‪(ซีรีส์นี้สร้างจากนิยาย ‪ที่วิคราม จันทราแต่งเมื่อปี 2006)
‪(ไม่มีเจตนาจะสนับสนุน ‪หรือส่งเสริมให้ผู้ใด)
‪(กระทำหรือมีความสัมพันธ์ ‪แบบที่ตัวละครแสดงออกต่อกัน)
‪(ความคล้ายคลึงของตัวละคร ‪สถานที่ เหตุการณ์ กลุ่มภาษา)
‪(พรรคการเมือง ชุมชน ‪ศาสนาหรือคณะใดๆ)
‪(เกิดขึ้นโดยความบังเอิญทั้งสิ้น)
‪- ฮัลโหล ‪- ฮัลโหล นาซ
‪พ่อเหรอคะ
‪- เป็นไงบ้าง ‪- สบายดีค่ะ แล้วพ่อล่ะ
‪พ่อสบายดี
‪คุณย่าล่ะ
‪อยู่ที่นี่แหละค่ะ
‪ท่านสบายดีไหม
‪(ลาฮอร์)
‪ไม่ค่อยดีเท่าไรค่ะ
‪ความจำแย่ลงทุกที
‪ชอบพูดเรื่องนั้นเรื่องนี้ ‪ไม่ประติดประต่อกัน
‪- อย่างเช่นเรื่องอะไรบ้างล่ะ ‪- รอเดี๋ยวนะคะ
‪พ่อโทรมาค่ะ
‪พ่อของหนูน่ะค่ะ
‪ลูกชายของคุณย่าไงคะ
‪แม่ครับ
‪ชาฮิดเหรอ
‪อะไรกัน จำผมได้ด้วยเหรอเนี่ย
‪เมื่อไหร่จะพาแม่ไปวิหารทองคำ
‪เห็นไหมคะ
‪แม่ ผมบอกแล้วไงครับ
‪อย่าพูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าคนอื่นๆ
‪ลูกสัญญากับแม่ไว้ว่าเราจะไปด้วยกัน
‪ได้ครับ ผมจะพาไป
‪ตอนนี้ผมกำลังจัดการเรื่องต่างๆ อยู่
‪จริงนะ
‪ครับ แม่
‪ผมเป็นลูกแม่นะ
‪ไม่ว่าผมจะได้เจอแม่หรือไม่ก็ตาม
‪แต่วิหารทองคำก็เป็นของแม่
‪ผมแค่...
‪อยากให้แม่อวยพรให้ผม
‪(ลาฮอร์ ปี 1947)
‪- เร็วเข้าสิ ‪- ครับ พ่อ จวนเสร็จแล้ว
‪- ขอไฟหน่อย ‪- เอ้า
‪สัทธิ ปิดวิทยุซิ
‪แม่
‪ได้ยินไหม เมื่อกี้น่ะ
‪เชรุต้องตามเรามาแน่ๆ เลย
‪- ไม่ใช่เชรุหรอก ‪- เชรุ!
‪เชรุ!
‪นัฟนีต! จะบ้าไปแล้วเหรอ
‪- หลบอยู่ในรถนี่แหละ ทั้งหมดเลย ‪- แล้วเชรุล่ะ
‪ขับมาตั้ง 24 กม. ‪เชรุตามมาขนาดนี้ไม่ได้หรอก
‪ฟังนะ นัฟนีต เชรุไม่เป็นไรหรอก
‪มันไม่ใช่ทั้งฮินดู ทั้งมุสลิม
‪- อยู่ในรถเถอะนะ ‪- ทำไมถึงทิ้งมันไว้ที่นั่นล่ะ
‪นัฟนีต
‪ใจเย็นๆ ก่อน
‪หนูได้ยินเสียงมันเห่า
‪- นัฟนีต! ‪- เชรุ!
‪นัฟนีต!
‪เชรุ!
‪- ประพต อยู่ในนี้แหละ ‪- เชรุ!
‪- หยุดนะ
‪นัฟนีต!
‪อย่าเข้ามานะ!
‪ปล่อยนะ!
‪- ปล่อยเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้! ‪- ปล่อย!
‪พ่อ... ปล่อยนะ!
‪ปล่อย!
‪- ปล่อยนะ! ‪- เข้าไปข้างในซะ!
‪- พ่อ! ‪- ขึ้นรถ!
‪พ่อ!
‪วิหารทองคำ
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(วันที่สอง)
‪บอกมานะว่า ชาฮิด ข่าน อยู่ไหน
‪ไอ้เวรนี่ ฉันจะเปิดปากแกเอง
‪- รู้ไหมว่าระเบิดอยู่ที่ไหน ‪- ยังไม่รู้
‪- เมื่อไหร่จะรู้ ‪- เราไปค้นหลายที่แล้ว
‪- แล้วจะได้อะไร ‪- จับผู้ต้องสงสัยได้
‪โจเซฟ ฉันผิดหวังกับ ‪ความไร้ประสิทธิภาพของทีมคุณมากนะ
‪ถามกี่ครั้งๆ ‪ก็บอกว่ากำลังดำเนินการอยู่
‪ขอดูผลลัพธ์ซะทีสิ
‪- ไม่งั้นก็เตรียมถูกพักงานได้เลย ‪- คุณจะพักงานใครก็ตามใจ
‪แต่นี่ไม่ใช่เวลามาขู่กัน
‪ฉันพลาดไปที่ไม่ได้ส่งคดีนี้ ‪ให้หน่วยงานกลางเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
‪แล้วพวกเขาจะใช้คทาวิเศษ ‪ไขคดีนี้ได้งั้นเหรอ
‪แต่ก็คงไม่รอเอื่อยเฉื่อย ‪แบบทีมคุณหรอก
‪ท่านครับ ผมสัญญาเลย
‪ทีมของผมจะไม่ไปไหน ‪จนกว่าจะทำงานนี้สำเร็จ
‪นี่คือคำสัตย์สาบาน ‪และความรับผิดชอบของเรา
‪(พูลกิต อินเดียน ไทมส์)
‪ท่านครับ สายส่งข่าวมา
‪ท่านครับ! ขอถามคำถามเดียวครับ
‪เราได้ยินว่าข่าวสึนามิเป็นข่าวปลอม
‪ที่กุขึ้นเพื่อกลบข่าวนิวเคลียร์
‪พระพิฆเนศทรงคุ้มครองเรา
‪พรจงบังเกิดแก่ทุกคน
‪- ท่านครับ ‪- ท่าน
‪ท่านกำลังจะบอกว่า ‪ท่านเพิ่งรู้ข่าวนิวเคลียร์งั้นหรือครับ
‪คนเรียกท่านว่าเป็น ‪โสเภณีการเมืองในสภา
‪ว่าไงนะ!
‪อย่าแตะต้อง...
‪ทุกคน ถอยไปให้หมด
‪พวกคุณทุกคนยืนกรานเสียงแข็ง ‪ว่าจะเป็นตัวแทนให้กับคนกลุ่มหนึ่ง
‪ซึ่งคนกลุ่มนั้น ‪กลายเป็นภัยคุกคามแล้ว
‪ภายใต้เปลือกนอกที่เป็นรัฐโลกวิสัย
‪ไปถามหัวหน้ารัฐมนตรีเรื่อง ‪การข่มขู่โจมตีด้วยนิวเคลียร์สิ
‪แล้วก็ไปถามรองผบ.ตร. ปารุลการ์ ‪ว่าทำไมระบุตำแหน่งฮิซบุดดินไม่ได้
‪อินเดียจงเจริญ ‪มหาราษฏระจงเจริญ
‪คำยืนยันอันเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ ‪กับข่าวลือที่แพร่สะพัดอยู่ในขณะนี้
‪รัฐมนตรีมหาดไทยของรัฐมหาราษฏระ ‪ทำให้เมืองหลวงเศรษฐกิจของประเทศ
‪ตกอยู่ในวังวนแห่งความแตกตื่น ‪และหวาดกลัว
‪หากเป็นความจริง
‪นี่จะเป็นภัยครั้งใหญ่ที่สุดของอินเดีย ‪ในรอบ 70 ปี
‪(ผู้คนหลั่งไหลออกนอกเมือง)
‪เราได้รับข่าวมาว่า
‪หน่วยงานกลางได้จัดกำลังทหารและตำรวจ
‪เพื่อช่วยควบคุมสถานการณ์ ‪และต่อต้านภัยคุกคาม
‪แต่ก็ยังต้องรอดูกันต่อไป
‪ว่าทั้งหมดนี่
‪มันยังน้อยไปและช้าเกินไปหรือไม่
‪เราคือพระเจ้า
‪เร็วเข้า ถอดกางเกงซะ
‪ครับ
‪โอเคไหม
‪หรือว่าต้องถลกหนังให้ดูด้วย
‪เดี๋ยวไกทอนเดก็ถลกเอง ‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪ทำท่าเหมือนนักแสดง ‪ที่อยากได้อภิสิทธิ์พิเศษเลย
‪ใส่เสื้อผ้าซะ
‪เจ้าคนบาป
‪เดินไปเร็วๆ
‪หยุด
‪นี่มันอะไรกัน
‪อะไรกันน่ะ
‪โลกใบใหม่
‪อยากทำอยู่แล้วนี่ เอาเลยสิ
‪ทำทำไมน่ะ คเนศ
‪เราจะลืมเรื่องที่ฆ่ากูรูจิไปก็ได้
‪เราลืมไปหมดแล้ว
‪แค่เอาหนังสือแห่งกาลเวลา ‪มาให้เราก็พอ
‪ดึงออกเองสิ
‪มีอะไรดื่มไหม
‪- มันมาหรือยัง ‪- มาแล้ว
‪มธุพามา
‪ได้
‪ปัญหาใหญ่ที่สุดของเราก็คือ ‪เราคิดการเล็กเกินไป
‪กูรูจิไม่ได้สอนเราไว้อย่างนั้นเหรอ
‪ฉันเรียกให้แกมาฟัง ‪ไม่ได้ให้มาพูด เข้าใจไหม
‪แล้วก็บอกมัลคอล์มด้วย ‪ว่าให้เลิกยุ่งกับฉันซะที
‪เดี๋ยวฉันจัดการให้
‪แล้วก็ยกเลิกเรื่อง ‪วางระเบิดงี่เง่านั่นด้วย
‪เข้าใจไหม ไอ้เวร
‪เข้าใจไหม
‪อย่าเริ่มทำอะไร ‪ที่ไม่มีความสามารถจะทำจนจบ
‪ไอ้หน้าตัวเมีย
‪ปล่อย!
‪คุยปากเปล่าไปนั่นแหละดี ‪มีดไม่ใช่ของเล่นนะ
‪อย่าพยายามเป็นในสิ่ง ‪ที่ตัวเองไม่ได้เป็น
‪แล้วนายเป็นใครล่ะ ไกทอนเด
‪ไอ้ตุ๊ด
‪แกลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็นใคร
‪- ใครล่ะ ‪- ไกทอนเดไง
‪แล้วไกทอนเดคือใคร
‪อัศวัตถามา
‪แล้วใครทำให้นายเป็นอัศวัตถามา
‪- ว่าไงล่ะ ‪- แกสร้างฉันขึ้นมาหรือไง
‪ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นพ่อนายต่างหาก
‪- แล้วแกสร้างฉันไหม ‪- เปล่า
‪แกทำให้ฉันเป็นอัศวัตถามาเหรอ
‪ช่วยชีวิตนาย ชำระล้างนาย ‪ใส่เสื้อให้นาย ให้อาหารนาย
‪นายเคยเป็นหมาข้างถนน
‪เราทำให้นายเป็นสัตว์เลี้ยงของเรา ‪พานายไปนั่งรถเล่น
‪ในขณะที่นายก็แค่แลบลิ้น ‪มองนอกหน้าต่างอย่างมีความสุข
‪ใครฆ่าสุภัทรา
‪- อิซา ‪- อิซาทำเหรอ
‪ไอ้พวกเวรตะไล ลังกูร์ คาสเลต ‪อับดุลนั่นแหละ บันทีเก็บหมดแล้ว
‪พยายามนึกหน้าเขาให้ออกสิ
‪นายเจอเขาที่อาศรมของกูรูจิ
‪จำโลฮานีได้ไหม ‪เขาก็เคยให้น้ำนายเหมือนกัน
‪เราจัดฉากทุกตัวละครในชีวิตนาย
‪นายคิดว่าใครส่งจามิลา ‪ไปที่ห้องขังนาย
‪- บันที ‪- เปล่า ฉันนี่แหละ
‪อยู่ในนั้นนายมันก็เป็นแค่ ‪ไอ้จ้อนที่เหี่ยวเฉา
‪จามิลาทำให้นายแข็งขึ้นได้อีกครั้ง
‪แล้วใครทำให้นายได้ออกจากคุก ‪บอกมาสิว่าใคร
‪คเนศ มันกำลังโกหก
‪แกโกหก
‪ฉันเป็นคนเอานายออกมาเอง
‪นายไม่ใช่อัศวัตถามา ‪ไม่ใช่กษัตริย์พระองค์ไหน
‪นายมันก็แค่ทาส ‪ในโลกใบใหม่ของกูรูจิก็เท่านั้น
‪เป็นแค่ทาส ‪ไม่ได้เป็นอะไรมากกว่านั้น
‪- ทาสงั้นเหรอ ‪- ไอ้โง่เอ๊ย นายมันก็แค่ทาสของกูรูจิ
‪- ไอ้คนจัญไร ‪- นายเป็นทาสของกูรูจิ
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪นายเป็นทาสของกูรูจิ
‪ไอ้เวรตะไล ‪ฉันคืออัศวัตถามาต่างหากล่ะ
‪ไอ้อัปรีย์จัญไร! ไอ้ชั่ว!
‪ฉันคืออัศวัตถามาโว้ย!
‪ไอ้ชั่ว
‪ไอ้ตุ๊ด!
‪สัตว์เอ๊ย ฉันนี่แหละ อัศวัตถามา!
‪นายครับ จดเลขนี้ไว้นะครับ
‪บวก เก้าเจ็ดหนึ่ง
‪ใคร
‪นายฆ่าสุภัทราเหรอ
‪ไกทอนเด
‪นายฆ่าสุภัทราเหรอ
‪ฉันไม่ฆ่าผู้หญิงหรอก
‪ตอบคำถามฉันมาซะ ไอ้ตุ๊ด
‪นายพูดถูก ‪ฉันคงเคยฆ่าผู้หญิงมาบ้าง
‪แต่ฉันไม่ได้ฆ่าสุภัทรา
‪หรือแฟนนายคนไหนเลย
‪ส่วนคุกคูนั่น นายก็เป็นคนฆ่าเองนะ
‪ไอ้เวร
‪ไอ้ชั่ว
‪ดีจังที่ได้ยินเสียงของนายอีก
‪ได้รู้ว่านายยังมีชีวิตอยู่
‪ถ้าต้องการที่ซ่อนตัว ‪ก็มาที่ดูไบได้เสมอนะ
‪ที่นี่ร้อนก็จริง แต่เนื้ออร่อยมาก
‪แล้วนายจะคุ้มครองฉันเหรอ ไอ้เวร
‪นาย คนที่กำลังจะตายเนี่ยนะ
‪นายเป็นมะเร็งไม่ใช่เหรอ
‪พูดเบาๆ เดี๋ยวปีศาจได้ยินเอานะ
‪พระองค์มาเยือนในฐานะพระผู้มาโปรด
‪แต่ถูกแขวนคอในฐานะ ‪ผู้ยอมพลีชีพเพื่อการปฏิวัติ
‪อะไร
‪กลอนของซุลฟี
‪ฝากสวัสดีเมืองของฉันด้วยนะ
‪เมืองของนายเหรอ
‪บอมเบย์
‪พวกคุณทุกคนยืนกรานที่จะ ‪เป็นตัวแทนของคนกลุ่มหนึ่ง
‪ซึ่งคนกลุ่มนั้น ‪กลายเป็นภัยคุกคามแล้ว
‪ถามหัวหน้ารัฐมนตรีเรื่อง ‪การข่มขู่โจมตีด้วยนิวเคลียร์ดูสิ
‪แล้วถามรองผบ.ตร. ปารุลการ์ ‪ว่าทำไมหาตำแหน่งฮิซบุดดินไม่ได้
‪และภาพที่ได้เห็นจากมุมไบ
‪ทำให้เกิดความวุ่นวาย ‪ในเมืองหลวงเศรษฐกิจของอินเดีย
‪และเมื่อข่าวลือแพร่ออกไป ‪สถานการณ์เลวร้ายลงทุกที
‪บวกกับข่าวปลอมเรื่องการโจมตี ‪ด้วยนิวเคลียร์และสึนามิ
‪หลายร้อยคนได้รับบาดเจ็บ ‪แต่ไม่มีเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลอยู่ดูแล
‪รถไฟฟ้าบางสาย ‪และสะพานบางแห่ง...
‪ปารุลการ์
‪จะมาขอโทษอีกเหรอ
‪อยากได้พาสปอร์ตการทูตไหม
‪เอาวีซ่านักการทูตด้วยไหม
‪นี่
‪ว่าไง
‪เอาวีซ่านักการทูตด้วยไหม
‪พายุกำลังโหมกระหน่ำ ‪แต่ทุกคนกลับห่วงเรื่องวีซ่าบ้าๆ
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪พูดสิ ปารุลการ์
‪(เริ่มการทำงาน)
‪ทุกศาสนาในโลก ‪บิดเบือนความคิดเกี่ยวกับพระเจ้า
‪ทำให้คนเสื่อมศรัทธา
‪ในเวลาที่มนุษยชาติ ‪เน่าเฟะเกินกว่าจะแก้ได้
‪ดวงวิญญาณที่ตื่นรู้ ‪เพียงแค่หยิบมือเดียว
‪รวมตัวกัน
‪เพื่อเริ่มต้นโลกที่สวยงามนี้อีกครั้ง
‪โดยมีสติสัมปชัญญะ
‪เป็นเป้าหมายหลักที่สำคัญ
‪โลกใบที่เราเกิดมา ‪โลกที่เราเคยรู้จักมันจบสิ้นแล้ว
‪โลกใบใหม่ที่อุทิศให้กับ ‪ชีวิตที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง
‪จะมาแทนที่โลกมืดมนใบเก่า
‪เมื่อเมฆจางหายไป
‪สัตยยุคจะเริ่มต้นขึ้น
‪เราคือพระเจ้า
‪- เราคือ... ‪- พระเจ้า
‪เราคือพระเจ้า
‪- รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ ‪- แล้วมันสำคัญยังไง
‪เราตัดสินใจร่วมกันแล้วว่าจะไม่มีลูก
‪ไม่ใช่เหรอ
‪- ไม่ใช่เหรอ ซาร์เทจ ‪- ใช่!
‪เพราะเธอไม่อยากมีไง
‪ใช่ ฉันไม่อยากมี ‪สิ่งที่ฉันเลือกมันไม่มีค่าเลยเหรอ
‪มีลูกหนึ่งคน ‪มันจะมีปัญหาอะไรหนักหนา
‪ปัญหาก็คือคุณเสียหน้าไงล่ะ
‪ปัญหาก็คือเธอไม่พูดความจริง
‪ซึ่งความจริงก็คือ ‪เธอไม่คิดว่าฉันจะเลี้ยงเด็กได้
‪เธอถึงเอาแต่กุข้ออ้างมั่วๆ ‪อย่างทางเลือกบ้าง เมืองคนเยอะบ้าง
‪แล้วอะไรต่อมิอะไร
‪เธอไม่รู้หรอก เมฆา ‪ว่าเธอทำให้ฉันขมขื่นแค่ไหน
‪ทั้งหมดนี่จะต้องจบลง
‪แล้วเราก็ต้องเริ่มต้นใหม่หมด
‪แล้วมันจะจบลงยังไงล่ะ
‪ในขณะที่โลกภายนอก ‪อาจจะต้องถูกทำลาย
‪โลกที่แท้จริงที่อยู่ในตัวเรา
‪มันจะหายไปได้ยังไง
‪เธอไม่รู้หรอก เมฆา ‪ทุกอย่างจะจบสิ้นลง
‪คุณโกรธที่ฉันตัดสินใจเลือกทางเอง
‪แล้วคุณล่ะ
‪ใครจะทำลายโลกนี้ทั้งใบได้
‪เคยปรึกษาใคร ‪ก่อนจะลงมือทำบ้างหรือเปล่า
‪เอาแต่คิดเองเออเอง ‪ว่าทุกอย่างจะจบสิ้น
‪คุณอาจจะลืมทุกอย่าง
‪เกี่ยวกับวันนี้ ความโกรธ
‪ความทะนงตัวที่ทำให้คุณโกรธ ‪และความรู้สึกผิดที่ทำให้ทะนงตัว
‪แต่ความรู้สึกที่ตัวเองไร้ค่าของคุณ ‪จะไม่มีวันหายไปหรอก
‪สู้กับโลกไปก็แก้ไขอะไรไม่ได้หรอก ซาร์เทจ
‪คุณต้องสู้กับตัวเอง
‪ผมคิดถึงชีวิตต้องคำสาปของตัวเอง ‪คงมีชีวิตที่บัดซบกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
‪แต่พอเอาปืนจ่อหัวตัวเอง ‪ทุกอย่างก็กระจ่างขึ้น
‪ขนมที่แม่ทำให้ในวันดิวาลี
‪ความรู้สึกพลุ่งพล่าน ‪ตอนที่โดดลงในบ่อน้ำเย็นเฉียบที่หมู่บ้าน
‪ใจที่อ่อนระทวยและเต้นระรัว ‪ตอนที่สวมกอดผู้หญิงครั้งแรก
‪จนนึกว่าจะละลายอยู่ตรงนั้น
‪ท่าเต้นของบันที...
‪ภาษาอังกฤษของมธุตอนเมา
‪หัวของกานตา ไบ ‪ที่กลิ่นเหมือนปลาตลอดเวลา
‪และผมก็คิดได้ว่า พวกเขาก็คง ‪มีความทรงจำดีๆ ร่วมกันเช่นกัน
‪ผมเริ่มเห็นชีวิตของพวกเขา
‪แต่กลับเลือนหายไปในชั่ววินาที
‪ช่วงเวลาที่งดงามทั้งหมด
‪คนเหล่านั้น สถานที่เหล่านั้น
‪ทุกอย่างโดนเผาเหลือเพียงเถ้าถ่าน
‪กว่าจะเข้าใจได้ ‪ก็ลงมานอนอยู่ในหลุมศพซะแล้ว
‪แต่ไม่ใช่นาย ซาร์ดาร์จี
‪ช่วยโลกใบนี้ด้วย
‪ทุกศาสนาในโลก ‪บิดเบือนความคิดเกี่ยวกับพระเจ้า
‪ทำให้ผู้คนเสื่อมศรัทธา
‪ในเวลาที่มนุษยชาติ ‪เน่าเฟะจนเกินแก้
‪วิญญาณที่ตื่นรู้เพียงหยิบมือหนึ่ง
‪รวมตัวกัน
‪(เริ่มการทำงาน)
‪(กรมตำรวจมหาราษฏระ)
‪(วันดีเดย์)
‪นายชื่ออะไร
‪ฮารูน บิลาล
‪- อยู่อินเดียมานานแค่ไหนแล้ว ‪- ตั้งแต่ ปี 2013
‪บ้านที่ปากีสถานอยู่ที่ไหน
‪เปศวาร์
‪ฮารูน ชาฮิด ข่าน อยู่ที่ไหน
‪ไม่รู้
‪ระเบิดอยู่ที่ไหน
‪อยู่กับชาฮิด
‪แล้วชาฮิดอยู่ไหน
‪พวกนายเป็นคนเลือกที่วางระเบิด
‪นายต้องรู้สิ ‪นายเลือกสถานที่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ
‪หมอครับ เพิ่มยาหน่อย
‪ฮารูน จากจุดที่วางระเบิด ‪มองออกไปเห็นอะไรบ้าง
‪มุมไบ
‪เบื้องหน้ามีอะไร
‪มีรางรถไฟไหม
‪- ไม่ ‪- รางรถไฟฟ้าล่ะ
‪- ไม่ ‪- มองเห็นมหาสมุทรไหม
‪- ไม่ ‪- มองเห็นทะเลสาบไหม
‪มองเห็นทะเลสาบไหม ฮารูน
‪ฮัลโหล
‪ฉันยุ่งอยู่ เอาไว้ก่อนนะ
‪แล้วไง
‪คนขับ ช่วยหยุดรถด้วย
‪- มีอะไรอีกล่ะ ‪- บางทีฉันก็ได้ยินเสียงในหัว
‪เสียงนั่นบอกว่าเธอหักหลังฉัน
‪ลงไป ฉันต้องไปแล้ว
‪มัลคอล์มตามล่าฉันอยู่ ‪ส่วนกูรูจิก็วนเวียนอยู่ในหัวฉัน
‪ฉันต้องรู้ความจริงจากปากเธอ
‪พูดบ้าอะไรอยู่น่ะ
‪ให้ฉันไปที่โบสถ์ก่อน ‪แล้วฉันจะคุยกับนาย ไปได้แล้ว
‪ขับไป แล้วเลี้ยวขวา
‪ไม่ได้ยินที่พูดเหรอ
‪ขับไปสิ ไอ้โง่!
‪พาฉันมาที่นี่ทำไมน่ะ
‪นี่มันอะไรกัน
‪ฉันพูดด้วย ไม่ได้ยินเหรอ
‪ฉันมีเวลาเหลือไม่มากนัก
‪ฉันอยากใช้เวลาที่เหลือกับเธอ ‪ถึงได้พาเธอมาที่นี่
‪ใครบอกให้เธอส่งจามิลามาหาฉัน
‪- คเนศ ตอนนี้นายกำลังกลัวสุดขีด ‪- หุบปากไปเลยไอ้บ้า!
‪ใครเป็นคนบอกเธอ
‪ฉันจำไม่ได้
‪ฉันไว้ใจเธอคนเดียว ‪คนอื่นๆ มัน...
‪งั้นก็อย่าไว้ใจฉันสิ ‪ใครสั่งให้นายไว้ใจฉันล่ะ
‪ต้องไม่ใช่เธอแน่ๆ
‪ฉันไม่หน้าโง่ขนาดนั้นหรอก
‪จริงๆ แล้วนายโง่กว่าที่คิดซะอีก
‪หมายความว่าไง
‪ใช่ ฉันอยู่กับพวกนั้น
‪พวกไหน
‪ตั้งแต่วันแรก
‪พวกนั้นบอกฉันว่า
‪ให้คอยคุมนายไว้
‪- เงียบไปเลย ‪- ทำไมล่ะ
‪ได้ยินความจริงแล้ว ‪จู๋เหี่ยวเลยหรือไง
‪ทำอะไรน่ะ
‪หยุดนะ โจโจ
‪งั้นก็ให้ฉันไปสิ เอากุญแจมา
‪ไม่มีทางออกแล้ว
‪กุญแจไขประตูน่ะ
‪เอากุญแจไขไม่ออกหรอก
‪แล้วถ้าเอาไอ้จ้อนไขล่ะ
‪โจโจ อีงูพิษ!
‪แกสิที่เลว พ่อแกมันก็เลว
‪บอกแล้วไงว่าฉันจะออกไป
‪อีบ้า อีกสี่วันฉันก็จะตายแล้วนะ!
‪ไม่ใช่อีกสี่วันหรอก สี่ชั่วโมง
‪พอฉันออกไปได้ ฉันจะบอกเขา
‪ให้มาเก็บแกซะ
‪รู้ใช่ไหมว่าฉันหมายถึงใคร
‪- มัลคอล์มเหรอ ‪- ถูกต้อง
‪(เอลวิส เพรสลีย์)
‪เปิดประตูยังไง
‪ต้องเอาจู๋แหย่รู
‪ใช่ ฉันรู้
‪เรื่องที่พวกนั้นพาแกไป ‪นั่งรถเล่นอยู่ 20 ปี
‪คุณฝืนชะตาไม่ได้หรอก
‪(กรมตำรวจมหาราษฏระ)
‪- มาจิด ‪- อยู่ไหนน่ะ ซาร์เทจ
‪หาระเบิดเจอไหม
‪เจอแล้ว อยู่ในโปไว ‪ลานจอดรถเก่าหลังไอทีพาร์ก
‪มาจิด!
‪มีมือแม่นปืนอยู่ในตึกข้างหน้า
‪มาจิด
‪ไปเร็ว!
‪ไป!
‪ไอ้ชั่วเอ๊ย!
‪ไม่ยอมพูดเหรอ
‪จะไม่พูดใช่ไหม
‪ไม่พูดเหรอวะ
‪ยังอีก
‪พรอุทัยกำลังพยายามกู้ระเบิดอยู่
‪ทำไปก็หยุดยั้งอะไรไม่ได้หรอก
‪ระเบิดที่พวกแกเห็นวันนี้
‪ถูกวางไว้ตั้งแต่ปี 1947 แล้ว
‪รอวันระเบิดมา 70 ปีแล้ว
‪จะหยุดยังไงล่ะ
‪ต้องเข้าระบบเอง
‪เทมปส์
‪เข้าเมนบอร์ดได้แล้ว
‪- เหลือเวลาอีกเท่าไร ‪- กำลังตรวจสอบ ซาร์เทจ
‪อีก 11 นาที 43 วินาที
‪มันถามหารหัสรูปแบบ
‪(ลองได้ห้าครั้ง)
‪ลองเข้ารหัสได้แค่ห้าครั้งเท่านั้น
‪(เหลือเวลาอีก 11:29 นาที)
‪รหัสผ่านไม่ถูกต้อง
‪ลุกขึ้นมานะ ไอ้เลว!
‪รหัสผ่านคืออะไร
‪กัซวา-อี-ไฮด์
‪บอกรหัสผ่านมาเดี๋ยวนี้นะ
‪พวกแกช่วยอะไรไม่ได้หรอก
‪(รหัสผ่านไม่ถูกต้อง ‪ลองได้อีกสามครั้ง)
‪ยังไม่ใช่
‪- จิการ์ ‪- ครับ
‪ย้ายกำลังออกจากที่นี่ให้หมด ‪พาทุกคนออกไปจากที่นี่
‪- ครับ ‪- ทุกคนรีบไปกันเร็วเข้า
‪ต้องรีบไปแล้ว เร็ว!
‪ท่านครับ ยังไปไม่ได้นะครับ
‪ตาบอดหรือไง ซาร์เทจ ‪ทุกอย่างมันจบสิ้นแล้ว
‪เราแพ้แล้ว
‪ไปซะ
‪ไปเร็ว เร็วเข้า
‪รีบไปเร็ว รีบไป!
‪คุณครับ หรือว่านี่จะเป็นรหัสผ่าน
‪คุณครับ นี่อาจจะเป็นรหัสผ่านหรือเปล่า
‪รีบไปกันเถอะน่า ซาร์เทจ
‪ซาร์เทจ ไม่มีเวลาแล้วนะ ไปกันเถอะ
‪เร็วเข้า!
‪ซาร์เทจ!
‪(ลองได้อีกสามครั้ง)
‪ซาร์เทจ ขอร้องละ ไปกันเถอะ
‪ไม่ครับ
‪(ลองได้อีกสามครั้ง)
‪(รหัสผ่านไม่ถูกต้อง ‪ลองได้อีกสองครั้ง)
‪(คเนศ)
‪(ลองได้อีกสองครั้ง)
‪(พัทยา)
‪(ลองได้อีกสองครั้ง)
‪(พัทยา)
‪(รหัสผ่านไม่ถูกต้อง)
‪(ลองได้อีกหนึ่งครั้ง)
‪(คเนศ)
‪(ดิลบัค ซิงห์)
‪(ลองได้อีกหนึ่งครั้ง)
‪(ดิลบัค ซิงห์)
‪(ลองได้อีกหนึ่งครั้ง)
‪(หนังสือแห่งกาลเวลา)
‪ซาร์ดาร์จี ฉันคงช่วยโลกไปนานแล้ว ‪ถ้ามันง่ายขนาดนั้นน่ะ
‪ฉันโทรหานายหลังจากที่ ‪ประตูทุกบานปิดลงแล้ว
‪ไม่มีใครในเมืองที่ไว้ใจได้เลย ‪นอกจากดิลบัค ซิงห์
‪นายมีเวลา 25 วัน ‪ไปช่วยเมืองตัวเองซะ
‪แต่นายก็ยังไม่เชื่อฉัน ‪แล้วพาตำรวจไปด้วย
‪อย่าทำแบบนั้นเลย
‪เป็นครั้งแรกในชีวิต ‪ที่ฉันรู้สึกงงเป็นไก่ตาแตก
‪นายไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด
‪ไว้ค่อยไปบอกในคุกก็แล้วกัน
‪เรื่องราวของฉันถูกทิ้งไว้กลางทาง
‪กูรูจิเคยพูดว่างานใหญ่ทุกงาน ‪ต้องใช้ความเสียสละใหญ่หลวง
‪คิดว่าทำไมฉันถึงส่งนายไปบอมเบย์ล่ะ
‪ฉันจะไปรู้ได้ยังไง
‪การเสียสละสิ่งที่รักที่สุด ‪ย่อมเป็นการกระทำที่บริสุทธิ์ที่สุด
‪นายคิดจะสละฉันงั้นเหรอ
‪คเนศ โลกนี้ต้องพึ่งเรื่องราวต่างๆ ทั้งนั้นแหละ
‪ไม่อาจมีเรื่องราว ‪หากไม่มีการเสียสละ
‪จะไม่มีคัมภีร์ใดๆ
‪พระเจ้า พระเอก ตัวร้าย อุดมการณ์ต่างๆ
‪คเนศ ทั้งหมดนี่ก็คือเรื่องราว
‪ถ้านายไม่ทำ ‪คนอื่นก็ต้องเสียสละอยู่ดี
‪มากับฉันซะ
‪งานของเราไม่มีวันจบสิ้นหรอก คเนศ
‪ดิลบัค ซิงห์ให้นายไปพบใคร
‪งานของเราจะไม่มีวันหยุด
‪ทิ้งปืนซะ!
‪(ทางที่ถูก)
‪ลูกเอ๋ย
‪อย่าเสียใจไปเลย แกทำดีที่สุดแล้ว
‪(ลองได้อีกหนึ่งครั้ง)
‪(ดิลบัค ซิงห์)
‪(ลองได้อีกหนึ่งครั้ง)
‪เราคือพระเจ้า
‪(ลองได้อีกหนึ่งครั้ง)
‪คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์