‪สันติสุขจงอยู่กับท่าน นี่อาลัม
‪โอเค
‪สันติสุขจงอยู่กับท่าน นี่อาลัม
‪โอเค
‪สันติสุขจงอยู่กับท่าน นี่อาลัม
‪(มุมไบ)
‪(วันที่หก)
‪สันติสุขจงอยู่กับท่าน
‪สวัสดี นี่อาลัม
‪ว่ามา
‪พี่ชาย จะให้ผมส่งของที่ไหนครับ
‪มิลิทารี่
‪กี่กิโลฯ ครับ
‪เขาวางหู
‪หัวหน้าครับ
‪สวัสดี นี่อาลัม
‪- พี่ชาย จะให้ผมส่งของที่ไหนครับ ‪- มิลิทารี่
‪กี่กิโลฯ ครับ
‪มิลิทารี่หมายถึงมิลิทารี่คาเฟ่
‪เขาจะให้รายละเอียดที่เหลือทีหลัง
‪ว้าว เยี่ยมมาก
‪ดูเหมือนทัชมาฮาลเลย
‪รับกันไปเลย
‪บอกนะถ้าอยากได้เพิ่ม
‪เราจะส่งไปให้ที่บ้าน
‪ว่ากันว่าจักรพรรดิชาห์ชะฮัน ‪อยากสร้างทัชมาฮาลอีกแห่ง
‪ข้างหน้าวังที่สร้างไปแล้ว
‪โดยใช้หินอ่อนสีดำ
‪แต่ก็ทำไม่ได้
‪เพราะบรรดาช่างฝีมือถูกตัดมือทิ้ง
‪บางครั้งมันก็ต้องถูกตัดทิ้ง
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ดี
‪เธอมาจากไหน
‪ฉันมาจากหิมาจัล
‪โอเค
‪เธอกลับได้แล้ว
‪แล้วฉันจะโทรไป
‪ชีวิตเธอยังเหมือนเดิมเลยนะ
‪ก่อนหน้านี้เธอใช้ผ้าคลุมหน้า ‪ตอนเข้าคุกเพื่อขายตัว
‪แล้ววันนี้เธอก็ใช้เหมือนกัน
‪มาดาม... ได้โปรดช่วยฉันด้วย
‪มาดามเหรอ
‪ฟังดูแปลกนะเวลาที่เธอพูด
‪โจโจ...
‪ไกทอนเดจะฆ่าฉัน
‪เธออยากติดปีกแล้วก็บินขึ้นฟ้า
‪ตอนนี้เธอบินสูงเกือบถึงดวงอาทิตย์
‪เธอกลับกลัวที่จะหมกไหม้
‪ฉันกลัว
‪เขาทำให้เธอกลายเป็นดารา
‪ตอนนี้เธอก็กลายเป็นคนดังแล้ว
‪ทำไมตอนนั้นถึงอยากบินไปให้ถึงดวงอาทิตย์
‪เขาคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้า
‪เพียงเพราะเขาทำให้ฉันได้เป็นดารา ‪เขาคิดว่าเขาเป็นเจ้าของฉัน
‪แล้วฉันก็ต้องไปหาเขาเมื่อไรก็ตามที่เขาต้องการ
‪แต่ฉันมีชื่อเสียงต้องปกป้อง
‪ชื่อเสียงเหรอ ยังงั้นเหรอ
‪แค่เขาโทรมา เธอก็กลัวแล้ว
‪คุณช่วยฉันได้มั้ย
‪ทำไมล่ะ พวกนั้นไม่ยอมช่วยเหรอ
‪พวกคนที่เธอช่วย...
‪ฆ่าไกทอนเดน่ะ
‪พวกเขาไม่ได้ฆ่า...
‪เธอต้องการให้ช่วยยังไง
‪นี่...
‪นี่คืออะไร
‪พาสปอร์ตของจามิลา
‪เอกสารทุกอย่าง
‪ชีวิตฉันในอดีตทั้งหมด
‪เธอจำชีวิตในอดีตของเธอได้เหรอ
‪เผื่อเวลาที่ฉันต้องใช้...
‪ก็เหมือนกับที่คุณกำจัด
‪อดีตตัวเองไม่ได้
‪คุณยังเอารูปแมรี่ใส่กรอบเก็บไว้
‪ในวงการ...
‪มีการซุบซิบนินทากันมาก
‪ในนิตยสาร
‪บทความที่ไม่เอ่ยชื่อ...
‪แต่ลึกๆ ข้างในแล้ว ทุกคนรู้...
‪ปาร์ตี้เปิดตัว...
‪แมรี่...
‪หนังของเธอ...
‪ก่อนจะมีการเปิดตัวบนชั้นดาดฟ้า เธอ...
‪จามิลา
‪(บ้านแสนสุขของโจโจกับแมรี่)
‪วันนี้เธอมีนัดไม่ใช่เหรอ กับคนชื่อมนู กาบาน่ะ
‪ไปมาแล้วเรียบร้อย
‪- เป็นไงบ้าง ‪- เริ่ดสุดๆ
‪- เหรอ ‪- เขาเสนอให้ฉันเล่นหนัง
‪ถ้าฉันยอมเปลื้องเสื้อผ้า
‪วันที่เรากลายเป็นดารา
‪เราจะสั่งให้พวกเลวๆ พวกนี้ถอดเสื้อผ้ามั่ง
‪แล้วถ้าเราไม่ได้เป็นดาราล่ะ
‪เธอได้เป็นแน่
‪หน้าตาเธอมีเสน่ห์น่าหลงใหล
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪แล้วกิริยาท่าทางฉันล่ะ
‪แสนจะสง่างาม
‪เพราะความปากหวาน ‪โจโจเลยได้กินก๋วยเตี๋ยวพิเศษของแมรี่
‪แมรี่ที่รัก เซอร์ไพรส์
‪- นี่อะไรเหรอ ‪- เปิดดูสิ
‪ว้าว นี่มันเหมือนที่ดาราคนนั้นใส่เลยนี่
‪ขอบใจนะ
‪ไป ออกไปได้แล้ว
‪คุณหักหลังแมรี่...
‪อย่าทำกับฉันแบบเดียวกันล่ะ
‪บันทีเหรอ
‪ส่งสาวชุดหนังสีดำสุดแซ่บสามคนไปให้เขา
‪เขาถึงยอมให้เบอร์นายมา
‪เขาบอกว่านายไปอยู่ในอาศรมที่ไหนสักแห่ง
‪อย่าบอกนะว่านายบวชเป็นพระแล้ว
‪ฉันสำนึกผิดในบาปที่ฉันทำกับเธอ...
‪แต่เธอก็ยังอยู่ไกลเกินเอื้อมถึง
‪ฉันจะทำยังไงได้
‪นายจะเลิกบำเพ็ญตนมั้ยถ้าฉันมาหา
‪อินเดียออกคำสั่งกับทุกประเทศ ‪ให้ยิงฉันได้ทันทีถ้าเจอ
‪ทุกวันนี้ฉันมีชีวิตเพื่อบำเพ็ญตน
‪ปล่อยจามิลาไปเถอะ
‪เธอไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
‪ได้เลย ฉันไม่ยุ่งกับเธอแล้ว
‪จริงสิ ง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ
‪คำขอของเธอก็เพียงพอแล้ว
‪ว่าแต่ว่าทำไมเธอถึงต้องปกป้องจามิลาด้วย
‪ชดใช้หนี้บุญคุณ
‪ฉันเคยหักหลังใครคนนึง
‪ใครเหรอ
‪จะรู้ไปทำอะไร
‪ตอนนี้นายเป็นพระแล้วนี่ ‪ทำตรงนั้นให้ดีเถอะ ฉันมีงานต้องทำ
‪เดี๋ยว ฟังก่อน
‪ว่าไง
‪ด่าฉันเป็นครั้งสุดท้ายหน่อยสิ
‪เรียกฉันว่าไอ้ตุ๊ด
‪ทำไมต้องครั้งสุดท้ายด้วย
‪นายกำลังตายรึไง
‪ใครจะรู้ว่าการบำเพ็ญตนจะจบเมื่อไร
‪ฉันจะได้คุยกับเธออีกรึเปล่า
‪ฉันก็ไม่รู้
‪อย่ามาทำเป็นนํ้าเน่าหน่อยเลย
‪มามุมไบสิ ฉันจะทำให้เป็นดารา
‪แล้วทำไมเราจะไม่ได้คุยกันอีกเหรอ ‪ฉันมีเบอร์นายแล้ว ฉันจะโทรหานาย
‪ฉันจะไม่รับ
‪- โทรศัพท์จากเธอ ‪- จริงเหรอ
‪แม้แต่พ่อนายก็จะมา ฉันวางก่อนนะ
‪พ่อตุ๊ดตู่
‪ตอนที่ฉันย้ายมานี่ ‪คุณยาดาฟคุมนายอย่างหนักเลยใช่มั้ย
‪พอนายไม่อยู่ ฉันก็เผ่นด้วยเหมือนกัน
‪นายเจอกับคุณยาดาฟครั้งแรกเมื่อไร
‪เธอรักประเทศของเธอ
‪แล้ว...
‪เธอก็ให้ฉันร่วมงานด้วย
‪เพื่อเป็นการรับใช้ประเทศชาติ
‪นายไม่รักประเทศรึไง
‪รักสิ
‪แต่ความคิดเรื่องประเทศชาติของเธอ ‪กับของฉันต่างกัน
‪สำหรับเธอ ประเทศคือ
‪สิ่งที่มันเป็นอยู่ในปัจจุบัน
‪และที่จะเป็นในอนาคต
‪แต่สำหรับเรา ประเทศหมายถึง
‪สิ่งที่มันเคยเป็นในอดีต
‪สิ่งที่จริงๆ แล้วมันควรจะเป็นในวันนี้
‪แล้วมันก็จะเป็นแบบนั้น
‪แล้วมันควรจะเป็นอะไรเหรอ
‪สัตยยุค
‪ยุคพระเวท
‪ชีวิตในอาศรมใช้สัตยยุคเป็นเครื่องมือแหกตา
‪การจะเข้าสู่สัตยยุคต้องมีการอุทิศตน
‪ความยากลำบาก ความเจ็บปวด ความหิวโหย ‪เป็นรูปแบบของการอุทิศตนทั้งสิ้น
‪แม้แต่ช่วงหน้าหนาว ‪พวกบ้านั่นก็ไม่ยอมแจกผ้าห่ม
‪แจกอาหารให้ แต่ก็กินแทบไม่ได้
‪แต่ทุกคนที่นั่นไม่บ่นอะไรเพราะ
‪พวกเขาจะได้รับ
‪โกชิซึ่งเป็นยาที่ดีที่สุดในโลกฟรีๆ
‪ฉันเริ่มค่อยๆ เข้าใจคำสอนของกูรูจิ
‪กูรูจิเขียนหนังสือเกี่ยวกับสัตยยุค
‪และบอกว่าเขาจะเปิดเผยทุกอย่างเมื่อถึงเวลา
‪คนบริสุทธิ์เท่านั้นที่จะเข้าสัตยยุคได้
‪กูรูจิจะทดสอบด้วยเกมลูกเต๋าของเขา
‪สี่
‪เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ ‪ต้องทอดลูกเต๋าได้เบอร์สี่ ซึ่งฉันไม่เคยได้เลย
‪สอง
‪ยังมีมลทิน
‪มีหลายวิธีที่จะทำให้ตัวเองบริสุทธิ์
‪วิธีหนึ่งคือการควบคุมความเจ็บปวด
‪อีกวิธีก็คือตะโกนระบายความโกรธ
‪หรือใช้การเพิกเฉยต่อตัณหาราคะ
‪เราถือว่าเซ็กซ์คือความหิวกระหายอย่างหนึ่ง
‪ความหิวกระหายมีความต้องการ
‪ความอยากอยู่ข้างใน
‪การหายใจก็เป็นความต้องการเช่นกัน
‪แต่มันไม่มีราคะหรือความรุนแรงมาเกี่ยวข้อง
‪เราต้องทำให้เซ็กซ์
‪เป็นเรื่องธรรมดาๆ เหมือนการหายใจ
‪มีเซ็กซ์กับจิตวิญญาณ
‪เซ็กซ์ไม่ใช่อะไรเลย
‪นอกจากเป็นการแลกเปลี่ยนพลังงาน
‪ทำให้มันเหมือนการออกกำลังกาย
‪แล้วมันจะทำให้เราบริสุทธิ์
‪ฉันได้เห็นพัทยาอย่างชัดๆ เป็นครั้งแรก
‪ในการประชุมราคะและโกชิ
‪เธอได้อยู่ใกล้ชิดกับกูรูจิที่สุด
‪และผมก็อยากจะแทนที่เธอ
‪ไกทอนเด
‪มีใครรู้เส้นทางขนส่งยาของเราบ้าง
‪ไม่มีใครรู้นี่
‪อย่าโกหก
‪ของของเราถูกยึด
‪หรือว่า...
‪คุณยาดาฟ
‪หรือว่าเหรอ
‪- ใช่ ‪- เหรอ
‪ผมเคยรู้สึกเกลียดมาแล้วหลายครั้ง
‪แต่เพิ่งรู้สึกอิจฉาเป็นครั้งแรก
‪ความผูกพันที่ผมรู้สึกกับกูรูจิ ‪ผมไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน
‪ไม่รู้สึกกับแม่ พ่อ คุกคู สุพัตรา ‪ไม่เคยรู้สึกกับใครเลย
‪แต่กูรูจิรู้สึกแบบนั้นกับพัทยาคนเดียว
‪ข้าคิดว่าจะตั้งชื่อหนังสือเล่มนี้ว่า...
‪หนังสือแห่งกาลเวลา
‪อย่า
‪ไว้เราเข้าสัตยยุคก่อน
‪เราจะเข้าเมื่อไรคะ
‪"อดใจรอไว้"
‪เราจะเข้าในไม่ช้านี้
‪และหนังสือเล่มนี้...
‪จะเป็นกูรูคนสุดท้ายของโลกนั้น
‪ใช้มือขวา แล้วก็แปะทางด้านขวา
‪เราต้องจับตาดูทุกอย่างให้ดี
‪จากที่สายสืบเรารายงาน ‪ดูเหมือนมุมไบจะเป็นเป้าหมาย
‪คนที่ขับรถบรรทุกของมาถูกตำรวจจับ
‪ในรถบรรทุกมีอะไร
‪- ไม่มีอะไรครับ ‪- งั้นขอดูหน่อย
‪มาเร็ว
‪หยุดนะ ไอ้สารเลว
‪สำนักงานภาษีการขนส่งเปิดเผยว่า...
‪รถบรรทุกแบบนี้ขับเข้ามาเป็นเวลาสามปีแล้ว
‪เราพบเบาะแสจากจุดที่รถบรรทุกพวกนี้ไปส่งของ
‪เราสเก็ตช์ภาพไว้ด้วย
‪เราคิดว่าฮารุน บิลาลคนนี้ ‪คือผู้ช่วยคนสนิทของชาฮิด
‪เราต้องคุ้มกันที่ที่เป็นจุดสนใจของประเทศ
‪สถาบันการเงิน แหล่งท่องเที่ยว ‪แหล่งชุมนุมทางศาสนา
‪ได้รับการคุ้มกันโดยเจ้าหน้าที่แล้ว
‪ตอนนี้กำลังมีการขนย้ายเงินจากกองกษาปณ์
‪และกำลังมีการขนส่งเชื้อเพลิง ‪ของบริษัทนํ้ามันส่วนกลาง
‪กินยาสิ ซาร์ดาร์จิ
‪ไม่งั้นมือก็จะไม่มีวันหยุดสั่น
‪ได้เลยครับ
‪- ทีนี้... ‪- ท่านครับ
‪- โอเครึเปล่า ‪- ครับผม
‪ผมขอคุยกับพลสลีสัก 5 นาทีได้มั้ยครับ
‪ไม่ได้
‪ท่านครับ ฮิซบุดดินกับอาศรมมีส่วนเกี่ยวข้องกัน
‪นั่นคือสิ่งที่นายคิด
‪แล้วรถบรรทุกล่ะครับ
‪มีคนอยู่เบื้องหลังปล่อยให้มันเข้ามา
‪เดี๋ยวเราเห็นกัน
‪เหลือแค่สี่วันจากการสืบสวนของคุณ
‪หรืออาจจะน้อยกว่านั้น คุณคิดว่ายังไง
‪แผนอพยพของเราพร้อมแล้ว
‪เรายกเลิกเที่ยวบินในภูมิภาค ‪ได้ทุกเที่ยวเป็นระยะๆ
‪และนำเครื่องบินพวกนั้นมาใช้ ‪สำหรับการอพยพในมหาราชตระ
‪ถ้าเราใช้รถไฟท้องถิ่นและรถด่วนล่ะ
‪เราสามารถอพยพคนได้สองล้าน ‪ถึงสองล้านสองแสนคนต่อวัน
‪เราได้ขอรายการยานพาหนะทั้งหมด ‪จากสำนักการจราจรส่วนภูมิภาคด้วย
‪เราจะห้ามการจราจรขาเข้าจากเมืองอื่น
‪ทางด่วนทุกเลนจะเป็นการจราจรทางเดียว
‪ยานพาหนะของหน่วยตระเวนชายแดน ‪ก็มีการเตรียมพร้อม
‪โทรศัพท์จากคุณทำให้เกิดสิ่งนึง ‪ในครอบครัวเราเสมอ...
‪การทะเลาะกัน
‪เขาจะทิ้งทุกอย่าง เมียเขา ลูกๆ ทุกอย่างเลย
‪แล้วก็วิ่งไปหาคุณ
‪ฉันมาคุยกับคุณเรื่องโรหิต
‪เขาไม่กลับบ้าน แต่ไปนอนตามวัดแถวๆ นี้
‪หรือไม่ก็บ้านเพื่อน
‪ลูกชายฉันคบหากับเพื่อนไม่ดี
‪ผมเจอเขา
‪พยายามพูดให้เขาเข้าใจ แต่เขาโมโหมาก
‪ซึ่งเขามีสิทธิ์จะโมโห...
‪คุณเองก็เหมือนกัน
‪ผมช่วยเขาไว้ไม่ได้
‪ผมจะพูดให้เขาเข้าใจ
‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪- ฉันต้องไปแล้ว ‪- เดี๋ยวก่อน
‪เอานี่ไว้
‪- ไม่ ‪- ขอร้องนะ
‪(ท่านมาร์คานด์)
‪ครับผม...
‪ท่านเคยเห็นพวกเขามั้ยครับ
‪ท่านพูดว่าจะให้ความร่วมมือ
‪ฉันก็นั่งอยู่นี่แล้วไง
‪ใช่มั้ย
‪มีเวลาแค่สี่ห้านาทีนะ
‪ท่านโจเซฟขอให้นายลองดู
‪มาเลย
‪เรามีเวลาหนึ่งชั่วโมง ‪ดูซิว่าซาร์เทจจะทำอะไรได้มั่ง
‪สถานการณ์แย่หนัก
‪จนต้องส่งนายมาเลยเหรอ
‪- ได้ยินมั้ยครับ ‪- ได้ยิน
‪ตุลาคม ปี 1996 ‪เป็นครั้งแรกที่ท่านไปโครเอเชีย
‪ไปที่อาศรมของกูรูจิ
‪พูดว่ายังไงนะ
‪ตุลาคม ปี 1996 ‪เป็นครั้งแรกที่ท่านไปโครเอเชีย
‪ซาร์เทจ
‪เรื่องนั้นมันเกียวอะไรกับคดีนี้ด้วย
‪เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว
‪ระหว่างปี 2005 กับ 2015 ‪งานที่ไกทอนเดทำให้อาศรม
‪การนำเข้าและส่งออก...
‪ใครเป็นคนอนุมัติและสนับสนุน
‪นี่มันเรื่องอะไร
‪คนสนิทวงในของกูรูจิมีอยู่ 10-12 คน...
‪ท่านกับไกทอนเดก็อยู่ในกลุ่มนั้น...
‪ไกทอนเดเคยส่งรถบรรทุก ‪ขนของเต็มคันจากมันดาวี
‪คนมีตำแหน่งปล่อยให้รถบรรทุกพวกนั้น ‪ข้ามพรมแดนจากคุจราชไปมหารัชตระ
‪ท่านเป็นคนอนุมัติรึเปล่า
‪ซาร์เทจ ฉันไม่มีเวลาสำหรับเรื่องไร้สาระ...
‪ผมยังเหลือเวลาอีกสองนาทีครับ
‪ช่างหัวมันปะไร
‪บอกมานะ
‪ยุ่งแล้วสิ
‪แกมีความสัมพันธ์กับไกทอนเดยังไง
‪แกเมารึไง
‪ปล่อยฉันนะ ไอ้สารเลว
‪ไอ้หมอนี่มันกล้าดียังไงมาแตะต้องฉัน
‪พลสลีรู้บางอย่าง
‪ท่านครับ
‪นายบ้าไปแล้วเหรอ
‪ผมไม่รู้นะว่าเขาอยู่ในหน่วยคุณได้ยังไง
‪อยู่แบบร่อแร่เต็มทีครับ
‪ผมจะไปบ้านของพลสลีเพื่อขอโทษ
‪ดีเลย เราไม่อยากให้เขาโทรหาสื่อ ‪แล้วพูดจาบ้าบอ
‪เดี๋ยวผมจัดการเองครับ
‪มีการตรวจพบยาผิดกฎหมายในเลือดของนาย
‪นายถูกพักงานจากทีมสืบสวนพิเศษ
‪ท่านครับ...
‪มาจิด เฝ้าเขาเอาไว้ล่ะ
‪ท่านครับ เดี๋ยวก่อน...
‪ท่านครับ ผมคิดว่าซาร์เทจ ‪ถามพลสลีเกี่ยวกับรถบรรทุก
‪- แล้วไง ‪- ผมเองก็ได้รับเบาะแสมา
‪ว่าคนข้างในมีส่วนเกี่ยวข้อง ‪กับการปล่อยให้รถบรรทุกผ่านเข้ามา
‪ใครเหรอ
‪ไม่ทราบครับ
‪ฉันฟังคำแนะนำของนายแล้วก็เจอกูรู
‪ขอให้โชคดีนะ
‪นายบอกทางบ้านว่ายังไงที่มาที่นี่
‪นาสิก
‪นาย...
‪ทำไมนายถึงเลือกเขาล่ะ ทำไมไม่เลือกกูรูคนอื่น
‪นายเคยได้ยินชื่อวิการนะมั้ย
‪ถ้าเขาเป็นเจ้าพ่อท้องถิ่นก็รู้จัก
‪ตอนนางเทราปทีถูกข่มขืน
‪วิการนะเป็นผู้ชายคนเดียวที่ขัดขวาง
‪กูรูจิของเราก็เป็นเหมือนเขา
‪โลกใบนี้กำลังจะถูกทำลายสิ้น
‪และมีกูรูจิคนเดียวที่พูดความจริง
‪(หนังสือแห่งกาลเวลา)
‪(โครเอเชีย 2005)
‪โอ้ โลกเอ๋ย พูดกับเราสิ ‪บัลลังก์นี้กำลังสั่นสะเทือน
‪เคยมียุคที่กษัตริย์ทุกองค์ ‪ได้มอบหมายให้คนประจำการในวัง
‪ซึ่งมีหน้าที่เอาหูแนบพื้นทั้งวัน
‪และสามารถฟังเสียงฝีเท้า
‪ของทัพข้าศึกที่มุ่งหน้ามา ‪ในระยะห่างหลายร้อยไมล์
‪วันนี้โลกได้พูดเอ่ยปากอีกครั้ง
‪เหล่าทหารแห่งความชั่วร้าย ‪ได้ขี่ม้าเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว
‪ถึงเวลาแล้วที่เราจะเลือกผู้นำ
‪ที่สามารถได้ยินเสียงฝีเท้าของข้าศึกที่มุ่งหน้ามา
‪คนคนนี้ต้องตาไม่มืดบอดเพราะความชั่วร้าย
‪คเนศ
‪นำเราเข้าสู่สัตยยุคด้วย
‪สองปีต่อมาเมื่อกูรูจิแต่งตั้ง ‪ให้ฉันเป็นผู้นำโครงการสัตยา
‪ฉันคิดไปว่าท่านก็รักฉันด้วย
‪ท่านทำอะไรเหรอ กูรูจิ
‪สักการะความบริสุทธิ์ของเจ้า
‪ฉันค่อยๆ ได้รับความรักของกูรูจิ
‪และเข้ามาแทนที่พัทยา
‪วันนี้ชีวิตอันบริสุทธิ์ของเจ้าเริ่มต้นแล้ว คเนศ
‪ถ้าวันนั้นฉันรู้ว่าสัตยยุค ‪มีแผนอะไรสำหรับอนาคตฉัน
‪ฉันก็คงเผาชุดพระนั่นตรงนั้นไปแล้ว
‪ผมไม่ควรได้รับโทรศัพท์จากคณบดีนะ เข้าใจมั้ย
‪ผมจะบอกลูกเอง
‪- อัญชลีเหรอ ‪- ใช่
‪ลูกเหลวไหลใหญ่แล้ว
‪นี่ก็แอบไปขโมยมะม่วงจากสวนของคณบดี
‪แล้วไง
‪เด็กผู้หญิงที่เกเรตอนนี้
‪โตขึ้นจะได้ไม่มีใครรังแกได้
‪อะไรนะ
‪ฟังนะ คุณจับไกทอนเดตอนเช้าก็ได้
‪เข้านอนกันเถอะ
‪มาเร็ว
‪มีอะไรอีกล่ะ
‪ว่าไง
‪สอบสวนทั้งวันยังไม่พออีกเหรอ
‪- อยากถามอะไรอีกล่ะ ‪- ผมแวะมาขอโทษ
‪งั้นก็ขอโทษเลยสิ
‪ผมขอโทษ...ในนามของกรมตำรวจด้วย
‪ปารุลการ์
‪ฉันเล่น
‪เกมนี้มา 25 ปีแล้ว
‪กี่ปีเหรอ
‪ยี่สิบห้าปี
‪ปารุลการ์ จงอย่าสอนพ่อว่าให้เอายังไง
‪ไปได้แล้ว
‪ไปสิ
‪โจเซฟให้นายสืบสวนพลสลีแต่นาย...
‪ถ้าฉันมีเวลาอีกสองนาที ฉันทำให้เขาพูดได้แน่
‪นายก็จะได้อีกสองนาทีหรอกถ้าไม่ได้เล่นยา
‪มันไม่ใช่ยา
‪งั้นอะไรเหรอ
‪นายได้ของบางอย่างมาจากอาศรมรึไง
‪มีข่าวเรื่องชาฮิดมั้ย
‪เพิ่งได้ข้อมูลใหม่มา
‪มีคำสั่งให้เราอยู่ในพื้นที่นี้
‪เขาจะบอกให้เรารู้เวลา ‪ทีมของเรารออยู่ที่มิลิทารี่คาเฟ่
‪ฉันไม่แน่ใจนะ
‪แต่ปารุลการ์อาจเป็นคนที่ปล่อยให้รถบรรทุก...
‪จากคุทช์ผ่านเข้ามา
‪นายรู้ได้ยังไง
‪ฉันแค่รู้ว่าเป็นคนจากหน่วยเราแน่ๆ
‪แล้วในหน่วยเราก็ไม่มีใครเลวไปกว่าเขาแล้ว
‪แล้วได้รายงานกับโจเซฟรึยัง
‪ฉันไม่มีหลักฐาน
‪แต่ก็บอกเป็นนัยๆ แล้ว
‪ปารุลการ์เลวขนาดนั้น ‪ทำไมนายถึงได้เข้าข้างเขานัก
‪เพื่อปิดบังชื่อฉัน
‪เป็นที่รู้จักว่าเป็นคนของปารุลการ์ ‪มีผลดีมากกว่าเป็นของมาจิด ข่าน
‪ว่าไง...
‪ชาฮิดโทรมารึเปล่า
‪ใช่ กำลังไปแล้ว
‪รออยู่นี่
‪ท่านครับ ผมประจำตำแหน่งแล้ว
‪รับทราบ
‪ไปคุยกับเจ้าของ
‪(คาเฟ่มิลิทารี่ ‪ร้านอาหารและบาร์เบียร์)
‪กูรูจิแต่งตั้งให้ผมเป็นผู้นำ
‪แต่ตอนนั้นผมไม่รู้เหตุผล
‪ผมมาตาสว่างสามปีให้หลัง
‪หน้าที่ของผมคือจับตาดูบอมเบย์
‪แต่หลังจากมาที่อาศรมผมก็เคลิบเคลิ้มไปนิดหน่อย
‪แต่วันนั้น กูรูจิตั้งใจจะเตือนทุกคน
‪โลกกำลังจะเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
‪นี่คือสัตยยุค... และนี่คือกลียุค
‪เราต้องข้ามจากกลียุคเข้าสู่สัตยยุค
‪พัทยา
‪การเดินทางอันยาวไกล...
‪มันจะใช้เวลา เราจะไปยังไง
‪โลกกำลังตายเพราะแบกรับนํ้าหนักของเรา
‪มะเร็งได้แผ่ขยายไปทั่ว
‪ความไร้ซึ่งมนุษยธรรมของเรา ‪ทำให้เราเลือดไหลจนตาย
‪เพราะบาดแผลนับล้านแห่งทุกวัน
‪ใครบ้างที่ไม่คิดอย่างน้อยวันละครั้ง...
‪ว่ามันจะดีกว่าถ้าโลกนี้จบลงวันนี้ ‪แทนที่จะเป็นพรุ่งนี้
‪ยังไงก็ตาม เรามีทางออก ‪ซึ่งมีชื่อเรียกทางวิทยาศาสตร์ว่ารูหนอน
‪เวลาและอวกาศสามารถถูกเบี่ยงเบน ‪ให้มาบรรจบกันได้ในฉับพลัน
‪กลียุคคือการตายอย่างช้าๆ
‪เราต้องเร่งขั้นตอนนี้
‪เราต้องอุทิศตน
‪ทุกคนพร้อมจะอุทิศตนมั้ย
‪- พร้อมกันมั้ย ‪- พร้อม
‪พร้อม
‪คเนศ
‪ครับ
‪ผมพร้อม
‪นายทำงานให้ชาฮิด ข่านเหรอ
‪ไม่จำเป็นว่าทุกคำถามจะมีแค่คำตอบเดียว
‪ความสัมพันธ์ของไกทอนเดกับกูรูจิ...
‪ความสัมพันธ์ของนายกับพัทยา...
‪ความสัมพันธ์ของดิลบัค ซิงห์กับอาศรม...
‪ทั้งหมดนี่มันมีความหมายยังไง
‪ไกทอนเดตายต่อหน้าต่อตานายไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
‪แต่เป็นพรหมลิขิต
‪เราสองคนมาพบกันไม่ใช่เหตุบังเอิญ ‪แต่เป็นโชคชะตา
‪พรหมลิขิตเลือกนายให้สืบสานงาน ‪ที่ไกทอนเดทำไม่สำเร็จ
‪นายจะได้คำตอบสำหรับทุกคำถามของนาย ‪จากการเดินตามรอยเท้าของพ่อนาย...
‪สิ่งมีชีวิตทุกอย่างเกิดขึ้นมาจาก ‪เซลล์เพียงเซลล์เดียว
‪เมื่อเวลาผ่านไป การกลายพันธุ์ของเซลล์นั้น ‪ก็ทำให้เกิดสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่
‪แค่ต้องมีกระตุ้นให้มันเป็นไป ‪ในทิศทางที่ถูกต้อง
‪ในการที่จะสร้างสรรค์สิ่งมีชีวิตชนิดใหม่
‪มีความขัดแย้งทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญ ‪สามเหตุการณ์ในโลกนี้
‪เกาหลีใต้กับเกาหลีเหนือ...
‪สองคืออิสราเอลกับปาเลสไตน์...
‪และสาม ซึ่งใหญ่ที่สุด
‪อินเดียกับปากีสถาน
‪พวกเขาต่อสู้กันตลอด 70 ปีที่ผ่านมา
‪นี่ไม่ใช่สงครามทางศาสนา ‪หรือระหว่างประเทศ...
‪นี่คือสงครามแห่งอารยธรรม
‪เรามีเวลาเก้าปี
‪ที่จะผลักดันให้โลกนี้ไปสู่ช่วงต่อไปของวิวัฒนาการ
‪โลกจะไร้เสถียรภาพต่อไปอีกเก้าปี
‪จะมีความยุ่งยากทางด้านการเงินในอเมริกา ‪ความขัดแย้งในกลุ่มประเทศอาหรับ...
‪จะมีผู้นำเผด็จการคนใหม่ผุดขึ้นมาในหลายๆ แห่ง
‪ผู้คนของประเทศในโลกที่หนึ่ง ‪จะต่อสู้กับภาวะโลกร้อน
‪แผ่นดินที่เราเหยียบยํ่าเต็มไปด้วยทุ่นระเบิด
‪ก้าวผิดทางนิดเดียวก็จะทำให้เกิดความหายนะ
‪เราแค่ต้องทำให้ระเบิดลูกนึงปะทุขึ้นมา
‪ระหว่างพรมแดนปากีสถานกับอินเดีย
‪มันก็จะทำให้เกิดแรงระเบิดขนาดใหญ่
‪เปลวเพลิงจะยั่วยวนให้คนอื่นๆ เข้าสู่กองไฟ
‪ถ้าใครอยากจะออกไปจากโครงการสัตยยุค
‪ก็สามารถออกไปได้เลย
‪ความรักของข้าที่มีให้เจ้าจะยังคงอยู่...
‪เชิญไปได้เลย
‪จำได้มั้ยที่ข้าพูดถึงการอุทิศตน
‪ถึงเวลาที่จะต้องอุทิศตนอีกครั้งแล้ว
‪จะมีการสร้างมนุษย์คนใหม่ในโลกใหม่
‪โดยมีจุดมุ่งหมายเดียว...
‪คือการได้รับสันติสุขและความจริง
‪ของบรรพบุรุษเราซึ่งเป็นเซลล์เพียงเซลล์เดียว
‪เวลาคือเจ้าแห่งจักรวาลและชีวิต
‪มันมีอยู่ทุกที่เหมือนพลังงานนิวเคลียร์ ‪ที่ยังคงถูกใช้อย่างสิ้นเปลือง
‪เราจะจับและควบคุมเวลา...
‪ด้วยลูกระเบิดนิวเคลียร์
‪เก้าปีจากวันนี้ จะมีการระเบิด ‪ของลูกระเบิดนิวเคลียร์...
‪และเราจะกลับไปสู่นิวเคลียส ‪ที่สร้างเราขึ้นมา
‪คำบรรยายโดย แมนนี่ หิรัญ