Magandang umaga.
Walang nangyari.
Wala?
-Ang ganda ng kwarto mo. -'Wag kang magsinungaling.
Di ko pa naayos kasi di naman ako magtatagal.
Hindi?
Bakit ang dami mong ininom kagabi?
Ano'ng problema?
May nakita ako sa university.
Pero di naman totoo.
Alam mo kung ano'ng totoo?
Ang lolo ko,
ako,
ang mama ko…
Lahat tayo…
ay baliw.
Masasabi ko nga rin 'yan sa 'yo.
Hindi ka baliw.
Kahit lolo mo.
Pero baka mapatay niya 'ko pag nakita niya 'ko rito.
Okay ka lang?
Oo.
Siguro magkita na lang tayo?
Sandali lang.
Paano tayo tumigil?
-Ano? -Kagabi.
Parang di tayo titigil. Paano tayo tumigil?
Lasing na lasing ka.
At?
Ako, hindi.
Salamat.
SHAHMARAN
-Kaya? -Kaya ano?
Di ba natin sasabihin kay Maran?
Ang ano?
"Ang ano"?
Di ba tinambangan siya kahapon?
Mag-aagahan ba tayo na parang walang nangyari?
Ano'ng dapat nating gawin?
Bakit di natin sabihin?
May pruweba tayo. Maniniwala siya pag napanood niya 'to.
Di ganoon ka-simple ang paniniwala, Diba.
Ang mga pruweba, di n'on kayang paniwalain o di paniwalain ang tao.
Bakit?
Pag may pinaniniwalaan ang tao,
di mo sila makukumbinsi kahit ipakita mo ang pruweba,
kahit maglabas pa ng mga numero o ipaliwanag isa-isa.
Di madaling maniwala ang mga tao.
Pero hindi tao si Maran.
Kalahating tao siya.
Hayaan niyo siya. Tama siya.
Di makukumbinsi si Maran niyan.
Sasabihin niya, "Dapat may paliwanag." Di niyo siya kilala?
E, ano'ng gagawin natin?
Kung nakapasok sila sa university, paano masasabi na di sila papasok sa bahay niya?
Gagawan ko 'yan ng paraan.
Lakmu.
May balita ako. Kailangan nating mag-usap agad.
Hoy! Psst!
Ano'ng nangyari?
Ikaw ang pinakapursigido sa pamilya.
Nagkakandarapa ka na magmahal siya.
Naghalikan na sila. Ano pa'ng gusto mo?
Pero pumasok sila, di na natin nakita ang lahat.
Please, magtiwala ka kay Maran!
Lagi natin nakukuha ang gusto natin, girl.
Gusto mo ng daga?
Kadiri!
Nakakadiri ka, sis.
Pupunta na 'ko sa university.
Wala nang kabuhay-buhay sa bahay na 'to.
Gusto kong pinturahan ang kwarto ko.
Saka aayusin ko na rin ang ibang mga gamit.
Para makatira na ako.
Pwede akong magpatulong.
Ibig kong sabihin…
kung di ka busy.
Hindi naman.
Di makontak ang taong tinatawagan mo ngayon.
Nasaan si Shahsu?
Kamusta ka rin, Cihan.
Di ko siya makontak. Alam mo ba kung nasaan siya?
Ah, di mo siya makontak?
Pero akala ko ikaw na ang bahala sa kanya sa university.
Tumabi ka diyan.
Mukhang di siya darating ngayon.
Bakit?
Kasi kasama niya ang kuya ko kagabi.
'Wag mo masyadong idiin.
-Ano? -Tatalsik 'yan sa mukha mo.
Dapat ba ganito?
Oo.
Ano'ng mangyayari pag di mo itinali ang sarili mo?
May nangyayaring di maganda.
Sa 'kin, nagsimula 'to n'ong limang taon ako.
'Yong paglalakad nang tulog.
Nagpi-piknik kami.
Naglalaro ako sa ilog.
Nakagat ako ng ahas.
Natakot talaga ako.
Pinuntahan namin lahat ng doktor.
Sabi nila may post-traumatic stress disorder ako.
D'on nagsimula 'to.
Mga bangungot, hallucinations, panic attacks…
Kailan ka pa nagkaroon n'on?
Simula nang makilala ko ang sarili ko.
Buksan mo 'yang balde.
Dinala ako ng mama ko sa maraming doktor.
May mga gamot ako, therapy.
Ayokong pumunta sa doktor.
Lagi kong di kinakausap ang mama ko.
Pero alam niya kung paano babawi.
Pagkatapos ng bawat appointment,
dadalhin niya ako sa pâtisserie.
-May mastic kami… -Mastic ice cream.
Paborito niya 'yon.
Hanggang kailan ka mananahimik?
Di mo gugustuhing malaman.
Sige, suko na 'ko.
Sasabihin mo ba ang nangyari kagabi?
Hindi.
Tingnan mo ako. Hoy.
Di mo kinakausap si Diba.
Tinatanong ko kung ano'ng nangyari.
Ano'ng nangyari sa nararamdaman mo?
Gusto kong malaman. Sabihin mo.
Ayoko talaga.
Pero di ko mapigilan.
Di ko 'to kayang pigilan.
E, bakit kasama mo siya?
Alam mo ba?
Hoy! Kinakausap kita bilang ate mo. Makinig ka sa 'kin.
Wala tayong alam tungkol sa buhay.
Di propesiya ang ibig kong sabihin. Ibig sabihin ko, sa pangkalahatan.
Di natin alam, kapatid.
Di natin alam kung saan mahahanap ang kaligayahan sa buhay.
Ikaw na rin ang nagsabi.
Mag-isa siya at natatakot.
Siguro 'yong mahalin ka ang pinakamagandang mangyayari sa kanya.
E, kung ganito?
Kalimutan mo 'yang chosen one na 'yan. 'Wag mo na lang pansinin.
Si Shahsu, apo lang siya ng kapitbahay mo, okay?
Wala siyang kinalaman sa 'tin. Babae lang siya.
Ano'ng gagawin mo?
Maran!
Sige, gawin niyo ang gusto niyo.
Aalis na ako.
Maran!
Hello.
Ikaw si Shahsu, di ba?
Oo.
Ako si Hare. Girlfriend ni Maran.
-Hare. -Hm?
Bakit di ka pa umalis?
Ate ko siya.
Babalik na lang ako kung busy kayo.
Paalis na ako.
Natutuwa akong makilala ka.
Ako rin.
Wala ka bang klase ngayon?
Masyado akong masaya para magturo ngayon.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Magic ba 'yan o ano?
Hindi.
Specialty ko ang pabango. Di ko ba nasabi sa 'yo?
Hindi. Akala ko may family business kayo.
Meron nga, pero di ako interesado r'on.
Pwede ba 'kong pumasok?
Please.
Ikaw ba'ng gumawa nito?
Magaling ka sa ganito.
Ginawa ko 'to para sa 'yo.
Pero di ko naibigay.
Para sa 'kin 'to?
Paano ako magpapanggap na di ako bilib ngayon?
Alam na alam mo ba lahat ng mga pabango rito?
Di ako naniniwala, pero…
Subukan mo 'ko.
Sige.
Ipikit mo ang mga mata mo.
Okay.
Albizia julibrissin.
Freesia.
Middle notes ng lavender.
Okay.
Isa pa.
Hollyhocks, halata naman.
Vanilla.
Patchouli.
Isa pa.
Peony.
Cinnamon.
Sandalwood?
Hindi, teka. Cedar.
Bravo, nakuha mo.
Panghuli.
Honeysuckle.
Orange.
Elaeagnus.
Panganib.
Rose.
Di ordinaryong bulaklak ang rose. Di 'to alam ng lahat.
Ang ano?
Gusto nitong mapabilang…
Mapabilang kung saan 'to tumubo, kung saan 'to nandoon.
At kung saan 'to inilayo, parang nasa ibang mundo 'to.
Parang nag-iisa lang 'to.
Mag-isa sa buong mundo.
Dinaraanan ng buhay ang rose.
Bawat ibang bulaklak, yumayabong at namumukadkad.
Pero di kaya ng rose.
May isang dahilan.
Contact.
-Contact? -Contact. Gusto ng rose na may contact.
Kailangan nitong humawak sa kahit anong bagay.
Isa lang talaga ang kailangan nito.
Ano?
Halika, may ipapakita ako sa 'yo.
Sa panahon ngayon, marami tayong alam.
Pero parang wala tayong balanse.
Namumuno tayo sa kalikasan, humuhubog nito,
ginagamit 'to, pinagsamantalahan base sa gusto natin.
Wala tayong ugnayan. Di magkatugma.
Marahas sa kalikasan. Dayuhan sa mga 'to. Wala tayong contact.
Parang rose na sawi.
Bakit mo 'ko tinawag na mapanganib?
Kasi parang magdadala ng peligro sa balanse ang amoy mo.
Ano'ng ibig sabihin niyan?
Di ko rin alam.
O baka alam ko pero gugustuhin kong hindi.
Saglit lang.
Babalik ako, okay?
Hoy!
Mirac?
Mirac!
-Ano'ng ginagawa mo? -Pinoprotektahan ang kauri!
Ano'ng pakay mo? Ano'ng gagawin mo kay Shahsu?
Tapos na ang paghahari ng tao, Sir!
Sinira nila ang mundo at ginawang basura!
Dahil pinakamalaki at pinakabanal kang pinuno, sabihin mo.
Wala ba tayo sa tama? Mas malakas tayo!
Kalokohang propesiya!
Gusto namin ang parte namin! Tama na, bwisit!
Alam kong mangyayari 'to, pero di ko akalain na ganoon kabilis.
Malaking panganib 'to sa 'ting lahat ngayong malapit na tayong magtagumpay.
Di natin alam kung paano sila kumikilos o ang plano nila.
At nakalusot sila sa 'tin.
May nalaman ka pa bang iba?
Wala. Kasama ko si Shahsu, kaya wala na 'kong natanong pa.
Ikinulong ko siya, pumunta ako rito.
Kakausapin ko siya. Nasaan?
Ako mismo ang kakausap sa kanya. Ako na.
Paano nakalampas 'to sa 'yo, Lakmu?
Di mo napansin na may rebelyon?
Paanong di mo nakita 'yon?
Ano?
Di mo ba naisip 'yon, Ural?
Naniniwala pa rin tayo sa propesiya,
at hinihintay ang pagbabalik ng shah.
Isang buong lahi…
Nagtatago lang.
Palagay mo tama sila?
Naisip mo ba na nasa panganib si Shahsu?
Mali ang paraan nila. Sang-ayon ako sa 'yo diyan.
Walang kapatawaran ito.
Personal kong paparusahan si Mirac at iba pang kasabwat dito.
Okay.
Pero pag-isipan niyo 'to.
Kailangan pa ba nating magtago para mabuhay kasama ng mga tao?
Di tayo nagtatago. Nagsimula na ang mga palatandaan.
Hinihintay natin na matupad ang propesiya. Magpasensya ka!
"Magpasensya"?
Walang nakakaalam kung ano'ng mabuti o masama.
Ang alam ko lang, nagbago na ang mundo. Wala nang awtoridad ang mga tao.
Masyado na silang maraming pagsuway.
Lumabas na tayo.
Ipakita natin ang kapangyarihan natin. Ipangalandakan natin sa mga mukha nila.
"Nandito rin kami! Hindi lang sa inyo ang mundo."
-Kalimutan na natin ang propesiya… -Hoy, tumigil ka.
Walang nagmamay-ari sa mundo.
Gusto lang nating ibalik ang balanse.
Magiging tapat ako sa 'yo habambuhay.
Alam mong gagawin ko lagi ang sasabihin mo.
Pero di ko pwedeng balewalain ang iniisip ng iba.
Di ako sigurado kung magdadala ang propesiya ng balanseng gusto natin.
Sa totoo lang, minsan tinatanong ko ang sarili ko.
Ano?
Ano ang totoong pagtataksil?
Pagpoprotekta ba sa inabandunang lahi?
O paghihintay sa sinaunang propesiya na isang siglo nang di natutupad?
Di ko laging makukumbinsi ang mga nasasakupan natin.
Ito ang una at huling warning ko sa 'yo, Lakmu!
Ikaw ang tagapagsalita natin.
Pag di mo ginawa ang trabaho mo, papalitan na lang kita.
Ano'ng sinasabi niyo? Tungkol saan ito?
Naisip niyo ba na pinag-uusapan natin ang buhay ng isang tao?
Ibang babae.
Mauulit na naman…
Sawa na ako sa propesiyang 'to.
Sino ka?
Cihan.
Shahsu.
Okay lang. Kaibigan ko siya sa university.
Di ka sumasagot sa mga tawag at text ko.
Gusto ni Professor na makita ang index bukas ng umaga.
Okay ka lang?
Oo, araw-araw akong tinututukan ng rifle. Di ngayon lang.
Takot na takot ako.
Pasensya na, baka akala niya, magnanakaw ka.
Wala akong paki. May utang ka sa 'kin ngayon.
Talaga?
Sige. Humiling ka.
Ano 'yon? Gagawin ko ngayon.
'Wag kang dumistansya.
Di kita makontak pagtapos ng nangyari sa university.
Tama ka. May mga nangyayari sa bahay.
Di kita tinulungan sa project.
Hayaan mo na ang project.
Nag-alala ako sa 'yo.
Seryoso ako, Shahsu.
Di mo alam ang lugar na 'to. Di mo kilala ang mga tagarito.
Baka malito ka.
Bago ka gumawa ng importanteng desisyon…
Ewan ko, kausapin mo muna ako.
Tutulungan kita.
Ano'ng ibig mong sabihin sa, "Bago gumawa ng importanteng desisyon"?
Pwedeng kahit ano.
Ayokong may masamang mangyari sa 'yo.
Ang sweet-sweet mo, Cihan.
Salamat.
Pero 'wag kang mag-alala, okay lang ako.
Di mo 'ko kailangang protektahan.
Kaya ko ang sarili ko.
Pero pangako.
Kakausapin na kita simula ngayon.
Hindi ako didistansya.
Okay?
Please.
Okay na tayo ngayon?
Meron bang pwedeng magalit sa 'yo?
Basta. Eto.
Salamat.
-Kita tayo sa university. -Sige.
Cihan.
Papa.
N'ong tinawagan ka ni Ural, gusto kong i-check si Shahsu.
Baka sakaling may panganib.
-Ginagawa mo na naman, Cihan? -Papa…
Ano'ng tinuro ko sa 'yo?
Sabihin mo sa 'kin.
Di ako lalaban sa mga di ko kayang ipanalo.
Sa unang pagkakataon sa buhay ko…
di ako natatakot.
Parang nasa tamang lugar ako.
Sa unang pagkakataon.
Kaya, huling recording ko na 'to.
Di man lang nakikita ng mga tao ang papalapit.
Di man lang kilala ang sarili nila.
Nagpatuloy tayo, ibinigay sa kanila ang kontrol ng buong mundo.
Ano'ng balak mo kay Shahsu?
Ayaw namin sa babaeng 'yon.
Pagod na kaming maghintay sa tagapagligtas. Ayaw namin ng propesiya.
Maniwala ka man o hindi, ayoko rin nito.
Alam namin 'yan.
-Talaga? -Oo.
Alam namin ang lahat ng tungkol sa 'yo, Sir.
Pero di mo alam ang tungkol sa 'min.
Kailan ka huling nagpunta sa Martown?
Nag-iisa lang ang mga Mar dito sa mundo, Sir.
Mahirap kami. Inabandona.
Binalewala kami at sinabihang maghintay.
"'Wag niyong sirain ang kautusan ng tao at ng mga Mar."
Tumahimik lang kami, umaasang darating ang shah, ililigtas kami.
Naghintay kami.
Pero di na kami maghihintay.
Ayaw naming dumating ang Shahmaran.
Gusto namin 'yong isa.
'Yong itim.
Walang kwentang kautusan.
Kailangan namin ng gulo.
Buti di ka gaya ng ama mo.
Kinukwestiyon mo lahat. Di mo ginagawa ang di mo pinaniniwalaan.
Isang araw, tatanungin ka nila, Sir.
"Ano'ng nagawa mo?
Naghintay ka lang ba sa trono mo?"
Walang umaalala sa 'min.
Tama ka.
Tama lahat ng sinasabi mo.
Pero inosente si Shahsu.
Di ko hahayaang saktan mo siya.
Pwede mo kaming pigilan, pero paano mo siya pipigilan?
Di niyo man lang mabanggit ang pangalan niya.
Oo, ginagawa namin ang makakaya namin.
Pero siya…
Lagi siyang nauuna sa 'min.
Shahsu.
Bwisit!
'Wag kang magpatawa.
Hindi, panaginip 'to. Di 'to totoo.
Arun.
Dalhin mo siya sa 'kin.
Hare!
Diba!
Hare!
Diba!
Bike! -Nandito ako.
Kalma lang.
-Handa na ba ang tubig? -Oo.
-Sinipsip mo ba ang lason? -Oo.
Magma-marka 'to. Magkakaroon siya ng kaliskis sa balat.
Kung bibilisan natin, di magkakagan'on.
Dahan-dahan.
Ano'ng nangyari?
Lumangoy ako sa lawa kanina, narinig kita, sumisigaw.
Nakagat ka ng ahas.
'Wag kang tumayo. Magpahinga ka lang.
Paano ako napunta r'on?
Ano'ng nangyari?
Naglakad ba ulit ako nang tulog?
Lagi kang naglalakad nang tulog?
Ang tagal ko nang di ginagawa 'yon.
'Wag mo nang isipin 'yon. Okay ka na ngayon.
Patingin nga.
Karaniwan na rito ang kagat ng ahas.
Lumalabas sila dahil sa init.
Pero ginamot ka ng papa ko sa lason.
Nakatulog ka na parang baby.
Wala bang ibang nakakita sa 'kin na gan'on?
Wala. Papa ko lang.
Wala akong maalala kahit ano.
Gusto mo bang pumunta sa ospital?
Hindi, okay lang ako.
Sigurado ka?
Lagi mo ba akong ililigtas?
Sa mga ahas at sa lahat.
'Yon ang gawain ko.
Salamat.
Aalis na ako.
Maliligo ako at aayusin ang sarili ko.
Tatawagan kita mamaya.
Di siya nagwala at sumigaw nang malakas.
Mukhang wala siyang naaalala.
Muntik na 'yon.
Nagkamali ako.
Di nagsasabi ng totoo si Maran.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Redelyn Teodoro Juan