365,000 fans patungo sa pinakamalaking Britain's pop-concert.
Ang rason? Aaliwin sila ng taong ito.
Walang duda, ang pinakamalaking pangalan sa British music ngayon.
Linggo n'ya ngayon 'to.
Tutugtog ng 3 gabi si Robbie Williams sa Kebworth back-to-back.
Ang Robbie mania ay umeepekto na.
Pero kung di ka fan ni Robbie, tumabi ka na lang.
AGOSTO 3, 2003
Pinakamalaking bagay sa buhay ko 'yong Knebworth.
Napapalibutan ng maraming tao.
At nakakayanig 'yon.
Ito ang tuktok ng career ko.
Pabulusok lahat dito.
Pakiramdam ko sentro ako ng mundo ng pop culture noong mga oras na 'yon.
Salamat sa pagtupad ng pangarap ko, Knebworth!
Robbie!
Maraming kalokohan na nasusulat tungkol sa'kin.
Halos linggo-linggo.
At gusto kong may tandaan kayo sa'kin.
Ito si Robbie Williams.
At ito ang ikinabubuhay ko.
Dito mismo.
Singer ako. Songwriter ako.
At ipinanganak na entertainer.
Ito ang gawain ko.
Salamat!
Ang pinakahiganteng karanasan ng buhay ko ay ang Knebworth.
At tingin ko ang unang linya sa NME review ay,
"Heto na. Naff Britain sa maliit na mundo."
Sinusubukan kong kumuha ng sariling halaga sa paggawa ng trabaho ko,
habang sinasabihan at nababasa ang sarili ko na--
o naririnig sa radyo at TV na ako ay
isang walang kwenta.
Gusto ko lang makadama ng tunay na pagmamahal
Maramdaman ang tahanang kinalalagayan ko
Alam mo, naniniwala ako sa press.
Sa kasamaang-palad, ang press ko ay British.
PART THREE: CLOSE ENCOUNTERS
Ayos!
Palakpakan para kay Teddy!
- Marami tayong cake, guys. - Tara rito, Ted.
Gusto n'yong makita ang cake na gawa n'yo?
Late ako ngayon dahil ayokong pumunta.
Mayroong...
malaking parte ko na ayokong harapin, tingin ko.
Pwedeng sabihin mo kung ano'ng hinaharap mo?
Makakakita na ko ng taong
magkakaroon ng nervous
mental breakdown.
Nagrerecord ka?
Oo.
Hello. At ikaw ay-- At walang anuman.
MARSO 3. 2005
Hiya. Ako si Robbie Williams. At ito ang studio ko,
kung saan nag-rerecord kami ng album na may working title na Intensive Care.
Noong kasama si Guy, di ako ang kapitan ng sarili kong musika.
Ito si Stephen.
Siya ang matalino-kuno na Noddy Holder.
Pero si Stephen ay isang musical mentor
na hinahayaan akong hanapin ang anumang nasa kalooban ko.
Bago ang pakiramdam.
At malaya ang pakiramdam.
Oo, naghahanap ako ng bagong paraan para
gawin ito uli.
Ang bagong gawa ko ay sobrang kakaiba at...
Magtutunog kabastusan sa mga taong nakatrabaho ko noon,
pero pakiramdam talaga...
Mas maganda?
Parang unang solo album ang pakiramdam.
Sa Intensive Care , nagpasya 'kong mag-tour.
At ang tour na ginagawa ko ay sobrang laki.
Nagrerecord ka?
INSPEKSYON NG ENTABLADO
OKTUBRE 2005
- Close Encounters , di ba? - Tatawagin nating ganyan ang tour.
Ano ang unang tingin mo?
Nagagaya ko nang maganda si Margaret Thatcher noong bata ako.
Si Frank Spencer. Pero luma na sila.
Ang ganda, di ba? Parang sarili kong spaceship.
- Aalisin ko lahat to, okay. - O, sige, mga pre.
- Gaano katibay? - Napakatibay.
Bale, kaya kong tayuan 'to at ang taba-taba ko.
- Tama. 'Yon 'yung maluwag. - 'Yon 'yung maluwag...
Sa isip mo, 'yong mga dati na, "Let Me Entertain You"...
... "Angels..." Stephen?
Knebworth ang pinakasikat at pinakatanyag na pagkakataon
sa buhay-propesyunal ko, pero ang tour na 'to ay mas malaki r'yan.
- "Feel." - "Feel." Syempre.
A, oo.
May 93 trucks ako para rito.
93 trucks para sa stage ko.
At noon, ako'y parang, "May 93 trucks ako."
'Yon ang rurok ng tagumpay ko,
'yong tour.
May sarili akong jet na may "RW" na simbolo sa likod.
Ilang gamit sa kusina.
May mga sandwich din.
Eroplano ni Elton John, 'no? Alam ko na, e.
Lintek.
Bale, masaya ka ba r'on?
Kinikilig pa rin ako.
Ayos!
Hanggang sa makita n'yo 'to.
Matalik kong kaibigan si Jonny.
Siya'y gumagalaw, naglalakad, nagsasalitang Stoke-on-Trent
na kasama ko kahit saan.
Pinapatawa 'ko, at pakiramdam ko'y ligtas ako, at parang
ang parte kong 'yon ay buhay bago pa ako naging Take That.
- Salamat. - Ayos, kabataan.
- Salamat. - Magaling. Magaling, Jose.
- Wow! - Ang galing, di ba?
- Nakakabilib, di ba? - Medyo nakakabilib.
Ang galing talaga. Napakayaman n'ya.
Ang bagay-bagay sa touring, tingin ng tao na pumunta ka sa Rome,
kinuhanan ka sa Spanish Steps.
IKA-1 NA ARAW
Parang hindi.
HUNYO 9, 2006
Di ito gaya ng iniisip mo.
Walang normal.
Kakaiba noong si Rob ay tumayo sa harap ng mga taong 'to,
at humahanga lang sila.
- Medyo nakakabaliw, pero... - Trabaho n'ya 'yan.
Trabaho n'ya at magaling s'ya r'on.
Heto ang mga kailangan ni David para matapos ang show.
- Ito ang manager ni Rob. - Nakaapat na s'ya.
Kung saan n'ya nakuha ang pagkaadik n'ya, ewan ko.
Maganda ang suporta na nasa paligid ko.
Nariyan si David, ang manager ko.
At nariyan si Josie.
At ang kaibigan kong si Jonny.
Magagaling at matatapat na tao.
Tapat hanggang sa makakaya nila.
May oras pa rin na ako ang boss.
- Handa ka na, Rob? - Hindi pa.
Sana talaga may iba pa 'kong trabaho.
Ayos, handa na!
Ito yata 'yong pinakakinakabahan ako.
- Di ba? - Walang duda.
- Oo. Gusto ko 'yan. - Okay.
Ayos na.
Ito na 'yong pinakagwapo ako?
Bata?
Oo.
Uy! Dalawang lalaki mula Stoke-on-Trent.
Sino'ng mag-aakala?
Tapusin na natin 'tong unang gig
at sumakay sa magandang eroplano at umuwi.
- Tingin mo r'on? - Ayos!
Tara na. Tara na at bigyan sila ng magandang show.
Elvis, bigyan ako ng kapayapaan na tanggapin ang mga di ko mababago.
Ng tapang baguhin ang mababago pa.
- At karunungang malaman ang pagkakaiba. - Salamat!
Ayos, gang!
Hindi ito ensayo.
Bukas para sa misyon, please.
Robbie! Robbie!
Kita n'yo ang sukat ng lugar na 'to?
Ba't di na lang tayo sa village hall o saan man
para umpisahan ang tour?
Ang ganda n'yong masdan ngayong gabi, Dublin!
Ilang tao sa mundo ang kaya 'yon? pumunta sa stage sa stadium
at panoorin ng 80,000 na tao,
"Ang galing mo!"
Alam mo, 'yon-- 'yon ay... di natural.
Ang reaksyon ay dapat...
Kaya maraming sikat na tao ang baliw.
IKA-13 NA ARAW
Tagasaan kayo lahat? Holland?
- Holland! - Robbie!
- Oo, hello! - May...
May bago kaming kanta.
May bagong album na malapit nang lumabas. At...
ieensayo namin 'to sa unang pagkakataon,
kaya wala pang may alam ng kantang 'to.
Kahit ako. Sinulat ko 'to. Ang gara.
Ang tawag sa kanta ay "Rudebox," at tingin ko
ito ang pinasisikat kong kanta.
Baka di n'yo magustuhan sa una.
Tingin ko ito ang pinakasisikat kong kanta di ba, Dave?
- Oo. - Mas sisikat kaysa sa "Angels."
Di ba? Mas sisikat sa "Angels."
At kasabay ng Close Encounters tour,
Gumagawa ako ng bagong album.
Tinitingnan kung saan kami mapupunta nang wala si Guy Chambers.
Bueno, ito ang "Rudebox," at sana magustuhan n'yo.
Sa Intensive Care,
hinayaan akong gawin ang interesante sa tingin ko.
At dahil dyan, nasabik ako at napunta kung saan.
Gumagawa kasama ang mga taga-Stoke-on-Trent,
at may pagkakalapit-lapit.
Lahat 'yon ay ang gustong gawin ng 13 anyos na ako.
Boom-bap beats at kaunting rapping.
Gusto ko talaga ang paggawa ng Rudebox album.
Ang saya talagang gawin,
at parang
akong-ako talaga.
At sa palagay ko dahil gusto ko 'yon,
may mga audience na magkakagusto rin.
- Naniniwala ka talaga r'yan. - A, oo.
Oo.
Oo, talagang naniniwala ako. Oo.
Kumusta ka ngayon, Rob?
Ayos na ayos.
Maganda ang gig namin kagabi.
Bumalik sa hotel.
Maagang nakabalik.
Pero di nakatulog masyado dahil pagising-gising ako.
Sumubok mag-3-on-3 football kasama sila. Ayos 'yon.
Akala ko aantukin na 'ko pagkatapos.
Pero magsusukat na 'ko.
- Sukat ko 'yan? - Oo.
Bale tingin ko ay handa na 'ko sa gig.
Gaano katagal ang tour?
Matagal.
- Di namin iniisip 'yon. - Di iniisip 'yon.
- Isa-isa lang kada araw. - Isa-isa araw-araw. Isa-isang show.
Kapag inisip mo ang wakas, di mo mararating...
Hingang malalim.
...Charlie Lightening.
Hindi. Matalinong tao ba ang nagsasalita?
Hindi, totoo. 'Yon ang totoo.
Kapag inisip mo ang wakas, di ka makakatapos.
Kung iisipin lang n'ya, "Ieenjoy ko lang ang bawat araw."
- Gagana 'yon. Magiging routine. - Maliban kung mali ako.
- Seryoso. - Hindi, naniniwala ako.
Naniniwala ako, di ba?
Magandang malaman.
Parang, sa labas ng UK, nagiging pop star ako.
Pwede akong mamuhay
sa ibang uri ng katanyagan, tingin ko.
Nakakabilib talaga.
Samantalang sa UK,
ibang istorya na ibang enerhiya.
Ngayon kay Robbie Williams. Sophie?
Para sa'kin, tingin ko sa kanya... Wala s'yang charm o anuman.
'Yong pagtanggap sa kanya ng tao, nakakalito.
- Nalulungkot talaga 'ko. - Di maganda ang boses n'ya.
- Di ganoon kaganda ang boses. - Ang pangit.
Di manipis, di makapal.
Noong nakaraan, gusto kong kagalitan, ang Great British public,
sa pagboto sa "Angels" ang best single sa huling 25 na taon.
May listahan ako ng ibang kanta na dapat ikinonsidera.
Numero uno, ibang kanta na narecord sa huling 25 na taon,
kasama ang karaoke version ng "Angels."
Ang pakiramdam, araw-araw,
Mababasa ko sa dyaryo gaano ako kakadiri bilang tao.
Ang mga nangunguna sa isyu na 'yan sa'kin
ay ang Star, the Mirror,
at ang pinakamalaki, The Sun,
kung saan si Victoria Newton ay may Bizarre column,
na talagang maimpluwensya.
IKA-41 NA ARAW BUDAPEST
Ayaw talaga sa'kin ni Victoria Newton. Nakakahanap s'ya ng panget kong pictures...
"Ilalagay natin 'yan. Ang pangit n'ya."
Tingin ko pasikreto ka n'yang gusto.
- Oo, talaga. - Gusto ko s'ya.
Makinig ka, di ko sinasabing ayaw ko sa kanya.
- sinasabi ko lang... - Gusto kita, Victoria.
Gusto ka ni Jonny. Dahil kailangan n'ya.
Gusto ka ni Jonny dahil may kapit ka sa mga celebrities,
pero sa'kin... papunta na 'ko sa stage, sa harap ng 75,000 na tao
sa bansang di England.
Kagagaling ko lang sa Dresden... Dalawang gabi, magkasunod.
60,000 sold-out sa apat na gabi.
Galing ako sa Amsterdam. Sa X... Stadium.
70,000 na tao 'yon. apat na gabi, pwedeng walo.
May tour na naman ako ngayon, nakapagbenta ng 2.5 milyon na ticket.
Wala kang magagawa r'on. 50 milyon albums na nabenta.
Gusto ko s'ya. Wala s'yang ginawa sa'kin.
IKA-44 NA ARAW
Parang ang industriya ay handang sumunggab
sa kahit anong maling galaw.
Ang paglabas ng "Rudebox" bilang unang single,
na iba sa kahit anong ginawa ko noon.
ngayon ang pagkakataon.
Ang The Sun ay gumawa na ng pagbatikos sa'kin at sa kanta ko.
"Ang pinakapangit na single na naisulat ever."
Pangit ang rapping, at tunog na parang gawa sa Casio keyboard etc.
- Ayaw ko sa mga lintek. - May kailangan ka ba?
- 45! - Ayaw ko sa mga lintek. Ayoko talaga.
- Ano? - 45.
- Maganda ang mood mo, 'no? - Napakapangit na mood.
Alam ko. Hayaan na. Mabuti ang buhay. Bakit ka maiinis?
- Salamat. - Maawa ka.
- Di ka ganito kasinungaling matagal na. - Hindi.
- Kakantahin mo 'yong "Rudebox" ngayon? - Siguro.
- Humanda na.
Bakit 'tong... bagay sa lugar na 'to ay nakakainis?
- Kita-kita mamaya, - Kita-kits, pre.
Pwes, magiging classic 'to.
Ngayong gabi, sa mismong stage na 'to,
dahil napakabuti n'yo sa'min,
Kakanta ako ng bagong kanta.
Ang tawag dito ay "Rudebox."
Handa na ba kayong sumayaw?
Gusto kong lagpasan 'to.
Bakit gusto mong lagpasan 'yan?
Nakakailang lang. Di maganda sa pakiramdam. Basta.
'Yon ay... 'yon ay baby ko.
Alam mo, wala akong ipinagmalaking kanta kundi "Rudebox."
Sobra 'kong nasasabik sa album na 'to, matagal na.
At dama ko talagang nakita ko na ang sarili ko, at tapos...
at tapos, alam mo, may nabasa akong malupit tungkol dito.
Matagal na 'kong okay doon,
pero bago ako sumampa sa stage, parang ganoon.
"Bakit malupit ang mga tao?"
At parang-- tingin ko hindi 'yon review, mas parang...
"Lintek, kahit ano'ng gawin ko, anumang isulat ko,
kahit paano ko kantahin, anumang sabihin ko,
sa bansa ko,
ang press ay ayaw ako."
"Kahit gaano kaganda o anuman 'yon."
IKAW-49 ARAW
- Iunat mo pa nang kaunti. - Ano 'yon?
Sabi ko ayos na.
Ano'ng ginawa mo sa tuhod mo?
Naging 32.
'Yon ang ginawa ko sa tuhod ko.
Tingin ko 'yong pagkalaspag 'yon noong nasa Take That pa 'ko.
Pinaparusahan namin noon ang tuhod namin.
Iniisip ko noon, "Sisingilin ako nito pagtanda ko."
Iniisip ko rin, "Di ako tatanda."
Ngayon, matanda na 'ko. At wasak na ang tuhod. Basag ang itlog.
'Yong likod ko minsan sumasakit.
May iba pa?
Namamaga ang Achilles' tendons ko.
At iba pa.
Maaga pa sa tour pero gulpi ka na.
Maraming bagay ang nangyayari sa katawan
ay resulta ng nangyayari sa isip.
Tingin lahat 'yon ay humintong gumana dahil sa kung paano ako mag-isip.
Jose, bibigyan ako ng doktor ng pampalakas. Di ba?
- Rob, hindi! - Oo.
- Hindi!
- Oo! - Hindi, di mo kailangan.
- Kailangan ko. - Pagod ka lang.
- Sige na. - Hindi.
- Di maganda noong nakaraan. - Hindi.
- Hindi, Rob. - Di-- Oo.
- Hindi. - Oo.
- Hindi, Josie, wag. - Hindi.
Wag. Talaga, wag.
Pangit ang pakiramdam mo ng ilang araw.
- Hindi. - Oo.
Hindi. Dahil lang may sakit ako noon. Doktor? Ayos lang.
Papatayin... papatayin ko s'ya.
'Yan ang ipinag-aalala ko.
Sige na, doktor.
Josie, alis!
Halika! Gusto ko ang droga, ayos!
Halika, ayos! High-five! Ten!
Kundi ko lang hawak si Mickey, aalalay ako kay Josie.
- Gusto ko ang droga. - Heto na. Tingnan mo!
- Sila ay napaka-- - Emergen-C!
Ito, at kaunting tubig.
Para sa'kin, gaano kalayo na 'ko,
sa paggamit ng kung anu-ano,
parang paglalagay 'yan ng Band-Aid sa...
sa puputulin na binti.
Gusto mo ng kaunting sterine-- steroid?
Ang steroids, para lang alam mo,
ang nagpapasama ng katawan mo ng 2 araw pagkatapos.
- Gusto ko 'yan. - O, sige.
Okay.
Wag tumingin, Jonny.
Voilà, monsieur.
Lahat 'yan?!
- Oo. - Oo.
Diyos ko, Louise.
Tingnan mo, may dugo.
Dr. Frankenstein.
Doktor, wag kang tumawa habang ginagawa 'yan. Nakakailang.
- Okay. - Maging seryoso ka.
Heto na.
Okay lang.
Si Uncle Rob ay baliw.
Naka-steroids ako sa gig na 'to
Steroids ako sa gig na 'to
Gusto ko 'yon lagi
Pero pinatataba ako
Naka-steroids sa gig na 'to
Dahil napakalaking gig nito, tara!
Naka-steroids ako
Binigyan ako ng steroids ng doktor
Whoa!
Tigil!
Parang gumagana na ang droga.
Ngayong gabi, bigla kong nadama na party 'to.
Ang kaunting ginawa ko... sa buong-- sa anumang tour, sa anumang show...
Pinakakaunting ginawa ko ay ngayong gabi,
at nabaliw pa rin sila, ang galing.
At nadama mo ba 'yong epekto ng, alam mo na, 'yong itinurok?
- Steroids? - Oo.
Oo, ngayon.
Oo, dama ko na.
Pero parang...
...higit sa...
Parang ganoon.
Maganda naman.
Pero siguradong may adrenaline buzz .
Bale may halo na ganyan o anumang...
Ewan ko. Ewan ko kung ano.
Di ko na alam ang kung anu-ano. Saan huminto at nag-umpisa ang kemikal.
IKA-54 NA ARAW
- Kumusta ka ngayong araw, Rob? - Napakasama.
Napakasama. Napakasama talaga.
Pagod ang pakiramdam.
Pakiramdam ko
ang sama.
Tanda ko may alinlangan ako na matatapos ko ang tour na 'to.
Parang,
"Ang sama nito."
Napakalaki para sa'kin.
Napakalaki.
Nag-steroids ako ngayong araw.
Ang ganda.
Umakyat ako sa stage,
at ngumisi na parang unggoy nang dalawang oras.
Lintek!
Napakatapang.
Bigyan mo ng lollipop?
NAPAKAGALING MO, ROB
Danke schoen, goodnight!
IKA-71 NA ARAW
Malapit na naming matapos ang Europa. Nakakabilib.
Kalahati na lang.
Nakakabilib ang tour sa Europa, di ba?
Panay s'ya mabuting balita, 'no? Diyos ko!
- Inaasahan mo bang-- - Tinanong mo 'ko ngayong umaga!
- Ano'ng sabi ko? - "Gaano kalayo tayo sa England?"
"Gaano kalayo sa England?" Di "Kalahati na ba ang tour?"
Di pa talaga, two-quarters pa--
- "Two-quarters"? - Ano 'yong two-quarters?
Kalahati n'on, di ba? "Di pa tayo nangangalahati..."
- Mga two-thirds. - Nililito mo 'ko.
Three-fifths.
Three-fifths. Wow.
60% 'yon.
THREESOME KASAMA NG DALAWANG BLONDES!
'Pag nasa tour na napakalaki at ang haba
tapos may kampanya sa press
na nagpapatotoo sa nadadama at iniisip ko
tungkol sa kung ano, tingin ko, iniisip ng mga tao sa'kin,
isa na naman 'yong delubyo para sa di malusog na pag-iisip.
IKA-85 NA ARAW
ANG PAG-UUMPISA NG UK LEG TOUR
Natatakot akong bumalik sa UK.
Kumakatawan 'to
sa hinanakit at kakulangan sa seguridad.
Nakipagkalas ako sa lupain na minsang sa'kin,
sa pisikal at sa pag-iisip.
At talagang naapektuhan ako nito.
Kumusta ka, Rob?
Ayos lang.
Ewan ko. Natakot ako noong bumalik sa UK.
Ang UK
Ang home crowd.
Alam mo, nakagawa na 'ko ng 30 na shows.
Kaunti.
Ewan, lagi akong nagkakalat sa lupain ko.
At medyo kinakabahan ako.
Matagal na tayong magkakilala, di ba?
- Tama. - Ayos ka lang ngayong gabi?
Kinakabahan ako.
Kapag naroon ka na, kindatan mo kami, at paalam na okay ka lang, okay?
- Sige. - Okay?
- Uulan ngayong gabi, tingin mo? - Oo.
- Tingin mo? - Oo.
Seryoso?
Ewan ko! Tingin mo sa'kin? Weather girl?
Sa kasamaang-palad,
Ang sinulat ng The Sun tungkol sa "Rudebox"
ay may masakit na epekto sa Great Britain
sa kantang "Rudebox," na pansin kong talaga.
Mula sa crowds sa Europa kapag kinakanta ko, nakikisaya sila,
hanggang sa mismong crowd dito,
parang aatras nang kaunti at ganoon.
Nalilito akong tinitingnan.
At... tatayuan ko ang record, 100%.
Magandang record 'yon.
Ako 'yon.
At sa kasamaang-palad...
nakakaapekto ang press sa benta.
At apektado ang "Rudebox."
At ikinalungkot ko 'yon noong nakaraang linggo.
Marami sa mga tao ang walang pakialam at 'yon mismo ang
problema.
Kung saan magbabato ka ng bagay-bagay sa pader at ni walang dumikit.
Sa oras na 'to, nagbato ako ng iilan at lahat ay pumakat,
"Tingnan mo ang mga lintek sa pader!"
At talagang naapektuhan ako.
Oo, talagang naapektuhan ako.
Dahil di ko kailangan...
Lahat 'yon ay pakiramdam lang.
At ang ginawa ng "Rudebox" ay
guluhin ang pakiramdam ko noon...
hanggang sa ngayon.
IKA-92 NA ARAW
Ayokong makita 'to.
Ano 'tong mapapanood natin?
Ang Leeds ay dalawang gabi sa Roundhay Park.
Kinukuhanan at iniilawan nang live sa sinehan at sa mga bahay at...
May 42 milyon taong manonood o parang ganoon.
May higit isang taong nanonood sa bahay. Isipin nating ganoon.
Maraming reponsibilidad.
Kailangan ko nang maging si Superman.
Maraming tao r'on. Di sila naroon para makita 'kong pumalpak.
At alam ko kung sino ako bilang tao
at ang trabaho ko ay mang-aliw, at lalabas 'yon.
Pero... may bagay tungkol sa,
alam mo na, dapat regular na gumawa,
nakakasama na 'yong pakiramdam.
Parang, minsan, "May 90,000 na tao r'on."
Tapos may oras na, "May 90,000 na lintek na tao r'on."
Alam mo, parang lintek...
Ito ang pinakakakaiba
na paglalagyan mo sa sarili mo.
Isa pa, alam mo, tingnan mo 'yon. Itong Volvo truck, di ba?
'Yang Volvo truck ay nariyan dahil sa'kin, di ba?
Itong piraso ng kahoy dito dahil sa'kin, alam mo 'yon?
Tumingin ka sa likod.
Alam mo, lahat 'yon-- 'yong mga kahoy na naroon
sa backstage natin, ay naroon dahil sa'kin.
Ito ay responsibilidad. Alam mo, noong nasa scouts pa 'ko...
May Volvo truck ba na nariyan dahil sa'yo?
Lintek.
Ano'ng gagawin mo r'yan? Tingnan mo 'yong nakalagay.
Mayroon 'yan na tumataas doon.
Bwisit na 'yan.
Bawat turnilyo,
bawat sulok, bawat siwang,
bawat tao...
Gusto mo nang tumakbo minsan.
Siguro minsan dahil--
Alam mo, a-- alam mo, gusto ko 'to
dahil totoo ako rito.
May pagiging totoo.
At 'yon ay nagbago mula sa...
Hi, baby! 'Yon ay nagbago mula sa
mga naunang spisodes ng dokumentaryo ni Robbie Willliams.
Hi, baby.
Ang mga taong 'yon ay tao.
- Oo, ano'ng kinakain mo? - Tatanungin nga kita.
Pumunta ka para magtanong dahil alam mo
na mas papayag ako kaysa sa mom mo?
Si mom ay...
Humindi.
Oo, sige. Makinig ka.
Nasa parte na 'ko na pinakanakakatakot na panahon ng buhay ko.
Ano'ng nangyari?
Marami. Mapapanood mo 'to...
Mapapanood mo to kapag mas matanda ka na.
- Sige. Ibabalik ko na 'to. - Sige. Ibabalik ko na lang.
Bye! Sige na. Mahal na mahal kita.
- Bye, darling. - Kailan ka matatapos?
Bye. Bye, darling.
- Kailan ka ba-- - Ewan! Kita tayo mamaya.
- Bye. - Mahal kita.
Masaya ka?
- Ayos ka lang? - Oo, ako'y--
Mula sa maganda sa katawa-tawa.
Mas pagod ako bago pa sumampa sa stage, 'no?
- Oo. - Oo.
Oo, di ba.
Oo.
Lahat ng kaba ng ito at gawin na
entertainment gold.
Tingnan mo 'tong mukhang 'to!
Itong dalawang susunod na gigs ay ang 2 gigs.
lahat ay makakatanda dahil nakarecord 'to.
Pumunta tayo r'on, gawin
ang ginagawa natin bawat gabi, at ideliver ang dapat,
Elvis, bigyan ako ng kapayapaan na tanggapin ang di ko mababago.
Tapang na baguhin ang mababago.
Maraming salamat!
HARI NG POP
'Yong mga mata.
Nakikita mo 'yong mga mata, di ba?
Ano'ng nakikita ko?
Trauma.
Robbie! Robbie!
Bale, heto ang nangyari.
Kagabi ay sobrang sama para sa'kin.
Nagka-panic attack ako bago ako mag-umpisa
di 'yon natapos...
hanggang sa performance.
Pangako, nababasa ng mga taong 'yon ang isip ko.
At, alam mo, may 90,000 na tao r'on.
Ewan ko kung may panaginip ka na nasa stage ka
at di mo alam ang script o ano ang ginagawa mo.
Ewan ko kung may mga ganoon ka, pero gaano katotoo't nakakatakot 'yon,
pwes, nagkatotoo sa'kin 'yon
sa stage sa Leeds.
Salamat, Leeds!
Umalis ako para sa encore ,
at ayoko nang bumalik sa stage uli.
Di ako makapagsalita, at nangingingig ako, at-- na-trauma 'ko.
Bumalik kami sa hotel kagabi,
at ang mundo ng lahat ay nagwakas,
Wala 'kong maramdamang iba kundi pagsisisi.
May mga pampatulog akong tabletas para makatulog
dahil di ako makakatulog na iniisip na may gig kinabukasan.
IKALAWANG GABI
Nagising ako.
Sinabi ko kay Josie na, "Josie, di ako pupunta sa stage ngayon."
Sabi niya, "Kaya mo 'yan. Kailangan lang na--"
Sabi ko, "Niloloko mo ba 'ko. Ayoko."
Pumasok si Jonny. Sabi, "Tingnan mo."
Sabi n'ya, "Si Dave at Tim..."
"Pinaiyak ko si Tim."
Si Tim na manager ko, na napaka- stoic
na tao, alam mo na,
umiiyak.
Ito ang pinakapunto
Kundi ako magpeperform sa Leeds ngayong gabi,
magbabayad ako nang malaki kaysa sa kinita ko
para ikansela 'yon.
At lahat ng kabuhayan ng mga tao sa paligid ko ay mapepeste.
At katapusan na ng career ko.
Sumakay ako ng helicopter, nakarating, at nakita ko ang crowd, at okay lang ako.
At napunta ako sa hukay ng matinding
pagkawasak ng sarili.
"Di ka karapat-dapat d'yan."
"Di mo 'yan kaya,
baliw ka."
"Lahat ng patawa mong walang kwenta ay basura."
Takot na takot talaga 'ko.
Proud ako sa'yo, buddy.
Salamat, bud.
Tapusin na natin 'to.
Ngayon, iniisip n'yo na kabaliwan 'to.
At, oo, kabaliwan 'to.
Pero nasa sitwasyon ako na talagang di natural at di makatotohanan.
Ang mga tao ay naghihintay lang lagi na magkamali ako.
At ito na 'yon.
Magpeperform na 'ko
para sa buhay ko.
Nag- huddle ako,
at nag-umpisang maglakad.
At habang naglalakad, mga binti ko'y nag-umpisang sumunod.
At sa backstage,
at pwedeng mapunta sa kahit saan.
Pwede itong maliit na hibla
ng kumpiyansa ay mananatili sa'kin,
o maging pira-piraso na lang ako.
One-two, one-two, salamat.
Ang katotohanan ng pagiging nasa posisiyong 'to,
Alam ko na'ng kalahati ay walang pakialam at kalahati'y tingin ay karapat-dapat ako.
Pero ipapaalam ko sa inyo, nasasaktan ako.
Nasasaktan talaga 'ko.
Dahil ako'y-- natatakot na naman uli ako.
Ngayong gabi sa Leeds, nakayanan ko.
Pero di pa tayo ligtas.
Ako ay...
Relax ako ngayon,
pero iika-ika ako sa kalooban ko.
Ayos ba ang lahat?
'Yong tour na 'yon, may winasak 'yon.
Ano'ng sunod na nangyari?
Di na naibsan ang pagod ko.
Di na naibsan ang pag-aalala ko.
At kinain na ng utak ang sarili n'ya.
At...
paparating pa lang ang matindi.
Tagapagsalin ng subtitle: April Mae M. Berza