadal tak jest.
Budząc się rano, muszę się uszczypnąć:
„Czy to się dzieje naprawdę?”. Nie dzieje się.
- Tak naprawdę wcale nas tu nie ma. - Nie ma nas.
Z zewnątrz wyglądało to tak, jakbym się popisywał
i próbował zrobić z siebie mężczyznę.
To było całkowite
zanurzenie się
w dorosły
świat,
na co nie byłem gotowy.
Dziękujemy i dobranoc!
SIEDZIBA BBC
Pracowaliśmy bez opamiętania.
Robimy to. Potem jedziemy tam.
Nie mieliśmy wolnych pięciu minut.
Krzyczą tak, bo przyjechał tu też Elvis.
Muszę teraz iść na wywiad dla Radio 1.
Mam nadzieję, że będzie fajnie.
Tej niedzieli program Rockland będzie wyjątkowy.
Jak obiecaliśmy niedawno,
do naszego studia zawitała cała piątka Take That.
Gary, Howard, Jason, Robbie i Mark.
Świetnie wam idzie. Gratuluję pozycji na liście przebojów.
Jak to wpływa na wasze życie, gdy wstajecie z łóżka?
Miewam poranki, że budzę się z myślą, gdzie jestem, co robię i jak mam na imię.
Kim jesteś? Co robisz? Jak masz na imię?
Jestem Robbie.
Występuję w Take That. Śpiewam i tańczę.
To było niezwykłe doświadczenie.
Otoczenie i atmosfera
wywierały na mnie ogromny wpływ.
Wojna nerwów.
Nie chwaląc się, dobrze nam idzie.
To może się skończyć w każdej chwili i ludzie będą się z nas śmiać...
- Wciąż jestem zwykłym chłopakiem. - Nieprawda! Jesteś zblazowanym arogantem.
- Arogantem, jasne. - Wcale nie.
Jesteś.
Gdy skończyłem 19 lat,
zacząłem mocno zastanawiać się nad tym, co się dzieje.
Za dużo wywiadów, za dużo występów,
mnóstwo krajów do odwiedzenia, i tak w kółko.
Mark wstał o wpół do szóstej.
A ja nie śpię od za piętnaście szósta.
Nie możemy spać. Różnica czasu. Komu to potrzebne? Rozumiecie?
Fanki Take That miały obsesję.
Masakra.
Krok!
Mieliśmy wiarę w zdolności Gaza.
Pomieszaną z oziębłością.
Mój cenny zeszyt z tekstami piosenek. Dziwnie się to czyta.
Wszystkie utwory, jakie napisałem.
Gwiazdka obok piosenki oznacza,
że trafiła ona na album.
I tyle!
Wydawało się, jakby w Take That była jedna osoba,
Gary Barlow.
Wszystko kręciło się wokół niego.
Jako młody człowiek byłem o to zazdrosny.
Pod wieloma względami go nie znosiłem.
„Cześć, jesteśmy Take That”.
- Dobra? - Ty to zrób.
Dobra.
Cześć, jestem Rob. Wszystko gra. I wciąż będzie.
Może ja to zrobię.
- Jest dobrze. - Gaz, usiądziesz z przodu?
Wracałem do domu z myślą, że to dziwna sytuacja.
Niekomfortowa.
Rodem z Władcy much.
Rock and roll.
W tak młodym wieku nie byłem przystosowany,
by znosić tarcia, jakie panowały w grupie.
Właśnie wtedy
zacząłem upadać.
Ludzie traktują nas jak chłopaków z sąsiedztwa,
którymi, co ciekawe, nadal jesteśmy.
Tak się składa, że jesteśmy chłopakami z sąsiedztwa lorda Lichfielda.
Jacuzzi i zewnętrzne...
Obsługa!
Dziękuję bardzo.
Wyszedłem na noc. Wróciłem po szóstej rano.
Młodość ma swoje prawa, co nie?
Naprawdę dobrze się bawimy...
Dajcie coś do picia!
- Odbija ci. - Tylko go nakręcasz!
Dolewałem
oliwy do ognia
i zażywałem wszystko, co mi wpadło w ręce:
ecstasy, kokainę, alkohol.
Całej nie zjadłem!
W nocy poprzedzającej próbę potrafiłem wypić butelkę wódki.
Tak to wyglądało.
Każdego wieczora.
MOJE PIEKŁO GORZAŁY
Zabierali mnie ze sobą na spotkania,
na których kazali mi „się zachowywać”.
Dlaczego warto było tu się pojawić?
Nikt się mnie nie spodziewa. Te ich miny, gdy mnie zobaczą.
Zajdź go z tyłu jak festiwalowy świr.
To świr z Glastonbury.
Chce trafić do telewizji jako bohater drugiego planu.
Management mógł to odbierać tak, że działam na szkodę zespołu.
Zwłaszcza gdy pojechałem na Glastonbury.
Anarchia.
Powiedzieli mi, że członek boysbandu tak się nie zachowuje.
W zasadzie to nie mam nic ciekawego do powiedzenia.
To dosyć niepokojące.
Poczucie, że nie jestem gotów, żeby odgrywać swoją rolę i robić,
czego się ode mnie oczekuje, było namacalne.
W trakcie przerwy na lunch
podczas próby usłyszałem: „Musimy zrobić zebranie zespołu”.
Powiedziałem chłopakom, że nie mogę już w nim być.
Odpowiedzieli, że chcą pojechać w trasę jako kwartet.
„Co o tym sądzisz?”
Ostatecznie
to „co o tym sądzisz?” było decydujące, jeśli chodzi o rozstanie z Take That.
Stało się. Zespół stracił jednego członka.
Take That to najpopularniejsza brytyjska grupa od czasów Beatlesów.
Lecz gdy przyjechali dziś na nagranie do Top of the Pops,
było ich tylko czterech.
Czy ktoś się gniewa na Robbiego?
Tak!
Będziecie go słuchać, jeśli zdecyduje się na karierę solową?
Nie.
Miałeś plan?
Myślę, że brzmiał on:
„Nie ma powrotu”.
LONDYN
Przeniosłem się do Londynu jako sławny 21-latek
i nie robiłem nic poza chodzeniem na imprezy.
Nie miałem celu.
Nie widziałem sensu.
Dzień w dzień byłem na kacu.
Traciłem poczucie własnego ja. Zmieniałem się w kogoś nie do poznania.
Chciałem się za siebie wziąć.
Coś osiągnąć. Zostać kimś.
Ale nic w tym kierunku nie robiłem.
Byłem wciągającym kokę błaznem.
Co byś robił, gdybyś nie został muzykiem?
Może piłkarzem?
W sumie to nie wiem. Pewnie hodowałbym świnie.
Potrzebowałem kogoś, kto pomoże mi z myślami i melodiami,
które miałem w głowie.
SESJA NAGRANIOWA PIERWSZEGO ALBUMU
Kim jesteś?
Mam na imię Guy.
Jestem dyrektorem muzycznym i producentem Roba.
Czym się zajmujesz?
Ile taśmy ci zostało?
- Nie ma zmiłuj. - Nie ma zmiłuj!
Miałem zamiar nagrać album, ale nie wiedziałem, jak to zrobić.
Dostałem listę nazwisk ludzi,
wśród których był Guy Chambers. Wybrałem jego.
Pracował dorywczo jako muzyk
i rozważał zostanie nauczycielem, bo się mu nie przelewało.
W przeciwieństwie do jego dachu, na którego naprawę nie miał pieniędzy.
Potrzebowaliśmy siebie nawzajem.
- Dobrze słychać? - Tak.
- Dobrze? - Bardzo dobrze.
- Zrób sobie przerwę. - Świetnie. Powiedz im.
Odsapnij trochę. Pospaceruj na zewnątrz.
Daj mi płaszcz.
Chyba sobie jednak posiedzę.
Dobra.
Dlatego że jak chodzę, to mi niedobrze.
A jak siedzę, czuję się świetnie.
Life thru a Lens, pierwszy album,
napisaliśmy z Guyem w 12 dni.
Sądziłem, że stworzyliśmy coś wartościowego.
Oto byłem człowiekiem na równi pochyłej.
Uzależnionym od kokainy i alkoholu.
Nie byłem w stanie sobie pomóc.
Nie umiałem przestać.
W porządku?
Tak.
Nie byłem w stanie odczuwać niczego innego poza objawami kaca.
Kaca nie czułem tylko wtedy,
kiedy byłem w trakcie pracy nad kolejnym.
Też jestem pijana jak bela.
Po tylu kolejkach mam srebrzysty głos.
- Nieźle się spisaliśmy. Hurra! - Hurra!
Więcej ananasa!
Kiedy go poznałem, wiedziałem, że pije i miewa drgawki.
Był człowiekiem na krawędzi
i stanowił...
- Wyzwanie? - Oczywiście.
Naprawdę duże wyzwanie.
Kurwa.
Myślę, że najtrudniejsze w tym wszystkim jest oglądanie.
Tego, co sam sobie zgotowałem.
Przez ostatni rok
pogrążałem się w otchłani i nie wiem, co dalej.
W tej chwili trudno mi brać udział w wywiadach.
Nie wiem, co mam mówić na różne tematy.
GOŚĆ NIE PRZESZKADZAĆ
Mam tyle wątpliwości w stosunku do samego siebie.
Aktualnie nie lubię własnego towarzystwa.
Jest z nami Robbie Williams!
Mówiłem, że wyszedł nowy singiel?
- Jak się masz? - Mówiłem...
Doskonale. Odstawmy to tutaj.
- Czuję się świetnie, a ty? - Tak?
- Wszyscy wiedzieli, że mam problemy. - A co u was?
Ale nie obchodziło mnie to.
Byłem w sytuacji bez wyjścia.
I potrzebowałem dorosłych.
Moje życie poważnie wymknęło się spod kontroli.
Jednak mój menedżer wiedział, czego mi było potrzeba.
Sytuacja wymagała umieszczenia mnie na odwyku.
Jak się dziś czujesz?
Nowy, fantastyczny singiel „Lazy Days” wychodzi 14 lipca.
Powiesz coś fanom, którzy się o ciebie martwią?
Nie martwcie się, nic mi nie jest. Tylko jestem zbulwersowany frekwencją.
Gdy Michael Barrymore miał problem, przed domem stały tysiące.
Na razie!
Trudno się to ogląda.
Na nowo to przeżywam.
Myślę, że źródłem wszelkich kłopotów
była nawałnica rzeczy, które spotkały mnie zbyt szybko.
Pomimo że wtedy nie miałem pomysłu na życie...
nie oznaczało to, że go nie znajdę.
Nie chciałem zostać przebrzmiałą gwiazdą w wieku 23 lat.
To musiało się jakoś ułożyć, bo nie było innej drogi.
„Czysty i spokojny od dwóch miesięcy?”
Nieźle, co? Spokojny jak głaz.
To było dla mnie jak wczasy odchudzające.
Nie zauważyli, że jadałem tylko banana na dzień.
Gdy przetrwałem miesiąc i czekał mnie kolejny,
zacząłem się robić nerwowy.
Dajcie mi kreskę.
To mój samochód?
To niezwykłe, jak nagle ożyłem.
- Akcja. - Robbie!
A wystarczyły dwa miesiące.
- Po hiszpańsku. - Po hiszpańsku?
Wróciło mi życie.
Robbie powrócił.
Robbie powrócił!
Minęły dwa lata od rozstania z Take That.
Tak długo czekałem. Musiałem wziąć się do roboty.
PREMIERA PIERWSZEGO ALBUMU
Odwiedziliście nas dziś za kulisami i zaczynam się denerwować.
Czy dam radę? Takie tam.
Nie mówcie, że to comeback!
Razem!
Przez dwa lata zapomniałem, dlaczego wykonuję ten zawód.
Po co to robię.
Nie dla pieniędzy. Nie dla uznania krytyków.
Chcę zapewniać ludziom rozrywkę.
Działo się coś fascynującego. Uczyłem się, jak być artystą scenicznym.
Kimś, kogo ludzie chcą oglądać.
Jednak wytwórni musiała się zwrócić inwestycja we mnie.
Album po premierze sprzedał się w liczbie 33 000 kopii.
To było ryzykowne przedsięwzięcie.
Wszystko zależało ode mnie.
Dziękuję bardzo.
EGOCENTRYK WYLĄDOWAŁ
- Wczoraj było kiepsko? - Tak.
- Tak jest zawsze? - Nie.
Akurat z tą piosenką mamy problem.
Zastanawiam się, jak pomóc ci osiągnąć tę tonację.
- Dzięki bardzo. - Ale tylko w tej piosence?
Zdarzało się, że „Old Before I Die” też było wielką improwizacją.
To pewnie dlatego, że w tej części występu jesteś już nakręcony.
Musisz się bardziej wsłuchiwać. W to, co robią inni.
Bo wszyscy wykonują świetną robotę.
Musisz się poczuć częścią tego wielkiego zespołu.
- Nie o to chodzi. - Tylko w kwestii słuchania.
- Jasne. - Czasami po prostu...
Nie zawsze... Sam nie wiem.
Zastanawiasz się teraz, jak to ująć?
Nie.
- Wal prosto z mostu. - Nie, ja tylko...
Myślę, że tak się oddajesz publiczności,
że zapominasz, że jesteś wokalistą.
Zostało pięć minut do występu.
Rozumiesz?
- Co się stało... - Czego chcesz?
- Spadaj. - Wyjdziesz w tym?
Wyglądasz jak cipa.
Wyjdź tam i pokaż pewność siebie.
Metaforycznie rzecz ujmując, moja kariera leciała na łeb.
Wypuściłem kilka singli, które teraz nie miałyby prawa się pojawić.
Po wytwórni krążyła wiadomość.
Że mają mnie wyrzucić.
Gdy wpatrujesz się w otchłań,
otchłań zaczyna spoglądać na ciebie.
Chyba cię rozumiem.
Dobra, koniec.
Chyba nadszedł koniec małego Williamsa.
Co za piękny dzień.
Miałem jednak swojego asa w rękawie.
„Angels”.
Dzięki Bogu po premierze „Angels” wszystko się zmieniło.
Powrócił. Na żywo. Lepszy niż kiedykolwiek. Robbie Williams.
Robbie pnie się na listach przebojów.
Coś zagrało.
Dało się wyczuć, że dobrze idzie.
Rakieta wystartowała.
Zrobiłem „avin” do Szwecji.
„Zavinąłem” do Szwecji, żeby zagrać swój hit.
Coraz lepsza sprzedaż albumu, coraz więcej ludzi na koncertach.
Podniósłszy się po porażce,
torowaliśmy sobie drogę do świata.
Otwórz okno. Chcę to usłyszeć.
Księżyc!
Zawsze kiedy otworzycie okno w dowolnej stacji radiowej,
usłyszymy krzyczące dziewczyny?
- Tak się dzieje też przed moją pralnią. - A jak w domu?
Chciałbyś czasem mieć normalne życie?
To jest normalne życie.
Nie wiem, co takiego wyjątkowego jest w tej piosence.
Cokolwiek by to nie było, ma coś w sobie.
Dziękuję!
Cześć, Rob.
To nie jest srebrna niespodzianka.
Ani złota niespodzianka.
To platynowa niespodzianka!
Przed wami zdobywca platynowej płyty!
Jestem w szoku.
Fantastycznie.
Robię karierę!
Dziękuję bardzo.
Robbie.
To było dobre!
Rockandrollowa stolica Surrey.
Był wspaniały.
Ten sukces zdecydowanie, podświadomie,
dał mi poczucie szczęścia.
- Brak mi słów. - Cieszysz się?
To coś wspaniałego.
Dostałem drugą szansę.
Pierwszą było Take That.
A teraz to.
Dobra robota.
- Doskonale. - Dziękuję.
Byłem teraz gwiazdą popu.
Zostałem w pełni utowarowiony. Utowarowiony towar.
Peter Snow dostaje autograf od Robbiego.
- Spójrzmy w lewo. - W lewo?
Jasne. All Saints.
Sława to wielki plac zabaw.
Nie wiedziałem, kto będzie się na nim bawił,
ale chciałem tam być.
Nazwisko i wiek.
Nicole Appleton, 23 lata.
Gdybyś miała jedną noc z Robbiem Williamsem, co byś zrobiła?
Już miałam!
Nicole Appleton występowała w zespole All Saints.
Mniej roześmianej wersji Spice Girls.
- Zamienię to z moim. - To byłoby zabawne.
- Mam to zrobić? - Tak!
W pewnym momencie nasze ścieżki się przecięły
i zaczęliśmy się spotykać.
Była życzliwa, zabawna i miła. Po prostu dobra dusza.
W moim związku z Nic
bardzo ważne było dla mnie to,
żeby nauczyć się być mężczyzną.
W moim życiu zdarzały się takie cuda.
Czujecie, kiedy jest dobrze?
Dziś jest dobrze!
Jestem bardzo szczęśliwy!
Nie było drogi w prawo ani w lewo.
Tylko przed siebie.
JAMAJKA, PRACA NAD DRUGIM ALBUMEM
- Cześć, kolego. Który dzisiaj? - Dziś 19 stycznia.
Nowy rok, 1998.
Jesteśmy „U Jake’a” na Jamajce.
Wczoraj z Guyem przylecieliśmy z Gatwick. Przywitaj się.
- Cześć, Rob. - Cześć.
Chodź ze mną.
Zabraliśmy ze sobą nasze studio.
Mały rejestrator 8-ścieżkowy. Nagrywamy na miejscu.
Tu jest bezpiecznie? Zamykaj na klucz.
Przesuń się.
Nie chcę nagrać twojej brzydkiej gęby.
Wyglądam blado.
Bo jesteś blady.
Facet pochodzi z Surrey.
Mówi się, że istnieje coś takiego jak „syndrom trudnej drugiej płyty”.
Z Guyem nie miałem takiego wrażenia.
To, co robiliśmy, jemu również sprawiało radość.
Przypomnieć chcemy Że cię znajdziemy
Wesoła jest piosnka ta
Był dla mnie starszym bratem,
muzycznym mentorem,
a ja jego uczniem.
Jest w porządku.
Jak widzicie, leje jak z cebra.
Szybko, Rob. Sprzęt nie może zmoknąć.
W takich chwilach czułem z Guyem wielką więź.
Mamy wieści z Jamajki
Dzień siódmy.
I tak powinno wyglądać życie.
- Miło tu, co? - Fantastycznie.
Na pewno znajdziemy mnóstwo inspiracji.
- Niesamowicie. - To prawda.
Po prostu...
najbardziej niewiarygodne miejsce, w jakim byłem.
- No. - W zasadzie to tam.
A byłeś w Rhyl?
- Tam jest... - W Walii.
Tam jest podobnie.
Gdzie ten telefon?
Halo.
Nicky?
Tu Guy.
Dzwoni.
- Serio? - Tak.
- Mogę ją postawić tutaj? - Tak.
Guy postawi tu kamerę.
Podziwiam właśnie być może najniezwyklejszy widok
w całym moim życiu.
Serio, nie żartuję. Weszliśmy tutaj,
na liczącą tysiąc metrów górę.
Wszędzie dookoła lasy.
Widać stąd Kingston. Mówię serio.
Po tym, jak mnie oprowadzili,
stanąłem na balkonie i zapłakałem.
Tak. Po prostu...
Jestem takidumny.
Czułem się wtedy jak dziecko.
Rozmawiające z mamą.
O swoich przeżyciach.
Prawda jest taka...
że nadal byłem dzieckiem.
Miałem 16 lat, kiedy dołączyłem do Take That.
Nadal byłem po części zagubionym nastolatkiem,
który musiał zmierzyć się z demonami przeszłości.
Ale...
Nie mogłem sobie odpuścić.
„Smutek wzbudzą twój”.
„Smutek wzbudzą twój
napotkani ludzie”.
- „Których pozostawisz na skraju drogi”. - Musi się rymować.
„I umarłeś w próżnym trudzie”.
Myślę, że cieniem na mojej przygodzie z zespołem
położyło się to, jak się wtedy czułem.
Możesz sobie wyobrazić, co przeżywał taki młody człowiek.
Chyba wiesz, że cię nienawidzę
To oczywiste jest
Chyba wiesz, że cię nienawidzę
Nadal jesteś tu?
Czemu jeszcze nie umarłaś?
Jak ty możesz spać?
- Wiesz co? - Co?
Refren mi się nie podoba.
- Bo jest taki radosny? - Tak.
Nie chcę, żeby taki był. Jak go śpiewam, to coś mi nie gra.
Ma być wredny. Wredny jak ten tekst.
Nie mówię tego z ironią czy...
Mówię kurewsko serio.
Nienawidzę tych cip.
Jak ty możesz spać? Jak możesz się śmiać?
Jak możesz płakać? Jak możesz łgać?
Jak możesz dotykać? Jak możesz czuć?
Jak możesz chronić mnie przed...
Złością. Jadem.
Plwociną.
Plwociną!
To dobre.
Wiem.
Misiu!
Chodź do łóżka.
Odłóż napój i wskakuj za mnie. Przytul się.
- Cześć, tatusiu. - Rozmawiamy o moim byłym zespole.
- Rozumiem. Mam pytanie. - Słucham.
Kogo najbardziej nie znosiłeś?
Kogo najbardziej?
Najbardziej nie lubiłem Gary’ego,
bo on
był tym, który miał mieć
wszystko i zrobić karierę.
Chciałem utrzeć mu nosa.
Byłem...
- Jaki? - ...żądny zemsty.
Z powodu kariery,
którą mu wróżyli.
A teraz piosenka o grupie ludzi,
z którą spędziłem mnóstwo czasu.
Ta grupa to Take That.
Wiecie, że było nas pięciu. Jeden bardzo mały.
Drugi miał na głowie mop.
Kazali mi o tym przypomnieć.
Trzeci nosił irokeza
i był pizdą.
Czwarty wyglądał mniej więcej tak.
Słuchajcie.
Próbuje mnie wybuczeć ktoś,
kto lubi Gary’ego Barlowa.
On nie sprzedaje już płyt, dziewczęta!
Spójrzmy prawdzie w oczy, to trup!
Przykro mi, że tak traktowałem Gary’ego.
Zyskanie sławy jako dziecko nie sprzyja równowadze życiowej.
Całe lata szukania siebie, dorastania, dojrzewania...
To wszystko zostaje ci odebrane.
Nicky.
Wyjdziesz za mnie?
Tak?
Dobrze.
W porządku, to cześć!
Chyba próbowałem przekonać samego siebie,
że byłem gotowy na takie zobowiązanie.
A nie byłem.
Nie potrafiłem zadbać o siebie. Nie byłem w stanie
spełnić się w roli partnera.
- Usiądziesz tutaj? - Tak.
Mój związek z Nic zakończył się kilka miesięcy później.
Przestań filmować.
Spory ruch.
GLASTONBURY
Pewnie dlatego jedzie.
- Nie do wiary, co tu się dzieje. - Spójrz na to!
Jak morze...
- Kurwa! Trochę... - Jedno błoto.
Czułem się jak dziecko
w świecie dorosłych.
Wybrałem się na Glastonbury,
nie wiedząc, co się wydarzy.
Było tam z 88 000 ludzi.
Moment prawdy.
Największy występ w mojej dotychczasowej karierze
Chodźcie!
Zróbmy to!
Byłem przerażony.
Absolutnie przerażony.
Istniała szansa, że to potoczy się bardzo źle.
To jeszcze we mnie tkwi: „Jestem Rob ze Stoke-on-Trent.
Nadal mam 16 lat”.
To jedna z tych chwil, kiedy myślałem, że mnie zdemaskują.
Skoro musicie!
Spójrzcie tylko! W pełni mnie zaakceptowali!
Mnie.
Bobbinsa z Take That.
Jakie to uczucie, gdy tysiące ludzi
wyśpiewuje napisane przez ciebie słowa?
Oszałamiające.
Poczułem, że właśnie to powinienem robić!
Ale później zdałem sobie sprawę, podświadomie czy świadomie,
że nie ma odwrotu.
Wsiadłem do pędzącego pociągu. I będzie on jechał coraz szybciej.
Nie czekałem na to, co przyniesie przyszłość.
Nie byłem w stanie okiełznać tego, co nastąpi.
Napisy: Marcin Mituniewicz