SHAHMARAN
Nie okłamuj mnie więcej.
Słucham?
Pytałem, czy wchodziłeś do mojego domu, a ty zaprzeczyłeś.
Widziałem ślady w jej pokoju.
Ślady są w jej pokoju czy na balkonie?
Jeśli chcesz wejść do mojego domu, miej odwagę zrobić to przez drzwi.
Dzień dobry.
Co się stało panu Davutowi?
Minął mnie i nawet się nie przywitał.
Wczoraj ktoś wszedł do pokoju Shahsu.
Kto?
Nie powiesz tacie?
Nie.
Mówił, że na Shahsu też przyjdzie czas.
Może miał rację?
On dużo mówi.
Wierzymy we wszystko?
Więc przyprowadziła sobie faceta.
Skoro nikt jej nie śledzi, to jedyne wytłumaczenie.
Co tu robisz, Hare? Czego ode mnie chcesz?
- Coś widzę, że ona ci się podoba. - Nie gadaj głupot.
Widać, że się martwisz.
„Czy to prawda?”
„Czy ktoś rzeczywiście ją ściga?”
„Może sprawdzę co u niej?”
„Czy Shahsu nic nie grozi?”
Wezmę „Tworzenie i zrywanie więzi uczuciowych”.
„Lęk separacyjny” też.
Opracuję artykuły o unikających i lękowych stylach przywiązania.
Co za ironia losu.
Ty weź style oparte na poczuciu bezpieczeństwa. Zgoda?
Jadłaś tu kebab?
Jestem wegetarianką.
Więc tym bardziej.
Jadłaś tu kebab?
Jestem zajęta.
Czym?
Staram się być normalnym człowiekiem.
Powiem ci, co robią normalni ludzie w Adanie.
Jedzą kebab.
Naprawdę?
Naprawdę.
Jesteś uparty.
Zawsze.
Nie otwieraj oczu. Prawie jesteśmy.
Dobrze, nie otworzę.
Wiesz, dlaczego zachowuję się jak idiotka z niskim IQ?
Tak. Bo mi ufasz.
Nie, jestem miła, żeby ci nie było przykro.
Uważaj, próg zwalniający.
Noga wysoko.
Jeszcze wyżej.
Jeszcze trochę.
- Nie było żadnego progu. - Widzisz, ufasz mi.
- Cihan… - Dobra. Już prawie jesteśmy.
To tu.
Gotowa?
Zabieram dłoń.
- Rany! - Co ty na to?
Fajny.
Czekaj.
Chodź.
Chwyć mnie mocno w pasie.
A głowę możesz położyć gdzieś tutaj.
Jedź już.
Nudzę się. Skończyłaś już?
Prawie.
Nie.
Muszę odebrać.
Prawie skończyłam. Nie ruszaj się.
Hare!
Tak?
Rozmawiałaś z kimś?
Pewnie. Długo rozmawialiśmy, bo jesteśmy bardzo towarzyską rodziną.
Z nikim nie rozmawiałam. Czemu pytasz?
Nic jej nie grozi.
Sprawdziłem. Sprawa zamknięta. Nie trzeba się martwić.
Wiem, kto był w jej pokoju.
Chwileczkę.
Śledziłeś Shahsu?
Rozłączam się.
Zaczekaj! Jeszcze jedno pytanie.
- Mów. Co czujesz, gdy taki jesteś?
Jaki?
Zazdrosny o kogoś.
Ona ma obsesję.
Skarbie, czemu nie do nas?
Dzięki.
- Pięknie dziś wyglądasz. - Dziękuję. Smacznego.
Urocza!
Czemu chcesz być normalnym człowiekiem?
- Mnie to nie pomaga. - Jesteś normalny?
Właśnie zawinąłeś kebab w placek.
Spróbuj.
Zupa z klopsikami. Nasza specjalność.
Zjesz? Jeśli tak, zamówię sobie drugą.
Nie. Czuję się najedzona, kiedy patrzę, jak jesz.
Ale deser zjesz na pewno.
- Szefie! Dostaniemy bici bici? - Już się robi!
- Dwa razy! - Dobra.
Dokąd idziesz?
Do toalety, jeśli pozwolisz.
Muszę umyć twarz. Gorąco mi.
- Przyniosą deser. - Zaraz wracam.
Pośpiesz się!
Spokojnie. Nic się nie dzieje.
- To jest bici bici? - Już się roztopiło.
- Nigdy tego nie jadłam. - Jest pyszne. Spróbuj.
Znacie się?
Tak.
Chyba za sobą nie przepadacie.
Jadę.
Profesor jutro nie przyjdzie. Puścisz studentom film.
Dobra.
- Dzwoń, gdybyś czegoś potrzebowała. - Dobrze.
Do usług.
Co robisz?
Zakładam zamek.
Po co?
Żeby obcy nie wchodzili.
Co masz na myśli?
Czy ty coś insynuujesz?
To mój dom. Nikt nie wchodzi bez mojej wiedzy.
Maran też.
Maran też?
Zabroniłeś mu przychodzić?
O co chodzi?
Jesteś stróżem moralności?
Wcześniej nie wiedziałeś, jak mi na imię.
Nawet na mnie nie patrzysz.
Ale zgrywasz dziadka, kiedy chodzi o mój honor?
Brawo.
Moje gratulacje.
Jesteś cudownym dziadkiem.
Davut chyba ci coś powiedział.
Nie wiem co, ale nie przejmuj się nim.
W porządku.
Nie rozumiesz? Ja przepraszam.
A ja mówię, że w porządku.
Co to za wahania nastroju?
Raz do mnie przychodzisz, raz na mnie nie patrzysz.
Czego chcesz?
Próbuję zrozumieć, czemu tak się zachowujesz.
Nie obchodzą mnie twoje stosunki z dziadkiem.
Ani z nikim innym.
Przyjmuję przeprosiny.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Nie ma problemu.
Dobra?
Co się z nimi dzieje?
Kto wie?
- Znowu go wkurzy. - Rób swoje.
Macie numer do Marana?
Nie.
Co za wstyd.
Chcę go zaprosić do siebie na drinka.
Do pokoju?
Ci ludzie są dość zamknięci.
Są trochę…
- Jak się mówi? - Aspołeczni.
Tak, aspołeczni.
Myślę, że nie przyjdzie.
Przyjdzie.
Na pewno.
Mnie nie odmówi.
W końcu nie będzie tu pierwszy raz.
Dobry Boże.
- Co robisz, Salih? - Co?
Zgniatasz je. Tego się nie da zjeść.
Nie wiem, co robię.
Przyłóż się.
Lep tak, jak trzeba.
Tak robiłem.
Mogę pomóc?
Proszę.
Patrzcie. Ma do tego dryg.
Jasne.
W dzieciństwie często chorowałam.
Nie mogłam wychodzić na dwór.
Żeby zapewnić mi rozrywkę,
mama wymyślała zabawy związane z pracami domowymi.
„Kto mocniej dokręci śruby?”
Albo: „Kto zrobi najlepszą zupę?”.
Przyzwyczaiłam się.
Naprawdę? Zabawną miałaś mamę.
Bardzo.
Raz przez tydzień żyliśmy bez światła,
żebym się nauczyła naprawiać bezpieczniki.
Wyskakiwała zza rogu, żeby mnie straszyć.
Ty też taka jesteś!
Medine zawsze mnie straszy.
Jasne! Ty się boisz pod byle pretekstem.
A niby po co?
Co się stało z twoją mamą?
Zachorowała.
I zmarła.
Wyrazy współczucia.
Nie musisz już tego robić.
Wróciłaś z pracy. Odpocznij.
Skończymy i zawołamy, jak będą gotowe.
- „Zawołamy, jak będą gotowe”? - Zamknij się. Przestań.
Wypieranie się siebie wpędza w chorobę.
Gdy uciekamy przed sobą lub wypieramy się swojej natury,
popełniamy zbrodnię przeciwko sobie.
Mimo usilnych prób
nasza natura nadal istnieje gdzieś głęboko w środku.
Egzystencjaliści przewracają się w grobach.
Dlaczego?
Bycie kimś innym, a nie sobą,
to największa rozpacz.
Czy nie tak twierdził Kierkegaard?
Nie sądzi pani, że odnalezienie siebie skazuje nas na samotność?
Potrzeba czasu, żeby dotrzeć do siebie.
Wolnego czasu. Samotności.
Ciszy. Medytacji.
Prawdziwej, pasywnej konfrontacji.
Oczywiście samodzielne odnalezienie siebie może być niemożliwe.
Czasem potrzeba innych.
Mimo że to osobista podróż,
nie powinniście zamykać się w samotności.
Bycie sobą oznacza, że robimy wszystko,
co sprawia, że żyjemy, co nas ekscytuje i motywuje.
I stajemy się jednością ze sobą, z tożsamością,
z innymi, z naturą.
Porozumiewamy się ze wszystkim w harmonii.
Czy pani zna siebie?
Też jestem ciekawa.
Czy pani dotarła do swojego ja?
Nie.
Wciąż szukam.
Mój umysł nie zawsze mówi mi prawdę.
Ale wciąż zadaję sobie pytania:
„Co się dzieje w mojej głowie, w moim wnętrzu?
Kim jestem? Jakim człowiekiem?”.
Nie uciekam.
Biorę odpowiedzialność.
Nie udaję ofiary.
Kto wie? Może dlatego wybrałam tę dziedzinę.
Dość o mnie. Obejrzymy teraz film?
Profesor Tutku o to prosiła.
Potem porozmawiamy o teoriach osobowości.
Możecie robić notatki.
Proszę tylko, żebyście wyciszyli telefony.
Dziękuję.
Wczoraj śniłam, że pojechałam do Manderley.
Dwieście gramów.
Trzysta gramów łopianu.
Pół kilo buzdyganka.
Dziesięć kilo miodu.
Pani rodzina jest wyjątkowa!
To mnóstwo miodu.
Odbierz, Diba.
Diba, na litość boską!
Diba, gdzie jesteś?
Nie zostawiaj Shahsu samej. Słyszysz? Nie spuszczaj jej z oczu.
Jak wyglądałoby moje życie bez pani Van Hopper?
Bez tej pracy?
Gdyby nie ona, nie pojechałabym do Manderley.
I nie poznałabym ciebie.
Pani Van Hopper.
Co cię zatrzymało?
Przepraszam. Musiałam czekać na przesyłkę na poczcie.
Diba, gdzie jesteś? Nie zostawiaj Shahsu samej.
Hej! Zaczekaj!
Zatrzymaj się!
Czego ode mnie chcesz?
Pomóżcie mi!
Na pomoc!
Niech ktoś mi pomoże! Otwórzcie drzwi!
Pomocy!
Wypuść mnie! Odsuń się!
Spokojnie. Już dobrze.
W porządku.
Shahsu.
Co się stało?
Już dobrze.
Shahsu.
I co? Dowiedzieliście się, kto to?
Nikogo tam nie ma. Magazyn jest pusty.
Był tam wąż.
Czasem się je spotyka.
Może schronił się przed upałem.
Jego też nie znaleźli.
Widziałam go na własne oczy.
Był tam wysoki mężczyzna w kapturze.
Ochrona nikogo nie znalazła.
Shahsu.
Poczekaj. Shahsu!
- Cihan. - Miałaś się nie wtrącać.
A ty miałeś bardziej uważać.
Na uniwersytecie ja się nią zajmę.
Nie wtrącaj się.
Shahsu!
Tę dziewczynę otacza gniew.
Bo się zaczęło.
Ona się zbudziła.
Ale nie może skrzywdzić ludzi. Nie jest jeszcze dość silna.
Ona nie.
Ale ktoś inny może.
Zapach nie dochodzi z Anavarzy.
Dochodzi stąd.
Z naszego ludu?
Niektórzy z nas stracili wiarę.
To spory problem.
Trzeba się szybko zjednoczyć.
Dlaczego przyjechałeś, Ural?
Maran.
On nie wierzy.
Uważa, że tak nie wolno. Że zbyt wielu ludzi ucierpiało.
Ale nie rozumie.
Ofiar będzie jeszcze więcej, jeśli nie odegra swojej roli.
Tak żyliśmy od wieków.
Wśród ludzi.
Zawsze w ukryciu.
Ukrywaliśmy się, aby utrzymać spokój i stabilność.
Ale jeśli ten porządek upadnie,
jeśli ludzie i lud węży Mar zaczną walczyć,
jeśli Maran nie wykorzysta właściwie swojej pasji i miłości do Shahsu…
nikt nie zwycięży w tej wojnie, panie Tamar.
Człowiek i Mar zakochają się w sobie.
Tego dnia Shahmaran powróci do naszego świata.
Musisz wierzyć.
Bez względu na to, co mówi twój syn,
nie zdoła uniknąć swojego losu.
Zobaczysz.
Wczoraj przywiązałam się do łóżka.
Coraz częściej lunatykuję.
Shahsu się boi, gdy to widzi.
Ma dopiero pięć lat, nie rozumie.
Ale wiesz co? Dobrze się poczułam, tato.
Gdy związałam nadgarstki, czułam, że oddaję się komuś, komu ufam.
Wtedy przypomniałam sobie ślady na twoich nadgarstkach.
Nie tylko kolor oczu czy kształt nosa przekazuje się dziecku.
Przekazuje się też najmroczniejsze lęki i najgorsze żale.
Przekazałeś mi swoje kłopoty ze snem?
Też byłeś taki jak ja, tato?
Chodź.
Świętujemy. Chodź tutaj.
Proszę usiąść, panie Davut.
Siadaj.
Co się stało?
Po wąsach widać, że palisz. Bierz.
Lunatykujesz?
To wyjaśnia kajdanki.
Wiedziałam.
A masz
halucynacje?
Widujesz coś, czego nie ma?
Palpitacje serca?
Kłopoty z oddychaniem?
Oczywiście.
Co za ulga.
Wciąż się zastanawiałam,
co takiego tkwi w mojej głowie.
Ciągle się dołowałam.
Pytałam: „Czy jestem chora? Co się ze mną dzieje?”.
Okazuje się,
że to byłeś ty.
Mamo!
Ten pan siedzący obok mnie to twój biologiczny ojciec.
Całe to gówno, które miałaś i które przekazałaś mnie…
pochodzi od niego.
Nie jesteś adoptowana.
Możesz zaznać spokoju.
Piję za ciebie.
Pod koniec myślała, że została adoptowana.
Mówiła: „Nie mógł być moim ojcem.
Inaczej by mnie nie zostawił”.
Jak można nie zadzwonić do córki?
Ani nie odpisywać na listy?
Mówiła: „Napisałam, że ma wnuczkę, a on nawet nie odpisał.
Pewnie znalazł mnie porzuconą na dziedzińcu meczetu.
Nigdy mnie nie lubił.
Nigdy nie kochał”.
Ale to możliwe.
Naprawdę możliwe.
Nawet psychologia się tym zajmuje.
Edyp i cała reszta…
To rzadkie,
ale się zdarza,
że ojciec nie kocha swojego dziecka.
Zamknij się.
Gówno wiesz.
Naprawdę?
Co się stało?
Widzisz?
- Cholera. - Widzisz? To ten zapach czułaś.
Dość czekaliśmy. Dzwonię do taty.
Właśnie miałam dzwonić.
Co się stało?
Ktoś śledził i zaatakował Shahsu na uniwersytecie.
Ochroniarz jest jednym z nas. Dał mi nagranie.
- Powiem Maranowi. - Nie.
Dlaczego? Zobaczy to i nam uwierzy.
Teraz mamy dowód.
Może pójdzie do Shahsu i coś zrobi.
Coś zrobi na pewno.
Wszystko gra?
Kto ci pozwolił tutaj przyjść?
Piłaś?
Tak.
Piłam i to niemało.
Czy mi to zaszkodziło?
Absolutnie nie.
Jasne.
Wyglądasz dobrze.
I tak się czuję.
Marnujesz czas.
Cała moja rodzina jest stuknięta.
Nie rozumiesz?
Jesteśmy wariatami.
Wszyscy w rodzinie są stuknięci.
Dokładnie tak moja matka postradała zmysły.
Właśnie tak.
Co ty mi robisz?
Nic.
Więc dlaczego tak się czuję?
Jak?
Jakbym cię znała.
Wcześniej.
Jakbym zawsze cię znała.
Moja…
Nie wierzę!
Co jest?
Dawaj. Odsuń się.
Tata miał rację.
O rany!
O nie, wyłączył światło!
Napisy: Przemysław Rak