365.000 kişi İngiltere'nin en büyük pop konserine gidiyor.
Sebebi mi? Bu adam onları eğlendirecek.
Bu hafta sonu en büyük ismin kim olduğuna dair şüphe yok.
Bu onun hafta sonu.
Robbie Williams Knebworth'te üç gece art arda çıkacak.
Robbie çılgınlığı başladı.
Ama Robbie hayranı değilseniz uzak durun.
KNEBWORTH, İNGİLTERE
3 AĞUSTOS 2003
Knebworth'te sahneye çıkmak hayatımdaki en büyük deneyimdi.
Göz alabildiğine insan vardı.
Yer yerinden oynuyordu.
Burası kariyerimin zirvesi.
Adım adım buraya geliyorum.
O anda kendimi pop kültürünün merkez noktası gibi hissediyorum.
Hayalimi gerçekleştirdiğin için teşekkürler Knebworth!
Robbie!
Benim hakkımda çok kötü şeyler yazıyorlar.
Neredeyse her hafta.
Benim için bir şeyi hatırlamanızı istiyorum.
İşte Robbie Williams bu.
Benim işim bu.
Tam burada.
Beni bir şarkıcıyım. Bir besteciyim.
Eğlendirmek benim ruhumda var.
Yaptığım şey bu.
Teşekkür ederim!
Knebworth'te hayatımın en büyük deneyimini yaşamıştım.
Ama NME'deki yazının ilk satırı galiba şöyleydi,
"İşte ete kemiğe bürünmüş klişe İngiltere."
Ben işimi yaparak özdeğerimi yükseltmeye çalışırken
gazetelerde, radyoda ve televizyonda
benim beş para etmez biri olduğumu söylüyorlar.
Gerçek sevgiyi hissetmek istiyorum
Yaşadığım yuvayı hissetmek
Kendi basınıma inandım.
Maalesef benim basınım İngiliz basınıydı.
KISIM 3: CLOSE ENCOUNTERS
Evet!
Teddy'yi alkışlayalım!
- Daha pastamız var. - Gel Ted.
Yaptığınız pastayı istiyor musunuz?
Bugün geciktim çünkü gelmek istemedim.
Sanırım...
...yüzleşmek istemediğim anılarım var.
Sırada ne var söyleyebilir misin?
Birazdan,
ruhsal çöküntü yaşayan birini izleyeceğim.
Kayıtta mısın?
Evet, kayıttayız.
Merhaba. Hoş geldiniz.
3 MART 2005
Selam. Ben Robbie Williams. Burası da stüdyom.
Burada, geçici ismi Intensive Care olan bir albüm kaydediyoruz.
Guy varken müzikal anlamda kendi gemimin kaptanı değildim.
Bu Stephen.
PRODÜKTÖR / EŞYAZAR
Kendisi sahte entelektüel Noddy Holder.
Ama Stephen içimde ne varsa
onu bulmamı sağlayan bir müzikal mentör.
Tazelenmiş hissettim.
Özgürleşmiş hissettim.
Evet, her şeyi tekrar yapmanın farklı bir yolunu arıyordum.
Bu çıkartacağım şey çok farklı ve...
Daha önce çalıştığım kişilere saygısızlık gibi gelecek
- ama bana... - Daha iyi mi hissettiriyor?
İlk solo kaydım gibi hissettiriyor.
Intensive Care ile turneye çıkmaya karar veriyorum.
Bu turne acayip büyük.
Çekiyor musun?
SAHNE DENETİMİ
EKİM 2005
- Close Encounters gibi, değil mi? - Turnenin adı da bu.
Ne eklemek istersin?
Çocukken Margaret Thatcher taklidi yapardım.
Tabii bir de Frank Spencer. Ama onlar klasik.
Müthiş, değil mi? Uzay gemim varmış gibi.
- Kaldırırım. - Her şey yolunda mı gençler?
- Ne kadar sağlamlar? - Çok.
Ben üzerine çıkıyorum, ki epey kiloluyum.
- Evet. İşte o esnedi. - İşte o...
Düşünmeden söyle, eskiler, "Let Me Entertain You"...
ŞAHSİ MENAJERİ
... "Angels..." Stephen?
Knebworth profesyonel hayatımın en ünlü ve bilinen anı
ama bu turne ondan daha büyüktü.
- "Feel." - "Feel." Tabii ki.
Evet.
Bunun için 93 tırım vardı.
Sahnem için 93 tır.
O sıralar şöyleydim, "93 tane tırım var."
O turne başarımın zirvesi.
Kuyruğunda "RW" logosu olan kendi jetim vardı.
Burada büfemiz var.
Sandviç de hazırladım.
Bu Elton John'un uçağı, değil mi? Biliyorum, evet.
Vay be.
Beğendin mi?
Hâlâ kıkırdıyorum.
Vay be!
Buna inanamayacaksın.
Jonny benim en iyi arkadaşım.
O, Stoke-on-Trent'in benimle her yere gelen
canlı bir parçası.
Beni güldüren, kendimi güvende hissettiren
Take That'e katılmadan önceki beni hissettiren bir parçası.
- Sağ olun. - Aferin genç.
- Sağ olun. - Bravo. Bravo Jose.
- Vay canına! - Harika değil mi?
- Müthiş sayılır, değil mi? - Müthiş sayılır.
Çok iyi. O mega zengin.
Turneye çıktığında Roma'ya gidip İspanyol Merdivenleri'nde
poz veriyorsun sanıyorlar.
1. GÜN DUBLİN
Öyle değil.
9 HAZİRAN 2006
Hiç hayal ettiğiniz gibi değil.
Normal bir şey yok.
Bizim Rob insanların önüne çıkıyor ve ona tapıyorlar,
bu garip geliyor.
- Delice bir şey. Evet. Ama... - Bu onun işi.
Bu onun işi ve o işinin en iyisidir.
Konser boyunca David'e bunlardan lazım.
- Kendisi Rob'un menajeri. - Dört tane içti bile.
Kötü alışkanlıkları nereden ediniyor acaba?
MENAJER
İyi bir destek sistemim vardı.
Menajerim David vardı.
Josie vardı.
Kankam Jonny vardı.
İyi ve dürüst insanlar.
Olabildiğince dürüstler.
Sonuçta bu ilişkilerde patron bendim.
- Hazır mısın Rob? - Hayır.
Keşke başka bir iş yapsaydım.
Tamam, hazır!
Sanırım hiç bu kadar gergin olmadım.
- Değil mi? - Kesinlikle.
- Evet. Bunu sevdim. - Tamam.
Bence iyi.
Hiç bu kadar yakışıklı olmuş muydum?
Genç?
Olmamıştın.
Hey! Stoke-on-Trent'li iki delikanlı.
Kim derdi ki?
Hadi şu konseri aradan çıkaralım
ve güzel bir uçağa binip eve gidelim.
- Ne dersiniz? - Evet!
Hadi yapalım. Onlara güzel bir gösteri sunalım.
Elvis, bana değiştiremeyeceklerimi kabul için sükûnet,
değiştirebileceklerim için cesaret,
- farkı anlamam için bilgelik ver. - Teşekkür ederim!
Haydi millet!
Bu bir tatbikat değildir.
Lütfen görev için hazırlanın.
Robbie! Robbie!
Buranın büyüklüğünü gördünüz mü?
Turneyi neden belediye binasından falan başlatmadık ki?
Bu gece çok güzelsin Dublin!
Bunu dünyada kaç kişi yapabilir? Bir stadyumda sahneye çıkıyorsun
ve 80.000 kişi bağırıyor
"Sen muhteşemsin!"
Bu doğaüstü.
Buna cevabın şöyle oluyor...
Bu yüzden bir sürü ünlü kişi deliriyor.
13. GÜN
Nerelisiniz? Hollandalı mısınız?
- Hollanda! - Robbie!
- Evet, merhaba! - Biz...
Yeni bir şarkı yaptık.
Çok yakında yeni bir albüm çıkacak. Ve...
Bunun provasını ilk kez yapıyoruz yani bu şarkıyı henüz kimse dinlemedi.
Ben bile. Şarkıyı ben yazdım. Garip.
Şarkının adı "Rudebox" ve bence
en iyi şarkım olacak.
İlk dinleyişte beğenmeyebilirsiniz.
En iyi şarkım olacağını düşünüyorum, sen ne dersin Dave?
- Evet. - "Angels "tan daha iyi.
Evet? "Angels "tan daha iyi.
Close Encounters turnesiyle aynı anda
başka bir albüm hazırlıyordum.
Guy Chambers olmadan neler yapabileceğime bakıyordum.
Neyse, bu şarkının adı "Rudebox", umarım seversiniz.
Intensive Care'de
bana ilginç gelen şeyleri yapmama izin verilmişti.
Bu beni heyecanlandırdı ve başka bir şeye geçtim.
Stoke-on-Trent'ten arkadaşlarımla müzik yapıyorum, aile gibiyiz.
13 yaşındaki hâlimin yapmak isteyeceği her şey vardı.
Boom-bap tempoları, biraz da rap.
Rudebox albümünü çok severek yaptım.
Çok keyifliydi
ve gerçekten benmişim gibi hissettirdi.
Sandım ki, ben bu kadar seviyorsam izleyiciler de sever.
- Buna gerçekten inandın. - Evet.
Evet.
Evet, buna gerçekten inandım. Evet.
Bugün nasılsın Rob?
Çok iyi.
Dün akşamki konser harikaydı.
Otele döndük.
Erken yattım.
Ama pek uyuyamadım, saat başı uyandım.
Bizimkilerle üçe üç futbol maçı yaptık. İyi oldu.
Maçtan sonra bayılırım sanmıştım.
Ama formum iyi herhâlde.
- Şunu deneyeyim mi? - Tabii.
Konser formundayım bence.
Turne ne kadar sürecek?
Uzun sürecek.
- Bunu düşünmüyoruz. - Bunu düşünmüyoruz.
- Gün gün git. - Gün gün gidiyoruz. Konser konser.
"Turnenin sonunu düşünürsen bitmez."
Nefes al.
Charlie Lightening.
Bitmez. Bilge bir adam mı demiş?
Hayır, bu doğru. İşin aslı bu.
Sonunu düşünmeye başlarsan bitiremezsin.
"Her günü geldiği gibi yaşayacağım" dersen
- bu iş olur. Bir rutine girersin. - Yanılmazsam tabii.
- Ciddiyim. - Sana inanıyorum.
Yaptım, değil mi?
Öğrendiğim iyi oldu.
Sanki İngiltere'nin dışında pop yıldızı olmama izin veriliyor.
Bir tür öneme sahip olmama izin veriliyor sanırım.
Harikulade.
Ama İngiltere'de
farklı bir enerjisi olan çok farklı bir hikâye vardı.
Şimdi Robbie Williams'a geçelim. Sophie?
Bana göre hiçbir cazibesi falan yok.
İnsanların ona bayılmasına şaşıyorum.
- Buna gerçekten üzülüyorum. - Sesi müthiş değil.
- Pek iyi bir sesi yok. - Çok kötü.
Epey ince ve epeyce de sert.
Yüce İngiliz halkı, "Angels "ı son 25 yılın en iyi teklisi
seçtiğiniz için geçen hafta sizi azarlamak istedim.
Seçilebilecek başka şarkıların kısa bir listesini yaptım.
İlk sırada son 25 yılda kaydedilmiş tüm diğer şarkılar var,
"Angels "ın karaoke versiyonu da dâhil.
Nerdeyse her gün
ne kadar iğrenç bir insan olduğumu okuyordum.
Bu sorunumun elebaşları
Star, Mirror
ve en belalıları olan The Sun idi.
Orada Victoria Newton'ın "Bizarre" diye bir köşesi vardı
ve çok etkiliydi.
TOMBİŞ WILLIAMS
41. GÜN BUDAPEŞTE
Victoria Newton benden nefret ediyor. En kötü fotoğraflarımı buluyor.
"Bunu basalım. İğrenç çıkmış."
Bence sana âşık.
- Kesinlikle. Bana âşık. - Ben ondan hoşlanıyorum.
Ondan hoşlanmıyorum demiyorum.
- Sadece... - Senden hoşlanıyorum Victoria.
Jonny senden hoşlanıyor. Çünkü mecbur.
Jonny senden hoşlanıyor çünkü ünlüleri avucunun içine almışsın
ama ben birazdan İngiltere olmayan bir ülkede
75.000 kişinin önünde sahneye çıkacağım.
Buradan önce Dresden'deydim. Arka arkaya iki konser verdim.
Altmış bin. Dört konser de olsa satardı.
Amsterdam'daydım. Ajax stadyumunda konser verdim.
Yetmiş bin kişi vardı. Dört konser verdim, sekiz de olurdu.
Şu an bir turneye daha çıksam 2,5 milyon bilet daha satarım.
Hiçbir şey yapamazsın. 50 milyon albüm satıldı.
Ben yine de ondan hoşlanıyorum. Bana yanlışı olmadı.
44. GÜN
MİLANO
Endüstri yanlış bir hareketimde saldırmaya hazırmış gibi geliyor.
Yaptığım her şeyden çok farklı olan "Rudebox "ı ilk tekli olarak çıkarmak
aradıkları fırsat oldu.
The Sun bana ve şarkıma karşı bir nefret kampanyası başlattı.
"Dünyanın en kötü şarkısı."
Rap söyleyişi çok kötüydü, şarkı Casio klavyede yapılmış gibiydi vs.
- Şerefsizler. - Bir şey istiyor musun?
- Kırk beş! - O şerefsizlerden nefret ediyorum.
- Ne? - Kırk beş.
- Keyfin yerinde, değil mi? - Aşırı yerinde.
Biliyorum. Boş ver. Hayat güzel. Ne takıyorsun?
- Sağ ol. - Sakin ol.
- Uzun zamandır böyle öfkelenmemiştin. - Doğru.
- Bu gece "Rudebox "ı söyleyecek misin? - Belki.
- Belki de söylemem. - Hazırız.
Buradaki bu şey niye böyle?
- Birazdan görüşürüz. - Görüşürüz ahbap.
Bir klasik olacak.
Bize çok iyi davrandığınız için
bu gece bu sahnede yepyeni bir şarkı söylemek istiyorum.
İsmi "Rudebox."
Dansa hazır mısınız?
Burayı ileri almak istiyorum.
Neden ileri almak istedin?
Rahatsız etti. Her neyse.
Bu benim çocuğum.
"Rudebox" en çok gurur duyduğum şarkım.
Bu albüm için çok heyecanlıyım, çok uzun zaman bekledim.
Gerçekten kendimi bulmuş gibi hissediyorum
ama sonra şarkı hakkında çok acımasızca bir yorum okuyorum.
Yıllarca bunu takmadım
ama birden tam sahneye çıkacakken farklı hissettim.
"İnsanlar niye böyle acımasız?"
Bence yorumdan daha çok, şu duygu üzdü...
"Ne yaparsam yapayım ne yazarsam yazayım,
nasıl söylersem söyleyeyim, ne dersem diyeyim
kendi ülkemde
basın benden ve şarkımdan nefret edecek."
"Ne veya ne kadar iyi olduğu fark etmez."
49. GÜN
- Biraz daha kaldır. - Ne yapayım?
Bence iyi.
Dizine ne yaptın?
32 oldum.
Dizime yaptığım bu.
Sanırım Take That günlerinden kalma zorlanmalar.
Dizlerimize epey eziyet ederdik.
İçimden "Yaşlanınca acısı çıkacak" derdim.
Sonra da "Ben asla yaşlanmayacağım" diye düşünürdüm.
Artık yaşlandım. Dizim bitik. Kasıklarım da öyle.
Belim arada ağrıyor.
Başka?
Aşil tendonlarım yaralı.
Falan filan.
Turnelerde canınıza okunur.
Vücutta olan pek çok şey zihinde olanların sonucudur.
Bence düşüncelerimden ötürü vücudum aksamaya başlıyor.
Jose, doktor enerji için bana bir iğne yapacak. Evet.
- Rob, hayır! - Evet.
- Hayır!
- Evet! - İhtiyacın yok.
- Evet, var. - Sadece yorgunsun.
- Öyleyim. - Hayır.
- Geçen sefer çok kötüydü. - Değildi.
- Hayır Rob. - Evet.
- Hayır. - Evet.
- Hayır Josie, yapma. - Hayır.
Yapma. Ciddiyim, yapma.
Sonraki günlerde daha kötü oluyor.
- Olmuyor. - Oluyor!
Olmuyor. Hasta olduğum için öyle oldu. Doktor? Sorun yok.
Onu öldüreceğim.
Açıkçası ben de bundan korkuyorum.
Haydi doktor.
Josie, uzaklaş!
Buraya gel! İlaçları seviyorum, haydi!
Haydi ufaklık! Evet! Çak bir beşlik! On!
Kucağımda Mickey olmasaydı Josie'ye arka çıkardım.
- İlaçları seviyorum. - İşte. Bak!
- Gayet de... - Acil C!
Bunu suya ekliyoruz.
Benim şimdiye kadar içtiğim şeyleri düşünürsek
bu ancak kopmuş bacağıma yara bandı yapıştırmak gibi bir şey olur.
Birazcık steroid mi istiyorsun?
Bil diye söylüyorum, sonraki iki gün
berbat hissetmene sebep olan şey steroidler.
- Onları seviyorum. - İyi.
Tamam.
Bakma Jonny.
Tamamdır beyefendi.
Hepsi mi?
- Evet. - Evet.
Aman Tanrım.
Bak, kanın geliyor.
Dr. Frankenstein.
Doktor, işlem yaparken gülmeyin. Çok rahatsız edici.
- Tamam. - Ciddi olun.
Başlıyoruz.
Sorun yok.
Rob Amca tam bir dallama.
Bu konser için steroid aldım
Konser için steroid
Hep almak isterim
Ama seni şişko bir domuza çeviriyor
Bu konser için steroid aldım
Çünkü konser çok büyük, haydi şimdi!
Steroid aldım
Doktor bana steroid verdi
Vay be!
Durun!
Sanırım ilaçlar etkisini gösteriyor.
Bu gece bir partideymiş gibi hissetmeye başladım.
Hiçbir turnede, hiçbir konserde bu kadar az çaba...
En az çabayı bu gece gösterdim,
yine de çıldırdılar. Gerçekten iyiydi.
İğnelerin etkisini hissettin mi?
- Steroidi mi? - Evet.
Şu an hissediyorum.
Evet, hissediyorum.
Ama biraz şey gibi...
...böyle değil...
Daha çok böyle.
Bu da güzel.
Ama biraz adrenalin de vardır mutlaka.
Yani onunla karışmış mıdır yoksa sadece...
Hangisi hangisidir bilmiyorum.
Nerede ben bitiyorum, kimyasallar başlıyor artık anlayamıyorum.
54. GÜN
MÜNİH
- Bugün nasılsın Rob? - Korkunç.
Korkunç. Acayip korkunç.
Yorgunum.
Çok kötü hissediyorum.
Turnenin bu bacağını tamamlayamayacakmışım gibi gelmişti.
"Bu çok fena olur" diye düşünüyordum.
Benim için fazla büyük.
Çok büyük.
Bugün biraz steroid aldım.
İyi geldi.
Sahnenin içinden çıkıp
mutlu maymun gibi iki saat dans etmeliyim.
Siktir!
Çok cesur.
Varsa şeker verelim.
MUHTEŞEMSİN ROB
Teşekkürler, iyi geceler!
71. GÜN
VİYANA
Avrupa'yı neredeyse bitirdik. Harika geçti.
Daha yarısındayız.
Ama Avrupa turnesi çok iyi geçti, değil mi?
Ne güzel haberler veriyor, değil mi? Tanrım!
- Oraya gitmeye... - Bu sabah kendin sordun!
- Ne dedim? - "İngiltere'ye ne kadar kaldı?"
Yani "Turnenin yarısında mıyız?" demedim.
Değiliz aslında. İki çeyrekteyiz.
- "İki çeyrek" mi? - İki çeyrek ne yapar?
Yarım, değil mi? "Turnenin yarısında değiliz."
- Üçte ikisindeyiz. - Kafamı karıştırma.
Beşte üç.
Beşte üç. Vay be.
%60 demek.
İKİ SARIŞINLA ÜÇLÜ
Çok büyük ve uzun bir turnedeyken
bir de basında insanların hakkımda düşündükleriyle ilgili
duygu ve düşüncelerimi onaylayan bir kampanyanın başlaması
benim gibi akıl sağlığı pek de iyi olmayan biri için tam bir felaket.
85. GÜN
TURNENİN İNGİLTERE BACAĞI BAŞLIYOR
İngiltere'ye dönmekten korkuyorum.
Benim için anlamı
nefret ve güvende olmamak.
Bir zamanlar benim olan topraklardan fiziksel ve zihinsel olarak boşanıyorum.
Bu beni derinden etkiliyor.
Nasılsın Rob?
İyiyim.
Bilmiyorum. İngiltere'ye dönünce korkuyorum.
İngiltere.
Kendi halkım.
30 tane falan konser bitti.
Epeyce.
Bilmiyorum, burada hep tırsıyorum.
Biraz panik yaptım.
Birbirimizi epeydir tanıyoruz, öyle değil mi?
- Doğru. - Bu gece iyi misin?
Acayip tırsıyorum.
Sahneye çıkınca bize bir göz kırp da iyi olduğunu anlayayım, olur mu?
- Olur. - Tamam mı?
- Bu gece yağmur yağacak mı sence? - Evet.
- Öyle mi diyorsun? - Evet.
Gerçekten mi?
Bilmiyorum! Hava durumu spikeri miyim ben?
Maalesef
The Sun'ın "Rudebox" hakkındaki yazısı
İngiltere'de şarkı hakkında
olumsuz bir etki yaratmış, hemen fark ettim.
Avrupa'daki izleyiciler kendilerini şarkıya kaptırıyorlar
ama buradakiler
sanki bir adım geri çekilip şöyle yapıyor.
Bana şaşkınca bakıyorlar.
Şarkımın %100 arkasındayım.
Çok iyi bir şarkı.
Beni anlatıyor.
Maalesef basın satışları çok etkiliyor.
"Rudebox "ı da etkiledi.
Geçen hafta çok kötüydüm.
Yeni bir şeyler denersin, iyi olur, kötü olur,
kimse o kadar umursamaz.
Ben de bir şey deneyeyim dedim, herkes çıldırdı.
"Şuna bakın, ne kadar boktan!"
Bu beni derinden etkiledi.
Evet, beni derinden etkiledi.
Çünkü hiç şey yapmak zorunda...
Hep sezgilerimle davrandım.
Ama bu "Rudebox" olayı sezgilerimin içine etti.
Hâlâ da düzelmedi.
92. GÜN
Bunu hiç izleyesim yok.
Ne izleyeceğiz?
Leeds bacağı Roundhay Park'ta iki konserden oluşuyor.
Filme alınıyor ve sinemalarda ve evlerde canlı izleniyor.
42 milyon civarında insan izliyor.
Evlerde bir kişiden fazlası izliyor. Bu şekilde anlatayım.
Büyük sorumluluk.
Yakında süper insan olmam gerekecek.
Orada bir sürü insan var. Çuvallamamı görmeye gelmediler.
Biliyorum ki benim yapım ve işim
insanları eğlendirmek, bu da ortaya çıkacak.
Ama sürekli
performans sergilemek zorunda olmak
kaygı hissetmeye sebep oluyor.
Bazen "Orada 90.000 kişi var be" diyorsun.
Bazen de "Orada neredeyse 90.000 kişi var" diyorsun.
Ya bu...
Kendine yaşatacağın en saçma şey bu.
Bir de şuna bir bakın. Bu bir Volvo kamyon, değil mi?
O Volvo kamyon benim için orada, değil mi?
Buradaki bu tahta parçası benim için.
Arkana bak.
Kulis alanımızdaki o ahşap yapı benim için orada.
Bu büyük bir sorumluluk. Ben izciyken bunu deselerdi...
Senin için bir Volvo kamyon mu gelecek?
Vay be.
Bununla ne yapılır? Bak, üzerinde şey var.
Ta oraya kadar çıkan o şeylerden var.
Siktir.
Her cıvata,
her köşe, her bucak,
herkes...
Bazen kaçmak istiyorsun.
Belki bu yüzden...
Burada ne hoşuma gidiyor biliyor musun,
sahiciyim.
Bir sahicilik var.
Şeydekilerden farklı...
Selam canım! Bu Robbie Williams belgeselinin
ilk bölümlerindekinden farklı.
Selam canım.
Onlar da insan.
- Evet, ne yiyorsun? - Sana soracaktım.
Annene göre evet deme ihtimalim daha yüksek olduğundan mı bana soruyorsun?
Annem...
Hayır.
Bu evet demek. Dinle.
Muhtemelen hayatımın en travmatik anı olan bölümdeyim.
Ne oldu?
Çok şey. Sen de izlersin...
Epey büyüdüğün zaman belgeseli sen de izlersin.
- İyi. Bunları yerine koyayım. - Önemli değil. Ben koyarım.
Güle güle! Kendine iyi bak. Seni seviyorum.
- Güle güle. - Ne zaman bitecek?
Güle güle tatlım.
- Ne zaman... - Bilmiyorum! Birazdan.
- Peki. - Seni seviyorum.
Mutlu musun?
- İyi misin? - Evet, ben...
Harikadan berbata doğru gidiyoruz.
Daha yorgunken sahneye çıktığım olmuştu, değil mi?
- Olmuştu. - Evet.
Evet. Çıkmıştım, değil mi?
Evet.
Tüm bu gergin enerjiyi alıp müthiş bir eğlenceye çeviriyorum.
Şu surata bakın!
Sıradaki iki konseri kimse unutmayacak çünkü kaydedilecekler.
Hadi çıkıp işimizi yapalım,
her gece yaptığımız gibi istediklerini verelim.
Elvis, bana değiştiremeyeceklerimi kabul için sükûnet,
değiştirebileceklerim için cesaret...
Çok teşekkür ederim!
POPUN KRALI
Gözlere bak.
Gözleri görüyorsun, değil mi?
Ne görüyorum?
Travma.
Robbie! Robbie!
Durum şöyle.
Dün akşam benim için tam bir felaketti.
Sahneye çıkarken bir panik atak yaşadım
ve tüm performans boyunca geçmedi.
İnsanların aklımı okuduğuna emindim.
Orada 90.000 kişi vardı.
Hiç şöyle bir kâbus gördün mü, sahnedesin
ve akışı veya ne yaptığını bilmiyorsun.
Hiç öyle bir kâbus gördün mü bilmiyorum ama çok gerçek ve korkunçtur
ve ben o kâbusu Leeds'de sahnede yaşadım.
Teşekkürler Leeds!
Bisten sonra sahneden indim
ve bir daha asla sahneye çıkmak istemedim.
Konuşamıyordum, sürekli titriyordum, travma geçiriyordum.
Dün gece otele döndüğümüzde
herkesin dünyası başına yıkılmıştı,
sadece suçluluk hissedebiliyordum.
Uyuyabilmek için uyku hapı içtim
çünkü yarınki konseri düşünmekten uyuyamayacaktım.
İKİNCİ GECE
Uyandım.
Sonra Josie geldi. "Jose, bu gece sahneye çıkamam" dedim.
Dedi ki "Çıkabilirsin. Atlatman gerek..."
"Dalga mı geçiyorsun, çıkmıyorum" dedim.
Jonny geldi. "Dinle" dedi.
Dedi ki "Dave ve Tim..."
"Tim ağlıyor."
Tanıyabileceğiniz en metin insan olan menajerim Tim
ağlıyor.
Bu çok önemli bir karar.
Bu gece Leeds'de sahneye çıkmazsam
iptal etmek kazandığımdan daha fazlasına mal olacak.
Etrafımdaki herkesin de geçim kaynakları yok olacak.
Bu, kariyerimin sonu olur.
Helikoptere binip oraya gittim, kalabalığı gördüm, iyiydim.
Ama sonra yok edici düşüncelerle dolu bir kuyuya düştüm.
"Bunu hak etmiyorsun."
"Bunu yapamazsın serseri."
"Bu ucuz eğlencelerin hiçbir anlamı yok."
Tam anlamıyla donup kalmıştım.
- Seninle gurur duyuyorum. - Sağ ol dostum.
Hadi atlatalım şunu.
Bunun delilik olduğunu düşünüyor olabilirsiniz.
Evet, öyle.
Ama doğal olmayan, gerçekdışı bir durumun içindeyim.
İşin içine etmemi bekliyorlar, hep bunu beklediler.
O gün geldi işte.
Şu an hayatım için sahneye çıkıyorum.
Grupla ritüelimizi yapıyorum ve yürümeye başlıyorum.
Yürürken bacaklarım çözülmeye başlıyor.
Kulise varıyorum.
Bu iş iki şekilde bitebilir.
Ya bu yakaladığım minik özgüven parçasına tutunacağım
ya da paramparça olacağım.
1-2, 1-2, teşekkürler.
İşin aslı şu, şu an içinde olduğum bu durumu
insanların yarısı umursamıyor, diğer yarısı da hak ettiğimi düşünüyor.
Ama bilin istiyorum, acı çekiyorum.
Gerçekten acı çekiyorum.
Çünkü yine ödüm patlıyor.
Bu gece Leeds'de bir şekilde hallettim.
Ama tehlike geçmedi.
Şu an...
Şu an rahatladım ama içeride fena hâlde yaralıyım.
Her şey yolunda mı?
O turne bir şeyi bozdu.
Sırada ne var?
Daha az yorulmuyorum.
Daha az panik olmuyorum.
Ruhum kendi kendini yiyor.
Ve...
...en kötüsü daha gelmedi.
Alt yazı çevirmeni: Meltem Arican