Burası bölgenin en mühim tarihî yapısıdır.
Dikkatli yürüyün lütfen.
İşte bunca zamandır beklediğiniz kale burası.
Bölgenin en mühim tarihî yapısının olağanüstü tarihini öğrenmek üzeresiniz.
Herkes burada mı? Acele edelim.
-Acele edelim. Hadi, çabuk.
Anavarza Kalesi 12. yüzyılın sonlarında inşa edilmiştir.
Kozan ilçesine bağlı Dilekkaya köyünün doğusunda kalan bir tepede yer almaktadır.
-Çok güzel. -Yapılış amacı…
Yılan Kalesi ya da Şahmaran Kalesi olarak da bilinir.
Anne.
Anne! Nereye gidiyorsun anne?
Anne.
-Dur! Hayır!
Hayır, yapma, dur! Yapma, dur! Dur!
-Dur!
Dur! Dur!
Arun. Beklediğimiz kız geldi.
Şahsu.
Onu bul ve zihnine gir.
-Korkacak, direnecek.
Dokunma. Çağır. Buraya gelmesini sağla.
Saat…
…9.25.
Yine aynı kâbusla uyandım.
Yılanlı olan.
Uykumda yürümemişim gibi.
Bu güzel.
İlacı bıraktığımın otuz…
Otuz yedinci saatindeyim artık.
Hâlâ yangınla ilgili hiçbir şey hatırlamıyorum.
Kendi zihnimde mi ürettim bunları, halüsinasyon mu gördüm bilmiyorum.
Bir süre ilaç kullanmayacağım. Biraz gözlemleyeceğim kendimi.
Muhtemelen burada olduğum için
posttravmatik stres belirtileri gösteriyorum,
ki bu da çok normal.
Bugünlük bu kadar.
Annem olmalıydı burada, ben değil.
-Ne oluyor ya?
Kimse yok mu?
Buyurun?
Siz dönmeyince ben şey…
Duymuyor.
Ha. Pardon.
Süt satıyorsunuz. Bilmiyorum ki lazım mı.
Evde kimse yok.
Kap. Kap istiyorsunuz. Hemen getiriyorum.
Buyurun.
Ha… Yok, ben süt içmiyorum.
Kaynatmak falan gerekmiyor mu bunları?
-Oha, çok iyiymiş.
Başım…
Başım dönüyor biraz.
Başım çok dönüyor.
Anlamıyorum ki.
Şimdi geçti.
Neydi bu?
Günaydın.
Sabah sütçü gelmişti de ben aldım sütü.
Ben okula gidiyorum. Akşam görüşürüz.
Bu Hıdırellez'de çıkan yangınla ilgili bir şey duydun mu sen?
Birisi yangının ortasında kalmış falan diye bir şey?
İyi.
Tek bir lafın bile yok mu ya bana edecek?
Şahane bir adam diyorlar senin için.
Yıllar sonra torunun çıkmış gelmiş,
yani bir tane bile söyleyecek bir şeyin yok mu?
Belki de böyle bir adam mısın, bilmiyorum ki.
Hiç konuşmaz mısın?
Yoksa rahatsız mı oldun ben geldim diye? Böyle bir anda taşındım evine falan.
Rahatsız olduysan söyle giderim, ne var?
Sağ ol.
"Ölürüz belki ikimiz de ucuz bir aşk romanının sonunda."
Didem Madak. Geçen okuyordun.
Ha.
Farkındaysan baştan başlamaya çalışıyorum.
-Neden? -Medeniyet.
Peki.
Ben kendimi tanıtmıştım. Sıra sende.
Şahsu ben. İstanbul'da yaşıyorum. Öğretim görevlisiyim, Boğaziçi Psikoloji.
Suyu severim.
Senin gibi.
O "benim mekânım" dediğin yerde sık sık karşılaşacağız yani.
Çünkü karşına taşındım.
Kalıyor musun?
Bir sakıncası mı var?
Yoo. Benim için bir sakıncası yok.
Zaten niye sakıncası olsun? Canım ne isterse onu yaparım, değil mi?
Aynen öyle.
Hoş geldin o zaman.
Hoş bulduk Maran.
Ve hoşça kal Maran.
-Ha…
İşaret dili biliyor olabilir misin?
Biraz.
-Böyle bir şeydi galiba. Ne demek bu?
Boş ver.
Kader. Yine karşılaştılar işte.
Mal gibi bakma istersen.
Ya ne olacak ya?
Ay, sıcaktan beynin büzüştü Diba. Dün dedi daha "Uzak durun" diye.
Günaydın Maran! Muzlu süt?
Vallaha yalakalık değil.
İç iç, serinlersin, iç. Birazdan kızacaksın çünkü.
-Sebep? -Lakmu geldi.
Önce yangın, sonra kuyuya atlayan turistler.
Bütün bunlar tesadüf mü sence?
Olabilir.
Olmayabilir de.
Yani şenlik ateşini geçtim ama şu kuyuya düşenler düşündürücü tabii.
Bu kadar tesadüf olamaz Maran. Kandırma kendini.
Önemli olan,
bundan sonra biz ne yapacağız, onu düşünmeliyiz.
Hıdırellez olayını örtbas ettik ama kuyu haberi çoktan yayıldı bile.
Onu da bir şekilde saptırmamız gerekiyor. Ben bir çaresine bakarım.
-Bir dakika. Niye böyle bir şey yapasınız?
Bırakalım da bizden mi şüphelensin insanlar?
İnsanlar hakikatle ilgilenmez Maran. Önlerine bir düşman at, kâfi.
Nasıl bu kadar emin olabiliyorsunuz kendinizden?
Ağzıdelik'teki derenin sazları yandı.
Yedi yerde birden çıktı yangın.
Ne hikmetse kız geldi, birden coştu ortalık.
Sen neyi sorguluyorsun hâlâ?
Karanlık yaklaşıyor Maran. Başka hiçbir izahı yok.
Bir an önce ne yapacağımıza karar vermemiz lazım.
Geldiğini fark ettiler.
Eğer biz önceden davranmazsak bundan sonraki hedef Şahsu olacak.
Şahsu'yu düşünüyorsun yani, öyle mi?
Evet, öyle.
Annemi düşündüğün gibi mi?
Bakın, size tavsiyem, kızı rahat bırakın.
Alametti, kehanetti saçmalıklarını unutun.
-Bırak gitsin.
-Ya gerçekten uyanıyor mu sence?
-Şş. -Ya ne bileyim…
Sakın adını anma onun.
-Biliyorsun. -Tamam.
-Tamam, tek bir şey.
Peki gerçekten Şahsu'yu fark etti mi sence?
Yani onun için mi geliyor?
Biz karışmıyoruz Diba.
Biz müdahale edemeyiz. Ne yapacaksa Maran yapacak.
İyi de kabul etmiyor abim.
Şahsu tehlikede değil mi şimdi?
Tek Şahsu değil, hepimiz tehlikedeyiz.
Cihan bizim bölümün asistanı. Bu projede yardım edecek.
Aynı odayı paylaşacaksınız. Sorun olur mu?
Yoo, birkaç ay zaten.
Tekrar teşekkür ederim Şahsu, kaldığın için.
Ben teşekkür ederim.
-Hocam, bir şey soracağım. -Hı hı?
Dün gece Hıdırellez'de yangın çıkmış.
İnternette hiçbir şey bulamadım. Haberiniz var mı?
Yoo, duymadım.
-Niye sordun? -Hiç.
-Cihan?
Cihan.
Cihan!
Hocam?
Pardon, duymadım.
Fark ettim.
Şahsu. Cihan.
Berabersiniz bu projede. Şahsucuğum, masana bıraktım makaleleri.
Sen bir oku, sonra aramızda bölüşelim. Olur mu?
Tabii ki hocam.
Konser için ödeme alıyorum genelde.
Sen beleşe dinlemiş oldun.
Olsun.
Hay Allah ya. Ne yapsak?
Şöyle bir şey yapalım mı?
Ben de senin için bir şarkı söyleyeyim mesela.
Hı?
-Harbi mi? -Harbi.
Kapat gözlerini.
Etkisi artsın diye.
Tabii. Kapat.
Hadi bakalım.
Ne oldu? Utanıyor musun yoksa şarkı söylemekten?
-Kendi kendime konuşuyorum, değil mi?
-Ah, pardon. -Yolculuk nereye şakacı kız?
Bir tur atacağım. Okulu gezmedim daha.
Ayıpsın. Tur da ücretli normalde ama hadi ilk günün hatırına bendensin.
Bu taraftan.
-Haberi gördün mü? -Aa, haber bu mu?
Sabah gördüm ben de.
Afiyet olsun hocam!
Öğrenciler sever beni.
-Alış da kıskanma sonra.
Yuh! Olaya koş. Cult işi diyorlar. Ayin yapıyorlarmış.
-Ne arar lan Adana'da cult? -Pişt. Gel amfileri göstereyim.
Birinci sınıfın dersleri burada genelde.
Film falan izleteceğimiz zaman 102'yi kullanıyoruz ama.
-Projeksiyonlar orada.
Herkes ne izliyor?
Zaten kafayı yedi millet. Güneşe falan…
Sen duymadın mı olayı?
Hangi olayı?
Ah!
Kolye.
Usta, çürümüş o be. E, çimlenmedi daha.
Usta! Bak, açmaz o. Boşa uğraşıyorsun sen.
-İyi, uğraş. Sen bilirsin. Baksana şuraya.
Maran!
Yeni toprak aldım, bir denersin.
-Pullukla sür ama, iyice işlensin. -Sağ ol Davut usta.
Geçen gece…
…Şahsu'yu sen mi bıraktın benim eve?
Yoo.
Konuşuyordunuz.
Hıdırellez'deydim de, gördün mü diye sordu.
Kafası karışmış biraz. Sıcaktandır.
-Merhaba. -Hoş geldiniz.
Hoş bulduk. Ya ben bir kadın arıyorum da.
Ee… Kızıl saçları var, ellerinde falan dövmeleri var.
Hah. Şöyle.
-Hoş geldiniz. -Merhaba.
Ee… Şahmaran kolyesi satan birini arıyorum ben.
Ee… Kızıl saçlı.
Böyle ellerinde kınadan dövmeleri vardı.
Hıdırellez'de bir tezgâhı vardı. Hiç tanıyor musunuz öyle birini?
-Yoo, hiç tanımıyorum öyle birini.
-Çok özür dilerim. -Bırak!
Ne yapıyorsun oğlum sen? Ne yapıyorsun lan sen? Hı?
Tamam ya, niye bağırıyorsunuz? Çocuğun bir suçu yok.
Çarpıştık. İyi misin?
İstemez.
Senden gelecek yardıma ihtiyacımız yok bizim.
Yürü haydi. Yürü!
Yürü!
A-aa.
Taksi.
Öküz herif!
-Yolda mı kaldın? -Sana da merhaba.
Buradan taksi geçmez. İstiyorsan gideceğin yere bırakabilirim.
Geliyor musun?
Peki. Sen bilirsin.
Gerçekten mi ya?
Ne oldu? Gidiyordun?
Sizin burada herkes böyle kaba mıdır?
-Niye? -Biraz önce bir tane çocukla çarpıştım.
Yanlışlıkla.
Babası neredeyse dövüyordu beni.
Tamam, çocuğun için endişelenebilirsin, anlıyorum da
o kadar tuhaf bir şey söyledi ki.
Ne gibi?
"Senin yardımına ihtiyacımız yok bizim!" falan.
Yani öyle herhangi birine de söyler gibi değil ha.
Direkt özellikle bana söyledi.
Nereden tanıyorsun ki sen beni? Niye böyle bir şey söyledi?
Bak, benim bir fikrim var. Gel seni istasyona bırakayım.
Buradan 10 dakika.
-İstasyon? -He, istasyon.
Atla trene, git İstanbul'a. Akşam treni var, şimdi çıkarsak yetişiriz.
A aa, sen niye sürekli beni göndermeye çalışıyorsun ya?
Niye ha bire git deyip duruyorsun?
Yani… Davut ustayı çok severim. Üzülmesini istemem.
Anlamadım, ne alakası varmış Davut ustayla?
Yani… Yangını sordu, bu…
İşte "Onu sen mi bıraktın eve?" falan. Endişe ediyor senin için.
-Benim için endişeleniyor? -Hı hı.
Ben gelene kadar benim varlığımdan haberi bile yoktu be!
Ne endişelenmesi?
Bak. Buralar sana göre değil.
Sen mi biliyorsun ne bana göre, ne bana göre değil?
Kimsin sen ya? Kimsin ki?
Beni nereden tanıyorsun ki bana göre değil?
Maço maço laflar!
Neymiş bana göre olan?
Söylesene. Tek bir şey söylesene benimle ilgili!
Korkuyorsun.
Yağmur mübarek ya. Taşıma suyla çiçek bakıyoruz.
Allah'ım, sen bize acı.
Sallama Salih, dökeceksin.
Bugün Aykut hocayla beraber şeye çıktık ha, yağmur duasına.
-Hıı. -Bakalım, hayırlısı.
Geri döndürme duasına çıkın siz.
-Nereden geldiyse, yerleşti utanmadan. -Niye öyle konuşuyorsun? Torunu bu.
Can bu, can! Niye öyle konuşuyorsun sen? Belki vardır bir hayır.
Ne bakıyorsun Salih aval aval?
-Bismillahirrahmanirrahim!
Allah'ım ya Rabb'im!
Süt var mıydı bunun içinde?
He, var. Beğenemedin mi?
Hayır, ben manda sütü dışında…
Oldu anam, sana kuş sütü bulaydık biz? Kusura kalmayacaksın şehirli.
Köylük yer bura, her aradığın bulunmuyor, biliyor musun?
-Öyle mi? -Öyle.
Fasulye var bak orada, yersen.
Yerim tabii.
Usta. Ektiğin tohumu gördün mü?
Yemeğini ye Salih.
Tövbe bismillah. Fidan vermiş yahu.
Daha bu sabah ekmiştin usta. Nasıl oluyor böyle?
Hangi tohum bu?
Ne?
Hangi tohumdan bahsediyorsunuz?
Getirdiğin.
-Tutamaz ki çenesini! -Ne vuruyorsun ya?
Tutmuyorsun ağzını.
Ya…
Çok üzgün şu an.
Hissedebiliyorum.
Kızma, karışmıyorum.
Üzülüyorum sadece.
Ona bir şey olmasın istiyorsun.
Ama sen de üzgünsün abi.
Sen de yalnızsın hep.
Ben kendimi bildim bileli.
İnanmıyorsun bizim gibi, biliyorum.
Ne bileyim…
Belki iyi geleceksiniz birbirinize?
-Olamaz mı?
Ne hissediyor şu an, bakayım mı?
Güvenemiyor sana.
Kimseye güvenemiyor ki.
Annesini düşünüyor.
O da gidince çok yalnız kalmış.
Yapayalnız.
Tek başına.
Kaç kadın öldü bu kehanet yüzünden.
Ölüyorlar Diba.
Annem.
Onun annesi.
-Bırak! Bırak!
Yine aynı şeyler olacak.
Elinde olsa
kurtarır mıydın onu?
Ne yapıyorsun burada?
Bugün biraz ileri gittim. Özür dilerim.
Sorun değil.
Anneni kaybetmişsin yeni?
Evet.
Ben de.
Nasıl baş ediyorsun peki?
Tanımadım hiç. Beni doğururken ölmüş.
Üzgünüm.
Ben de.
Ama şimdi gerçekten baştan başlamış olduk.
Bike! Bitirsene şu çizimi. Hadi! Ne yapıyorsun?
Yapmışsın yine yapacağını.
Küçük baş belası seni.
Allah'ım, yağıyor! Salih! Koş lan, koş!
-Yağmur yağıyor Salih, koş! -Allah!
Allah'ım sana şükürler olsun!
-Rahmet yağıyor! Gel oynayalım kız! Gel! -Rahmet yağıyor! Oynayalım!
Kim ne derse desin bu hikâye asırlar önce ihanetle başladı.
Yolu kötülükle çizildi bir kere.
İhanet bir kere başlamayagörsün…
…sürer gider insanoğlunun ömründe.
Çünkü birini öldürmek kendinde yaşatmaktır sadece.