To najważniejszy zabytek tego regionu.
Proszę patrzeć pod nogi.
Właśnie na ten zamek czekaliście.
Za chwilę usłyszycie wspaniałą historię
najważniejszego zabytku tego regionu.
Czy wszyscy już są? Pośpieszcie się! Szybciej!
Zamek Anavarza został wzniesiony pod koniec XII wieku.
Jest położony na wzgórzu we wschodniej części wioski Dilekkaya
w dystrykcie Kozan.
Zamek został zbudowany, aby chronić…
Ten zamek znany jest również jako Zamek Węży lub Zamek Shahmaran.
Mamo.
Dokąd idziesz, mamo?
Mamo.
Stój! Nie rób tego!
Stać!
Arun, przybyła dziewczyna, na którą czekaliśmy.
Shahsu.
Znajdź ją i wniknij do jej umysłu.
Będzie się bała. Stawi opór.
Nie dotykaj jej. Wezwij ją i każ jej tu przyjść.
SHAHMARAN
Jest 9.25.
Znów obudził mnie ten koszmar z wężami.
Wygląda na to, że nie lunatykowałam.
To dobrze.
Minęło 30… 37 godzin, odkąd odstawiłam leki.
Wciąż nic nie pamiętam z pożaru.
Nie wiem, czy wszystko zmyśliłam, czy to były halucynacje.
Na jakiś czas odstawię leki.
Będę obserwować, jak sobie radzę.
Pobyt tutaj wywołał objawy stresu pourazowego,
co jest normalne.
To wszystko na dziś.
Mama powinna była tu przyjechać, nie ja.
Co jest?
Jest tu kto?
Tak?
Nie słyszała mnie pani, więc…
Jestem głucha.
Przepraszam.
Sprzedaje pani mleko. Nie wiem, czy potrzebujemy.
W domu nikogo nie ma.
Garnek. Chce pani garnek. Zaraz wracam.
Proszę.
Nie piję mleka.
Nie trzeba najpierw zagotować?
Jakie dobre!
Kręci mi się…
Kręci mi się w głowie.
Wszystko wiruje.
Nie rozumiem.
Już mi lepiej.
Co to było?
Dzień dobry.
Była mleczarka, dała mi mleko.
Idę na uniwerek.
Do wieczora.
Słyszałeś o pożarze na jarmarku?
Że ktoś nie mógł się wydostać z ognia?
Dobra.
Nie masz mi nic do powiedzenia?
Podobno wspaniały z ciebie człowiek.
Po latach zjawia się twoja wnuczka, a ty nie masz nic do powiedzenia?
Nie wiem, może właśnie taki jesteś.
Nigdy nic nie mówisz?
A może przeszkadza ci to, że tak nagle się tu wprosiłam?
Jeśli tak, powiedz, to się wyniosę.
Dziękuję.
„Może umrzemy pod koniec tandetnego romansidła”.
Didem Madak. Czytałeś jej książkę.
Próbuję zacząć od nowa, jakbyś nie zauważył.
Po co?
Z przyzwoitości.
Dobra.
Ja się przedstawiłem.
Twoja kolej.
Jestem Shahsu. Mieszkam w Stambule.
Jestem asystentką w Boğaziçi. Na psychologii. Lubię wodę.
Jak ty.
Będę cię często widywała w „twoim miejscu”.
Bo wprowadziłam się do domu naprzeciwko.
Zostajesz?
To jakiś kłopot?
Nie.
Nie dla mnie.
Czemu miałby to być problem? Mogę robić, co chcę, prawda?
Właśnie.
Zatem witaj.
Dziękuję, Maran.
Do widzenia, Maran.
Znasz może język migowy?
Trochę.
Coś w tym stylu. Co to znaczy?
Nie martw się tym.
Los.
Znów się spotkali.
Może przestań tak się gapić?
W czym problem?
Twój mózg skurczył się z gorąca, Diba.
Kazał nam trzymać się z daleka.
Dzień dobry, Maran!
Koktajl bananowy?
Wcale się nie podlizuję.
Wypij, to cię ochłodzi.
Bo zaraz się zagotujesz.
Dlaczego?
Lakmu tu jest.
Najpierw pożar.
Potem turyści skaczący do studni.
Myślisz, że to przypadek?
Może.
A może nie.
Mniejsza o pożar, ale ci skaczący do studni to podejrzane.
To nie może być przypadek, Maran.
Nie okłamuj się.
Musimy przemyśleć kolejne kroki.
Sprawę pożaru zatuszowaliśmy, ale o tej ze studnią już jest głośno.
Musimy jakoś odwrócić od tego uwagę.
Zajmę się tym.
Po co wam to?
Chcesz, żeby nas podejrzewali?
Ludzi nie obchodzi prawda, Maran.
Potrzebują tylko wroga.
Jak możecie być tacy pewni siebie?
Nad rzeką w Ağzıdelik zapłonęły trzciny.
Pożar wybuchł w siedmiu miejscach.
Tylko przyjechała i wszystko zaczęło wariować.
Czemu wciąż to kwestionujesz?
Nadciąga ciemność, Maran.
Innego wyjaśnienia nie ma.
Musimy natychmiast ustalić plan.
Zauważyli, że tu jest.
Jeśli nie będziemy działać, kolejnym celem będzie Shahsu.
Czyli martwisz się o Shahsu?
Owszem.
Tak jak martwiłeś się o mamę?
Radzę wam zostawić ją w spokoju.
Zapomnijcie o tych omenach i przepowiedniach.
Niech idzie.
Myślisz, że się budzi? Nie wiem…
Nie wymawiaj jej imienia.
- Wiesz, że nie powinnaś. - Dobrze.
Jeszcze tylko jedno.
Myślisz, że wyczuła Shahsu?
Przyjdzie po nią?
Nie wtrącamy się, Diba.
Nie możemy się w to mieszać.
To zadanie dla Marana.
Ale on je odrzuca.
Czy Shahsu nic nie grozi?
Wszyscy jesteśmy w niebezpieczeństwie, nie tylko Shahsu.
Cihan jest asystentem wydziału. Pomoże nam przy projekcie.
Będziecie dzielić gabinet. W porządku?
Tak. To tylko parę miesięcy.
Jeszcze raz dziękuję, że zostałaś.
To ja pani dziękuję.
Pani profesor, słyszałam, że wczoraj na jarmarku wybuchł pożar.
W sieci nic nie znalazłam. Słyszała pani o tym?
Nie. Dlaczego pytasz?
Bez powodu.
Cihan.
Pani profesor.
Przepraszam, nie słyszałem.
Wiem.
Shahsu. Cihan.
Będziecie pracować razem.
Artykuły masz na biurku, Shahsu.
Przeczytaj je, potem to omówimy.
Oczywiście.
Zwykle mi płacą za koncerty.
Ty słuchałaś za darmo.
Ale to nic.
Kurcze. Co z tym zrobimy?
Mam propozycję.
Ja dla ciebie też zaśpiewam.
Naprawdę?
Naprawdę.
Zamknij oczy.
- Dla lepszego efektu? - Właśnie.
Dawaj.
Dobra.
Co jest? Wstydzisz się?
Mówię do siebie, prawda?
- Sorry. - Dokąd biegniesz, żartownisiu?
Rozejrzeć się po uniwersytecie.
Pomogę ci. Za oprowadzanie też mi płacą, ale dziś ja stawiam.
Tędy.
- Widziałeś wiadomości? - Pokaż.
Przeczytałam to dziś rano.
Smacznego!
Studenci mnie uwielbiają.
Nie bądź zazdrosna.
Patrz. Mówią, że to rytuał jakiejś sekty.
Sekta? W Adanie?
Pokażę ci sale wykładowe.
Spójrz.
Zajęcia dla pierwszego roku są tu.
Żeby obejrzeć film, chodzimy do sali 102.
Tam jest projektor.
Co oni oglądają?
Ludzie oszaleli.
Nie słyszałaś?
O czym?
Naszyjnik.
Szefie, ono jest zgniłe. Nie wykiełkuje.
Szefie!
To strata czasu.
Jak szef chce.
To na nic.
Maran!
Mam nową ziemię. Spróbuj.
Ale użyj pługa.
Dziękuję, panie Davut.
Czy przedwczoraj…
to ty przywiozłeś Shahsu do mnie?
Nie.
Ale rozmawialiście.
Byłem na jarmarku.
Pytała, czy coś widziałem.
Była trochę skołowana. Pewnie przez upał.
Dzień dobry.
Szukam pewnej kobiety.
Ma krótkie włosy i tatuaże na dłoniach.
Dzień dobry.
Szukam kobiety, która sprzedaje naszyjniki z Shahmaran.
Ma rude włosy i tatuaże z henny na dłoniach.
Miała stoisko na jarmarku.
Zna pani kogoś takiego?
Nie. Nie znam nikogo takiego.
- Przepraszam. - Stój!
Co ty wyprawiasz, chłopcze? Co?
Proszę nie krzyczeć. To nie jego wina.
Wpadliśmy na siebie. Nic ci nie jest?
Nie wysilaj się.
Nie chcemy pomocy od ciebie.
Idziemy.
Jazda.
Co?
Taxi!
Palant.
Zgubiłaś się?
Ciebie też miło widzieć.
Tu nie znajdziesz taksówki.
Mogę cię podwieźć.
Wsiadasz?
Jak chcesz.
Serio?
Co jest? Miałeś już jechać.
- Tu ludzie zawsze są tu tacy niemili? - Czemu tak mówisz?
Przypadkiem wpadłam na chłopca.
Jego ojciec prawie mnie pobił.
Rozumiem, że martwił się o swoje dziecko.
Ale powiedział coś dziwnego.
Co?
„Nie chcemy pomocy od ciebie”.
Nie mówił w sposób ogólny.
Miał na myśli konkretnie mnie.
Przecież mnie nie zna. Czemu tak powiedział?
Mam pomysł. Mogę cię podrzucić na dworzec.
To dziesięć minut stąd.
- Na dworzec? - Tak.
Zdążysz na wieczorny pociąg do Stambułu.
Czemu ciągle próbujesz się mnie pozbyć?
Ciągle każesz mi wyjechać.
Bardzo lubię pana Davuta. Nie chcę, żeby był smutny.
Co to ma wspólnego z nim?
Pytał mnie o pożar. I czy to ja przywiozłem cię do niego.
Martwi się o ciebie.
- Martwi się o mnie? - Tak.
Wcześniej nie wiedział o moim istnieniu.
Martwi się?
Słuchaj. To nie jest miejsce dla ciebie.
Kim jesteś, by decydować, co jest dla mnie?
Za kogo ty się masz?
Skąd wiesz, co jest dla mnie? Prawdziwy z ciebie macho!
Co jest dla mnie?
Co ty niby o mnie wiesz?
Boisz się.
Dobry Boże.
Muszę ręcznie podlewać kwiaty.
Boże, zlituj się.
Nie trzęś, Salih, bo rozlejesz.
Modliliśmy się o deszcz z imamem Aykutem. Mam nadzieję, że to pomoże.
Pomódl się, żeby sobie poszła.
- Miała czelność się wprowadzić! - Co ty? To jego wnuczka.
Jego krew. Czemu tak mówisz? Może z tego wyjść coś dobrego.
Na co się gapisz, Salih?
Na miłość boską!
Boże Wszechmogący!
Czy w tym jest mleko?'
Tak. Coś ci się nie podoba?
Mogę pić tylko mleko bawole…
Jasne, a może ptasie mleczko?
Wybacz, miastowa dziewczyno. W małej wiosce nie kupisz wszystkiego.
Czyżby?
Tak.
Zrobiłam też fasolę, jeśli chcesz.
Jasne.
Szefie. Widział szef, co wyrosło z tego nasiona?
Jedz, Salih.
Dobry Boże.
Teraz to już krzak.
Wsadziliśmy je dziś rano.
Jak to możliwe?
Jakie nasiono?
O jakim nasionie mówicie?
Tym od ciebie.
Przymknij się.
Czemu mnie bijesz?
Bo ciągle gadasz.
Jest bardzo smutna.
Czuję to.
Nie bądź zły. Nie wtrącam się.
Tylko mi smutno.
Nie chcesz, żeby coś jej się stało.
Ale ty też jesteś smutny.
Też zawsze jesteś sam.
Całe życie jesteś sam.
Wiem, że nie wierzysz tak jak my.
Ale nie wiem…
Może będziecie do siebie pasować. To aż tak mało możliwe?
Mam sprawdzić, jak ona się czuje?
Nie może ci ufać.
Nie może nikomu ufać.
Myśli o mamie.
Jest sama, odkąd mama odeszła.
Całkiem sama.
Nie ma nikogo.
Ta przepowiednia zabiła wiele kobiet.
One umierają, Diba.
Moja mama…
Jej mama…
To znów się zdarzy.
Gdybyś mógł,
uratowałbyś ją?
Co tutaj robisz?
Zachowałem się dziś niestosownie. Przepraszam.
W porządku.
Podobno niedawno straciłaś mamę.
Tak.
Ja też.
Jak sobie z tym radzisz?
Nie znałem jej.
Zmarła, gdy mnie rodziła.
Przykro mi.
Mnie też.
Więc teraz zaczynamy od nowa.
Bike, dokończ rysunek! Co ty wyrabiasz?
Znowu to zrobiłaś.
Ty mała rozrabiaro.
Boże, deszcz pada!
Salih, wychodź!
- Deszcz! Chodź tu! - Dzięki Bogu!
Bóg okazał nam łaskę!
Tańczmy!
Bez względu na to, co mówią,
ta opowieść zaczęła się od zdrady wieki temu.
Zło przejęło jej bieg.
Gdy zdrada już się dokona…
ciągnie się tyle, ile żyje człowiek.
Bo gdy kogoś zabijasz, skazujesz go na życie w tobie.
Napisy: Przemysław Rak