‎(ชาห์มาราน)
‎อย่าโกหกฉันอีก
‎ว่าไงนะ
‎ฉันถามว่านายเข้าบ้านฉันเมื่อคืนก่อนรึเปล่า ‎นายบอกเปล่า
‎แต่ฉันเห็นรอยเท้านายในห้องเธอ
‎อยู่ในห้องหรือที่ระเบียง รอยเท้าน่ะ
‎ถ้าอยากเข้าบ้านฉันอีก ‎ก็กล้าๆ เข้ามาทางประตูหน่อย
‎อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณดาวุต
‎คุณดาวุตเป็นอะไรไป
‎เขาเดินผ่านฉันไปโดยไม่ทักทายเลย
‎เมื่อคืนมีคนเข้าไปในห้องของชาห์ซู
‎ใคร
‎จะไม่บอกพ่อเหรอ
‎ไม่
‎พ่อบอกว่าชาห์ซูจะตกเป็นเป้าด้วย
‎หรือว่าพ่อจะพูดถูก
‎พ่อพูดอะไรหลายอย่าง
‎เราจะเชื่อหมดเหรอ
‎งั้นชาห์ซูก็พาผู้ชายมาที่บ้านล่ะสิ
‎ไม่งั้นจะเป็นอะไรได้อีก ‎ถ้าไม่มีใครจะมาเอาตัวเธอละก็
‎พี่มาทำอะไรฮาเร ต้องการอะไรจากฉัน
‎- จะบอกให้นะ นายตกหลุมรักเธอ ‎- อย่าไร้สาระ
‎ฉันดูออกว่านายเป็นห่วง
‎"เธอมีใครไหมนะ"
‎"หรือว่าจะมีคนตามล่าเธออยู่"
‎"ฉันควรไปดูเธอหน่อยไหมนะ"
‎"ชาห์ซูปลอดภัยไหมนะ"
‎ฉันรับหัวข้อ "การสร้าง ‎และทำลายความผูกพันทางอารมณ์"
‎แล้วก็ "ความวิตกกังวลจากการจากพราก"
‎เอาเป็นว่าฉันรับบทความทั้งหมดที่เกี่ยวกับ ‎ความผูกพันแบบหลีกเลี่ยงและวิตกกังวล
‎ซึ่งเหมือนประชดกันเลย
‎ความผูกพันแบบมั่นคงยกให้คุณ ‎คุณจะว่ายังไง
‎คุณเคยกินเคบับของที่นี่ไหม
‎ฉันเป็นมังสวิรัติ
‎ซึ่งทำให้คำถามของผมยิ่งสำคัญขึ้น
‎คุณเคยกินเคบับของที่นี่ไหม
‎จีฮาน ฉันยุ่งอยู่
‎ยุ่งอะไรเหรอ
‎ฉันพยายามจะเป็นคนปกติทั่วไปอยู่ ‎ถ้าคุณจะไม่ว่าอะไร
‎ผมจะบอกให้ว่าคนปกติเขาทำอะไรกันในอาดานา
‎กินเคบับไง
‎จริงเหรอ
‎จริงๆ
‎ตื๊อไม่เลิกเลยนะ
‎อยู่แล้ว
‎ห้ามลืมตานะ เราเกือบถึงแล้ว
‎ก็ได้ ไม่ลืมก็ได้
‎รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงทำตัวเหมือนคนไอคิวต่ำอยู่
‎รู้สิ เพราะคุณไว้ใจผม
‎เปล่า ฉันใจดีกับคุณต่างหาก คุณจะได้ไม่เสียใจ
‎ระวังสะดุดหลังเต่า ก้าวดีๆ
‎สูงขึ้นอีก หลังเต่าสูงมาก
‎อีกนิดนึง
‎- ไม่มีหลังเต่าใช่ไหม ‎- เห็นไหม คุณเชื่อใจผม
‎- จีฮาน… ‎- โอเค เกือบถึงแล้ว
‎ถึงแล้ว
‎พร้อมนะ
‎จะเอามือออกละนะ
‎แต่นแต๊น
‎- โอ้โฮ ‎- คุณคิดว่าไง
‎เท่มากเลย
‎รอเดี๋ยวนะ
‎เอ้านี่
‎โอบเอวผมไว้แน่นๆ นะ
‎แล้วถ้าจะวางคางไว้ตรงนี้ก็ตามสบายเลยนะ
‎ไปซะที จีฮาน
‎ฉันเบื่อ ยังไม่เสร็จอีกเหรอ
‎เกือบแล้ว
‎อย่าเชียว
‎ฉันต้องรับ
‎ฉันเกือบเสร็จแล้ว อย่าขยับ
‎ฮาเร ฉันพูดว่าไง
‎เจ้าคะท่าน
‎พี่ได้คุยกับใครหรือเปล่า
‎แน่อยู่แล้ว คุยกันน้านนานด้วย ‎เพราะเราเป็นครอบครัวที่ชอบเจ๊าะแจ๊ะมาก
‎ฉันไม่ได้คุยกับใครเลย มีอะไรเหรอ
‎โอเค ไม่มีอันตราย
‎ฉันตรวจสอบแล้ว ปิดคดี
‎ไม่จำเป็นต้องทำให้ใครกังวล ‎ฉันรู้ว่าใครที่เข้าห้องเธอ
‎เดี๋ยวนะ
‎นายตามดูชาห์ซูเหรอ
‎ฉันจะวางสายละ
‎เดี๋ยวนะ ฉันมีอีกคำถามหนึ่ง
‎อะไร
‎รู้สึกยังไงบ้าง
‎อะไรรู้สึกยังไง
‎การหึงใครสักคนน่ะ
‎ยัยคนใจแคบ
‎คนสวย ทำไมไม่ยกมาตรงนี้ก่อนล่ะ
‎ขอบคุณนะ
‎- วันนี้คุณสวยจัง ‎- ขอบคุณ กินให้อร่อยนะคะ
‎น่ารักจริงๆ
‎ทำไมคุณถึงอยากเป็นคนปกติล่ะ
‎- ผมทำตัวปกติก็ไม่เห็นจะมีอะไรดี ‎- คุณน่ะเหรอปกติ
‎คุณเอาลาห์มาคุนมาพันกับเคบับเนี่ยนะ
‎กินนี่สิ
‎อนาลึกีซลิ มีขายแค่ที่นี่เท่านั้น
‎คุณจะกินไหม ถ้ากินผมจะได้สั่งของผมอีกที่นึง
‎ไม่กิน แค่เห็นคุณกินฉันก็อิ่มแล้ว ขอบคุณ
‎แต่ผมมั่นใจว่าคุณจะกินของหวาน
‎- พ่อครัว ขอบิจิบิจิหน่อย ‎- มาแล้ว
‎- สองที่เลยนะ ‎- ได้
‎คุณจะไปไหนน่ะ
‎ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำค่ะ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
‎ฉันต้องล้างหน้า อากาศร้อนมาก
‎- แต่ของหวานจะมาแล้ว ‎- เดี๋ยวฉันก็มา
‎เร็วๆ นะ
‎ทุกอย่างเรียบร้อยดี เธอปลอดภัย
‎- บิจิบิจิมาแล้วเหรอ ‎- ละลายแล้วตอนที่คุณไม่อยู่
‎- ฉันไม่เคยกินเลย รสชาติเป็นไง ‎- อร่อย ลองดูสิ
‎พวกคุณรู้จักกันเหรอ
‎รู้จัก
‎คงไม่ชอบหน้ากันสินะ
‎ผมไปนะ
‎พรุ่งนี้อาจารย์ทุตกูไม่มา ‎คุณต้องฉายหนังให้เด็กปีหนึ่งดู
‎ได้
‎- ถ้าต้องการอะไรก็โทรมานะ ‎- ได้
‎ผมยินดีช่วย
‎ทำอะไรน่ะ
‎ติดตั้งล็อก
‎ทำไมล่ะ
‎กันไม่ให้ใครหน้าไหนก็ได้เข้ามา
‎พูดแบบนั้นหมายความว่าไง
‎บอกมาว่าที่พูดต้องการจะสื่ออะไร
‎นี่บ้านฉัน ใครจะเข้ามาก็ต้องให้ฉันรู้ก่อน
‎ฉันบอกมารานแล้วด้วย
‎บอกมารานด้วยเหรอ
‎บอกว่าไง ว่าไม่ให้มาที่นี่เหรอ
‎นี่มันเรื่องอะไรกัน
‎อยากทำตัวเป็นตำรวจศีลธรรมเหรอ
‎ก่อนฉันมานี่ คุณไม่รู้ชื่อฉันด้วยซ้ำ
‎คุณไม่มองหน้าฉัน
‎แต่พอเป็นเรื่องเกียรติของผู้หญิง ‎ก็ทำตัวเป็นคุณตาเหรอ
‎เยี่ยมมาก
‎ยินดีด้วย
‎คุณเป็นคุณตาที่เยี่ยมยอดจริงๆ
‎ดาวุตคงมาพูดอะไรกับคุณ
‎ฉันไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร แต่อย่าไปสนใจเขา
‎ไม่เป็นไร
‎ต้องให้แปลไหม ฉันขอโทษคุณอยู่
‎ผมก็บอกว่าไม่เป็นไรไง
‎เกิดอารมณ์แปรปรวนอะไรขึ้นมา
‎คุณมาหาฉัน เสร็จแล้วก็ไม่มองหน้าฉัน
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ชาห์ซู คุณต้องการอะไร
‎ฉันพยายามทำความเข้าใจ ‎ว่าทำไมคุณถึงทำตัวแบบนี้
‎ฟังนะ ผมไม่สนใจ ‎เรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับตาคุณ
‎หรือกับคนอื่น
‎ผมยอมรับคำขอโทษของคุณ
‎เราโอเค เราเป็นเพื่อนกัน
‎ไม่มีปัญหา
‎ตกลงไหม
‎นี่ พวกเขาเป็นอะไรน่ะ
‎ใครจะไปรู้
‎- เธอจะทำให้เขาโมโหอีก ‎- ทำงานของเธอไปเถอะ
‎พวกคุณมีเบอร์ของมารานไหม
‎ไม่มี
‎เฮอะ!
‎ฉันอยากชวนเขามาดื่มที่ห้องฉัน
‎ที่ห้องเธอเหรอ
‎ใช่
‎คนบ้านนั้นค่อนข้างเก็บตัว
‎พวกเขาค่อนข้างจะ… คือ…
‎- เขาเรียกอะไรนะ ‎- ไม่ชอบเข้าสังคม
‎ใช่ ไม่ชอบเข้าสังคม
‎เขาไม่น่าจะมาหรอก
‎เขาจะมา
‎เขาจะมาแน่
‎เขาจะไม่ปฏิเสธฉัน
‎ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยมานี่
‎ให้ตายสิ
‎- ทำอะไรน่ะซาลีฮ์ ‎- ทำอะไร
‎แกบีบจนบี้ จนจะกินไม่ได้แล้ว
‎ก็ฉันไม่รู้นี่
‎ทำให้ดีๆ สิ
‎ห่อให้สนิท
‎ก็ทำอยู่นี่ไง
‎ให้ฉันช่วยไหม
‎เอาเลย
‎ดูเธอสิ ทำเก่งไม่ใช่เล่นเลย
‎แน่นอนสิ
‎ตอนเด็กๆ ฉันป่วยบ่อยมาก
‎ฉันออกไปเล่นไม่ได้
‎ดังนั้นเพื่อให้ฉันไม่เบื่อ
‎แม่ฉันเลยเอางานบ้าน ‎กับการซ่อมโน่นนี่มาทำเป็นการละเล่น
‎"น็อตของใครขันแน่นกว่า"
‎หรือ "ซุปของใครอร่อยที่สุด"
‎ฉันเลยชินกับงานบ้าน
‎จริงเหรอ เหมือนแม่เธอจะเป็นคนตลกดีนะ
‎ใช่เลย
‎มีหนนึงแม่ปล่อยเราอยู่กันมืดๆ ทั้งอาทิตย์
‎เพื่อฉันจะได้ซ่อมเบรกเกอร์ไฟเป็น
‎แล้วแม่ก็แอบอยู่ตามมุมแล้วแฮ่ใส่ฉัน
‎เธอเองก็เป็นแบบนั้นนี่
‎เมดิเนชอบทำให้ฉันตกใจอยู่เรื่อย
‎เหรอ แกกำลังหาข้อแก้ตัวที่แกกลัวต่างหาก
‎ฉันจะทำแบบนั้นทำไม
‎แล้วไง เกิดอะไรขึ้นกับแม่เธอ
‎แม่ล้มป่วย
‎แล้วก็ตาย
‎เสียใจด้วยนะ
‎พอเถอะ ไม่ต้องทำแล้วก็ได้
‎เธอเพิ่งกลับมาจากที่ทำงาน ไปพักผ่อนเถอะ
‎เราจะทำกันเอง พอสุกแล้วจะเรียก ไปเถอะ
‎- "พอสุกแล้วจะเรียก" เหรอ ‎- เงียบเลย พอแล้ว
‎การปฏิเสธตัวเองทำให้เราป่วย
‎ทุกวินาทีที่เราหนีหรือปฏิเสธความเป็นตัวเรา
‎เท่ากับเราทำร้ายตัวเอง
‎เพราะไม่ว่าเราจะปฏิเสธมันยังไง
‎ความเป็นตัวเราก็ยังคงอยู่ข้างในลึกๆ
‎นักอัตถิภาวนิยมกำลังขุดหลุมฝังตัวเอง
‎ทำไม
‎การเลือกจะเป็นคนอื่นแทนที่จะเป็นตัวเอง
‎คือที่สุดของความสิ้นหวัง
‎เคียร์เกอกอร์พูดไว้แบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‎ครูคะ ครูไม่คิดว่าการค้นหาตัวเอง ‎จะผลักเราเข้าสู่ความสันโดษหรือคะ
‎การเข้าถึงตัวเองต้องใช้เวลา
‎เวลาว่าง เวลาสันโดษ
‎ความเงียบ สมาธิ
‎การเผชิญหน้าอย่างสงบที่แท้จริง
‎แน่นอนว่าเราอาจจะหาตัวเราด้วยตัวเองไม่เจอ
‎เราอาจต้องให้คนอื่นช่วย
‎ถึงนี่จะเป็นเส้นทางที่เราต้องเดินเอง
‎เราก็ไม่ควรไปจบที่ ‎การจำกัดตัวเองกับความสันโดษ
‎การเป็นตัวของตัวเองหมายถึงการทำทุกอย่าง
‎ที่ทำให้เรารู้สึกมีชีวิตชีวา ‎รู้สึกตื่นเต้น มีแรงบันดาลใจ
‎จนเราเป็นหนึ่งเดียวกับตัวเอง ‎กับอัตลักษณ์ของเรา
‎กับคนอื่น กับธรรมชาติ
‎สื่อสารกับทุกอย่างได้ด้วยความกลมกลืน
‎แล้วครูรู้จักตัวเองไหมครับ
‎ฉันเองก็สงสัยค่ะ
‎คุณรู้จักตัวเองจริงๆ เหรอคะ
‎ไม่
‎ฉันก็ยังตามหาอยู่เหมือนกัน
‎ใจฉัน… ไม่ได้พูดความจริงกับฉันทุกครั้ง
‎แต่ฉันก็ยังถามตัวเอง
‎"เกิดอะไรขึ้นในหัวฉัน ในตัวฉัน"
‎"ตกลงฉันเป็นใครกันแน่ ‎ฉันเป็นคนแบบไหนกันแน่"
‎ฉันไม่หนี
‎ฉันรับผิดชอบ
‎ฉันไม่เล่นเป็นเหยื่อ
‎ใครจะไปรู้ ‎บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันเลือกสาขานี้
‎เรื่องของฉันพอแค่นี้ เรามาดูหนังกันเลยดีไหม
‎อาจารย์ทุตกูอยากให้เราดูหนังเรื่องนี้
‎พอดูจบ เราจะมาคุยกันเรื่องทฤษฎีบุคลิกภาพ
‎ถ้าใครอยากจะจดโน้ตก็ได้เลย
‎ฉันขอแค่ช่วยปิดเสียงโทรศัพท์ด้วย
‎ขอบคุณ
‎(รีเบคก้า)
‎เมื่อคืนฉันฝัน ฉันไปที่มันเดอร์ลีย์อีกครั้ง
‎สองร้อยกรัม
‎หญ้าเจ้าชู้สามร้อยกรัม
‎โคกกระสุนครึ่งกิโล
‎น้ำผึ้งสิบกิโลด้วย
‎ครอบครัวคุณนี่น่าดูจริงๆ
‎น้ำผึ้งเยอะขนาดนั้น
‎รับสายสิดิบา
‎ดิบา ให้ตายสิ
‎ดิบา เธออยู่ไหน
‎อย่าทิ้งชาห์ซูไว้คนเดียวนะ ได้ยินไหม ‎อย่าให้เธอคลาดสายตาเด็ดขาด
‎และฉันสงสัยว่าชีวิตฉันจะเป็นยังไง ‎ถ้าไม่มีคุณนายแวน ฮอปเปอร์
‎ไม่มีงานนั้น
‎ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันคงไม่มีวันไปที่มันเดอร์ลีย์
‎และคงไม่มีวันได้พบคุณ
‎คุณนายแวน ฮอปเปอร์
‎มัวทำอะไรอยู่
‎ขอโทษค่ะ ฉันต้องรอพัสดุที่ไปรษณีย์
‎ดิบา เธออยู่ไหน อย่าทิ้งชาห์ซูไว้คนเดียวนะ
‎นี่
‎นี่! รอเดี๋ยว
‎นี่
‎นี่ หยุดนะ
‎ต้องการอะไรจากฉัน
‎ไม่มีใครอยู่เลยเหรอ
‎ช่วยด้วย!
‎ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย เปิดประตู
‎ช่วยด้วย!
‎ปล่อยฉันออกไป หลบไป
‎ใจเย็นๆ ไม่เป็นไร
‎ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
‎ชาห์ซู
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ไม่เป็นไรนะ
‎ชาห์ซู
‎เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‎รู้หรือยังว่าเขาเป็นใคร
‎ไม่มีใครเลย ห้องนั้นไม่มีใคร
‎มันมีงูอยู่ตัวนึงนี่
‎บางทีเราก็เจอ
‎งูอาจจะหาที่หลบร้อน
‎แต่พวกเขาก็หามันไม่เจอ
‎ฉันเห็นมากับตา
‎มีผู้ชายคนนึงตัวสูงๆ สวมฮู้ด
‎รปภ.ตรวจดูแล้ว ไม่มีใครเลย
‎ชาห์ซู
‎ชาห์ซู เดี๋ยวสิ ชาห์ซู
‎- จีฮาน ‎- บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่ง
‎ฉันคงไม่ยุ่งหรอกถ้านายไม่สะเพร่า
‎ที่มหาวิทยาลัยนี่ ฉันจะดูแลชาห์ซูเอง
‎อย่ามายุ่ง
‎ชาห์ซู
‎ผู้หญิงคนนั้นมีแต่ความโกรธ
‎เพราะมันเริ่มขึ้นแล้ว
‎นางกำลังตื่นขึ้นแล้ว
‎แต่นางจะไม่ทำร้ายมนุษย์ใช่ไหม ‎นางยังไม่แข็งแกร่งขนาดนั้น
‎นางทำไม่ได้
‎แต่คนอื่นทำได้
‎กลิ่นนั่นไม่ได้มาจากอนาวาร์ซา
‎มันมาจากที่นี่
‎จากพวกเราเหรอ
‎พวกเราบางคนสูญสิ้นศรัทธาไปแล้ว
‎นั่นแหละปัญหาใหญ่
‎เราต้องรวมตัวกันทันที
‎นายมาที่นี่ทำไมอูรัล
‎มาราน
‎เขาไม่เชื่อ
‎ที่จริงคือเขาคิดว่ามันไม่ถูกต้อง
‎เขาว่ามันทำร้ายผู้คนมากไป
‎แต่เขาไม่เข้าใจ
‎จะมีคนถูกทำร้ายมากกว่าอีก ‎ถ้าเขาไม่ทำหน้าที่ของเขา
‎นี่คือวิถีชีวิตของเรามาหลายศตวรรษ
‎อยู่ในมวลหมู่มนุษย์
‎ซ่อนตัวอยู่เสมอ
‎เราซ่อนตัวเพื่อรักษาสันติภาพและเสถียรภาพ
‎แต่ถ้าระบบนี้ล่มสลาย
‎ถ้ามนุษย์กับมาร์ต่อสู้กัน
‎ถ้ามารานไม่ใช้ความรัก ‎ที่เขามีต่อชาห์ซูอย่างถูกต้อง
‎จะไม่มีใครชนะในสงครามนี้ คุณพ่อทามาร์
‎มนุษย์กับมาร์จะตกหลุมรักกัน
‎และวันนั้นชาห์มารานจะกลับมาสู่โลกของเรา
‎นายต้องเชื่อ
‎ไม่ว่าลูกชายนายจะพูดอะไร
‎เขาก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงชะตากรรมของเขาได้
‎แล้วนายจะเห็น
‎เมื่อคืนหนูมัดตัวเองไว้กับเตียง
‎อาการเดินละเมอของหนูแย่ลง
‎เวลาเห็นหนูเป็นแบบนั้น ชาห์ซูจะกลัว
‎เธอเพิ่งจะห้าขวบ เธอเลยไม่เข้าใจ
‎แต่รู้อะไรไหมคะ
‎หนูรู้สึกดีค่ะพ่อ
‎ตอนที่หนูมัดข้อมือไว้ ‎หนูรู้สึกเหมือนกำลังยอมจำนนต่อคนที่หนูไว้ใจ
‎นั่นคือตอนที่หนูนึกถึงรอยบนข้อมือพ่อขึ้นได้
‎เราไม่ได้ถ่ายทอดแค่สีตา
‎หรือรูปทรงของจมูกให้ลูกเรา
‎แต่เราคงถ่ายทอดความกลัว ‎และความเสียใจที่น่าเกลียดน่าชังที่สุดไปด้วย
‎พ่อถ่ายทอดโรคนอนไม่หลับให้หนูหรือคะ
‎พ่อก็เป็นเหมือนหนูหรือคะ
‎มานี่สิ
‎เรากำลังฉลองกัน มาเลย
‎ไม่นั่งลงก่อนละคะคุณดาวุต
‎นั่งก่อนสิ
‎เป็นอะไรไป
‎ฉันเห็นหนวดคุณก็รู้แล้วว่าคุณสูบ รับไปสิ
‎เดินละเมอเหรอ
‎มิน่าถึงมีกุญแจมือ
‎ว่าแล้วเชียว
‎แล้ว…
‎ภาพหลอนล่ะ
‎การเห็นสิ่งที่ไม่ได้มีอยู่จริงล่ะ
‎ใจสั่น
‎หายใจไม่ออกล่ะ
‎นึกแล้ว
‎เฮ้อ
‎โล่งอกไปที
‎ฉันเอาแต่ถามตัวเอง
‎"อะไรอยู่ในหัวฉันนะ"
‎ฉันเอาแต่โทษตัวเอง
‎"ฉันป่วยเหรอ"
‎"ฉันเป็นอะไรไป"
‎ปรากฏว่า…
‎เป็นคุณนี่เอง
‎แม่คะ
‎คุณผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ หนูคือพ่อแท้ๆ ของแม่
‎อะไรๆ ที่ห่วยแตกที่แม่เป็นและถ่ายทอดมาให้หนู
‎มาจากเขาทั้งหมด
‎ดังนั้นแม่ไม่ใช่เด็กที่เขาเก็บมาเลี้ยง
‎แม่สบายใจได้ซะทีนะ
‎หนูขอดื่มให้แม่
‎ตอนจะตายแม่คิดว่า ‎ตัวเองเป็นเด็กที่ขอมาเลี้ยงนะรู้ไหม
‎แม่พูดว่า "แม่ว่าเขาไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของแม่
‎ไม่งั้นเขาคงไม่ทิ้งแม่ไป"
‎คนเราจะไม่โทรหาลูกสาวตัวเองเลยได้ยังไง
‎หรือไม่ตอบจดหมายลูกเลย
‎แม่บอกว่า "ขนาดบอกไปว่ามีหลาน ‎เขาก็ยังไม่ตอบเลย
‎แม่ว่าเขาคงเจอแม่ถูกทิ้งที่สุเหร่ารึอะไรเทือกนั้น
‎และไม่เคยรู้สึกเมตตา
‎ไม่เคยรัก"
‎แต่มันเป็นไปได้นะ
‎มันเป็นไปได้จริงๆ
‎ที่จริงมันเป็นเรื่องทางจิตวิทยา
‎ปมเอดิปุส
‎มันหาได้ยาก
‎แต่ก็เป็นไปได้
‎ที่พ่อจะไม่รักลูกตัวเอง
‎หุบปาก
‎แกไม่รู้อะไรก็อย่าพูด
‎งั้นเหรอ
‎งั้นเกิดอะไรขึ้นล่ะ
‎เห็นมั้ย
‎- ให้ตายสิ ‎- เห็นมั้ย ไอ้นี่แหละที่พี่ได้กลิ่น
‎เรารอมานานพอแล้ว ฉันจะโทรหาพ่อ
‎หนูกำลังจะโทรหาพ่ออยู่เลย
‎มีอะไรเหรอ
‎วันนี้มีคนตามชาห์ซู ต้อนเธอจนจนมุมที่มหาลัย
‎รปภ.เป็นพวกเรา เขาแอบเอาคลิปให้หนู
‎- หนูจะบอกมาราน ‎- อย่า
‎"อย่า" เหรอ เขาเห็นแล้วจะได้เชื่อเราไง
‎เรามีหลักฐานแล้ว
‎เขาจะได้ไปหาชาห์ซูแล้วทำอะไรสักอย่าง
‎เขาจะทำอะไรสักอย่างแน่
‎คุณสบายดีนะ
‎ใครอนุญาตให้คุณมาที่นี่
‎คุณดื่มมาเหรอ
‎ใช่
‎ดื่มหนักด้วย
‎แต่มันมีผลกับฉันไหม
‎ไม่เลย
‎ก็ได้
‎คุณดูจะยังไหว
‎ฉันไม่เป็นไร
‎คุณกำลังเสียเวลาเปล่า
‎ฉันจะบอกให้ว่าพวกฉันบ้ากันทั้งครอบครัว
‎ไม่เข้าใจเหรอ
‎เราบ้ากันทุกคน
‎โคตรเหง้าเราบ้ากันหมด
‎แบบนี้ไงที่แม่ฉันเสียสติ
‎แบบนี้ไงที่แม่ฉันถึงเป็นบ้า
‎คุณทำอะไรกับฉัน
‎เปล่านี่
‎งั้นทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนี้
‎แบบไหน
‎เหมือนฉันรู้จักคุณ
‎มานานแล้ว
‎เหมือนฉันรู้จักคุณมาตลอด
‎ผม…
‎ไม่จริงน่า
‎มีอะไร
‎เอามานี่ หลีกไป
‎พ่อพูดถูก
‎อุ๊ยตาย
‎ได้ไง ดับไฟซะงั้น
‎คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์