CIEŃ I KOŚĆ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI LEIGH BARDUGO
Znam to spojrzenie.
Chcesz go zabić.
Genya uważa, że on i tak umiera.
Merzost go zatruwa.
To cena za stworzenie potworów.
Chętnie zobaczę jego koniec, ale to twój syn.
Chcę jasno wyrazić swoje intencje.
Moc zaczyna ci się podobać.
Nie zaprzeczę.
Chcę ognistego ptaka.
Całą trójcę.
Brak Fałdy nie zabije Kirigana,
ale nie pokonam go, póki nie zniszczę nisztojów.
Nikolai zlecił poszukiwania miecza, który przetnie cień.
Neshyenyera.
Tak? To dobrze.
Gdybym ja stworzyła takie istoty ze światła…
Musiałabyś do tego użyć merzosti.
Przysięgnij, że tego nie zrobisz.
- Przysięgam. - Poważnie.
Merzost tworzy materię z niczego.
To magia, nie Mała Nauka.
Poznasz cenę, gdy będzie za późno.
Potrzebuję broni.
Skoro nie merzost, to Cięcie, ale już próbowałam i…
Chcesz go zabić dzięki waszej więzi.
Tym razem uderzę mocniej.
Nie uwierzy mi, gdy mu się objawię, ale na odwrót…
Zabije cię, a wraz z tobą szansę na uratowanie Ravki.
Cięcia nie trzeba się uczyć, ma się je w sobie, gdy jest potrzebne.
Ale potrzeba praktyki.
Najpierw znajdźmy ptaka.
Poza tym jesteś groźna i bez niego.
Przybył król Nikolai!
Dominik Vertov, kopę lat.
To ulga znów cię widzieć.
Bałem się, że nie oddasz mi pieniędzy.
Pomścimy twojego brata i króla.
Króla, który płacił twoim rodzicom, żebyś zbierał za mnie baty?
Króla, który wepchnął mnie do pokoju z chuchrem,
które zostało moim najlepszym przyjacielem.
Wiemy coś o siedzibie Kirigana.
Uciekło do nas stamtąd dwoje griszów.
Zapewniłem ich, że twoi griszowie…
Też ich zapewnię.
Zjednoczeni i równi sobie zmierzymy się z Kiriganem i jego armią cieni.
To nie jest rozkaz króla.
Proszę o to jako żołnierz dumny ze swoich towarzyszy broni.
David Kostyk. Substantyk.
Igor Tarkovski. Snajper.
Pociski smugowe, które zaznaczą linię ognia.
Dziękuję.
Genya Safin.
Pozwól, proszę.
Już nie boli.
Myślałeś, że ból to twoja słabość?
Że możesz naprawić to, co jest z tobą w środku nie tak?
Myślałeś, że zemsta to rozwiązanie, a i tak toniesz.
Chociaż raz nie znikaj. Zostań.
Wylan.
Cześć.
No proszę.
Przepiękny okaz turkusowego Morpho.
Zapylasz Datura Meloxię.
Nie sądziłem, że kiedykolwiek to zobaczę.
Ja i nikt więcej.
Miałby to gdzieś.
To idealny przykład symbiozy.
Motyl pożywia się zabójczym nektarem kwiatu
i w zamian zapyla roślinę.
Potrzebują się wzajemnie.
Tak jak…
Brzmi jak historia miłosna. Specyficzna.
Jesper.
Mamo.
Mój króliczku.
Tak bardzo tęskniłam.
Królik miał szczęście, że był tylko królikiem. Żadnej mocy.
To absurdalne.
Samo istnienie amplifikatorów.
Gdyby nie Morozov i jego zapędy,
może nadal miałabym wszystkie palce.
Szybko upolowałeś tego królika.
Znajdzie je nawet w kamieniach.
Dobry z ciebie tropiciel.
Królików. I bardziej legendarnych stworów.
Jeleń, morski wąż.
Ale z ognistym ptakiem nie idzie mi za dobrze.
Warsztat Morozova nam pomoże.
Nie wiem, gdzie jest amplifikator,
ale dziwnie mi z tym, że Morozov nie jest tylko legendą.
Opowiem wam historię,
którą opowiadałam chłopcu przepełnionemu mrokiem.
Morozov był najpotężniejszym fabrykatorem w historii.
Fascynowały go granice mocy griszów.
Za pomocą merzosti i kości własnych palców wskrzesił jelenia i węża,
by amplifikowały griszów, którzy je odnajdą,
zabiją i przejmą ich moc.
A potem ognistym ptakiem dopełnił triumwirat.
Nie.
Wtedy jego żona zaszła w ciążę.
Gdy on opracowywał plany ptaka,
nowo narodzona dziewczynka wykazywała się mocą, jakiej nikt nie widział.
Potrafiła przywoływać mrok.
Morozov był twoim ojcem?
Kościomistrz?
W Historii Świętych
został opisany jako Sankt Ilya,
spętany łańcuchami i utopiony w rzece za grzechy
po tym, jak wskrzesił chłopca ze wsi przeciętego na pół kosą.
Tego nas uczyli.
To tylko po części prawda.
Każda rodzina ma tajemnice.
Niektóre mroczniejsze.
Ruszajmy dalej, póki jeszcze widno.
A twoja rodzina?
Co o nich wiesz?
Nie żyją. Zostałem sierotą w czasie wojny w dolinie Dva Stolba.
Po drodze przewinąłeś się przez Carievę i trzy sierocińce.
Błąkałem się, póki…
nie poczułem się jak w domu.
Dom.
Dom determinuje, kim się staniemy.
To prawda.
Miałam siostrę młodszą o dziesięć lat.
To była otkazat'sia,
która powinna mieć zwykłe, nudne życie.
Ojciec zrobił mi małego łabędzia z gliny,
gdy jeszcze o mnie myślał, zanim się urodziła.
Uwielbiałam łabędzia tak, jak ojciec uwielbiał ją.
Gdy miała sześć lat, połamała łabędziowi kark.
Zaatakowałam ją Cięciem.
Rozcięłam jej ciałko na pół.
Zapewne nie specjalnie.
Co za różnica?
Stało się i zostałam wygnana.
Nie wracam do domu,
tylko na miejsce zbrodni.
Jakby pochłonęła ich ziemia.
Sierociniec w Keramzinie jest na północ.
Zostaniemy tu na noc.
Tutaj?
Zanim przejmiemy sierociniec?
Mieliśmy nadzieję…
Nadzieja to kłamstwo.
Iluzja.
Wszystko po kolei.
Wyzbądźcie się nadziei.
To rozjaśni umysł.
Wylan!
Tolya?
Tolya!
To trucizna! Zabija nas!
Tolya!
Jesper!
Słyszycie mnie?
Halo!
Niech noc…
Tamar?
Siostro!
Kto ci to zrobił?
Ty.
Tolya?
Jesper?
Słyszycie mnie?
Jesper!
Pokaż, co umiesz.
Miałem świetną nauczycielkę.
Miałeś wrodzony talent.
Łyżki w obrączki.
Monety w klucze.
A potem przestałeś.
Bo odeszłaś.
A ojciec kazał mi to ukrywać.
Żeby nikt mi nie kazał ryzykować życia, by kogoś ratować.
Cały czas ryzykujesz życie dla przyjaciół.
Ale mnie o to nie prosili.
I nie dlatego, że jestem substantykiem.
Po prostu tak dobrze wyglądam i strzelam.
Tak się czułaś, gdy zabijała cię trucizna?
Żyłabyś, gdybyś nie była griszą.
A gdybym nie wyciągnęła trucizny z jej małego ciała,
to ona by zmarła.
To było tylko dziecko.
Też cię potrzebowałem.
Byłeś na mnie zły.
Może wciąż jesteś.
To nic złego.
Przepraszam, że cię zostawiłam, króliczku.
Ale musisz zrozumieć.
To, co robimy za życia,
to, kim jesteśmy, to jedyne,
nad czym mamy kontrolę.
To jedyne, co mamy.
Ukrywanie tego, kim jesteś, cię nie uratuje.
Został porzucony po śmierci Morozova.
Myślicie, że łańcuchy utrzymały go w wodzie?
- Myślisz, że przeżył? - Wyniosłam się stąd.
Pojawiły się inne dzienniki.
Instrukcje o merzosti, dzięki którym Aleksander stworzył Fałdę.
Seria nieodkupionych rodzinnych błędów.
Chłopcze, zrób nam przejście.
- Mam popchnąć czy… - Pomóż mi.
Daj sztylet.
Tylko Morozov otworzy drzwi.
Daj mi latarnię.
Zapal pochodnie, chłopcze.
Twoja siostra?
I matka.
Zmarła na ospę, zanim zostałam wygnana.
Matka się mnie bała.
Powtarzała mi, że jestem jednym z wynaturzeń ojca.
Myliła się.
Miała rację.
Nie słuchałaś mnie?
Morozov został skażony przez merzost.
Przenikała wszystko, co stworzył.
Ognisty ptak na pewno tu powstał?
Przy jeleniu i morskim wężu słyszałem specyficzny dźwięk.
Tutaj nic nie słyszę.
Chodź ze mną. Ty zostań.
Poszukaj w dziennikach wzmianek o ognistym ptaku.
Mal, czekaj.
Nie mogę.
Proszę.
Jeśli dopuszczę emocje,
nie będę mógł się skupić na ognistym ptaku.
Na tym, co potrzebujesz.
Potrzebuję ciebie.
Chcę ciebie.
I moc ognistego ptaka też.
Chcę jej użyć, by wszystko zniszczyć i zbudować na nowo.
To zajmie ci sto lat.
Owszem.
Nie mogę cię stracić.
Gdy pierwszy raz zobaczyłam cię w Keramzinie…
Wiedziałam, że jesteśmy sobie pisani.
Też to wiedziałem.
Od początku.
Teraz jesteśmy razem.
Chcę, by były tysiące takich dni.
Wspólnych.
Sankta Alina.
Ravka powinna się cieszyć,
że to ty ją pozszywasz.
Jak złamane serce.
Mogę?
Tak.
To się nie dzieje.
Jesteśmy tu.
Pragnę cię.
To nie jest…
To nie jest prawda…
To nie jest prawda.
To…
To trucizna.
To nie…
Tolya, tu jestem.
- Kaz? - Jesper?
Słyszycie mnie?
- Wylan. - Halo?
Żyjesz.
Umieramy, zostaliśmy otruci.
Wymioty czy halucynacje?
Halucynacje.
Pomarańczowa mgła.
Datura Meloxia.
Dobra!
Wylan.
Przepraszam.
Masz. Zjedz go.
To zabrzmi dziwnie,
ale trucizna ich nie zabija, więc może są antidotum.
Wylan.
- Daj jeszcze trzy. - Dobra.
Dobra.
Tolya.
Zjedz. Ocknij się.
Chodź!
Wylan?
- Tolya? Jesper. - Dobra.
Wsadź mu to do ust.
Jesper.
Jest w tobie tyle dobra, synku.
Świat powinien je zobaczyć.
Bądź odważny, króliczku.
Jesper!
Mamo!
Skoro tak mówisz.
Wróciłeś z koszmaru.
Dopiero się zaczął.
Masz.
Kim jesteś bez swojej zemsty?
Obudź się.
Ile jest warte życie,
jeśli nie masz dla kogo walczyć?
Obudź się.
Kaz!
Wybacz.
Przepraszam.
Wszyscy żyją?
- Tak. - Dobrze.
Zawdzięczam ci życie.
Wylanowi.
On nas uratował.
Wylan?
Nie ma za co.
Mało brakowało, co?
Mimo to moje halucynacje były niesamowite.
Wy też czujecie się podniesieni na duchu?
Nic nie widziałem.
Ja też nie.
Dobra, jaki mamy plan?
Mówiłeś, że wyczuwasz bicie serca.
Słabe. W południowym krańcu.
Zapewne zbudowała ten dom, by chronić to serce.
Więc musi być do niego inne dojście.
Otwórz.
Pozwól, że pogodzę się z tym, co jest w środku.
Kazał mi patrzeć, jak robi tę trumnę.
Jego łzy, jego okrucieństwo.
Wiedział, że nigdy jej nie użyje.
Zabrał jej ciało ze sobą?
Nie ma kości, bo nie została pochowana.
Podejrzewałam to od 400 lat.
Nie było żadnego chłopca, którego uratował Sankt Ilya.
Tylko moja siostra.
Nie było też ognistego ptaka.
Przynajmniej takiego, jakiego szukasz.
- Przywrócił ją do życia? - Nie tylko ją.
Wcześniej zrobił to dwa razy.
Wskrzesił merzostią i kośćmi swych palców.
Ją też wskrzesił,
skoro udało się z jeleniem i morskim wężem.
Ona była trzecim amplifikatorem.
Otkazat'sia, która przekazała swoją wyjątkowość kolejnym pokoleniom.
Nie rozumiesz?
Dlatego tu jesteś.
Szukaliśmy nie tego, co trzeba. Chodziło o człowieka.
Ale już nie musimy szukać.
Dlaczego znalazłeś jelenia i morskiego węża,
a ognistego ptaka nie umiesz?
Dlaczego opuszczałeś inne sierocińce,
aż w końcu poczułeś się jak w domu?
W tym, gdzie mieszkała Przywoływaczka.
Ta, która jest twoim przeznaczeniem.
Chodź.
Zamknij drzwi.
Musisz pogodzić się z tym, kim jesteś.
Daj mi sztylet.
Zrób to.
Nie słyszysz tej częstotliwości, bo to ty.
Kłamiesz.
Nie jestem potomkiem Morozova.
To prawda.
Jesteśmy przeklętymi potomkami szaleńca,
a ty, Malyenie Oretsev,
jesteś ognistym ptakiem.
Musisz to zaakceptować.
Musisz zginąć z jej ręki, inaczej Fałda zostanie tu na zawsze.
A ona zginie, próbując wszystkich uratować.
Nie udał ci się
ten przebiegły plan.
Myślałaś, że tak dobrze mnie znasz.
W ogóle mnie nie znasz.
Przegięłaś.
Ostro grasz.
Nie umiesz zrozumieć, że jesteśmy przyszłością.
Będę musiał cię przekonać.
Zniszczyłem obóz Pierwszej Armii w Keramzinie.
Zgadza się.
Twój pierwszy dom.
Przetestuję sieroty, zabiorę griszów, a reszta…
Reszta będzie krwawić za twój upór.
Jeśli chcesz się odkupić, też będziesz musiała mnie przekonać.
Dam ci jedną szansę, by ich uratować.
Grozisz niewinnym dzieciom.
Tym się stałeś. Zawsze taki byłeś.
Czarny Heretyk zatruty merzostią.
Też byłem kiedyś dzieckiem.
Chłopcem o imieniu Aleksander,
który został zdradzony i prawie przez to zginął.
I nie był już niewinny.
Panowałem setki razy.
Przeżyłem setki żyć.
To będzie ostatnie, przysięgam…
Walcz, jak długo możesz.
Przekonasz się, że mam więcej doświadczenia.
Ohval!
Nie ją, zabij mnie.
Zabiję was wszystkich.
Dawaj, króliczku.
Proszę, chodzi nam tylko o Neshyenyera.
Tylko o miecz Neyar, nie o ciebie.
Ja widzę to inaczej.
Za długo to trwa.
Pora to zakończyć.
Fascynujące, prawda?
Ile metalu znajduje się w ciele.
Na przykład żelazo we krwi.
Nie! Przestań!
Alina!
- Nie zrywaj więzi. - Mówiłaś, że jest za słaba.
Właśnie.
Odbiorę ci wszystko, co znasz, wszystko, co kochasz.
Póki będę twoim
jedynym schronieniem.
Zakończę to raz na zawsze.
Gdy zabiję syna, nie będę już potrzebna.
A to przepadnie wraz ze mną.
Wiesz, co musisz zrobić.
I zamknij za sobą drzwi.
Jak?
Zapomniałeś, że to ja cię uczyłam?
Amplifikator i krew to podobna więź.
- Czekaj. - Uciekaj.
Alina, chodź.
- Nie zostawię jej. - Nie wróci…
- Nie pozwolę się jej poświęcić! - Nie ma wyjścia.
Ognisty ptak!
Wiem, gdzie on jest. Uciekajmy.
Musimy uciekać, szybko.
Przeżyliśmy razem wieczność.
Nie musisz tego robić.
Uwierz we mnie!
Już dłużej nie mogę.
Zatem to zakończę.
Gdzie jest ognisty ptak?
Za późno na ognistego ptaka czy pertraktacje.
Nie groź mi.
Źle skończysz.
Wiedz, że cię kochałam.
Ale to nie wystarczyło.
Przestań. Nie!
Stójcie!
Nie!
Nie chciałem tego, przysięgam.
Cicho, dziecko.
Stało się.
Głupi chłopak.
Przepraszam.
Tu jesteś!
Kochanie, mamy gości.
To kolekcjonerzy sztuki z Kerchu.
Wiem, skarbie.
Chciałam podać im herbatę.
On nie ma z tym nic wspólnego.
To kolekcjonerzy, o których mówiłem.
Z przyjemnością poznają
największego złodzieja sztuki.
Ucznia.
To jest Uczeń?
Czy my się już poznaliśmy?
Tak, przed chwilą w twoim pokoju.
Poznałem też twoją żonę.
W Bhez Ju. Piliśmy razem herbatę.
Muzeum w Bhez Ju.
Belki są pod co drugą deską podłogową.
Pozostałe skrzypią.
Trzeba poznać tajemnice danego miejsca.
Racja.
Jeśli coś mu się stanie, zabiję was.
Chcemy tylko Neshyenyera.
Neshyenyer?
Ukradłem go dla niej.
Proszę cię.
To mój ostatni fant, potem uznaliśmy, że czas na emeryturę.
Ale nie nazwałbym tego kradzieżą.
Należał do niej. To ona go wykuła.
Słucham? Ona go wykuła?
Godziny pracy.
Modlitw.
Łez.
By pokonać niezabijalną armię zegarmistrza Kho.
Walczyła z nimi trzy dni i trzy noce.
Gdy poległ ostatni żołnierz,
odłożyła broń.
Dostał imię Neshyenyer, Nieugięty.
Jesteśmy zaszczyceni, Sankta Neyar.
Sankta Neyar?
Chodź, kochanie. Pora, żebyś się położył.
To nasze schronienie, gdzie możemy bezpiecznie spać.
A nie martwić się o złodziei i bandytów takich jak wy.
Nie jesteśmy bandytami.
Ta trucizna zabija wszystkich.
Jesteś tylko dzieckiem.
Które przejrzało twoją słabość.
Słabość?
Żyję od czterystu lat.
Widziałam wiele śmierci.
Rodziny.
Tych, których kochałam.
Odbierał mi ich czas.
Przez setki lat uciszałam serce,
jakby to miało zapobiec bólowi.
Bardzo wygodne życie.
I bezsensowne.
Chronisz się przed bólem.
Przed radością.
Ale jeśli dopuścisz do siebie miłość…
dwa światy utworzą wszechświat.
On nie jest moją słabością.
Jest moim wszechświatem.
I będę z nim do końca jego dni.
Dzieląc każdą chwilę…
póki nie stanie się jedną z gwiazd.
Co mnie obchodzi jakiś miecz?
Co was obchodzi jakiś miecz?
Zmrocz stworzył niezabijalną armię cieni.
Tylko twój miecz może je zabić.
To problem Ravki.
Myślisz, że zatrzymają go granice na mapie?
Myślę, że zdołam cię zabić, zanim zdążysz mrugnąć.
Poznałem Przywoływaczkę Słońca,
która będzie przewodzić Ravce po śmierci Zmrocza.
Jest dobrym człowiekiem i też pochodzi z Shu Hanu.
Może zjednoczyć nasze dwa kraje,
ale tylko jeśli wypożyczysz nam miecz.
Wypożyczę?
Tyle zachodu, by pożyczyć miecz?
Tyle zachodu, by twój mąż spał spokojnie?
Walczymy o to, co ważne.
Przysięgam, że miecz wróci do prawowitej właścicielki.
Do ciebie, Sankta Neyar.
Ohval.
Nie potrzebuję tłumów pielgrzymów pod bramą.
Chyba już pora spać, kochanie?
Wyjdźcie.
Ale ty w cylindrze zostań.
Dam ci miecz.
Tylko tobie.
Chodźmy.
Zaczekamy na zewnątrz, potem wrócimy do Kolibra.
To człowiek?
Mój pierwszy mąż.
Okropne małżeństwo.
I takiż stół.
Jesteś substantykiem.
Okropnym substantykiem.
Mogłeś zaatakować mnie na różne sposoby.
Guzikami płaszcza, metalem z butów.
Jesteś za stary, by być okropnym substantykiem.
Muszę nadrobić zaległości.
Zrozumiałem to.
A ta trucizna…
Wiem, że chciałaś nas zabić, ale…
dziękuję.
Rzadko dostajemy drugą szansę.
Szkoda by było zmarnować talent substantyka.
Nadrób to.
Wylan?
Wylan! Zaczekaj.
- Dostałeś miecz? - Dostałem.
Objawienia też. Wreszcie to pojąłem i w ogóle.
Kiedyś wszystko ci opowiem, ale miałeś rację.
Muszę…
Nie chcę już ukrywać tego, kim jestem.
Z miliona powodów.
Jednym jesteś ty.
Wiesz, ja też doznałem w ogrodzie objawienia.
Zobaczyłem Datura Meloxię.
Są niezwykle rzadkie.
A gdy je zobaczyłem,
pragnąłem tylko tego, by ci je pokazać
i chwycić cię za rękę.
Chcę podziwiać z tobą wszystkie Daturma Oksie.
Nie, to Daturma… Datura…
Nieważne.
Tamar mnie zabije, bo zeżarłem wszystkie suszone kalmary.
Każe mi przez miesiąc robić pranie.
A nie mogę jej powiedzieć o świętej…
Neyar dobrze wie, że czeka ją złamane serce.
Więc po co to robi?
- Walczymy o to, co ważne. - Tak. Ravka.
Kiedyś ktoś tak ci zawróci w głowie,
że sama będziesz w szoku. Ale wtedy
nie pytaj mnie o radę, bo ja i mój futrzak będziemy daleko poza mapą,
zakochani na zabój.
Ale dobra.
Ravka.
Wszyscy oszaleli.
Przez truciznę.
Może ja też jednak coś zobaczyłem przez tę mgłę.
Niektórzy nas topią,
a inni wyciągają z wody.
Może ja też coś widziałam.
Co ci pokazała trucizna?
Nadzieja jest groźna.
Zaćmiewa umysł.
Straciliśmy Baghrę.
Tak, odeszła.
- Uratowała mi życie. - Mnie też.
Przed śmiercią zerwała więź między mną a Kiriganem.
- Już go nie czuję. - To znaczy, że zginął?
Póki nie wiemy, lepiej założyć, że żyje.
A ognisty ptak?
Mal wie, gdzie jest.
Czego potrzebujesz? Damy ci wszystko, byś mógł go znaleźć.
Kirigan nie odpuszcza.
Zniszczył obóz armii w Keramzinie.
- Nikt nie przeżył. - Zna moją słabość.
- Utworzymy dwie grupy. Jedną poprowadzi… - Oretsev.
Dominik.
Jedna pójdzie z Oretsevem po ptaka,
a druga spróbuje zatrzymać Zmrocza.
Jutro ruszamy.
Alina.
Wiedziałam, że jeśli się skupisz, znajdziesz ognistego ptaka.
I tak się stało.
To nie jest zwierzę.
To człowiek.
Siostra Baghry była trzecim amplifikatorem.
Morozov za pomocą merzosti ożywił ją po tym, jak Baghra ją zabiła.
Przekazała swoją moc kolejnym pokoleniom, aż do…
Nie.
Zamknąłem drzwi. Tylko Morozov może to zrobić.
Czemu znalazłem jelenia i węża,
a ognistego ptaka nie?
Jak zawsze cię znajdowałem?
Byliśmy sobie przeznaczeni… Właśnie dlatego.
Nie.
To Kirigan.
- To jego fortel. - Chciałbym, ale niestety nie.
To prawda.
Jestem ostatnim elementem.
Gdy połączyłam się z wężem, widziałam jego ostatnie wspomnienia.
Byłeś w nich tylko ty.
Wiedziałam, że jesteś z tym powiązany.
Odejdziemy i będziemy żyć dla siebie.
Nie. Tak zginę. Nie boję się.
Bo mogę cię ocalić.
A ty uratujesz Ravkę.
Będziesz żyła setki lat…
Ale nigdy nikogo tak nie pokocham.
Jesteś częścią mnie.
Nie mogę cię stracić.
Marzyłem o czymś więcej.
O tobie w białym welonie.
O przysięgach.
Powiedz, że znajdziemy inny sposób.
Innych przysiąg nie trzeba.
Pragnąłem tylko ciebie.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Wyczuwasz jakąś zmianę?
Nie, generale.
- Myślałem, że po jej śmierci… - Możesz.
Później.
Zachowałem pozostały proch z kości dla innych griszów.
W jakim miejscu mam to z tobą połączyć, generale?
Gdy byłem dzieckiem, ciągała mnie za nadgarstek.
Może to robić przez wieczność.
Gdy połączysz się z amplifikatorem, jej ostatnie wspomnienia mogą cię ukoić.
Jak?
Jesteśmy przeklętymi potomkami szaleńca,
a ty, Malyenie Oretsev, jesteś ognistym ptakiem.
KU PAMIĘCI GARY'EGO FRYKLINDA
Napisy: Małgorzata Fularczyk