‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪กัปตันหนุ่มทรงพลัง
‪หาญกล้าในท้องทะเล
‪ทหารและลูกเรือ
‪ไม่มีเจ็บป่วย
‪อาลีนาที่รัก ผ่านไปหลายสัปดาห์แล้ว ‪ยังไม่ได้ข่าวจากเจ้าเลย
‪นี่เป็นจดหมายฉบับที่สาม
‪หน่วยของข้าถูกส่งไปที่เชอร์นาสต์
‪ที่ที่ชาวฟเยียร์ดาคอยโจมตียามค่ำคืนอยู่ตลอด
‪ด่านชายแดนอยู่ไม่ไกลแล้ว
‪ข้าพยายามติดสินบนผู้เรียกวายุ ‪ให้ส่งข้อความถึงเจ้า
‪เขาหัวเราะเยาะข้า
‪ข้าขอให้ผู้หมวดส่งจดหมายถึงราชวังน้อย
‪(พระเจ้าของเรามาแล้ว)
‪(สายเกินไป)
‪ก่อนจะไล่ข้าออกมา เขาถามว่า
‪"ว่าแต่นางเป็นอะไรกับเจ้า"
‪ข้าไม่แน่ใจว่าจะตอบยังไง
‪ซาชา
‪เซนยา
‪โคชิน
‪ภาพใบหน้าเจ้าวันนั้นบนเรือยังคงติดตา
‪ข้าคงไม่มีทางลืมมันได้
‪วาล็อก
‪มิเคล
‪และ… ลีโนรา
‪มีแค่นี้ ทุกคน
‪ข้าชอบเวลานางทำแบบนั้น
‪นี่ไง
‪กลิ่นเหมือนแกะตุ๋นเลย
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪อะไร ข้าชอบแกะตุ๋นนี่
‪หุบปาก
‪เหล่าผู้เบิกทางทั้งหลาย ‪มีภารกิจใหม่มาจากออสอัลตา
‪ทุกหน่วยที่อยู่ทางเหนือของเชอร์นาสต์
‪ได้รับมอบหมายให้อาสาร่วมหาเบาะแส
‪นายพลคิริแกนเสนอรางวัล ‪ให้ไปเยี่ยมเยียนถึงราชวังน้อย
‪สำหรับคนที่หากวางตัวผู้ของโมโรโซวาได้
‪แล้วก็นั่นไง
‪ข้ารู้ว่าภาพวาดนั้นเป็นฝีมือเจ้า
‪ใช่แล้ว สัตว์โบราณในตำนาน
‪ยกเว้นว่าขอแบบตัวเป็นๆ
‪ไง เหล่าอาสาสมัคร
‪ในที่สุดนายพลทมิฬก็บ้าไปแล้ว
‪ให้ทหารของเรา ‪ไปทำเรื่องไร้สาระของกองพลที่สอง
‪ตอนนี้พวกเขามีผู้เรียกสุริยะแล้ว
‪นิทานพื้นบ้านโบราณก็กลับมาเป็นที่สนใจอีก
‪ข้าจะไปเอง
‪ข้าไปเอง
‪เข้ามาค่ะ
‪อรุณสวัสดิ์ คนสวย
‪มีจดหมายมาบ้างไหมคะ
‪ไม่มี
‪ข้าจะไปขี่ม้าเหรอ
‪กับนายพลคิริแกน
‪ข้าต้องฝึกฝน ไม่ใช่ขี่ม้าไปทั่วเมือง
‪ยิ่งข้าทำสิ่งที่ต้องทำได้เร็วเท่าไหร่ ‪จะได้รีบกลับไป…
‪ใช้ชีวิตแบบเดิมเหรอ
‪นี่คือชีวิตของเจ้าแล้ว
‪ใช่ ชีวิตของข้า
‪ที่มีโซยากำลังรอ…
‪เรียกลมพัดอัดข้าใส่กำแพงหรือไม่ก็กองไฟ
‪นางไม่อยู่ในเขตราชวัง
‪ไม่ได้ยินข่าวเหรอ
‪เขาส่งนางไปประเมินเป้าหมายของตัวเองใหม่
‪มาเร็ว เจ้าไม่อยากให้นายพลรอหรอก
‪ให้ตายเถอะ ทำไม เขาโกรธเหรอ
‪ตัวนี้น่าจะได้
‪สีดำคือสีของเขา ไม่ใช่ของข้า
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪ท่านไม่ใส่ชุดเคฟตา
‪ไม่ชอบสีที่ข้าเลือกให้เหรอ
‪มีแค่ท่านคนเดียวที่ใส่สีนั้น
‪บอกหน่อย เจ้ากลัวจะเหมือนคนอื่นเหรอ
‪คงจะดีถ้าได้รู้สึกแบบนั้นสักวัน นายพล
‪วันนั้นยังมาไม่ถึง
‪เรียกข้าว่าอเล็กซานเดอร์เถอะ
‪(ครีเบียสค์ - ราฟกาตะวันออก)
‪แล้วก็…
‪ผ่านไปด้วยดี
‪ให้ตายเถอะ
‪งานเลี้ยงฤดูหนาวราชวังน้อย
‪ไม่มีทางที่เขาจะเข้าถึงผู้เรียกสุริยะโดยไม่มีนีน่า
‪โดยเฉพาะในระหว่างงานเลี้ยงบ้าบอนี่
‪ราชวังจะเต็มไปด้วยกองพลที่สอง
‪เราโชคดี
‪มีโอกาสที่เราจะดำเนินการต่อได้
‪ตอนนี้ที่เราอยู่ห่างเมืองหลวงแค่สามวัน
‪ขั้นตอนต่อไปคือหาทางเข้าไปในราชวังน้อย
‪ดูเหมือนว่าหอจดหมายเหตุครีเบียสค์ ‪มีพิมพ์เขียวของราชวังน้อย
‪แต่มันถูกเก็บไว้อย่างแน่นหนา
‪ห่างจากสายตาสอดรู้สอดเห็นของผู้คน
‪ใช่เลย
‪- นั่นหมายความว่ายังไง ‪- ถึงเวลาปล้นสักที
‪ข้าฝากกระสุนไว้ให้ จะได้นึกถึงข้า
‪สัญญาว่าจะไม่ลืมกันนะ ไมโล
‪แต่ข้าต้องไปแล้ว
‪ข้าจะให้แกอยู่ในความดูแลของสาวบาร์น่ารักคนนี้
‪ซึ่งต้องการกำลังใจจากแก
‪ข้ามีงานให้เจ้าทำ
‪เราต้องโบกรถไปทางตะวันออกของราชวังน้อย
‪ผูกมิตรไว้
‪แต่นั่นคืองานที่ยากที่สุดเลย
‪เจ้ากล่อมพวกเราได้นี่
‪เจ้าเห็นอะไร
‪ตัวข้าในสายตาของบางคน
‪หรืออาจเป็นตัวจริงของเจ้าที่ปรากฏในที่สุด
‪เป็นยังไงบ้างกับการปรับตัวในราชวังน้อย
‪การฝึกฝนเป็นไปด้วยดี
‪ข้าว่าเป็นไปได้ด้วยดีนะ
‪กับบากราบางครั้งก็บอกยากใช่ไหม
‪ตลอดเวลา
‪พอใจกับห้องที่อยู่ไหม
‪ข้าไม่เคยนอนเตียงที่มีหินอุ่นมาก่อน
‪ข้าดีใจที่มีเจนยา
‪ข้าแค่ไม่แน่ใจว่าชีวิตข้าจะเป็นยังไงต่อไป
‪ข้าเข้าใจความรู้สึกเจ้า แม่นางสตาร์คอฟ
‪ตอนข้าเป็นเด็ก ข้าเคยหนีมาซ่อนที่นี่
‪เมื่อข้ารู้ตัวว่าเป็นทายาทของกรีชา ‪ที่มีคนเกลียดมากที่สุดในราฟกา
‪ข้าจะมาที่นี่
‪โยนเหรียญ
‪และอธิษฐานต่อน้ำพุแห่งนี้
‪ขอพรเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก
‪ขอให้ข้าเป็นคนอื่น
‪นี่คือเรื่องของเขาใช่ไหม
‪เจ้าดูออกแค่จากภาพเก่าๆ พวกนี้เหรอ
‪แน่นอน
‪เด็กทุกคนเรียนประวัติศาสตร์ ไม่ใช่แค่กรีชา
‪หลายร้อยปีก่อน กษัตริย์อนาสตาส
‪จ้างกรีชาเป็นที่ปรึกษาทางทหาร
‪ผู้เรียกเงา
‪เจ้าเรียกชื่อนั้นได้ เจ้าแห่งความมืด
‪เจ้าแห่งความมืดกระหายอยากได้อำนาจเพิ่ม
‪กษัตริย์เกรงจะเกิดการปฏิวัติ ‪เลยตั้งเงินรางวัลค่าหัวเขา
‪และกรีชาคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างเขา
‪เจ้าแห่งความมืดรู้ว่าเขามีกำลังคนน้อยกว่า
‪เขาเลยพยายามสร้างกองพลของตัวเอง
‪โดยใช้วิทยาศาสตร์ต้องห้าม
‪ศาสตร์เดียวกับที่โมโรโซวา ‪เคยใช้สร้างเครื่องขยายพลัง
‪แต่เขาล้มเหลว
‪เขาสร้างแดนพยับเงาขึ้นแทน
‪และต้องตายเพราะมัน
‪พร้อมกับคนอื่นมากมายนับไม่ถ้วน
‪ข้าร่ำเรียนมาใช้ได้ไหม
‪ข้าอุทิศชีวิตเพื่อลบล้างบาปที่ยิ่งใหญ่ของบรรพบุรุษ
‪แต่ผู้คนไม่เคยมองว่าข้าคือทางออก
‪เป็นแค่เครื่องเตือนใจถึงปัญหานั้น
‪พวกเขาต้องการโทษใครสักคน
‪ท่านถึงมองข้าแบบนั้นใช่ไหม
‪ข้าคือทางออกของท่าน
‪ยกเว้นว่าถ้าข้าทำพลาด
‪ผู้คนจะกล่าวโทษข้าแทน
‪และข้าจะเป็นเจ้าแห่งความมืดคนใหม่
‪ถ้าเจ้าจะเชื่ออะไรสักอย่าง…
‪เชื่อเถอะว่าข้าจะไม่ปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น
‪ข้าขอบคุณสำหรับความรู้สึกนั้น แต่ว่า…
‪ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า
‪ข้าและเจ้าจะเปลี่ยนแปลงโลก อาลีนา
‪ข้าควรพาเจ้ากลับไป
‪บากราไม่ชอบให้ใครสาย
‪อาลีนาที่รัก ‪นี่อาจเป็นจดหมายฉบับสุดท้ายจากข้าถึงเจ้า
‪กวางตัวนี้เกี่ยวข้องกับเจ้า ‪ข้าไม่รู้ว่ายังไงและทำไม
‪แต่ถ้าการตามล่ามันให้นายพลของเจ้า ‪จะทำให้เราได้เจอกัน
‪ข้าก็จะเจอเจ้าในไม่ช้า
‪นั่นผลไม้เมล็ดแข็งเหรอ
‪เจ้าไม่ต้องให้ข้าก็ได้
‪นี่ของข้า
‪นี่ เจ้าคิดจริงๆ เหรอว่า ‪เราจะปล่อยให้เจ้าไปคนเดียว
‪ข้าขอแค่เจ้าจับตัวหมูป่าวิ่งไวมาเป็นมื้อค่ำสักตัว
‪ข้าไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่า ‪หาเจ้าตัวเล็กพวกนี้เจอยังไง
‪แต่แค่พูดถึงมันน้ำลายก็ไหลแล้ว
‪ข้าขอส่วนแบ่งเจ้าครึ่งหนึ่ง
‪เอาละ ไปลุยกันเลย
‪ยื่นมือออกมา ฝ่ามือหันเข้าหากัน
‪ไฟ
‪อีกที
‪หยุดได้แล้ว
‪ข้าจะหยุดเมื่อเจ้าเริ่ม
‪เจ้านอนไม่พอ
‪ไม่พอ
‪ไม่พอเลย
‪มีครั้งหนึ่งบากราปล่อยฝูงผึ้งใส่ข้า
‪ที่แย่ที่สุดคือมันได้ผล
‪ได้ผลจริงๆ
‪หลังจากนั้นข้าเรียกพลังได้ตามใจเลย
‪ยังไงมันก็ไม่สำคัญ
‪เมื่อมัลมาถึงที่นี่ อะไรๆ จะดีขึ้น
‪เขาคอยให้กำลังใจข้าในเวลาลำบาก
‪เขารู้ว่าจะต้องพูดอะไร ‪จึงช่วยให้ข้าผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้
‪หวังว่านะ เรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะมาก
‪มัลเหรอ
‪เขาหล่อไหม หล่อละสิ ‪ข้าบอกได้เลยจากวิธีที่เจ้าพูดชื่อเขา
‪- ไม่ใช่แบบนั้น ‪- แน่เหรอ
‪พ่อหนุ่มกำยำคนนี้จะมาเมื่อไหร่
‪ข้าเชิญเขาไปแล้ว คงเร็วๆ นี้แหละ
‪ให้แน่ใจว่ารู้กันทั่ว ‪เราจะได้มาเจอตอนที่เขามาถึง
‪เอาละ การปล้นหอจดหมายเหตุหลวง
‪นี่คือแผนที่วางไว้
‪ยามรักษาการณ์เฝ้าอยู่ตลอดเวลา
‪เราต้องเข้าออกให้เงียบที่สุด
‪นั่นหมายความว่าไม่ใช้ปืน เจสเปอร์
‪ก็ได้
‪อิเนจ โดมหลังคาอยู่เหนือห้องเก็บเอกสารพอดี
‪พิมพ์เขียวของราชวังน้อยถูกเก็บไว้ที่นั่น
‪เข้าใจแล้ว ข้าจะเข้าไปทางนั้น
‪สวัสดีครับ
‪ข้าชื่ออิวานอฟสกี เป็นช่างแกะสลัก
‪ครับ
‪ข้าต้องการความช่วยเหลือจากท่านจริงๆ
‪ข้ากำลังสร้างสรรค์งานชิ้นหยุดโลก
‪สำหรับงานเลี้ยงฤดูหนาว
‪ข้าอยากทราบขนาดของประตูทางเข้าราชวังน้อย
‪งานชิ้นสำคัญอาจจะใหญ่เกินกว่าจะเข้าประตูได้
‪ข้าคงจะโดนกษัตริย์ตัดหัว
‪ถ้ารูปปั้นของพระองค์ถูกวางไว้ในลานแทน
‪งานเลี้ยงบ้าบอ
‪ข้าต้องดึงพิมพ์เขียวออกมาทุกวันเลย
‪รอตรงนี้นะ
‪ด้วยความกระวนกระวาย
‪ข้าจะใช้ฟอสฟอรัสทิ้งร่องรอย ‪เพื่อนำทางให้ไปถึงเป้าหมาย
‪ห้องเก็บเอกสารถูกล็อกไว้ตลอดเวลา ‪ด้วยระบบล็อกสองชั้น
‪ดังนั้นอิเนจจะต้องเข้าและออกทางเดิม
‪ขนาดของประตูทางเข้าราชวังน้อย
‪ขอผู้เรียกสุริยะอวยพร
‪ข้าไม่เชื่อเรื่องนั้นหรอก
‪ไม่ พูดตรงๆ นะ
‪ข้าก็ไม่เชื่อเหมือนกัน
‪เจสเปอร์ หลังพระอาทิตย์ตกดินแล้วสองชั่วโมง ‪เจ้าค่อยเข้าไป
‪เจ้าต้องทำตัวให้กลมกลืน
‪ง่ายๆ
‪วาล์วแสงไฟอยู่ที่ชั้นสอง
‪ข้าจะเข้าไปเมื่อเห็นว่าไฟดับ
‪และตามรอยที่เจ้าทิ้งไว้ไปจนถึงพิมพ์เขียว
‪นักจดหมายเหตุต้องดึงพิมพ์เขียวมาดู ‪วันละหลายครั้ง
‪เราเลยขโมยมันออกมาไม่ได้ ‪ไม่งั้นพวกเขาจะสงสัยเอาได้
‪แล้วไง ทำสำเนาสิ
‪แต่ระวังนะ ถ้ามือหนัก หมึกจะเปื้อน
‪ข้ารู้งานดีน่า
‪ไฟดับ ไม่รู้ว่าเป็นไปได้ยังไง
‪เลฟอยู่ไหน ไปหาตัวเขา
‪- เจออะไรไหม ‪- ไม่มี
‪หลบ
‪เมื่อกี้ช้าไปหน่อยนะ
‪หรือทันเวลาพอดี
‪ท่านนายพล…
‪อยากพบข้าเหรอ
‪ใช่ เฟดเยอร์
‪บอกข้าหน่อย
‪เคยทำงานกับนักรบพลังจิตที่ชื่อนีน่า เซนิคไหม
‪เคยครั้งหนึ่งครับ ‪นางเป็นหนึ่งในยอดฝีมือในกองพลที่สอง
‪ก็ใช่
‪นีน่าทำภารกิจสำคัญให้ข้าอยู่ ‪และนางไม่ได้มารายงานตัว
‪ถ้านางยังมีชีวิตอยู่ ‪นางอาจต้องการความช่วยเหลือ
‪ถ้าเป็นนีน่าแล้ว นางยังมีชีวิตอยู่แน่ๆ
‪ข้าไม่ต้องการการคาดเดาของเจ้า เฟดเยอร์
‪ข้าอยากให้เจ้าหาตัวนาง
‪- ถ้างั้น… ‪- ไม่ ดูสิ
‪แล้วโถงทางเดินนี้ล่ะ
‪เป็นไปไม่ได้ ดูสิ หอปืน
‪ไม่มีทางเข้า
‪และไม่มีทางออก
‪ข้าคิดว่าแผนนี้อาจจะไม่ได้ผล
‪นั่นมัน… ขี้กวางวิเศษเหรอ
‪ฝูงนี้ต่างไป
‪ถึงอากาศจะหนาวจัด พวกมันก็จะไม่อดตาย
‪หัวหน้าฝูงของพวกมันยอดมาก
‪มันรู้จักพื้นที่แถวนี้ดีมาก
‪ไปกันต่อเถอะ
‪ไปเถอะ พ่อตัวโต นั่นขี้มหัศจรรย์
‪- เจ้าถืออะไรไว้น่ะ ‪- ไม่มีอะไร
‪เจ้าเก็บขี้กวางมาเหรอ ดูโบรฟ
‪เผื่อเราหากวางจริงๆ ไม่เจอ
‪อะไรนะ ทำไม
‪กวางนี้คือหนี่งในสิ่งมีชีวิต ‪ที่เพิ่มพลังให้กรีชาไม่ใช่เหรอ
‪ใช่
‪คิดว่านี่จะได้รางวัลงามแน่
‪- เจ้านี่… ‪- อัจฉริยะจริงๆ
‪เอาอะไรห่อมันไว้หน่อยไม่ได้เหรอ ให้ตาย…
‪ใจเย็นน่า มันแห้งแล้ว
‪- ข้าขอส่วนแบ่งครึ่งหนึ่ง ‪- ตกลง
‪ข้าไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเขียนจดหมายฉบับนี้
‪ทางนี้
‪ข้าอาจจะไม่มีทางได้ส่งมัน
‪แต่ข้าจะหากวางให้เจอ
‪เป็นสิ่งหนึ่งที่ข้ายังให้เจ้าได้
‪อาจจะเป็นสิ่งเดียว
‪ข้าเอาอาหารมาให้
‪คงจะมียาพิษ
‪จะให้ข้ากินต่อไหม
‪ก็ได้ งั้นก็ไม่มีพิษ
‪แต่ข้าไม่โง่หรอกนะ
‪เจ้าต้องการบางอย่างจากข้า
‪แม่มดชินกับการหลอกลวง ‪จนไม่ยอมรับมารยาทดีๆ เหรอ
‪มารยาทเหรอ
‪เจ้าพูดถึงมารยาท ‪ทั้งที่ล่ามโซ่ข้าไว้ ปล่อยให้ข้าหิว
‪- ข้าพยายามป้อนเจ้าอยู่นี่ไง ‪- ทำไมกัน
‪ก็ได้
‪ข้าอยากได้บางอย่างจากเจ้า
‪คำตอบ
‪พ่อแม่ของเจ้าเป็นกรีชาด้วยรึเปล่า
‪พ่อแม่เจ้าก็เป็นพ่อค้าทาสด้วยรึเปล่า
‪เจ้าเกิดมาเป็นแม่มดหรือว่าเลือกจะเป็นเอง
‪เจ้าเกิดมาเลวหรือว่าเลือกจะเป็นเอง
‪พวกเขาสอนอะไรเจ้า
‪นอกจากว่าเราเลวร้ายและควรถูกเผาทั้งเป็นน่ะ
‪ว่าเจ้าจะฆ่าพวกเราทุกครั้งที่มีโอกาส
‪เพราะพวกเจ้าอยากให้กรีชาทุกคนตาย
‪ข้าเถียงกับเจ้าทำไมเนี่ย
‪ไม่ใช่ว่าเจ้าจะเปลี่ยนใจหรืออะไรสักหน่อย
‪แค่ทำให้ตัวเองรู้สึกดีหลังจากส่งข้าไปตาย
‪ข้าไม่รู้สึกอะไรกับเจ้าเลย
‪นั่นคงทำให้เจ้าทำงานได้ดี
‪และเป็นคนแย่มากๆ ด้วย
‪แย่เหรอ
‪คำพูดจากปากผู้ที่ใช้เวทมนตร์หยุดหัวใจผู้ชาย
‪เจ้ารู้แม้กระทั่งนักรบพลังจิตทำอะไรเหรอ
‪รู้สิ
‪แม่มดที่ทำให้คนโกรธ
‪รู้ไหมว่าเราทำให้คนใจเย็นลงได้ด้วย
‪หรือบรรเทาความเจ็บปวดน่ะ
‪ทำให้พวกเขารู้สึกโล่งใจ
‪ใจเย็นๆ มือข้าถูกยึดไว้แบบนี้ ‪ข้าทำอะไรเจ้าไม่ได้หรอก
‪เจ้าบอกว่าผู้ชายที่เจ้าทำงานให้จะตามล่าข้า
‪หมายถึงเจ้าแห่งความมืดเหรอ
‪เจ้ามันน่าสมเพช
‪เจ้ามานี่พร้อมของกำนัลสงบศึกแบบขอไปที
‪แต่ที่จริงแค่ต้องการข้อมูลเกี่ยวกับเขาเหรอ
‪เจ้าหิว
‪ข้ายอมอดตายดีกว่าเป็นคนทรยศ
‪ได้
‪ไม่ต้องบอกอะไรข้าก็ได้
‪แค่กินซะ
‪เห็นไหม
‪มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น
‪ข้าจะไม่รับเศษเดนจากคนอย่างพวกเจ้า
‪แล้วเจ้าจะรับ
‪มีแผนอะไรเตรียมไว้ไหม
‪คือครีเบียสค์ก็ไม่ได้แย่นะ
‪เราเปิดบาร์ได้
‪หมักเบียร์ราฟกาตะวันออกให้ชาวตะวันตกน่ะ
‪หุบปาก เจสเปอร์
‪ข้าคิดถึงไมโล
‪สหาย
‪ดีใจเรื่องอะไรกัน
‪นี่มาร์โค
‪มาร์โคคือหัวหน้ากลุ่มนักแสดงพอมดรากอน ‪ที่ออกเดินทางแสดงตามที่ต่างๆ
‪พวกเขาได้รับเชิญ ‪ให้ไปแสดงที่งานเลี้ยงฤดูหนาวในปีนี้
‪ฝันมาตลอดชีวิตเลย
‪ใช่ๆ
‪โอกาสที่จะเข้าไปในราชวังน้อย
‪แต่พวกเขาเสียนักแสดงหลักไป ‪จากอุบัติเหตุโชคร้ายไม่คาดฝัน
‪พวกเขาเดือดร้อนจริงๆ และต้องการคนที่
‪มีฝีมือแสดงแทนดาวเด่นของพวกเขาได้
‪และในฐานะผู้จัดการ ‪นักแสดงยอดฝีมือของเคตเทอร์ดัม
‪ข้าเลยได้ความคิดดีๆ
‪มีเพื่อนเคยบอกไว้ว่า
‪"ถ้าข้าจัดการเรื่องนี้ไม่ได้ ‪พวกเราคงไปไม่ถึงไหน"
‪พระเจ้าคงส่งเจ้ามาจริงๆ
‪ใช่ การแสดงต้องดำเนินต่อไป
‪ทีนี้
‪เจ้าใส่… ชุดนี้ได้ไหม
‪ได้แน่นอนอยู่แล้ว
‪สีพวกนั้นเหมาะกับนางเลย
‪แต่เรื่องของเรื่องคือว่าอิเนจ…
‪เราทำงานกันเป็นทีมน่ะ
‪ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยน
‪เจ้ามีความสามารถอะไร
‪เวทีเป็นของท่านแล้ว
‪ข้ามีอาชีพอยู่แล้ว
‪ข้าคิดว่าต้องการเครื่องขยายพลัง ‪ที่จะเสริมพลังของข้าได้
‪เจ้าเปิดไฟส่องทางเองยังไม่ได้เลย
‪จะไปเพิ่มพลังให้กับอะไร
‪ตอนที่คิริแกนแตะตัวข้า…
‪นายพลคิริแกนจะคอยช่วยเจ้าตลอดไปไม่ได้
‪การใช้เครื่องขยายพลังนั้นป่าเถื่อนสันหลังยาว…
‪ให้กำลังใจกันหน่อยก็ได้
‪ข้าไม่ใช่แม่เจ้า
‪แต่อย่างเจ้าคงเป็นลูกแหง่
‪นั่นยังไง ยินดีต้อนรับ
‪ชานั้นคงได้ผลแล้ว
‪อะไรนะ
‪เจ้าอยู่ที่ไหน หนูน้อย
‪ข้าอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้า
‪คอยดูต้นทางไว้นะ
‪ถ้าเห็นใครมา ส่งสัญญาณบอกข้า
‪พอข้าได้สมุดวาดภาพแล้ว เราจะวิ่งหนีไป
‪เราจะไม่หันหลังกลับมาอีก โอเคนะ
‪เราจะวิ่งออกไปในทุ่งนั้นกี่ครั้งกัน
‪ถ้าไม่ใช่กรีชาที่พยายามแยกเราจากกัน ‪ก็เป็นสงคราม
‪เราหลบซ่อนตลอดไปไม่ได้ แต่เราหนีไปได้
‪ด้วยกัน
‪วันนี้วันอะไร
‪วันที่ผู้ทดสอบมาถึง
‪นึกว่าจะหลบซ่อนได้เหรอ
‪คิดผิดแล้ว
‪มาเร็ว
‪เราทดสอบเขาแบบนี้ไม่ได้
‪อาการบาดเจ็บทำให้ทดสอบไม่ได้
‪งั้นอยู่กับข้านะ เจ้าหนู
‪มาสิ
‪ไม่มีอะไรต้องห่วง
‪ถ้าเจ้าไม่ใช่กรีชา ชีวิตจะดำเนินต่อไปเหมือนเดิม
‪แต่ถ้าหากว่าใช่
‪โลกใบใหม่รอเจ้าอยู่
‪และทั้งหมดนี้จะกลายเป็นอดีต
‪นี่จะเจ็บหน่อย
‪แค่หายใจ และปล่อยแขนสบายๆ นะ
‪วันนั้นเกิดอะไรขึ้น
‪ข้าได้รับการทดสอบ
‪ข้ารู้ว่าผู้ทดสอบใช้ความเจ็บปวดกะทันหัน ‪ในการตรวจหาพลังกรีชา
‪แต่มันจะไม่แสดงให้เห็นถ้าข้าเจ็บปวดอยู่แล้ว
‪ข้าเลยปกป้องตัวเอง
‪แม่หนูนี่ไม่ใช่กรีชา
‪ข้าไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นกรีชา
‪ข้าแค่ทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อจะได้ไม่ต้องแยกจากมัล
‪เจ้าปกป้องตัวเองด้วยการปฏิเสธตัวเอง
‪เขาถูกรังแกเวลาที่อยู่ตัวคนเดียว
‪ข้าไม่ได้คิดถึงตัวเอง ข้าคิดถึงเขา
‪เรามีแผนจะหนีไปด้วยกัน
‪เจ้าเคยมีแผน
‪บางทีเขาอาจไม่เคยมี ‪เพราะตอนนี้เขาอยู่ไหนล่ะ
‪ข้าไม่รู้
‪งั้นเจ้าจะปิดกั้นตัวเองเพื่อใคร
‪เรียกแสงมา
‪ข้ากำลังพยายามอยู่
‪ต้องรอให้เด็กราฟกาเป็นกำพร้า ‪จากสงครามนี้อีกกี่คน
‪เพียงเพราะเจ้ากลัวที่จะเผชิญความจริง
‪อาลีนา
‪ข้ามากวนท่านรึเปล่า
‪ไม่เลย
‪นอนไม่หลับเหรอ
‪เข้ามาสิ
‪เอ้านี่
‪นี่แผนที่ฉบับล่าสุดรึเปล่า
‪ใช่แล้ว
‪ศัตรูของเราถูกคุกคามเพียงเพราะเจ้ามีตัวตน
‪แต่ราฟกาจะยืนหยัดต้านพวกเขาได้ ‪ก็ต่อเมื่อเราเป็นปึกแผ่น
‪และมีข่าวลือเรื่องกบฏในฝั่งตะวันตก
‪นำโดยนายพลกองพลที่หนึ่งผู้ทรงเกียรติของเรา
‪คนของเราเอง หันหลังให้เรา
‪อเล็กซานเดอร์…
‪ข้าต่อสู้สงครามนี้
‪ตามลำพังมานานมาก
‪ข้าฝังศพทหารดีๆ ไปเยอะ
‪มิตรสหาย
‪ทรัพย์สมบัติร่อยหรอ
‪สถานการณ์ยิ่งจวนตัว…
‪และคนของเราเองกำลังต่อต้านกรีชา
‪เหมือนกับที่ญาติพวกเขาเคยทำ
‪ท่านไม่ได้อยู่ลำพัง
‪ข้ารอเจ้ามานานมาก
‪ข้าต้องไปแล้ว
‪กัปตัน
‪พายุกำลังไล่ตามเราทัน
‪อีกไม่ช้าเราจะเข้าไปอยู่ตรงกลาง
‪เรืออาจจะแตกได้
‪ถ้าสถานการณ์เลวร้าย ฆ่าพวกนักโทษซะ
‪ว่าไงนะ
‪เราไม่อยากให้พวกนี้หนีรอดไปได้ ‪ขณะที่เรากำลังจม
‪แต่ท่านครับ พวกเขาต้องไปขึ้นศาล
‪แล้วไง
‪ข้าว่านิ้วเท้าข้าแข็งตอนกลางคืน
‪อะไรแย่กว่ากัน ‪ความหนาวเหน็บหรือแดนพยับเงา
‪- แดนพยับเงา ‪- แดนพยับเงา
‪เรากำลังผ่านเข้าไปในเขตฟเยียร์ดา
‪ไม่
‪ต้นแอชศักดิ์สิทธิ์ พวกมันจะไม่ทำให้เป็นรอย
‪แน่ใจนะว่าฝูงกวางไปทางนั้น
‪โอกาสสุดท้ายที่จะหันหลังกลับ
‪แล้วให้พวกเจ้าแบ่งรางวัลกันเหรอ ตามมาให้ทัน
‪ข้าเขียนหาเจ้าเรื่อยๆ เหมือนกับว่า ‪ถ้อยคำเหล่านี้จะถึงเจ้าก่อนตัวข้า
‪แต่บางทีที่ข้าทำคือการซ้อมสิ่งที่จะพูดกับเจ้า
‪สิ่งที่ข้าควรจะพูดก่อนหน้านี้
‪มีจดหมายถึงข้าไหม
‪ด้วยกัน
‪โอเค
‪ด้วยกัน
‪นี่อาลีนา
‪เพื่อนตัวน้อยของเจ้าจากเครัมซินเหรอ
‪นี่นางเหรอ
‪"เพื่อนตัวน้อย" เหรอ
‪การต้องการคนอื่นคือความอ่อนแอ
‪ดีมาก
‪ทีนี้เริ่มงานได้แล้ว
‪ความจริงคือ ‪มีเสียงตอนที่เจ้าจุดไฟที่เต็นท์ของคิริแกน
‪เสียงสูง
‪ตอนนั้นข้ารู้ว่าคือเจ้า
‪ตอนเราเป็นเด็ก เจ้าจะจับมือข้าไว้
‪และบางครั้งข้าจะได้ยินมันอยู่ในหัว
‪นี่กลางดึกแล้ว แต่ข้าตื่นอยู่
‪ดูโบรฟและกระเพาะปัสสาวะจิ๋วของเขาก็ด้วย
‪และข้าได้ยินเสียงนั้นอีกแล้ว
‪เสียงเบาๆ ร้องเรียกข้า
‪มัล อะไรน่ะ
‪ดูโบรฟ
‪มัล ช่วยด้วย
‪ดูโบรฟ
‪ช่วยด้วย
‪พวกมันมีกันแค่นี้เหรอ
‪ยินดีต้อนรับ พวกกระจอก ‪สู่การเริ่มต้นอาชีพ
‪พวกเจ้าเอาตัวรอดจากการฝึกพื้นฐานมาได้
‪ตอนนี้ถึงเวลาเริ่มผจญภัยจริงๆ
‪ก่อนอื่นเลย
‪ชุดเครื่องแบบที่ใส่อยู่คือชุดเดียวที่มี
‪จนกว่าพวกเจ้าจะเป็นทหารเต็มตัว
‪ขอโทษครับ ข้ามาหาอาลีนา สตาร์คอฟ
‪ทำไมต้องเป็นนาง
‪ข้าและนางเป็นเพื่อนเก่า เราโตมาด้วยกัน
‪เจ้าเจอนางไม่ได้ ‪นางทะเลาะกับทหารพลาธิการ
‪เขาด่านาง นางเลยต่อยเขา
‪ตอนนี้นางถูกขัง และเขาอยู่ที่ผับ
‪- ท่านคือทหารพลาธิการใช่ไหม ‪- ใช่
‪มัล เจ้ามาที่นี่
‪เดี๋ยวนะ เจ้าอยู่ที่นี่ เพราะอะไร
‪เรื่องเดิมๆ
‪เหมือนกัน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เย็บสิบเอ็ดเข็ม
‪เหมือนกัน
‪ใช่แล้ว
‪อยากเจอข้าเหรอ
‪ข้าอยากให้เจ้าช่วยหน่อย
‪ลบมันออก
‪[พูดภาษาฟเยียร์ดา] เอาให้แน่ใจว่าอีกคนตาย
‪มิเคล
‪ข้าขอโทษ
‪อาลีนา ถ้าเจ้าได้จดหมายฉบับนี้
‪รู้ไว้นะว่าตอนที่ข้าเล่าเรื่องทิศเหนือของจริง
‪ข้าหมายถึงเจ้า
‪เจ้าคือทิศเหนือของจริงของข้า
‪และตอนนี้ข้าเห็นทางไปหาเจ้าแล้ว
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ