Aż 365 tysięcy fanów zmierza na największy w historii Wysp koncert popowy.
Powód? Ten człowiek zapewni im rozrywkę.
Nie ma wątpliwości, kto będzie największą gwiazdą.
To jego weekend.
Robbie Williams wystąpi w Knebworth trzy wieczory z rzędu.
„Robbiemania” się rozkręca.
Jeśli nie jesteś fanem Robbiego, trzymaj się z dala.
KNEBWORTH, WIELKA BRYTANIA
3 SIERPNIA 2003 ROKU
Knebworth to największy koncert w moim życiu.
Widziałem tylko morze ludzi.
Ziemia się trzęsła.
Byłem u szczytu kariery.
Wszystko zmierzało do tego.
Czułem, że znajduję się w centrum światowej popkultury.
Dziękuję, że spełniliście moje marzenie!
Piszą o mnie mnóstwo bredni.
Niemal co tydzień.
Chcę, żebyście coś zapamiętali.
To jest Robbie Williams.
Tym się w życiu zajmuję.
Właśnie tutaj.
Jestem wokalistą. Autorem piosenek.
Urodzonym showmanem.
To moje życie.
Dziękuję!
Knebworth było największym doświadczeniem w moim życiu.
Recenzja w „NME” zaczynała się od:
„Brytyjski kicz w soczewce”.
Próbuję odnaleźć w pracy poczucie własnej wartości,
podczas gdy na swój temat czytam
i słucham w radiu czy telewizji,
że jestem do dupy.
Chcę tylko czuć prawdziwą miłość
Poczuć się tam jak w domu
Zaufałem prasie.
Niestety była to prasa brytyjska.
CZĘŚĆ TRZECIA: CLOSE ENCOUNTERS
Tak!
Brawa dla Teddy!
- Jest jeszcze tort. - Chodź, Ted.
Chcecie zobaczyć swój tort?
Spóźniłem się, bo nie miałem ochoty przyjść.
Chyba spodziewałem się rzeczy, których nie chcę oglądać.
Jaka przyszłość cię czekała?
Będę oglądał kogoś,
kto przechodzi
załamanie nerwowe.
Kręcimy?
Tak.
Cześć, witam wszystkich.
3 MARCA 2005
Jestem Robbie Williams, a to moje studio,
gdzie nagrywamy płytę o roboczym tytule Intensive Care.
Gdy współpracowałem z Guyem, to on był u muzycznych sterów.
To jest Stephen.
PRODUCENT, WSPÓŁAUTOR
Mniej rozgarnięty Noddy Holder.
Ale Stephen to mój muzyczny mentor,
dzięki któremu mogłem odkryć to, co tkwiło głęboko we mnie.
To powiew świeżości.
A co za tym idzie, wolności.
Próbowałem znaleźć inny sposób, żeby zacząć na nowo.
Nowy materiał jest zupełnie inny.
Jego brzmienie będzie zniewagą dla poprzedniej ekipy.
- Ale przez to się czuję... - Lepiej?
Jak za czasów pierwszej płyty.
W związku z Intensive Care zaplanowałem trasę.
Z rozmachem, jakiego nikt nie widział.
Nagrywasz?
WIZYTACJA SCENY
PAŹDZIERNIK 2005
- Bliskie spotkania? - Taki będzie tytuł trasy.
Jakie są twoje pierwsze wrażenia?
Jako dziecko lubiłem Margaret Thatcher.
I rzecz jasna Franka Spencera. Ale to już klasycy.
Wygląda niesamowicie, co? Mój statek kosmiczny.
- Pozbędę się tego. - Jak leci?
- Solidne to? - Bardzo.
Wytrzymuje takiego spaślaka jak ja.
To się poluzowało.
Tak na gorąco, stare kawałki: „Let Me Entertain You”
MENEDŻERKA
„Angels”... Stephen?
Knebworth to był najbardziej znaczący moment
mojej kariery, ale ta trasa to coś jeszcze większego.
- „Feel”. - Oczywiście.
Jasne.
Mam tego 93 ciężarówki.
Moją scenę przewoziły 93 ciężarówki.
Pomyślałem sobie: „Mam 93 ciężarówki”.
Podczas tej trasy moja kariera sięgnęła zenitu.
Miałem własny odrzutowiec ze swoimi inicjałami na ogonie.
Mamy zastawę.
Zrobiliśmy też kanapki.
To samolot Eltona Johna, prawda? Tak, wiem.
Ja pierdzielę.
Jesteś zadowolony?
Wesoło mi.
Tak jest!
Tylko poczekaj.
Jonny to mój najlepszy przyjaciel.
Chodzący i mówiący element Stoke-on-Trent, który wszędzie ze mną jeździ.
Rozbawia mnie, daje mi poczucie bezpieczeństwa
i tego, że miałem życie, zanim dołączyłem do Take That.
- Dziękuję. - Brawo.
- Dziękuję. - Brawo, Jose.
Super, co?
- Coś niesamowitego. - Ja myślę.
Ale ekstra. Bogacz z niego.
Ludzie wyobrażają sobie tournée tak, że lecisz do Rzymu i robisz zdjęcie
na Schodach Hiszpańskich.
DZIEŃ 1.
No nie.
9 LIPCA 2006
To nie jest tak, jak wam się wydaje.
Nie ma w tym normalności.
To dziwne, gdy mały Rob staje przed tłumem ludzi,
który go uwielbia.
Szaleństwo. Ale to jego praca,
w której jest najlepszy.
Tego potrzebuje David, żeby przetrwać show.
- Jest menedżerem Roba. - Jednym z czterech.
Nie wiem, skąd biorą się jego nałogi.
MENEDŻER
Dysponowałem świetnym systemem wsparcia.
Miałem Davida, mojego menedżera.
Miałem Josie.
I mojego kumpla, Jonny’ego.
Dobrzy i szczerzy ludzie.
Szczerzy do bólu.
W końcu w tej relacji to ja byłem szefem.
- Gotów, Rob? - Nie.
Wolałbym inaczej zarabiać na życie.
Jest gotów!
Nigdy się tak nie stresowałem.
- Stresowałem się tak? - Nie.
Podoba mi się.
Jest dobrze.
Wyglądałem kiedyś przystojniej?
W młodości?
Tak.
Dwóch chłopaków ze Stoke-on-Trent.
Kto by pomyślał?
Lecimy z tym koksem,
a potem łapiemy samolot do domu.
- Co wy na to? - Tak!
Do roboty. Dajmy zajebisty show.
Elvisie, spraw, bym zaakceptował to, co nieuniknione,
odważył się zmienić, co mogę,
- i umiał dostrzec różnicę. - Do dzieła!
Załogo!
Widzicie, jakie to jest wielkie?
Dlaczego nie zaczynamy tej trasy
w jakieś wiejskiej świetlicy?
Dublin, wyglądacie pięknie!
Ilu ludziom się to udało? Wejść na stadion
z 80-tysięczną widownią, która skanduje,
że jesteś najlepszy?
To nie wydaje się realne.
Reakcją na to powinno być...
Dlatego wielu sławnych ludzi popada w szaleństwo.
DZIEŃ 13.
Skąd jesteście? Z Holandii?
Z Holandii!
Cześć!
Mamy nową piosenkę.
Niedługo wypuszczamy nowy album.
Dziś pierwszy raz ją próbujemy,
więc usłyszycie to jako pierwsi.
Nawet ja, choć ją napisałem. To dziwne.
Nosi tytuł „Rudebox” i myślę,
że to będzie mój najważniejszy utwór.
Za pierwszym razem możecie jej nie złapać. To będzie mój największy hit, co, Dave?
- Tak. - Większy niż „Angels”.
Tak? Większy niż „Angels”.
Równolegle z trasą Close Encounters
pracowałem nad płytą.
Dokąd dopłynie statek bez Guya Chambersa na pokładzie?
Kawałek nazywa się „Rudebox”. Mam nadzieję, że się spodoba.
Na albumie Intensive Care
wolno mi było tworzyć to, co uznałem za interesujące.
Pozytywnie mnie to nakręciło i puściłem wodze fantazji.
Tworzę muzykę z kumplami ze Stoke-on-Trent,
czuję z nimi więź.
To było spełnienie marzeń trzynastolatka.
Boom bapowe bity i trochę rapu.
Tworzenie Rudebox było ekscytujące.
To była czysta przyjemność
i czułem, że to jest moja rzecz.
Uznałem, że skoro ja uwielbiam tę piosenkę,
spodoba się ona również słuchaczom.
- Naprawdę w to wierzyłeś. - O, tak.
Tak.
Naprawdę w to wierzyłem.
Jak się dziś czujesz, Rob?
Bardzo dobrze.
Wczoraj świetnie nam poszło.
Wróciłem do hotelu i wcześnie się położyłem.
Nie spałem dobrze, bo budziłem się co godzinę.
Graliśmy z chłopakami w nogę trzech na trzech.
Myślałem, że będę wykończony,
ale chyba łapię formę.
- Mogę przymierzyć? - Tak.
Mam siły, żeby występować.
Ile potrwa trasa?
Długo.
Ale o tym nie rozmyślamy.
- Dzień po dniu. - Żyjemy od występu do występu.
Myśląc o finale, nie osiągniesz go.
Wdech.
Charlie Lightening.
Słowa mędrca?
Taka jest prawda.
Myśląc o zakończeniu, nigdy do niego nie dotrwasz.
Lepiej cieszyć się każdym dniem.
- To działa. Wchodzi w krew. - Chyba że się mylę.
- Poważnie. - Wierzę ci.
Uwierzyłem.
Dobrze wiedzieć.
Mam wrażenie, że poza Wielką Brytanią wolno mi być gwiazdą.
Wolno mi eksponować
swoją wielkość. Tak mi się zdaje.
To jest niebywałe.
Podczas gdy na Wyspach
wygląda to zupełnie inaczej. Towarzyszy temu inna energia.
Teraz o Robbiem Williamsie. Sophie.
Moim zdaniem nie ma on w sobie nic pociągającego.
To zadziwiające, że go uwielbiają.
- Zasmuca mnie to. - Nie ma wspaniałego głosu.
- Nic specjalnego. - Jest okropny.
Bez głębi i ciężki.
Droga publiczności, muszę was skrytykować
za wybranie „Angels” singlem ćwierćwiecza.
Zrobiłem na szybko listę piosenek, które powinniście rozważyć.
Numer jeden: dowolna inna piosenka nagrana w minionych 25 latach,
włącznie z wersją karaoke „Angels”.
Codziennie czytałem w gazetach,
jak odrażającą osobą jestem.
Głównymi odpowiedzialnymi za mój problem
były gazety The Star, The Mirror
i największa z nich, The Sun,
w którym Victoria Newton miała swoją
bardzo wpływową rubrykę pod tytułem „Bizarre”.
GRUBBIE WILLIAMS
DZIEŃ 41., BUDAPESZT
Victoria Newton mnie nienawidzi. Zawsze wynajduje najgorsze zdjęcia.
„Tu wygląda potwornie. Dajcie je”.
Skrycie się w tobie kocha.
- Na bank. Mówię ci. - Lubię ją.
Nie powiem, że jej nie lubię.
- Mówię tylko... - Lubię cię, Victorio.
Jonny cię lubi. Bo musi.
Jonny cię lubi, bo trzymasz celebrytów w garści,
ale ja niedługo wystąpię przed 75 tysiącami ludzi,
poza granicami Anglii.
Właśnie wróciłem z Drezna. Zagrałem dwa koncerty z rzędu.
Dla 60 tysięcy. A wyprzedałbym cztery koncerty.
Byłem w Amsterdamie. Na stadionie Ajaxu.
Siedemdziesiąt tysięcy. Cztery koncerty. Mógłbym dać osiem.
Gdybym teraz pojechał w trasę, sprzedałbym 2,5 miliona biletów.
Nic na to nie poradzisz. Sprzedałem 50 milionów płyt.
Ale i tak ją lubię. Nie zrobiła mi nic złego.
DZIEŃ 44.
MEDIOLAN
Branża jest gotowa skarcić mnie
za każdy fałszywy ruch.
Jako pierwszy singiel wydałem „Rudebox”,
który znacznie różnił się od wszystkiego, co wcześniej stworzyłem.
The Sun postanowił rozpętać wobec mnie kampanię nienawiści.
„Najgorszy singiel wszech czasów”.
Rap do dupy, muzyka jak z syntezatora Casio.
- Nienawidzę gnoi. - Chcesz coś?
- Czterdzieści pięć! - Nienawidzę ich.
Czterdzieści pięć.
- Jesteś w świetnym humorze. - Okropnym.
Wiem. Odpuść sobie. Życie jest piękne. Po co się zadręczać?
- Dziękuję. - Miej litość.
- Od dawna nie byłeś tak zdenerwowany. - Tak.
- Zaśpiewasz dziś „Rudebox”? - Może tak.
- Może nie. - Do boju.
Dlaczego to mnie tak drażni?
- Do później. - Do później.
Będzie się działo.
Dziś, na tej scenie,
dla tak wspaniałej publiczności
chcę zaśpiewać zupełnie nową piosenkę.
Nosi tytuł „Rudebox”.
Chcecie potańczyć?
Chcę to przewinąć.
Dlaczego chciałeś to przewinąć?
Czuję się niekomfortowo. Nieważne.
To moje dziecko.
Nigdy nie byłem tak dumny z żadnej piosenki.
Cieszyłem się nowym albumem, tak długo na to czekałem.
Czułem, że odnalazłem siebie, a potem
napisali o nim coś naprawdę okrutnego.
Wcześniej mi to nie przeszkadzało, ale przed wyjściem na scenę pomyślałem:
„Skąd ta podłość?”.
Uważam, że to nie była recenzja, a raczej...
Kurwa, nieważne, co zrobię i co napiszę,
nieważne, jak to zaśpiewam i co powiem,
w mojej ojczyźnie
prasa nie przestanie nienawidzić mnie i mojej twórczości.
Choćby to było nie wiem jak dobre.
DZIEŃ 49.
Wyprostuj trochę.
Chyba jest dobrze.
Co ci się stało w kolano?
Skończyłem 32 lata.
To mi się stało w kolano.
Wyeksploatowałem je, występując w Take That.
Dawaliśmy naszym kolanom wycisk.
Z tyłu głowy miałem myśl, że gdy będę starszy, zapłacę za to.
A z drugiej strony uważałem, że się nigdy nie zestarzeję.
Teraz jestem starszy. Mam rozjebane kolano i pachwinę.
Co jakiś czas bolą mnie plecy.
Coś jeszcze?
Mam naruszone ścięgna Achillesa.
Et cetera.
Posypałem się na początku trasy.
Wiele rzeczy, które dzieją się w ciele, ma swoje źródło w umyśle.
Ciało buntuje się z powodu tego, co dzieje się w mojej głowie.
Jose, doktor da mi zastrzyk energii.
- Rob, nie! - Tak.
- Nie!
Nie potrzebujesz tego.
- Potrzebuję. - To zmęczenie.
- Fakt. - Nie.
- Ostatnio było okropnie. - Nieprawda.
- Nie, Rob. - Tak.
- Nie. - Tak.
- Przestań, Josie. - Nie.
Mówię serio, nie.
To sprawi, że będziesz się czuł fatalnie.
- Nie sprawi. - Tak!
Wtedy byłem chory. Panie doktorze? Wszystko gra.
Zamordowałem... Zamorduję go.
Szczerze mówiąc, tego się obawiam.
Dalej, doktorze.
Josie, idź!
Do dzieła! Uwielbiam prochy.
Przybij piątkę! Dziesiątkę!
Gdybym nie trzymał Mickeya, przyznałbym rację Josie.
- Kocham prochy. - Spójrz!
Emergen-C!
Trzeba rozpuścić.
Biorąc pod uwagę, co do tej pory w siebie wrzucałem,
to jest jak założenie plastra
na amputowaną nogę.
Mam ci podać steryd?
Do twojej informacji: sterydy sprawiają,
że dwa dni później czujesz się koszmarnie.
- Uwielbiam to. - Okej.
Nie patrz, Jonny.
Voilà, monsieur.
Całość?
Tak.
Jezu!
Twoja krew napływa.
- Doktor Frankenstein. - Proszę się nie śmiać, to okropne.
- Dobra. - Trochę powagi.
Podajemy.
Jest dobrze.
Wujek Rob to jełop.
Będę grał dziś na sterydach
Zagram na sterydach
Lubię koksik często brać
Będzie ze mnie gruby cham
Na sterydach sobie gram
By dać wielki koncert wam!
Na sterydach gram
Które doktor wstrzyknął mi
Stop!
Chyba leki zaczynają działać.
Dzisiaj od razu poczułem się jak na imprezie.
Na żadnym występie nie musiałem tak mało się wysilać.
Nigdy się tak nie oszczędzałem,
a oni i tak szaleli. To było ekstra.
Poczułeś efekty zastrzyków?
- Sterydów? - Tak.
Teraz je czuję.
O, tak.
Ale to coś jakby...
Bardziej niż...
W tym stylu.
No i fajnie.
Musiałeś poczuć przypływ adrenaliny.
Może to wynika z połączenia...
Nie wiem, co jest czym.
Nie wiem, gdzie kończę się ja, a zaczynają chemikalia.
DZIEŃ 54.
MONACHIUM
- Jak się dziś czujesz? - Przerąbanie.
Wprost fatalnie.
Zmęczony.
Czuję się
strasznie.
Pamiętam, że miałem wątpliwości, czy przetrwam ten etap trasy.
Pomyślałem sobie,
że jest źle.
To dla mnie zbyt wiele.
Zbyt wiele.
Przyjąłem dziś sterydy.
Są dobre.
Wchodzę na scenę
i przez godzinę muszę się szczerzyć jak małpa.
Kurwa!
Jesteś taki odważny.
Dasz mu lizaka?
JESTEŚ ZAJEBISTY, ROB
Danke schön, dobranoc!
DZIEŃ 71.
WIEDEŃ
Prawie skończyliśmy objazd po Europie. Było świetnie.
Jesteśmy w połowie drogi.
Europejskie tournée było genialne, co?
Masz same dobre wiadomości. Jezu!
- Cieszysz się na... - Sam mnie dziś pytałeś!
- O co? - „Jak długo będziemy w Anglii?”
Ale nie pytałem, czy jesteśmy na półmetku.
Za nami dwie ćwiartki...
- „Dwie ćwiartki?” - Ile to dwie ćwiartki?
Połowa, co nie? „Nie jesteśmy na półmetku”.
- Za nami dwie trzecie. - Mącisz.
Trzy piąte.
Trzy piąte!
To 60 procent.
TRÓJKĄCIK Z DWIEMA BLONDYNAMI!
Długotrwała trasa na taką skalę,
po której następuje kampania prasowa
potwierdzająca moje uczucia i przekonania
na temat tego, co ludzie o mnie myślą,
potrafi mocno zaburzyć nadwątlone zdrowie psychiczne.
DZIEŃ 85.
POCZĄTEK BRYTYJSKIEGO ETAPU TRASY
Powrót na Wyspy mnie przeraża.
Kojarzy mi się z nienawiścią i brakiem poczucia bezpieczeństwa.
Przeżywałem fizyczny i mentalny rozbrat z krajem,
który był moją ojczyzną.
Głęboko mnie to dotknęło.
Jak się masz, Rob?
W porządku.
Boję się przyjeżdżać do Wielkiej Brytanii.
Krajowa publiczność. Zagrałem już 30 koncertów.
Sporo.
W domu zawsze robię w gacie.
Ogarnia mnie panika.
Znamy się od dawna, prawda, chłopie?
- Tak. - Dobrze się czujesz?
Sram ze strachu.
Jak się wyłonisz, mrugnij do nas, żebyśmy wiedzieli, że gra.
- Dobra. - Tak?
- Będzie dziś padać? - Tak.
- Tak sądzisz? - Tak.
Poważnie?
Nie wiem! A kto ja jestem, pogodynka?
Niestety,
artykuł w The Sun na temat „Rudebox”
miał negatywny wpływ na tę piosenkę
w Wielkiej Brytanii, co boleśnie odczułem.
Publiczność w Europie dobrze się przy niej bawiła,
za to tutaj ludzie
robią krok w tył i mają takie miny.
Patrzą na mnie kpiąco.
A ja będę bronił tego nagrania z całych sił.
To zajebisty kawałek.
To ja.
Ale niestety
prasa ma wpływ na sprzedaż muzyki.
I tak jest w przypadku „Rudebox”.
W zeszłym tygodniu to mnie załamało.
Problem w tym, że większość ludzi wykazuje obojętność.
Możesz rzucić gówno na ścianę i nikt się tym nie przejmie.
Tym razem rzuciłem gówno na ścianę, a wszyscy zareagowali:
„Spójrzcie na to gówno”.
Bardzo mnie to dotknęło.
Wpłynęło na mnie.
Nigdy nie musiałem...
Kierowałem się intuicją.
Cała ta sytuacja z „Rudebox” sprawiła,
że moją intuicję szlag trafił.
Na dobre.
DZIEŃ 92.
Nie mam ochoty tego oglądać.
Co teraz będzie?
Dwa koncerty w Roundhay Park w Leeds.
Mój występ był transmitowany do kin i domów.
Oglądały go jakieś 42 miliony ludzi.
Więcej niż jedna osoba na gospodarstwo. Tak to można ująć.
Duża odpowiedzialność.
Muszę wejść na nadludzki poziom.
Mnóstwo ludzi na koncercie. Nie chcą oglądać, jak go położę.
W głębi duszy wiem, kim jestem
i jak zarabiam na życie. Zapewniam rozrywkę i to wyjdzie.
Z drugiej strony
ciągła presja na to, żeby nie zawieść,
sprawia, że czujesz się nieswojo.
Czasami mam tak: „Tam jest 90 tysięcy ludzi!”.
A innym razem: „Kurwa, tam jest 90 tysięcy ludzi...”.
To jest
najdziwniejszy stan, w jakim można się znaleźć.
Spójrzcie tylko na to ciężarowe volvo.
Przyjechało tu z mojego powodu.
Ten kawałek drewna jest tu z mojego powodu.
Za wami.
Ta cała drewniana konstrukcja
to nasz backstage. Jest tam z mojego powodu.
To zajebista odpowiedzialność. Kiedy byłem skautem...
Ciężarówka przyjedzie specjalnie dla ciebie?
Kurde.
Spójrzcie, co na niej jest. Do czego to?
To coś sięga tak wysoko.
Ja pierdzielę.
Każda śruba,
każdy zakamarek, każda szczelina,
każdy człowiek...
Czasami chciałbym stąd uciec.
Może dlatego...
Wiesz, co mnie w tym wszystkim cieszy?
Że jestem autentyczny.
Ta autentyczność.
To się zmieniło od czasu...
Hej, skarbie! To się zmieniło od czasu
poprzednich odcinków serii dokumentalnej o Robbiem Williamsie.
Hej, skarbie.
Ludzie to ludzie.
- Co jesz? - Chciałam cię zapytać.
Przyszłaś zapytać mnie, bo wiesz,
że prędzej się zgodzę niż mama?
Mama...
Nie.
To znaczy tak. Słuchaj.
Dotarłem do chyba najbardziej bolesnego fragmentu w moim życiu.
Co się działo?
Dużo. Będziesz mogła to obejrzeć,
ale musisz jeszcze sporo podrosnąć.
- Dobrze. Odłożę to. - Ja to odłożę.
Pa! Najlepszego. Kocham cię.
- Pa. - Kiedy skończysz?
Pa, kochanie.
- Kiedy... - Nie wiem! Do zobaczenia.
Kocham cię.
Zadowolony?
- Wszystko gra? - Tak, ja...
Od wzniosłości do śmieszności.
Przed występem wyglądam na bardziej zmęczonego niż po.
To prawda.
Mam rację, co?
Tak.
Trzeba zamienić tę nerwowość
w czystą rozrywkę.
Jak on wygląda!
Te dwa koncerty zapadną w pamięć,
bo są nagrywane.
Wyjdźmy tam
i zróbmy to, co robimy każdego wieczoru.
Elvisie, spraw, bym zaakceptował, co nieuniknione,
odważył się zmienić,
co mogę... Dziękuję bardzo!
Spójrz na oczy.
Widzisz je?
Co widzę?
Cierpienie.
Wyglądało to tak:
ostatnia noc była dla mnie katastrofą.
Przed wejściem na scenę dostałem ataku paniki,
który nie minął
do końca występu.
Mógłbym przysiąc, że ludzie o tym wiedzieli.
A było ich tam 90 tysięcy.
Nie wiem, czy mieliście taki sen, że wychodzicie na scenę,
nie znając scenariusza.
Czy wam się to śniło, czy nie, domyślacie się, jakie to przerażające.
Mnie się to przytrafiło naprawdę
na scenie w Leeds.
Dziękuję, Leeds!
Po wyjściu na bis pomyślałem, że nigdy więcej nie wrócę na scenę.
Nie mogłem mówić, nie przestawałem się trząść. Przeżywałem katusze.
Wczoraj, po powrocie do hotelu,
miałem wrażenie, że świat się kończy,
gniotło mnie poczucie winy.
Wziąłem tabletki nasenne.
Wiedziałem, że nie zasnę, jeśli będę myślał o koncercie nazajutrz.
DRUGI KONCERT
Obudziłem się.
Powiedziałem Josie: „Nie mogę dziś wyjść na scenę”.
Odparła: „Możesz. Musisz tylko...”.
„Chyba, kurwa, żartujesz. Nie wyjdę tam”.
Przyszedł Jonny i powiedział:
„Widziałem się z Dave’em i Timem.
Tim płakał”.
Tim, mój menedżer, oaza spokoju.
Nikt nigdy nie widział,
żeby płakał.
Cały problem w tym,
że gdybym nie wystąpił dziś w Leeds,
gdybym chciał odwołać koncert,
nie wypłaciłbym się.
Zrujnowałbym życie wszystkim wokół mnie. To byłby koniec mojej kariery.
Poleciałem na miejsce śmigłowcem. Widziałem tłum i czułem się dobrze.
A potem wpadłem w otchłań totalnej
samodestrukcji.
„Nie zasługujesz na nic.
Nie uda ci się, złamasie.
Grasz gówniane koncerty dla masowej publiki”.
Byłem sparaliżowany.
- Jestem z ciebie dumny. - Dzięki.
Miejmy to z głowy.
Możecie pomyśleć, że to całkowite szaleństwo.
I macie rację.
Znajduję się w totalnie nienaturalnej i nierealnej sytuacji.
Ludzie zawsze czekali, aż powinie mi się noga.
Stało się.
Od tego występu zależało moje życie.
Naradziliśmy się
i ruszyłem.
Nogi same zaczęły mnie nieść.
Dotarłem za kulisy.
Wóz albo przewóz.
Albo utrzyma mnie
ta cienka nić resztek pewności siebie,
albo rozpadnę się na kawałki.
Raz, dwa, dziękuję.
Mam świadomość, że widząc mnie w takim stanie,
połowa ludzi ma to gdzieś, a druga połowa uważa, że na to zasłużyłem.
Chcę, żebyście wiedzieli, że cierpię.
Naprawdę cierpię.
Bo znów jestem przerażony.
Dzisiaj, w Leeds, udało mi się.
Ale to jeszcze nie koniec.
W tej chwili...
jestem odprężony,
ale pogruchotany wewnętrznie.
Wszystko w porządku?
Podczas tej trasy coś we mnie pękło.
Co będzie dalej?
Nie odpocznę.
Nie opuści mnie panika.
Będę wykańczał się psychicznie.
I...
najgorsze jeszcze przede mną.
Napisy: Marcin Mituniewicz