SHAHMARAN
'Wag ka nang magsinungaling ulit.
Ano 'yon?
Tinanong ko kung pumasok ka sa bahay ko noong isang gabi, sabi mo, hindi.
Pero may mga bakas ng paa mo roon.
Sa kwarto ba o sa balkonahe ang mga bakas ng paa?
Kung gusto mong pumasok ulit sa bahay ko, pumasok ka sa pinto.
Magandang umaga, Mr. Davut.
Ano'ng problema ni Mr. Davut?
Hindi niya ako pinansin.
May pumasok sa kwarto ni Shahsu kagabi.
Sino?
Di mo ba sasabihin kay Papa?
Hindi.
Sabi niya pupuntiryahin din si Shahsu.
Tama kaya siya?
Marami siyang sinasabi.
Pinaniniwalaan ba natin lahat?
E, di nagdala ng lalaki si Shahsu.
Ano pa kaya 'yon kung walang sumusunod sa kanya?
Bakit nandito ka, Hare? Ano'ng kailangan mo?
-Sasabihin ko sa 'yo. Nahuhulog ka na. -'Wag kang magpatawa.
Nakikita ko, nag-aalala ka.
"Meron nga kaya?"
"Meron nga kayang sumusunod sa kanya?"
"Tingnan ko ba dapat?"
"Okay lang ba si Shahsu?"
Kukunin ko 'tong "Pagbuo at Pagsira ng Affectional Bonds".
Kukunin ko rin ang "Separation Anxiety".
Kukunin ko lahat ng articles sa pag-iwas at sa pagkabalisa.
Na kabaligtaran talaga.
Bibigyan kita ng mga secure attachment. Ano sa tingin mo?
Nakatikim ka na ba ng kebab dito?
Vegetarian ako.
Kaya nga mas importante 'tong tanong ko.
-Nakatikim ka na ba ng kebab dito? -Busy ako.
Busy sa ano?
Sinusubukan kong maging normal na tao, kung okay lang sa 'yo.
Sasabihin ko sa 'yo kung ano'ng ginagawa ng mga normal na tao sa Adana.
Kumakain sila ng kebab.
Talaga?
Talaga.
Pursigido ka.
Palagi.
Ipikit mo lang ang mga mata mo. Malapit na.
Okay, sige.
Alam mo ba kung bakit ako umaarte na parang tanga?
Alam ko. Kasi may tiwala ka sa 'kin.
Di, mabait ako para di ka masiraan ng loob.
Ingat sa humps. Ingat.
Taas pa. Mataas talaga.
Konti pa.
-Wala namang humps. -Tingnan mo, pinagkakatiwalaan mo 'ko.
-Cihan… -Okay. Malapit na tayo.
Nandito na tayo.
Handa ka na ba?
Tatanggalin ko na.
Ta-ran!
-Wow! -Ano sa palagay mo?
Ang astig nito.
Teka.
Halika rito.
Yakapin mo 'ko nang mahigpit sa bewang, okay?
Pwede mo ring ilagay 'yong ulo mo banda rito.
Tara na, Cihan.
Naiinip na ako. Di ka pa ba tapos?
Malapit na.
'Wag.
Kailangan kong sagutin 'to.
Patapos na 'ko. 'Wag kang gagalaw.
Hare!
Po, sir?
May nakausap ka na ba?
Oo naman. Nagkwentuhan na kami, kasi madadaldal tayo sa pamilya.
Wala pa akong kinakausap. Bakit?
Sige. Ayos 'yan.
Tiningnan ko na. Sarado na ang kaso.
Di dapat mag-alala. Alam ko na kung sino'ng pumasok sa kwarto.
Teka lang.
Sinundan mo pala si Shahsu?
Ibababa ko na, Hare.
Teka lang! May isa pa 'kong tanong.
Sige, ano?
Ano'ng pakiramdam?
Pakiramdam ng ano, Hare?
Na magselos sa isang tao.
Obsessive kang babae ka.
Ganda, bakit di muna rito?
Salamat.
-Ang ganda mo ngayon. -Salamat. Enjoy.
Ang cute!
Bakit gusto mong maging normal na tao?
-Di nakakatulong sa 'kin maging normal. -Normal ka?
Binalot mo nga 'yong lahmacun sa kebab mo, Cihan.
Kumain ka nito.
Analı kızlı. Dito mo lang 'to makikita.
Kakainin mo ba? Kung oo, oorder pa ako.
Hindi. Busog na 'ko, makita lang kitang kumain. Salamat.
Sigurado kakain ka ng dessert.
-Chef! Pa-order ng bici bici. -Eto na!
-Dalawa nga! -Okay.
Saan ka pupunta?
Excuse me, pupunta lang ako sa restroom.
Maghihilamos ako. Ang init-init!
-Parating na'ng dessert. -Babalik ako agad.
Bilisan mo!
Okay lang ang lahat. Okay ka na ngayon.
-Nandiyan na 'yong bici bici? -Natunaw na habang wala ka.
-Di ko pa 'to natitikman. Ano'ng lasa? -Masarap. Subukan mo.
Magkakilala kayo?
Oo.
Mukhang ayaw niyo sa isa't isa.
Aalis na ako.
Di papasok si Professor Tutku. Magpapanood ka ng film sa freshmen.
Okay.
-Tawagan mo ako kung may kailangan ka. -Sige.
Nandito ako para sa 'yo.
Ano'ng ginagawa mo?
Naglalagay ng kandado.
Bakit?
Para di makapasok ang kung sinu-sino.
Ano'ng ibig sabihin niyan?
Sabihin mo lang kung ano'ng gusto mong ipahiwatig.
Bahay ko 'to. Di pwedeng pumasok ang kahit sino na di ko alam.
Sinabi ko rin kay Maran.
Sinabi mo rin sa kanya?
Sinabi mo, 'wag siyang pupunta?
Tungkol saan 'to?
Gusto mong umarte na pulis?
Di mo nga alam ang pangalan ko bago ako pumunta rito.
Di ka nga man lang tumitingin sa 'kin.
Pero parang lolo ka umarte pagdating sa 'kin?
Bravo.
Congratulations.
Ang galing-galing mong lolo.
Siguro may sinabi sa 'yo si Davut.
Ewan ko kung ano 'yon pero 'wag mo siyang pansinin.
Okay lang.
Kailangan mo ba ng subtitles? Humihingi ako ng pasensya.
Sabi ko, okay lang.
Bakit ang init ng ulo mo?
Lumapit ka, tapos di mo man lang ako tinitingnan. Ano'ng nangyayari?
Shahsu, ano ba'ng gusto mo?
Sinusubukan kong intindihin kung bakit ka nagkakaganyan.
Ganito, wala 'kong pakialam sa relasyon mo sa lolo mo.
O sa iba.
Tinatanggap ko ang apology mo. Okay tayo. Magkaibigan tayo.
Ayos ang lahat.
Okay?
Makinig ka. Ano'ng nangyayari sa kanila?
Sino'ng nakakaalam?
-Aasarin na naman niya siya. -Gumawa ka na lang.
May number ba kayo ni Maran?
Wala.
Hay!
Gusto ko siyang yayain sa kwarto ko para uminom.
Sa kwarto mo?
Oo.
Medyo mahiyan ang mga 'yon.
Medyo ano sila… Ibig kong sabihin…
-Ano'ng tawag d'on? -Antisocial.
Oo, antisocial.
Baka di siya pupunta.
Pupunta siya.
Sigurado ako, pupunta siya.
Di niya ako tatanggihan.
Di naman parang di pa siya nakapunta rito.
Diyos ko.
-Ano 'yan, Salih? -Ano'ng ano?
Pinipisil mo. Parang di makakain.
Di ko alam ang ginagawa ko.
Gawin mo nang maayos.
Isara mo nang maayos.
Ganoon nga.
Pwede ko ba kayong tulungan?
Sige lang.
Tingnan mo siya. Ang galing niya.
Ako pa ba.
N'ong bata ako, lagi akong nagkakasakit.
Di ako makalabas para maglaro.
Kaya, para malibang ako,
gagawa ng mga laro si mama sa gawaing bahay saka sa repairs.
"Kaninong turnilyo ang mas masikip?"
O "Sino'ng makakaluto ng pinakamasarap na sabaw?"
Kaya sanay ako sa gawain.
Talaga? Masiyahin siguro ang mama mo.
Totoo 'yan.
Minsan, sinadya niyang patayin ang kuryente ng isang linggo
para matuto akong mag-ayos ng mga circuit breaker.
Tapos talon siya ng talon sa sulok para takutin ako.
Ganoon ka rin!
Lagi akong tinatakot ni Medine.
Oo! Naghahanap ka ng dahilan para matakot ka.
Bakit ko gagawin 'yon?
E, ano naman ang nangyari sa mama mo?
Nagkasakit siya.
Namatay na siya.
Condolence.
'Wag ka nang gumawa.
Kagagaling mo lang sa trabaho. Magpahinga ka.
Tatapusin na namin 'to, tatawagin ka na lang namin pag luto na.
-"Tatawagin ka namin pag luto na"? -Tumahimik ka. Tama na.
Nakakasama ang di niyo pag-amin sa sarili niyo.
Sa bawat pagtakas natin sa sarili natin o di pag-amin sa kung ano tayo,
nagkakasala tayo laban sa sarili natin.
Dahil kahit gaano pa natin itanggi,
patuloy na lalabas ang pagkatao sa kaloob-looban natin.
Bumabangon na sa mga libingan nila ang Existentialists ngayon.
Bakit?
Ang pagpili na maging ibang tao imbes na magpakatotoo
ang pinakamalalim na desperasyon.
Di ba sinabi 'yon ni Kierkegaard?
Ma'am, di ba ang paghahanap sa sarili, magtutulak 'yon sa 'yo sa pag-iisa?
Kailangan ng panahon para hanapin ang sarili mo.
Sa libreng oras. Pag-iisa.
Katahimikan. Meditation.
'Yong tunay na komprontasyon.
Syempre, baka di mo mahanap ang sarili mo nang mag-isa.
Baka kailangan mo ng iba.
Kahit na personal journey 'to,
di ka dapat makulong sa pag-iisa sa huli.
Ang ibig sabihin ng pagiging totoo sa sarili, gagawin mo lahat
ng nagpapasigla sa 'yo, nagpapanabik sa 'yo, nag-uudyok sa 'yo.
Nagiging isa ka sa sarili mo, sa pagkatao mo, sa identity mo,
sa iba, sa kalikasan.
Nakikipag-usap ka sa lahat ng bagay na may pagkakaisa.
Kilala mo ba ang sarili mo, ma'am?
Curious din ako, ma'am.
Kilala niyo ba talaga ang sarili niyo?
Hindi.
Hinahanap ko pa rin ang sarili ko.
Di laging sinasabi ng isip ko ang totoo.
Pero tinatanong ko pa rin ang sarili ko.
"Ano'ng nangyayari sa isip ko, sa loob ko?"
"Sino ba talaga ako? Anong klaseng tao ako?"
Kaya, di ako tumatakas. Inaako ko ang responsibilidad.
Di ako umaarte na biktima.
Sino'ng nakakaalam? Siguro kaya pinili ko 'tong larangan na 'to.
Sige, tama na sa 'kin. Manonood na ba tayo ng film?
Gusto ni Professor Tutku na panoorin natin 'to.
Pagkatapos nito, pag-uusapan natin ang personality theories.
Pwede kayong mag-notes kung gusto niyo.
Paki-silent ang mga phone niyo.
Salamat.
Napanaginipan ko kagabi, nagpunta ulit ako sa Manderley.
Two hundred grams.
Three hundred grams ng greater burdock.
Kalahating kilo ng puncturevine.
Sampung kilong flower honey.
Ibang klase ang pamilya mo!
Ang daming honey niyan.
Sagutin mo, Diba.
Diba, Diyos ko!
Diba, nasaan ka?
'Wag mong iwanan si Shahsu. 'Wag mong hayaang mawala siya sa paningin mo.
Iniisip ko kung ano'ng naging buhay ko kung wala si Mrs. Van Hopper.
Kung wala ang trabahong 'yon.
Kundi dahil sa kanya, di ako makakapunta sa Manderley.
Di rin kita nakilala.
Mrs. Van Hopper.
Bakit ka pa nandito?
Pasensya na. May hinihintay akong package sa post office.
Diba, nasaan ka na? 'Wag mong iwang mag-isa si Shahsu.
Hoy!
Hoy! Sandali!
Hoy!
Hoy! Tigil!
Ano'ng kailangan mo sa 'kin?
Tulungan niyo 'ko!
Tulong!
Tulungan niyo 'ko! Buksan niyo ang pinto!
Tulungan niyo 'ko!
Tulong!
Palabasin niyo 'ko! Tabi!
Kumalma ka. Okay lang 'yan.
Ayos lang. Okay lang.
Shahsu.
Ano'ng nangyari?
Okay lang.
Shahsu.
Ano'ng nangyari?
Nalaman mo kung sino siya?
Walang tao. Walang tao sa storage room.
Ano? May ahas d'on.
Nakikita namin sila minsan.
Baka sumilong 'to kasi sa init.
Hindi rin nila 'to mahanap.
Nakita 'to ng sarili kong mga mata.
May matangkad na lalaki na naka-hood.
Tiningnan ng security. Wala namang tao.
Shahsu.
Shahsu, sandali lang. Shahsu!
-Cihan. -Sabi ko sa 'yo, 'wag kang mangialam.
Di ako mangingialam kundi ka naging pabaya.
Ako ang bahala kay Shahsu pag nasa university tayo.
Diyan ka lang.
Shahsu!
Nababalot ng galit ang babae.
Nagsimula na kasi.
Nagigising na siya.
Pero di siya mananakit ng tao, di ba? Di pa siya ganoon kalakas.
Di niya kaya.
Pero may isang tao na kaya.
Di galing sa Anavarza ang amoy. Dito nanggagaling.
Sa kauri natin?
Nawalan na ng pananampalataya ang ilan sa atin.
Malaking problema 'yan.
Kailangan nating magkaisa kaagad.
Bakit ka nagpunta, Ural?
Si Maran.
Di siya naniniwala.
Tingin niya, mali 'to.
Madami na raw nasaktan.
Pero di niya naiintindihan.
Mas maraming masasaktan pag di niya ginawa ang papel niya.
Ganito na ang buhay natin ng maraming siglo.
Sa mga tao.
Laging nagtatago.
Nagtago tayo para maging mapayapa at manatili.
Pero kung masisira ang sistemang 'to,
kung mag-aaway ang mga tao at ang Mar,
kung di gagamitin ni Maran nang tama ang damdamin at pagmamahal kay Shahsu…
walang mananalo sa laban na 'yon, Sir Tamar.
Magmamahalan ang isang tao at isang ahas.
At sa araw na 'yon, babalik ang Shahmaran sa mundo natin.
Kailangan mong maniwala.
Kahit ano'ng sabihin ng anak mo,
di niya maiiwasan ang kapalaran niya.
Makikita mo.
Itinali ko ang sarili ko sa kama ko kagabi.
Mas lumala ang paglalakad ko nang tulog.
Natatakot si Shahsu pag ganoon.
Limang taon lang siya, kaya di niya naiintindihan.
Pero alam mo?
Ang sarap sa pakiramdam, Pa.
Parang sinusuko ko ang sarili ko sa taong pinagkakatiwalaan ko.
Noon ko naalala ang mga marka sa pulso mo.
Di mo lang naipasa ang kulay ng mata mo
o hugis ng ilong mo sa anak mo.
Palagay ko ipinasa mo rin ang mga takot at panghihinayang mo.
Ipinasa mo rin ba'ng mga problema mo sa pagtulog?
Parehas ba tayo, Pa?
Halika rito.
Nagsasaya tayo. Halika.
Bakit di kayo umupo, Mr. Davut?
Maupo ka.
Ano'ng problema?
Alam kong naninigarilyo ka, kasi sa bigote mo. Kunin mo.
Naglalakad ka nang tulog?
Kita ko sa mga posas mo.
Sabi ko na nga ba.
E, 'yong…
mga hallucination?
'Yong mga nakikita mo na wala naman talaga?
Palpitations?
Hirap sa paghinga?
Halata naman.
Hay!
Nakakagaan ng loob.
Paulit-ulit kong tinatanong sa sarili ko, alam mo ba?
"Ano'ng nasa isip ko?"
Lagi kong kinakalaban ang sarili ko.
"May sakit ba ako?"
"Ano'ng nangyayari sa 'kin?"
Lumalabas na…
ikaw pala 'yon.
Mama.
Itong lalaking nakaupo sa tabi ko ang biological father mo.
Lahat ng mga walang kwentang bagay na meron ka na ipinasa sa 'kin…
sa kanya lahat nanggaling.
Kaya di ka ampon.
Mapapayapa ka na ngayon.
Umiinom ako para sa 'yo.
Nitong huli, akala niya ampon siya, alam mo ba?
Sabi niya, "Baka di siya ang biological father ko.
Di niya ako iiwan kung siya 'yon."
Paanong di tumawag ang isang tao sa anak niya?
O di sumagot sa mga sulat niya?
Sabi niya, "Di man lang siya sumagot n'ong isinilang ang apo niya.
Baka nakita niya akong iniwan sa isang mosque o ano man.
At di siya nakaramdam ng malasakit.
Di nakaramdam ng pagmamahal."
Pero posible 'yon, alam mo ba?
Posible talaga 'yon.
May gan'on sa psychology.
Oedipality.
Bihira 'to…
pero posible…
na di mahalin ng ama ang anak niya.
Tumahimik ka.
Wala kang alam.
Talaga?
Ano ba'ng nangyari?
Kita mo?
-Ah, lintik. -Kita mo? 'Yan ang naamoy mo.
Ang tagal na natin naghihintay. Tatawagan ko si Papa.
Tatawagan ko na sana kayo.
Ano'ng nangyari?
May sumunod at nag-corner kay Shahsu ngayong araw.
Sikretong ibinigay ng security ang footage.
-Sasabihin ko kay Maran. -'Wag.
"Wag"? Makikita niya at maniniwala siya sa atin.
May pruweba na tayo ngayon.
Baka pumunta siya kay Shahsu at may gawin.
May gagawin si Maran.
Okay ka lang?
Sino ba nagsabi sa 'yong pumunta rito?
Umiinom ka ba?
Oo.
Malakas akong uminom.
Pero naapektuhan ba ako?
Hindi.
Sige.
Mukhang okay ka naman.
Okay lang ako.
Nagsasayang ka ng oras.
Sinasabi ko sa 'yo, baliw ang buong pamilya ko.
Di mo ba naiintindihan?
Baliw kaming lahat.
Baliw ang buong pamilya namin.
Ganito talaga kung paano nabaliw ang mama ko.
Ganito siya nawala sa katinuan.
Ano'ng ginagawa mo sa 'kin?
Wala.
E, bakit ganito 'yong nararamdaman ko?
Gaya ng ano?
Na parang kilala kita.
Kahit dati pa.
Parang kilala na kita dati pa.
Naku…
Di pwede!
Ano'ng nangyari?
Akin na 'yan. Tabi.
Tama si Papa.
Ay, wow!
Hindi, pinatay niya 'yong ilaw!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Redelyn Teodoro Juan