Bir daha bana yalan söyleme.
Anlamadım.
"Sen mi girdin evime geçen gece?" dedim,
"Yok" dedin.
Ayak izlerin var odasında.
Odasında mı, balkonda mı?
Ayak izleri.
Bir daha evime gireceksen topla cesaretini, kapıdan gir.
Günaydın Davut usta.
Davut usta niye öyleydi? Hayırdır?
Öyle geçip gitti önümden selamsız sabahsız.
Gece Şahsu'nun odasına biri girmiş.
Kim girmiş?
Babama söylemeyecek misin?
Yoo.
"Sıra Şahsu'ya da gelecek" demişti. Haklı olmasın?
Babam bir sürü şey söylüyor. İnanıyor muyuz hepsine?
O zaman Şahsu birini attı eve.
Biri filan yoksa peşinde, yani ne olacak ki başka?
Niye geldin sen Hare? Ne istiyorsun benden?
Sen bu kıza çekiliyorsun ufaktan, haberin olsun.
Saçmalama.
İçine kurt düştü işte, belli.
"Biri mi var?"
"Gerçekten peşinde biri olabilir mi?"
"Kontrol etmek gerek mi?"
"Şahsu iyi mi?"
Hı?
Making and breaking of affectional bonds bende.
Ee… Seperation anxiety… Bunu da ben alayım.
Aslında bütün kaçıngan ve kaygılı
bağlanma biçimlerinin hepsini ben alayım.
Ee…
Bu arada süper ironiymiş.
Sana da güvenli bağlanma biçimlerini verelim diyorum. Ne diyorsun?
-Sen hiç kebap yedin mi burada? -Ben vejetaryenim.
Ha. Bak sorum daha da önem kazandı şu an.
-Sen hiç kebap yedin mi burada? -Cihan, işim var.
Ne işin var?
Normal bir insan olmaya çalışıyorum. İzin verirsen.
Ha.
Adana'da normal bir insan ne yapar, söyleyeyim mi?
Kebap yer.
-Öyle mi? -Öyle.
-Israrcısın yani? -Her zaman.
Açmıyorsun gözlerini. Çok az kaldı, tamam mı?
Tamam, açmıyorum.
Niye bu kadar IQ'su düşük birisi gibi davranıyorum, biliyor musun?
Biliyorum. Bana güveniyorsun çünkü.
Hayır, kalbin kırılmasın diye. İnsanlığımdan.
Dikkat, tümsek var önünde.
Dikkat. Kaldır.
Kaldır kaldır, yüksek bayağı. Biraz daha.
-Uff! Tümsek falan yoktu, değil mi? -Güveniyorsun işte.
-Cihan… -Şş, tamam.
Tamam, az kaldı. Çok az kaldı.
Geldik.
Hazır mısın?
Açıyorum.
Ta-da!
-Vay be! -Nasıl parça?
Çok iyiymiş hakikaten.
Bekle.
Gel.
Sımsıkı sarılıyorsun belime, tamam mı?
Bir de başını da şuraya bir yere koyabilirsin.
-Rahat ol. -Hadi Cihan, hadi.
Ay…
Sıkıldım artık. Hadi, bitmiyor mu?
Az kaldı.
Sakın.
-Açmam lazım.
Bitiyor. Kıpırdama.
-Aa!
Hare dedim!
Yes, sir?
Kimseye bir şey söyledin mi?
Ha… Dedim tabii, konuştuk. Sohbet muhabbet.
Çok sosyal bir aileyiz çünkü.
Demedim kimseye bir şey. Niye ki?
İyi. Tehlike filan yok.
Gittim gördüm, konu kapandı.
Kimseyi telaşlandırma. Odasına kimin girdiği belli.
Ha, bir dakika. Ha… Ee…
Sen Şahsu'yu takip ettin yani?
Hare, kapatıyorum.
-Bir dakika, dur! Son bir şey soracağım. -Evet, ne?
Nasıl bir duygu?
Ne nasıl bir duygu Hare?
Birini kıskanmak.
Takıntılı karı.
Güzelim, önce buraya getirseydin ya.
Aha. Eyvallah.
-Bugün ne hoşsun böyle! -Teşekkür ederim. Afiyet olsun.
Ay canım.
Neden normal bir insan olmak istiyorsun ki?
-Ben normalim de ne oluyor? -Sen misin normal?
Biraz önce kebabı lahmacuna sardın Cihan.
Şundan ye bak.
Analı kızlı. Başka bir yerde bulamazsın.
-Yiyecek misin?
-Ona göre bir tane daha söyleyeceğim. -Yok. Sana bakarken doydum ben. Sağ ol.
O zaman tatlı. Tatlı yersin sen.
-Usta! Bize bici bici yollasana. -Hemen geliyor.
-İki tane. -Tamam.
Ne oldu? Nereye?
İzniniz olursa tuvalete gideceğim.
Bir yüzüme su çarpacağım, yandım.
-E, tatlı gelecek ama. -Geliyorum.
Çabuk gel.
Tamam. Yok bir şey, iyisin artık.
-Hah, gelmiş mi bici biciler? -Erittin bici biciyi.
-İlk defa deneyeceğim. Nasıl bir şey? -Bak, harika. Bak tadına.
-Tanışıyor musunuz siz? -Tanışıyoruz.
Pek sevişmiyorsunuz galiba.
Ben kaçtım.
Tutku hoca yok. Birinci sınıflara film izleteceksin yarın, unutma.
Tamam.
Bir şey lazım olursa da istediğin zaman ara.
-Peki. -Buradayım.
-Ne yapıyorsun? -Kilit takıyorum.
Niye?
Elini kolunu sallayan giremesin diye.
A aa, ne demek o şimdi?
Ne ima ediyorsun, doğru düzgün söylesene bir.
Burası benim evim. Gireni çıkanı bilirim ben.
Maran'a da söyledim.
Maran'a da mı söyledin? Ne söyledin? "Gelme" mi dedin?
Ne bu şimdi? Ahlak bekçiliği mi yapasın tuttu?
Ya ben gelene kadar benim ismimi bile bilmiyordun.
Yüzüme bakmıyorsun.
Ama namusuma gelince dedelik yapasın tutuyor, öyle mi?
Bravo. Gerçekten tebrikler.
Müthiş bir dedelik örneği.
Davut gelmiş geçen, bir şeyler söylemiş herhâlde.
Ne dedi bilmiyorum ama kusuruna bakma artık.
Sorun yok.
-Alt yazı mı geçeyim? Özür diliyorum işte.
Ben de sorun yok diyorum.
Dengesiz misin sen?
Bir kapımdasın, bir yüzüme bakmıyorsun. Ne bu şimdi?
Şahsu, ne istiyorsun?
Niye böyle davrandığını anlamaya çalışıyorum.
Bak. Dedenle aranızda ne geçtiği beni ilgilendirmiyor.
Ya da bir başkasıyla.
Özrünü kabul ettim. İyiyiz, arkadaşız. Problem yok.
Tamam?
Şş, bak hele.
-Ha? -Ne oluyor bunlara?
Ne bileyim? Şş.
-Gene kafasını attıracak ha. -Şş, tamam. İşini yap.
Maran'ın numarası var mı sizde?
-Yoo. -Tüh ya.
Bir şeyler içmek için odama çağıracaktım da.
-Odana? -Hıı.
Yani onlar biraz yabanidir ha.
Şey insanlardır… Şey, yani…
-Kız, neydi onun adı? -Asosyal.
Hah, asosyal. Zannetmiyorum ki gelsin.
Gelir ya, gelmez mi?
Ben çağırırsam gelir tabii.
Daha önce gelmediği yer değil sonuçta.
Tövbe bismillah.
-Salih, o ne? -Ne ne?
E, eciş bücüş ediyorsun. İnsan yiyecek onu.
-Kız, ben ne yaptığımı biliyor muyum ki? -Düzgün yap, düzgün.
-Şöyle kapa, düzgün. -Tamam, ben de öyle yaptım.
Yardım edeyim mi ben de?
Buyur.
Bak hele bak, yatkınmış da eli.
Aa, yatkındır.
Küçükken biraz hastalıklı bir çocuktum ben.
Dışarıda pek oynayamazdım.
Annem de sıkılmayayım diye
böyle ev işi, tamirat,
oyunlar kurardı bana.
-"Kim daha iyi tornavida sıkacak?"
Ya da işte ne bileyim, "Kim daha iyi çorba yapacak?" falan.
Alıştı elim.
Bak hele. Bayağı matrak kadınmış anan ha.
Çok.
Bir keresinde sigortaları tamir etmeyi öğreneyim diye
bir hafta karanlıkta oturttu bizi.
Ha bire bir yerlerden çıkıp korkutuyordu bir de.
Aynı kafa işte. Bak.
Medine de beni korkutup duruyor.
Hıı! "Korkmaya yer arıyorum" demiyor da!
Ben niye korkayım ya?
Ee, sonra ne oldu anana?
Hastalandı.
Sizlere ömür.
Başın sağ olsun.
Tamam tamam, sen şey yapma daha.
İşten geldin zaten. Git yat sen.
Biz şey ederiz. Pişince de seni çağırırız. Hadi.
-"Pişince haber ederiz sana." Hı? -Sus len. Konuşma.
Özünü inkâr etmek hasta eder insanı.
Kendimizden kaçtığımız, doğamızı kabullenmediğimiz her saniye
aslında kendimize karşı bir suç işlemiş sayılırız.
Ne kadar inkâr edersek edelim,
özümüz, içimizde bir yerlerde var olmaya devam eder çünkü.
Varoluşçuların kemikleri sızlıyor şu an.
Niye? "Ümitsizliğin en derini,
insanın kendisi olmaktansa başkası olmayı seçmesidir."
Kierkegaard değil miydi bunu söyleyen?
Hocam, insanın kendi özünü bulması onu yalnızlığa itmez mi?
İnsanın kendi özüne ulaşması zaman gerektirir.
Boş bir zaman.
Yalnızlık, sessizlik, meditasyon.
Gerçek bir yüzleşme, aktif olmadan.
Tabii her zaman
insanın kendi başına bulması mümkün olamayabilir bu özü.
Başkalarına da ihtiyaç duyar.
Bu her ne kadar kişisel bir yolculuk olsa da
sonunda yalnızlığa da mahkûm olmamalıyız.
Kendin olmak bizi yaşıyor hissettiren, heyecanlandıran,
harekete geçiren tüm bu eylemlerle
özüne, kendine, başkalarına,
doğayla bir olmaya,
bir ahenk içinde iletişimde olmayı gerektirir.
Siz tanıyor musunuz, hoca hanım, kendinizi?
Ben de merak ettim hocam. Kendi özünüzü gerçekten biliyor musunuz?
Hayır.
Ben de hâlâ arıyorum.
Aklım, her zaman doğruyu söylemiyor bana.
Ama yine de soruyorum kendime.
Ne oluyor şu anda kafamda, içimde?
Kimim ben gerçekte? Nasıl biriyim?
Kaçmıyorum. Sorumluluk alıyorum yani.
Kurban rolünü oynamıyorum.
Belki de bu yüzden seçtim bu branşı, kim bilir?
Evet. Yeteri kadar benden bahsettiysek filmimizi izleyelim mi?
Tutku Hoca bir film izlememizi istemişti.
Onu izledikten sonra
kişilik kuramları üzerine konuşacağız hep beraber.
İsteyenler defterlerini açabilir, not alabilir.
Tek ricam telefonlarınızı sessize almanız, lütfen.
Teşekkür ederim.
Gece rüyamda yine Manderley'deydim.
200 gram.
300 gram dulavrat otu.
Yarım kilo da çoban çökerten. 10 kilo da çiçek balı.
Sizin ailenin de maşallahı var.
-Ne bal yermişsiniz…
Hadi Diba, aç şunu ya.
Diba, Allah aşkına hadi ya!
-Diba, neredesin?
Sakın Şahsu'yu yalnız bırakma. Duydun mu? Sakın kızın yanından ayrılma.
Bayan Van Hopper olmasa nasıl bir hayatım olurdu acaba?
Beni işe almış olmasa?
O olmasaydı Manderley'ye asla taşınmazdım.
Seninle asla tanışamazdım.
Bayan Van Hopper?
Neredesin sen?
Özür dilerim, postanede kargo bekledim.
Diba, neredesin? Sakın Şahsu'yu yalnız bırakma.
Hey!
Hey! Beklesene!
Hey.
Hey!
Hey! Dursana!
Ne istiyorsun benden?
Kimse yok mu?
İmdat! İmdat!
Yardım edin! Kimse yok mu? Açın kapıyı!
-Yardım edin!
İmdat!
Çıkar hemen!
Sakin.
Sakin, tamam.
-Geçti. Tamam.
-Şahsu.
Ne oldu?
-Tamam. Tamam.
Şahsu.
Ne oldu? Kimmiş, öğrenebildiniz mi?
Kimse yok. Depo boş.
Nasıl yok? Yılan vardı.
Yani burada olur bazen. Belki sıcaktan geldi sığındı.
Onu da bulamadılar ki.
Yahu gözlerimle gördüm.
Bir tane adam vardı. Kapüşonlu, uzun boylu.
Güvenlik de baktı. Kimse yok.
Şahsu.
Şahsu, bir saniye bekler misin?
-Şahsu. -Cihan.
-Bana karışma dedim.
Dikkatli olsaydın da karışmasaydım.
Okul sınırları içinde… …Şahsu bende.
Uzak dur.
-Şahsu!
Kızın etrafında öfke var.
Başladı çünkü.
Uyanıyor artık.
Ama insana dokunmaz, değil mi? Henüz o kadar güçlü değil daha.
O dokunamaz.
Ama başkası yapar.
Koku, Anavarza'dan gelmiyor.
-Buradan geliyor. -Kendi halkımızdan?
İçimizden bazıları inancını yitirmiş.
İşte bu çok büyük bir sorun. Bizim bir an önce birleşmemiz lazım.
Buraya neden geldin Ural?
Maran.
İnanmıyor.
Doğru bulmuyor daha doğrusu. "Çok can yandı" diyor.
Ama anlatamıyorum.
Eğer üstüne düşeni yapmazsa daha çok can yanacak.
Yüzyıllardır böyle yaşadık biz.
İnsanların arasında.
Hep gizlenerek.
Barış için sakladık kendimizi. Denge için.
Ama eğer bir kez bu düzen bozulursa
insanlar ve Marlar birbirine girerse
ve Maran, Şahsu'ya olan tutkusunu, aşkını
eğer doğru kullanamazsa…
…bu savaşın bir galibi olmayacak Tamar baba.
Bir insan ve bir Mar âşık olacaklar birbirlerine.
İşte o gün Şahmaran geri dönecek yeryüzüne.
İnanacaksın.
Oğlun ne derse desin
uzak duramayacak kaderinden.
Göreceksin.
Dün gece kendimi yatağa bağladım. Uyurgezerliğim çok arttı.
Şahsu korkuyor beni böyle görünce. Beş yaşında daha, ne olduğunu anlamıyor.
Ama biliyor musun, iyi geldi baba.
Güvendiğim birine teslim olur gibi hissettim
bileklerimi bağlarken.
O zaman hatırladım zaten senin bileklerindeki izleri.
İnsan sadece gözünün rengini, burnunun şeklini miras bırakmıyor soyuna.
En karanlık korkularını,
en şekilsiz pişmanlıklarını da aktarıyor galiba.
Uykuyla düşmanlığım senden mi miras bana?
Sen de mi böyleydin baba?
Gel, gel.
Gel, kutlama var. Gel tabii ya.
Oturmaz mısınız Davut Bey?
Otur ya. Ne var?
İçiyorsun, bıyıklarından belli. Al bakalım.
Uyurgezerlik.
Kelepçeler o yüzden.
Biliyordum.
Peki…
…halüsinasyon?
Orada olmayan şeyleri görme?
Çarpıntı?
Nefes darlığı?
İllaki.
Oh!
Oh be!
Ben de kendi kendime soruyorum, biliyor musun,
"Ne var kafamın içinde?" diye.
Hırpalıyorum kendimi sürekli.
"Hasta mıyım?"
"Ne oluyor bana?"
Meğerse…
…sen varmışsın.
Anneciğim.
Bu yanımda oturan beyefendi,
özbeöz baban.
Sende olan,
bana geçen bütün o boktan şeyler…
…ondan geliyormuş.
-Evlatlık değilsin yani.
Huzur bulabilirsin.
Şerefine içiyorum.
Sonlara doğru evlatlık olduğunu düşünüyordu, biliyor musun?
"Öz babam değil herhâlde" diyordu.
"Öyle olsa bırakmazdı beni."
"İnsan hiç kızını aramaz mı ya?
Hiç mektuplarına geri dönmez mi?
Torunu olduğunu yazdım, ona bile dönmedi" diyordu.
"Herhâlde…
…cami avlusunda falan buldu beni.
Isınamadı.
Sevemedi" diyordu.
Mümkün, biliyor musun?
Vallaha mümkün.
Psikolojide bunun karşılığı bile var.
Ödipalite.
Nadir de olsa…
…bir babanın…
…evladını sevmemesi mümkün.
Sus artık! Bir bok bildiğin yok!
Öyle mi?
Ne oldu?
Bak. Bak.
-Ha siktir. -Bak.
Kokusunu aldığım buymuş işte.
Yeter beklediğimiz. Ben babamı arayacağım.
-Ben de tam seni arıyordum. -Ne oldu?
Bugün okulda biri Şahsu'yu takip etti, sıkıştırdı.
Güvenlik bizden, kaydı verdi bana gizlice.
-Maran'a söyleyeceğim. -Hayır.
Nasıl hayır? Görünce inanacak işte.
Delilimiz var artık. Belki Şahsu'ya gider, bir şey yapar.
Bir şey yapacak zaten.
Hop! Ah.
İyi misin?
Sen kimden izin aldın da geldin buraya?
-İçtin mi sen? -İçtim.
İçtim içtim, çok içtim.
Ama bir şey oldu mu?
Yoo, hiçbir şey olmadı.
Yoo. Gayet iyisin.
İyiyim.
Boşuna uğraşıyorsun.
Biz ailecek deliyiz diyorum ya! Anlamıyor musun sen?
Hepimiz deliyiz. Sülalecek herkes deli.
Benim annem böyle delirdi, biliyor musun? Aynen böyle.
Böyle gitti kadın.
Bana ne yapıyorsun sen?
Hiçbir şey.
Niye böyle hissediyorum o zaman?
Nasıl?
Seni tanıyor gibi.
Önceden.
Hep, hep, hep tanıyor gibi aslında.
Benim…
Hadi be!
Ne oldu?
Ver şunu, ver. Çık.
Babam haklıymış.
Vay be!
Aa! Ama ya! Işıkları kapattı.