‪ปล่อยนะ! ปล่อยสิวะ ไอ้เวร
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน
‪หรือใครพาฉันมาที่นี่
‪หรือทำไมฉันถึงถูกลากมาที่นี่
‪ซาร์เทจ ชีวิตฉันพังยับเยิน...
‪เหมือนกับที่ชีวิตนายก็กำลังจะเป็น
‪เวรเอ๊ย...
‪สวัสดีครับท่าน
‪บิบิงกา623 เริ่มดำเนินการแล้ว
‪(ห้องทำงานนายกรัฐมนตรี)
‪มหาเศรษฐีที่รวยที่สุด ‪เขาตัดสินใจไปมอนทรีออล
‪เพื่อที่จะเลี่ยงภาษี 400 ล้าน รู้นะ
‪เรียบร้อยแล้วครับ ‪บิบิงกา623 เริ่มดำเนินการแล้ว
‪ฉิบหาย!
‪สี่สิบวันต่อมา ‪หลังจากที่ฉันออกจากใต้ท้องเรือ...
‪ฉันก็คิดแต่เรื่องล้างแค้น...
‪ฉันอยากจะเผาให้หมดทุกคน ‪ใครก็ตามที่ทำกับฉันแบบนี้...
‪อิซา ปารุลการ์ ทุกคนเลย
‪ฉันตระหนักแล้วว่าเกมนี้ ‪ใหญ่กว่าไอ้พวกงี่เง่าคนไหนๆ...
‪ใหญ่กว่านาย...ใหญ่กว่าฉัน
‪ฉันไม่เคยผิดเลย ซาร์เทจ
‪ฉันเคยบอกแล้ว... ไตรเวทจะรอดชีวิต
‪และฉันก็ไม่เคยโกหก
‪แก้ปริศนานี้ให้ได้...
‪แล้วนายก็จะได้คำตอบของนาย
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ท่านครับ ใบปลิวนี้ถูกพบในบังเกอร์
‪ดูเหมือนจะเป็นโปสเตอร์เกณฑ์กองกำลัง ‪ขององค์กรผู้ก่อการร้าย
‪ปกติแล้วเมื่อพวกมันวางแผนการใหญ่ ‪ก็จะทำใบปลิวแบบนี้
‪นี่แสดงว่าพวกมันจะโจมตีเดี๋ยวนี้
‪กลุ่มไอซิสพยายามเจาะเข้าอินเดียมานาน
‪- นี่อาจจะเป็นกลุ่มย่อยของพวกมัน ‪- ไม่
‪เราจับตาดูไอซิสอย่างใกล้ชิดในระดับรัฐ
‪แต่ไม่มีอะไรที่น่าวิตก
‪อัญชลี มธุระ เจ้าหน้าที่ของเรา
‪ศึกษาเกี่ยวกับฮิซบุดดิน ‪และเธอก็ได้ข้อมูลจากบาโลชิสถาน
‪- มาริโอ ‪- ครับ
‪จัดทีมสืบสวนพิเศษสำหรับเรื่องนี้
‪ลาชการ์ ไอซิส และฮิซบุดดิน...
‪- ระหว่างนี้เราพยายามตามจับพวกมัน ‪- ครับผม
‪ซาร์เทจ... ทำได้ดีมาก
‪คุณจะร่วมงานกับทีมสืบสวนพิเศษมั้ย
‪ครับผม
‪นักสืบมาจิด ข่านเป็นผู้เชี่ยวชาญ ‪ด้านเครือข่ายผู้ก่อการร้าย
‪ได้
‪มาจิด ซาร์เทจจะเป็นหัวหน้าปฏิบัติการนี้
‪ครับผม
‪นายเป็นหัวหน้าแล้ว
‪รางวัลฉันอยู่ไหนล่ะ
‪อาวุธพวกนั้นโยงใยไปถึง ‪องค์กรของบอนสลีโดยตรง
‪ฮิซบุดดินมาเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไงนะ
‪หรือบอนสลีทำงานให้ใครบางคน
‪คิดยังงั้นเหรอ
‪นายไม่เคยทำคดีใหญ่ๆ
‪นายเลยไม่รู้ว่าชาฮิด ข่านเป็นใคร
‪เขามีส่วนร่วมกับทุกคดี ‪ตั้งแต่เหตุระเบิดในมุมไบปี 93
‪ไปจนถึงคดีจี้เครื่องบินที่กันดาฮาร์
‪เราน่าจะลองสืบดู
‪นายตามหาชาฮิด ข่าน
‪ฉันจะตามหาพ่อคนที่สามของไกทอนเดเอง
‪ทนอีกนิดเดียว
‪ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‪จะเกิดอะไรขึ้นใน 25 วันเหรอ
‪พ่อฉันจะฆ่าคนทุกคน
‪แต่... ฉันจะไว้ชีวิตไตรเวท
‪พ่อคนไหน
‪พระในหมู่บ้านน่ะเหรอ
‪ไม่ใช่ ฉันมีพ่อสามคน
‪สามเหตุผลที่ทำไมฉันถึงมาอยู่ตรงนี้
‪พ่อคนแรกยัดเยียดความกลัวให้ฉัน ‪คนที่สองทำให้ฉันกล้าเผชิญหน้ากับมัน
‪คนสุดท้ายซึ่งฉันรักที่สุดหักหลังฉัน
‪เป็นไปได้ที่เราจะเอาชนะกาลเวลา...
‪เพราะเวลาเป็นกัมมันตภาพรังสี
‪มันผุพังและมันคงอยู่ตลอดไป
‪มันเป็นวัฏจักร
‪และวัฏจักรของกาลเวลาก็แบ่งเป็น
‪สี่ยุค
‪เมฆาอยู่มั้ย
‪เมฆา
‪คะ
‪เรามาลองกันอีกทีมั้ย
‪หยุดพูดเหลวไหลเถอะ
‪ผมพูดจริงนะ
‪คุณพูดจริงเหรอ
‪โอเค
‪งั้นมาคุยแบบจริงจังกัน
‪ทำไมมาพูดตอนนี้
‪เพราะ...
‪ผมทนอยู่แบบนี้ไม่ไหวแล้ว
‪ผมค่อยๆ เสีย
‪คนสนิทไปทีละคน
‪ผมเหลือตัวคนเดียว
‪ผมกลัว
‪คุณเองก็จะจากผมไป
‪ฉันจากคุณมาแล้ว ซาร์เทจ
‪เมฆา ขอร้องเถอะ อย่าพูดแบบนั้น
‪เดี๋ยวเราก็ทะเลาะกัน
‪ไม่...
‪มันสายเกินไปแล้ว
‪นายไม่รู้เลย
‪ว่าชีวิตกำลังเดินไปทางไหนใช่มั้ย ซาร์เทจ ‪ฉันเองก็ไม่เข้าใจ
‪ชีวิตในเรือมันแปลก
‪แม้ว่าฉันจะพยายามทรมานไอ้คนที่คอยเฝ้าฉัน
‪แต่มันก็ไม่ยอมปริปากบอกว่าเราอยู่ที่ไหน
‪ตอนนี้มันตายแล้วและไร้ประโยชน์
‪เพลิงแห่งความแค้นหมกไหม้อยู่ข้างในตัวฉัน
‪ขณะที่ฉันพยายามว่ายนํ้า ‪ในทะเลที่เย็นยะเยือกมุ่งสู่มุมไบ
‪ทุกวันฉันจะว่ายให้ไกลกว่าวันก่อนนิดนึง
‪เพื่อไปให้ถึงมุมไบ
‪ฉันติดแหงกอยู่บนเรือ
‪ทุกวันซํ้าซาก... ว่ายนํ้า กินปลาห่วยๆ ‪แล้วก็นึกถึงโคบาลมาศตอนช่วยตัวเอง...
‪ชีวิตมีอยู่แค่นั้น
‪แล้ววันนึงในทะเลไกลลิบตา
‪ฉันก็มองเห็นความหลุดพ้นของฉัน
‪(1994)
‪ช่วยหน่อย
‪โอเคครับ
‪กระเป๋าครับ
‪ให้ผมพูดกับเขาก่อนนะ
‪มีอะไรอีกมั้ย
‪คุณไม่รู้หรอกว่า
‪เขาอันตรายแค่ไหน...
‪เขาฆ่าคนควบคุมตัวเขาตายไปแล้ว
‪เขาอยู่ไหน
‪เมื่อกี้เขานอนอยู่ตรงนี้
‪อะไรนะ
‪- มีใครเข้ามารึเปล่า ‪- ไม่มีครับ
‪คเนศ! เฮ้ย! คเนศ!
‪ไอ้เวร ฉันจะเอาพวงกุญแจนั่นยัดก้นแก
‪มาสิ มาเอาเลย
‪จะได้เอาไปยัดก้นใครก็ได้ที่อยากยัด
‪นายคิดอะไรของนายนะ ไกทอนเด
‪- เราแวะมาเพื่อคุยกับนาย ‪- หุบปากไปเลย ไอ้เวร
‪ฉันอยากกลับไปบอมเบย์
‪โคบาลมาศ
‪ยังกลับไปไม่ได้หรอก
‪คุณเป็นใคร
‪เพื่อนคุณ
‪พวกคุณต้องการอะไรกัน
‪คุณจับผมมัดเหมือนวัวเหมือนควาย
‪มีประเทศในแอฟริกาชื่อเคนยา
‪มีเมืองในประเทศนั้นชื่อมอมบาซา
‪อยู่ไม่ไกลจากนี่
‪ฉันได้ข่าวว่าคุณพยายามว่ายนํ้าไปมุมไบ
‪ลองดูสิ
‪คงต้องใช้เวลา 188 ปี
‪ฉันคำนวณดูแล้ว
‪คุณอ่านภาษามราฐีได้ใช่มั้ย
‪ขณะที่ผมจินตนาการถึงมันตอนช่วยตัวเอง
‪มุมไบ...
‪มุมไบลืมผมไปแล้ว
‪คนของไตรเวททำลายสุเหร่าบาบริ
‪อิซากับชาฮิดเพื่อนซี้ของไอเอสไอ ‪วางระเบิดตัวเมือง
‪ทำให้ตำรวจแทบเป็นบ้า
‪พวกเขาอยากให้ทุกคนออกไป
‪- อุ้มเลย ‪- อะไรครับ
‪ตำรวจต้องให้เกียรติประชาชนหน่อยสิ
‪มานี่
‪ไม่ต้องมาจับตัวฉัน ฉันเดินเองได้
‪เมื่ออิซากับผมไม่อยู่ มุมไบก็สูญเสียความสมดุล
‪การทำงานของแก๊งทั้งหลายหยุดชะงัก
‪โคบาลมาศกลายเป็นเมืองร้าง
‪คิดว่าฉันจะวิ่งหนีในสภาพนี้ได้รึไง
‪เหมือนที่ประเทศเคยถูกแยก ‪เป็นสองส่วนเมื่อปี 1947
‪มุมไบถูกเล่นงานในปี 1993
‪บางคนควบคุมเมือง ‪ส่วนบางคนก็ต้องย้ายไปอยู่ในชุมชนแออัด
‪เมืองของผมกำลังตาย
‪คุณชื่ออะไร
‪กุสุม เทวี ยาดาฟ
‪คุณต้องการอะไร
‪ให้คุณทำงานให้เราที่นี่ ในเคนยา
‪ผมไม่รับคำสั่งจากใคร
‪เราเท่าเทียมกัน เป็นหุ้นส่วนกัน
‪ทำงานให้เราที่นี่
‪แล้วฉันจะจัดการให้เพื่อนคุณหลุดจากคุก
‪คุณอยากล้างแค้นกับอิซาใช่มั้ย
‪ฉันช่วยคุณได้
‪คุณเป็นใครกันวะ
‪ฉันมีเพื่อนหลายคนในมุมไบ
‪แล้วที่นี่ล่ะ
‪ที่นี่ก็มี
‪เป็นหุ้นส่วนกัน
‪คนที่คุยโทรศัพท์เป็นใคร
‪โทรศัพท์ไหน
‪คนที่ฉันคุยด้วยในคุก
‪คุกเหรอ
‪อย่ามาทำเป็นโง่
‪นายช่วยให้ฉันออกจากคุก ‪นายต้องเป็นคนต่อโทรศัพท์นั่น
‪อ๋อ ใช่ กูรูจิ
‪คำสอนของท่าน
‪เอาไป
‪อ้อ เกือบลืม
‪กดปุ่มได้ทุกเมื่อเลยนะ
‪ฉันจะคอยฟัง
‪ร่างแรกของพระวิษณุ
‪คือปลา...
‪ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของชีวิตมนุษย์บนโลกนี้
‪มนุษย์เราเริ่มต้นจากปลา
‪วันหนึ่งพระเจ้ารู้สึกปลื้มปิติ ‪กับสิ่งที่ทรงสร้างจนรู้สึกตื่นเต้น
‪นํ้ากามของพระเจ้าตกลงสู่ทะเล...
‪และปลาก็กลืนเข้าไป
‪นํ้ากามมีพลังสูงมาก
‪จนทำให้ปลาหายใจไม่ออก
‪เอาไปเลย
‪ผู้รอบรู้ ทหาร และคนชอบสะสมที่ไร้จุดมุ่งหมาย
‪ฉันอยากกินไก่
‪คนสงบเสงี่ยม คนมีไหวพริบ ‪นักปราชญ์ที่มีรัศมีเปล่งปลั่ง
‪ปลาตัวต่อไปที่แกเอามา ฉันจะเอามันยัดก้นแก
‪แล้วมันก็จะว่ายอยู่ในนั้นจนฉันไปถึงมุมไบ
‪จงอย่าหยุดใช้ชีวิต จงมีจิตใจที่มุ่งมั่น
‪ตอนนั้น มันฟังดูไร้สาระ
‪แต่ฉันมาเข้าใจตอนหลัง
‪ว่ากูรูจิเล่าเรื่องของฉันให้ฉันฟัง
‪ฉันคือปลา
‪ฉันเองก็หายใจไม่ออก
‪ฉันเลยตัดสินใจว่าต้องสละแขนขา...
‪ฉันบอกตัวเองว่าต้องไปจากเรือลำนี้
‪(วันที่ 12)
‪สวัสดีครับ
‪ข้างบนครับ ชั้นหนึ่ง ‪ห้องแรกเลย ผมจะยกกระเป๋าขึ้นไปให้
‪พัสดุนี่ส่งมาให้เคตคาร์จากถนนแอลที
‪แคมเบิล
‪ครับ
‪จดหมายเงินชดเชยของเคตคาร์มาถึงรึยัง
‪ยังครับ คงยังไม่มาเร็วๆ นี้
‪ช่วยโทรไปเตือนสาลินี
‪ให้เธอเซ็นชื่อแล้วรีบส่งกลับมา ‪เมื่อได้รับจดหมายนะครับ
‪เตรียมตัวให้พร้อม
‪เอ้านี่ แม่จะหยิบกล่องข้าวกลางวันให้
‪- ผมหยิบเอง ‪- เดี๋ยวสิ...
‪- แม่เบาๆ หน่อย ‪- แม่พยายามอยู่
‪พ่อเขาเคยเป็นคนช่วยจัดแจงลูกเอง
‪คิดว่ามันพิมพ์ที่ไหนเหรอ
‪ไม่รู้สิ
‪มาจิด เราต้องทุ่มเททำงานกัน
‪งั้นนายก็ทำหน้าที่ตัวเองสิ
‪ไปถนนซัลเฟอร์ก่อน แล้วก็นีล กาติ
‪นี่ มัลคอล์ม พอได้แล้ว
‪ฉันจะไปแล้ว พาฉันไปด้วยนะ ไปกันเลย
‪เลิกทำบ้าบอได้แล้ว ฉันไปด้วย...
‪ตอนนี้ต้องซ่อนตัวไปก่อน...
‪ฉันจะไม่บอกอะไรใครหรอก ไอ้บ้าเอ๊ย
‪- ฉันจะไปด้วย ‪- ไปไม่ได้
‪มัลคอล์ม ฉันบอกแล้วว่าอย่ามากวนฉัน
‪เอามือถือฉันมานะ ไอ้สารเลว
‪แกทำร้ายฉันเหรอ
‪มัลคอล์ม ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ไอ้สารเลว
‪เฮ้ย มัลคอล์ม
‪ห่าเอ๊ย!
‪(ฉันคืออินเดีย ‪ฉันรู้สึกละอาย)
‪(ฉันถูกขู่ข่มขืนทุกวัน ‪#ความยุติธรรมเพื่อลูกสาวของเรา)
‪ไกทอนเดทิ้งของบางอย่างไว้กับเธอ
‪เธอเอาไปซ่อนไว้ไหน
‪อะไร ฉันไม่มีอะไรทั้งนั้น ‪ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร
‪ขอร้องนะ ฉันไม่รู้
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร
‪ฉันไม่มีอะไรทั้งนั้น
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร ฉันไม่มีอะไรทั้งนั้น
‪- โอกาสสุดท้าย... ‪- ฉันไม่มีอะไรทั้งนั้น
‪- บอกมา ‪- ฉันไม่มี...
‪เขาพูดอะไรอีกเกี่ยวกับไตรเวท
‪ฉันบอกทุกอย่างกับคุณไปแล้ว
‪เขาเอ่ยถึงคนชื่อมัลคอล์มรึเปล่า
‪- คุณตำรวจ ฉันพูดไปหมดแล้ว ‪- พูดอะไรถึงคนอียิปต์รึเปล่า
‪ถ้าคุณโทรหาฉันอีก ฉันจะฟ้องข้อหาก่อกวน
‪(มอมบาสซา ปี 1994)
‪แล้วปลาก็คืบคลานจากทะเลสู่พื้นดิน
‪แต่ฉันเข้าใจว่าต้องระวังตัวให้ดี
‪- นี่ใครพูด ‪- ว่าไง ไอ้ตูดหมึก
‪ไกทอนเดเหรอ หัวหน้าเหรอ
‪หัวหน้าอยู่ไหน
‪ฉันอยู่ห่างจากแก 188 ปี ‪แกออกจากคุกแล้วเหรอ
‪ครับ หัวหน้า
‪พวกมันซ้อมผมซะน่วมเลย
‪แล้วก็ปล่อยผมเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
‪กานตา ไบก็ออกมาแล้วเหมือนกัน
‪เราไม่รู้ว่าตำรวจต้องการอะไรจากเรา
‪ผมยังนึกว่าพวกมันจะฆ่าเราซะอีก
‪- หัวหน้า ธุรกิจเราจอดสนิท ‪- ฉันได้ยินแล้ว
‪ผมต้องกินบิสกิตของขอทาน
‪เดี๋ยวฉันจะแก้ไขทุกอย่างเอง
‪ตกลงหัวหน้าอยู่ห่างไป 188 กม.หรือว่า 188 ปี
‪ฉันอยู่บนดวงจันทร์
‪คงอีกสักพักกว่าฉันจะกลับไป
‪หัวหน้าไปทำอะไรที่นั่นเหรอ
‪ที่นี่เหตุการณ์เริ่มสงบแล้ว หัวหน้าน่าจะกลับมา
‪คงต้องอีกสักพัก
‪นานแค่ไหนเหรอครับ หัวหน้า
‪หนึ่งเดือน
‪หนึ่งเดือนเหรอครับ
‪แต่ดวงจันทร์อยู่เหนือหัวเรานี่เอง
‪มันใช้เวลาเท่าที่ต้องใช้ ไอ้งั่ง
‪ฉี่ฉันก็ต้องเดินทางหนึ่งเดือนกว่าจะถึงหัวนาย
‪นี่หาดจูฮูของพวกเขา
‪งั้นก็ลงไปว่ายเล่นสิ
‪บันที ฟังนะ
‪พวกมันทำให้ฉันติดแหงกอยู่ที่นี่ ‪แต่ฉันจะหนีไปให้ได้ไม่ว่าจะยังไง
‪นายเคยอยากคุมโคบาลมาศไม่ใช่เหรอ ‪นายคุมซะสิ
‪ฉันอยากรวมแก๊งเราอีกที
‪เข้าใจมั้ย
‪ครับ หัวหน้า
‪แต่ดวงจันทร์อยู่เหนือหัวเรา
‪กานตา ไบอยู่ตรงนี้ คุยกับเธอหน่อยนะครับ
‪เธอรักหัวหน้ามาก
‪แล้วฉันจะจูบเธอตอนที่เจอกัน
‪หัวหน้าครับ
‪เราเล่นคาร์รอมกันแต่หัวหน้าไปถึงดวงจันทร์แล้ว
‪เธอว่ามันเป็นพรหมลิขิตรึเปล่า
‪หยิบขึ้นมา
‪ความรีบร้อนเป็นความโง่ คเนศ
‪คุณยาดาฟเป็นคนฉลาด
‪หลอกเธอไม่ได้ง่ายๆ แน่
‪เธอเป็นใครเหรอ
‪เธอเป็นเจ้าหน้าที่รอว์
‪แล้วนายพาเธอไปหาฉันทำไม
‪เพราะ... ฉันฉลาดกว่าเธอ
‪ฉลาดบ้าบอน่ะสิ
‪ตอนนี้นายเป็นแค่หุ่นเชิดของเธอ
‪เล่นละครเอาใจเธอไป
‪จนนายเจอเวลาเหมาะที่จะโจมตี
‪นายคิดว่าฉันเป็นเด็กสินะ
‪นายเข้าใจคุณยาดาฟผิด
‪เธอจะพานายไปหาอิซา
‪ฉันไม่ต้องให้เธอช่วย
‪เธอเป็นคนกุมอำนาจ
‪ชีวิตและอิสรภาพของนายเป็นปลอกคอ
‪ที่เธอสวมไว้รอบคอนาย
‪ซึ่งนายจะเอาออกเองไม่ได้
‪จนถึงเมื่อไร
‪จนกูรูจิจะหาทางแก้เรื่องนี้ได้
‪ขอต้อนรับสู่บ้านใหม่ของนาย
‪มาสิ
‪เพราะไตรเวทยืนกราน ผมเลยรับงาน
‪ผมมาเข้าใจว่าเรื่องบ้าบอเดิมๆ ‪เกิดขึ้นที่นี่เหมือนกับในอินเดีย
‪เมื่อรัสเซียเจ้าเก่าบุกอัฟกานิสถาน
‪ปากีสถานกับอเมริกาก็สวมบทบาทเก่า
‪พวกเขาสนับสนุนกองทหารท้องถิ่น
‪แล้วก็แนะนำให้ปลูกฝิ่นและกัญชา
‪พวกทหารใช้กันเองส่วนนึง
‪แล้วก็ขายส่วนที่เหลือให้ยุโรป
‪สหภาพโซเวียตออกจากอัฟกานิสถาน
‪แต่ธุรกิจยังดำเนินต่อไป
‪ก่อนของจะไปถึงยุโรป มันจะมาขึ้นฝั่งที่เคนยา
‪ที่ซึ่งผู้คนจนกว่าประเทศเรา ‪รัฐบาลโกงกินมากกว่าประเทศเรา
‪และวัยรุ่นเมายากันมากกว่าใครๆ
‪โมฮัมเหม็ด โบโบโชคือไกทอนเดแห่งเคนยา
‪เขาควบคุมการค้าขายโคเคน 80%
‪มีนักค้าหน้าใหม่ในตลาด ‪ปุรุชอตแตม บาเรีย ซึ่งงกเอาเรื่อง
‪เขาเป็นพวกหัวหมอ แต่บางครั้งก็เหมือนเด็กๆ
‪ที่ได้ยินมาจากแผงขายหนังสือโป๊ ‪นกเขาของเขาไม่ยอมขัน
‪ผมเหนื่อยมากเลย
‪เหนื่อยจริงๆ เลย
‪เราต้องดันให้ปุรุชอตแตมเป็นที่ยอมรับในตลาด
‪เขี่ยโบโบโชออกไป
‪ทำได้ยังไง
‪เหมือนที่โมมิน เจ้าพ่อขยะทำให้ไกทอนเด
‪ฆ่าให้ตาย
‪แล้วการหนุนปุรุชอตแตมขึ้นแทนที่โบโบโช ‪จะมีประโยชน์กับผมยังไง
‪ฉันจะบอกให้รู้เมื่อถึงเวลา
‪นี่หุ้นส่วนแบบไหนกัน
‪ฉันแทบจะไม่รู้อะไรเลยแต่เธอรู้ทุกอย่าง
‪ผมอยากกลับบอมเบย์
‪อิซากับผมมีเรื่องต้องสะสาง
‪อิซาจะไม่กลับไปมุมไบ
‪เขาย้ายประเทศ เปลี่ยนธุรกิจ ‪และเปลี่ยนชะตาชีวิตแล้ว
‪ตอนนี้เขามีอำนาจ
‪อย่างที่เขาไม่เคยมีในมุมไบ
‪ตอนนี้นายเทียบเขาไม่ติด
‪แล้วก็มีแต่ฉันเท่านั้นที่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
‪เพราะฉะนั้นเลิกพูดถึงมุมไบซะ
‪แล้วพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่านายมีค่าพอที่ฉันจะไว้ชีวิต
‪ฉันเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ ‪และคนคุ้มกันที่ยืนอยู่ข้างนอก
‪นายพูดได้ก็เพราะว่าฉัน
‪ในหุ้นส่วนนี้ ฉัน 90 ส่วนนายแค่ 10
‪ทำตัวเองให้มีค่าถึง 50 ก่อน
‪แล้วค่อยมาพูดกับฉันว่าต้องการอะไร
‪นายจะคิดยังไงก็ได้นะ
‪แต่ความจริงก็คือคุณยาดาฟ ‪เป็นทางออกทางเดียวของฉัน
‪ฉันเลยทำตามสิ่งที่เธอพูด
‪แล้วก็กลายเป็นวิเวียน ชาห์
‪หัวหน้าใหญ่ชาวอินเดียในเคนยา
‪ผมเรียกเด็กๆ ของผม... ‪แกสตอน พาสคาลกับมธุมาจากบอมเบย์
‪เพื่อก่อตั้งแก๊งในเคนยา
‪ธุรกิจผลิตภัณฑ์นมซบเซา
‪พ่อผมเลยตัดสินใจมาที่นี่เพื่อเริ่มธุรกิจกาแฟ
‪เขาขอให้ผมมาช่วย
‪แต่...
‪ผมมีจุดมุ่งหมายอย่างอื่น
‪ธุรกิจของฉันยังใหม่ ปุรุชอตแตม
‪ฉันอยากทำงานกับคนที่เหมาะ
‪คนที่ฉันไว้ใจได้
‪ไว้ใจได้เหรอ
‪นั่นเป็นคำสำคัญนะ วิเวียน
‪ที่นี่ไม่มีใครไว้ใจได้หรอก
‪หนึ่งร้อยสิบล้านชิลลิ่ง...
‪ฉันจะจ่ายให้นายสำหรับเรือหกลำ
‪คุณไม่ใช่มือใหม่...
‪คุณต้องการอะไรบางอย่าง
‪ปุรุชอตแตม ฉันมีแผนใหญ่
‪แผนอะไร
‪ยังบอกไม่ได้
‪ก่อนอื่นฉันต้องทำให้นายเมา
‪แล้วก็มีความสุข...
‪แล้วพอ... นายเริ่มใช้ไอ้จ้อนคิด
‪ฉันก็จะเล่าแผนของฉันให้ฟัง
‪ผมขอไปคิดดูก่อน
‪ตอนนี้ผมมีธุระอื่นต้องจัดการ
‪สวัสดีครับ
‪ปุรุชอตแตมเป็นคนคุจราช...
‪การจะทำธุรกิจกับคนคุจราช ‪ต้องมีการสร้างความจำเป็น
‪อย่างแรก ผมส่งข่าวให้เข้าถึงหูโบโบโช
‪ว่าปุรุชอตแตมพยายามจะเจาะ ‪ตลาดธุรกิจของเขา
‪แล้วพอปุรุชอตแตมเห็นคุณค่าของผม
‪ผมก็เผยไพ่ใบเด็ด
‪- ฮัลโหล ‪- เป็นไงบ้าง ไอ้หนู
‪ครับ หัวหน้า
‪ฉันอยากได้จามิล่า
‪จามิล่าไหนครับ หัวหน้า
‪จามิล่าที่เคยด๊วบให้ฉันในคุกไง
‪ก่อนเจอเธอ ฉันนึกว่านกเขาไม่ยอมขันแล้ว ‪จามิล่าคนนั้นแหละ
‪แต่ผมมีปัญหากับผู้จัดการเธอนิดหน่อย
‪ผู้จัดการเหรอ
‪เงินเราขาดมือก็เลยค้างชำระเธออยู่
‪ขอเบอร์เธอหน่อย
‪ฮัลโหล
‪ขอพูดกับโจโจหน่อย
‪นี่ใครพูด
‪วิเวียน ชาห์
‪ไปเอาเบอร์นี่มาจากไหน
‪นายกรัฐมนตรี... ประเทศนี้เป็นของพ่อฉัน
‪ส่งโทรศัพท์ให้โจโจหน่อย
‪- ใครให้เบอร์นี้กับนาย ‪- ฉันบอกไปแล้ว
‪แล้วฉันก็ถามอีกรอบ... ใครให้เบอร์นี้มา
‪เธอคือโจโจ...
‪จะเป็นใครก็ช่าง...
‪- ฮัลโหล ‪- ฮัลโหล บันที
‪ครับ หัวหน้า
‪เธอวางหูใส่ฉันว่ะ
‪- ใครเหรอครับ ‪- โจโจ
‪เธอหาตัวจับยาก ลื่นหลุดจากมือทุกคนเลย
‪ฮัลโหล
‪บันทีให้เบอร์ฉันมา
‪นายต้องการอะไร
‪เธอมีผู้หญิงที่ชื่อ... จามิล่า
‪แล้วทำไม
‪ฉันอยากได้เธอ
‪ที่ไหน
‪บันทีบอกด้วยรึเปล่าว่าฉันจะตะโกน
‪บอก
‪ฉันตะโกนรึเปล่า
‪- เปล่า ‪- งั้นก็พูดต่อสิ
‪ฉันต้องการให้มาเคนยา
‪เคลียร์หนี้เก่าให้หมด ‪แล้วงวดนี้ก็ต้องจ่ายล่วงหน้า
‪ได้เลย
‪แล้วก็ขอมัดจำ 50% ด้วย ‪เช็คนะ ไม่ใช่เงินสด...
‪ได้เลย...
‪คนของฉันจะไปแล้วก็อยู่กับเธอด้วยนะ
‪อยู่ที่นี่เหรอ
‪เขาจะอยู่ที่ที่จาเมล่าอยู่ ‪เขาจะพาเธอไปแล้วก็รับกลับ
‪เขาจะพาเธอมาแล้วจะรับกลับ ‪แล้วฉันจะทำอะไร ช่วยตัวเองเหรอ งั้นไม่เอา
‪ช่างหัวนายสิ
‪มีสัตว์เยอะแยะในเคนยา ‪ทำไมไม่จับมาเอาซักตัวล่ะ
‪เธอรู้มั้ยว่าคุยกับใครอยู่
‪รู้สิ
‪พ่อนายเป็นเจ้าของประเทศนี้
‪แต่ฉันไม่สนหรอก คเนศ ไกทอนเด
‪เธออยากตายรึไง
‪ใช่...
‪ฉันพยายามมาสี่ครั้งแล้ว
‪หมายความว่าไง "พยายาม"
‪เอาปืนจ่อหัวก่อน...
‪แล้วสมองก็กระจายไม่กี่วินาทีต่อมา...
‪นายจะฆ่าฉันรึเปล่า
‪ฉันจะจ่ายเงินสดให้
‪ทำไมเธอถึงอยากตาย
‪ฉันจะส่งใบเรียกเก็บเงินไปให้
‪วิเวียน
‪ผมเริ่มใช้ไอ้จ้อนคิดแล้ว
‪บอกมาเลยว่าผมต้องทำอะไร
‪เล่นงานโบโบโชกัน
‪หมายความว่าอะไร
‪คิดใหญ่เข้าไว้ ปุรุชอตแตม...
‪ไม่งั้นก็ไม่ต้องคิด
‪คุณบ้าไปแล้วเหรอ
‪ฆ่าโบโบโชไม่ใช่เกมนะ
‪มันเป็นเกม ปุรุชอตแตม
‪ฉันเป็นเซียนเกมนี้ด้วย
‪แต่ฉันจะไม่ใช่คนลงมือ นายจะเป็นคนฆ่าเขา
‪มัลคอล์ม ฉันเป็นรมต.มหาดไทยนะ!
‪มัลคอล์ม!
‪ไอ้เวร
‪ตื่นเร็วเข้า
‪หยุด จอดตรงนี้
‪จอดตรงนี้
‪รอแป๊บนึงนะ ฉันจะส่งเงินออกมาให้
‪ขึ้นรถมาทำไม ถ้าไม่มี...
‪ไอ้เวร ฉันบอกว่าเดี๋ยวส่งเงินออกมาให้ ‪รอตรงนี้นะ
‪เฮ้ย ไอ้บ้าเอ๊ย
‪เฮ้ย ฉันเป็นรมต.มหาดไทยนะ ไอ้พวกสารเลว
‪ถ้าคุณมาจากนีล กาติ... ‪คุณหางานทำในมุมไบไม่ได้หรอก
‪ที่นี่เคยเป็นหมู่บ้าน แต่หลังจากปี 93 ‪มันก็กลายเป็นนิคมคนมุสลิม
‪ทำไมที่นี่
‪เพราะไม่มีที่อื่นเหลือแล้ว
‪เฮ้ย นี่ร้านของใคร
‪- ใบปลิวนี่พิมพ์ที่นี่รึเปล่า ‪- เปล่า
‪โรงพิมพ์นี้เปิดกิจการมานานแค่ไหนแล้ว
‪เพื่อนพ่อผมฝากให้ผมทำงานที่นี่... ‪ผมก็เลยทำอยู่ที่นี่
‪แล้วมันก็มีอยู่แค่นี้แหละ
‪ฉันกำลังถามนาย...
‪ผมทำงานที่นี่หกเดือนแล้ว
‪ใบปลิวนี่พิมพ์ที่ไหน
‪บอกแล้วไงว่าไม่รู้
‪คุณครับ
‪ใบปลิวนี่พิมพ์ที่นี่รึเปล่า
‪เราไม่พิมพ์อะไรแบบนี้
‪แล้วใครพิมพ์ล่ะ
‪นี่กระดาษคุณภาพตํ่าจากโรงพิมพ์เล็กๆ
‪มีร้านถูกๆ อยู่ในบาร์คัทกาลาม ลองไปดูที่นั่น
‪ฉันจะบอกเขาว่ายังไงดี
‪เขาจะต้องบอกว่าฉันเล่นไม่ซื่อกับเขา
‪แล้วก็บอกว่าฉันเป็นคนกลางกินส่วนแบ่ง
‪ฟังนะ ฉันต้องการเงิน...
‪นายส่งของให้โรงพิมพ์แถบนี้รึเปล่า
‪ครับผม...
‪เราจัดส่งกระดาษแล้วก็ขนส่ง
‪มีอะไรเหรอครับ
‪เคยเห็นใบปลิวนี่รึเปล่า
‪งานพิมพ์แบบนี้... ผมไม่คิดว่า...
‪เออ ไม่เป็นไร
‪คือว่า...
‪เฮ้ย มานี่หน่อย
‪มาจิด
‪แคมเบิล
‪อย่าขยับ
‪เดินไป ไอ้เวร
‪อาเวซ...
‪อุสมาน...
‪เปิดหน่อย
‪ถอยไป
‪ลุก
‪นี่อะไรเหรอ
‪ท่านเตรียมตัวออกศึกแต่ไม่รู้จักศัตรูเหรอ
‪เหลือเชื่อนะครับ
‪พวกมันวางแผนอะไรกันอยู่
‪ผมถามว่าพวกมันจะทำอะไรกัน
‪จะทำอะไรอย่างอื่นล่ะ
‪ก็ทำอย่างที่พวกมันรู้ดีที่สุดไง
‪ทิ้งระเบิด... โจมตีสถานี โรงแรม...
‪พวกมันจะทำอะไร พวกมันจะทำอะไร
‪พวกมันจะขว้างระเบิดหรือใช้ระเบิดนิวเคลียร์
‪ว่าไงนะ
‪อย่างที่ท่านได้ยินนั่นแหละ
‪นิวเคลียร์เหรอ
‪โจมตีด้วยระเบิดนิวเคลียร์
‪อย่างฮิโรชิม่า นางาซากิ แบบนั้นเหรอ
‪นึกว่าฉันโง่รึไง
‪อย่าฆ่าโบโบโชเฉยๆ ล่ะ
‪ตัดมันเป็นชิ้นๆ แล้วเสิร์ฟชาวบ้านด้วย
‪เล่นแรงนะ ผมไม่เข้าใจ
‪โบโบโชไม่แบ่งธุรกิจให้ใครเลย
‪รวบหัวรวบหางคนเดียว
‪กาสิโนที่มันเพิ่งเปิดน่ะ
‪ใครจะเข้าได้ต้องมีเงิน 20,000 ชิลลิ่ง
‪แต่นายจะไม่ทำยังงั้น
‪นายจะเป็นศูนย์กลาง ‪ของการค้าทุกอย่างในเคนยา
‪ใครจะขายอะไรที่ไหนก็ได้
‪นายจะเป็นนายกรัฐมนตรี ‪ส่วนคนอื่นๆ จะเป็นรัฐบาลของนาย
‪ยิงหน้ามันเลยนะ โอเคมั้ย
‪ผู้คนจะได้รู้ว่านายเป็นใคร
‪ยิงสิ ไอ้ห่าเอ๊ย
‪เล่นต่อเลยนะ ไม่ต้องหยุด
‪ผมเป็นมังสวิรัติ
‪ตัด
‪ผมขอตัดแค่นิ้วได้มั้ย
‪ตัดหัวมัน ไอ้เวร
‪(ด้านนี้ขึ้น)
‪ฉันน่าจะแขวนหัวมันไว้บนข้างฝา ‪เหมือนป้ายรางวัลนะ
‪ทุกคนรู้ไว้นะว่า
‪ฉันได้ฆ่าเจ้าป่าในป่านี้แล้ว
‪พูดภาษาพวกมัน
‪พวกนี้มันไม่เข้าใจหรอก
‪ทีนี้บอกผมมาซิ
‪ทำไมผมถึงต้องฆ่าโบโบโช
‪โบโบโชจัดส่งยาเสพติด ‪ให้กับพ่อค้ารายใหญ่ที่สุดในดูไบ
‪พ่อค้ารายนี้ให้เงินสนับสนุนไอเอสไอ
‪ซึ่งแผ่ขยายความหวาดกลัวในอินเดีย
‪การฆ่าโบโบโชคือการรับใช้ ‪ประเทศของคุณเป็นครั้งแรก
‪แล้วตอนนี้ผมขึ้นถึงระดับ 15 หรือ 20 รึยัง
‪ปีที่แล้วเพื่อนคุณเข้าร่วมแก๊งค้ายา
‪โดยไอเอสไอให้ความสนับสนุน
‪จำเบอร์ไว้แล้วก็เผามันทิ้งซะ
‪จากปลา เรากลายเป็นจระเข้ ‪แล้วก็สิงโต แล้วก็ลิง...
‪แต่ลิงกลายเป็นมนุษย์
‪เมื่อมันเริ่มเชื่อในศาสนา
‪วิดีโอนี่อยู่ในมือถือเครื่องนึงของพวกมัน
‪มันพูดถึงกัซวา-อี-ไฮด์
‪ฮิซบุดดิน... ผู้รับใช้ญิฮาด
‪ผู้พยากรณ์ได้กล่าวไว้ในฮาดิษ
‪ว่าจะมีสองกองทัพ
‪เสียงชาฮิด ข่าน
‪ศาสนาที่แท้จริงบอกคุณว่าตายแล้วจะเจออะไร
‪คนเราจะกลายเป็นอะไรในชาติหน้า
‪เกมนี้จะจบเมื่อไร
‪ซาร์เทจ นายไม่เชื่อเรื่องศาสนาใช่มั้ย
‪ฉันจะเล่าให้ฟังเองว่าจะเกิดอะไรขึ้น