Dzień dobry.
- Do niczego nie doszło. - Nie?
- Ładny masz pokój. - Nie kłam.
Nic tu nie zmieniałam, bo długo nie zostanę.
Nie?
Czemu wczoraj tyle wypiłaś?
Co się stało?
Widziałam coś na uniwersytecie. Ale to nie było prawdziwe.
Wiesz, co jest prawdziwe?
Mój dziadek,
ja,
moja mama…
Wszyscy jesteśmy…
szaleńcami.
Tyle to i ja wiem.
Nie jesteś szalona.
Twój dziadek też nie.
Ale może zostać mordercą, jeśli mnie tu zobaczy.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Może się spotkamy?
Czekaj.
Jak skończyliśmy?
- Co? - Wczoraj.
Wydawało mi się, że nie przestaniemy. Jak to zrobiliśmy?
Byłaś bardzo pijana.
I?
Ja nie byłem.
Dziękuję.
SHAHMARAN
- I co? - Z czym?
Nie powiemy Maranowi?
Czego?
Jak to?
Wczoraj zaatakowali Shahsu. Mamy udawać, że nic się nie stało?
A co mamy zrobić?
Czemu mu nie powiemy?
Mamy dowód. Uwierzy, gdy obejrzy nagranie.
Wiara to coś bardziej złożonego.
Dowody nie sprawią, że ktoś w coś uwierzy lub przestanie wierzyć.
Dlaczego?
Kiedy ludzie w coś uwierzą,
już ich nie przekonasz, choćbyś pokazywała dowody,
podawała liczby lub szczegółowe wyjaśnienia.
Ludzie nie przestają tak łatwo wierzyć.
Maran nie jest człowiekiem.
Pół-człowiekiem.
Zostaw go. Ma rację.
Wasz dowód nie przekona Marana.
Powie: „Musi być jakieś wytłumaczenie”.
Więc co mamy robić?
Skoro weszli na uniwersytet, mogą wejść do jej domu.
Zajmę się tym.
Lakmu.
Mam wiadomość. Musimy porozmawiać.
Co się stało?
Podpalałaś się najbardziej z nas.
Chciałaś, żeby się zakochał.
Pocałowali się. Czego jeszcze chcesz?
Weszli i nie widziałyśmy reszty.
Trochę wiary w Marana.
Nigdy nie pozwalamy, by ofiara się wymknęła.
Plasterek myszy?
Fuj!
Jesteś ohydna.
Idę na uniwersytet.
W tym domu humor zdechł.
Chcę pomalować swój pokój.
I może coś naprawić.
Żeby się czuć jak w domu.
Przydałaby mi się pomoc.
To znaczy…
jeśli nie jesteś zajęty.
Nie jestem.
Osoba, do której dzwonisz, nie odpowiada.
Gdzie Shahsu?
Dzień dobry, Cihan.
Nie odbiera. Wiesz, gdzie jest?
Nie odbiera?
Myślałam, że na uniwersytecie ty się nią zajmiesz.
Spadaj.
Chyba dziś nie przyjdzie.
Dlaczego?
Bo noc spędziła z moim bratem.
Lżej naciskaj.
Pryska ci na twarz.
Teraz dobrze?
Co się dzieje, jeśli się nie wiążesz?
To, czego nie chcę.
U mnie zaczęło się, gdy miałam pięć lat.
Lunatykowanie.
Byliśmy na pikniku.
Bawiłam się nad wodą.
Ukąsił mnie wąż.
Przestraszyłam się.
Chodziliśmy do różnych lekarzy.
Powiedzieli, że mam zespół stresu pourazowego.
Tak się zaczęło.
Koszmary, halucynacje, ataki paniki…
Od kiedy ty to masz?
Odkąd pamiętam.
Otwórz tamto wiaderko.
Mama zabrała mnie do wielu lekarzy.
Dostałam leki, miałam terapię.
Nie znosiłam chodzić do lekarzy.
Byłam zła na mamę.
Ale wiedziała, jak mi to wynagrodzić.
Po każdej wizycie
zabierała mnie do cukierni.
- Kupowałyśmy… - Lody pistacjowe.
Uwielbiała je.
Jak długo możesz milczeć?
Nie chcesz wiedzieć.
Dobra, poddaję się.
Powiesz, co się stało wczoraj?
Nie.
Spójrz na mnie. Hej.
Nie rozmawiasz z Dibą.
Pytam, co się stało z tobą.
Co się stało z twoim sercem?
Chcę to wiedzieć.
Nie chcę tego.
Ale nie mogę się powstrzymać.
Nie umiem się oprzeć.
To dlaczego byłeś z nią?
Wiesz co?
Hej! Starsza siostra do ciebie mówi.
Słuchaj.
Gówno wiemy o życiu.
Nie mówię o przepowiedni.
Ogólnie.
Nic nie wiemy, bracie.
Nie mamy pojęcia, gdzie można znaleźć szczęście.
Sam mówiłeś.
Jest sama i przestraszona.
Może zakochanie się w tobie to najlepsze, co może jej się przytrafić.
Co ty na to?
Zapomnij o tych bredniach o wybrańcach. Udawaj, że tego nie ma.
Shahsu to tylko wnuczka twojego sąsiada.
Nie ma z nami nic wspólnego. Zwykła dziewczyna.
Co zrobisz?
Maran!
Róbcie, co chcecie.
Ja wychodzę.
Maran!
Cześć.
Shahsu, prawda?
Tak.
Jestem Hare. Kochanka Marana.
Hare.
Idź już.
To moja siostra.
Mogę wrócić później, jeśli jesteś zajęty.
Właśnie miałam wychodzić.
Miło cię poznać.
Nawzajem.
Nie masz dziś zajęć?
Jest mi za wesoło, żeby iść na uniwersytet.
Co tu robisz?
Odprawiasz magię?
Nie.
Zajmuję się zapachami. Nie mówiłem ci?
Nie. Myślałam, że macie firmę rodzinną.
Mamy, ale mnie to nie interesuje.
Mogę wejść?
Proszę.
Ty to zrobiłeś?
Masz talent.
Zrobiłem to dla ciebie. Ale nie miałem okazji ci dać.
To dla mnie?
Jak mam udawać, że nie jestem pod wrażeniem?
Znasz te wszystkie zapachy na pamięć?
Nie chce mi się wierzyć.
Sprawdź mnie.
Dobrze.
Zamknij oczy.
Już.
Albicja jedwabista.
Frezja.
Nuty środkowe: lawenda.
Dobrze.
Jeszcze jeden.
Malwa, oczywiście.
Wanilia.
Paczula?
Jeszcze jeden.
Piwonia.
Cynamon.
Drzewo sandałowe?
Nie, czekaj. Cedr.
Brawo, zgadłeś.
Ostatni.
Wiciokrzew.
Pomarańcza.
Oliwnik.
Niebezpieczeństwo.
Róża.
Róża nie jest zwykłym kwiatem.
Nie każdy to wie.
Co?
Róża lubi wiedzieć,
że należy do miejsca swoich narodzin.
Gdy ktoś ją zabiera, czuje się, jakby była w innym świecie.
Jedyna ze swojego rodzaju.
Sama jak palec.
Życie omija różę.
Inne kwiaty żyją, rozkwitają.
Ale róża nie może.
Powód jest jeden.
Kontakt.
- Kontakt? - Róża lubi mieć kontakt.
Musi czegoś dotykać.
Właściwie potrzebuje tylko jednego.
Czego?
Chodź, pokażę ci coś.
Mamy mnóstwo wiedzy.
Lecz brakuje nam równowagi.
Chcemy zapanować nad naturą, kształtować ją,
zagarnąć, wykorzystać, jak nam się podoba.
Jesteśmy oderwani. Niedopasowani.
Brutalni i obcy naturze. Nie mamy z nią kontaktu.
Jak nieszczęśliwa róża.
Czemu powiedziałeś, że jestem niebezpieczna?
Bo po zapachu czuję, że możesz zburzyć równowagę.
Co to oznacza?
Nie wiem.
A może wolę nie wiedzieć.
Zaczekaj chwilę.
Zaraz wrócę, dobrze?
Miraç?
Miraç!
- Co robisz? - Chronię nasz gatunek!
Czego chcecie od Shahsu?
To koniec panowania ludzi.
Zrujnowali świat i zmienili go w bagno!
Jesteś naszym największym i najświętszym przywódcą.
Jesteśmy silniejsi od nich!
Walić przepowiednię!
Chcemy dostać swoją część! Dosyć tego!
Wiedziałem, że to nastąpi, ale nie sądziłem, że tak szybko.
To zagrożenie dla nas wszystkich, gdy jesteśmy tak blisko celu.
Nie wiemy, jak działają i co planują.
I przeniknęli w nasze szeregi. Dowiedziałeś się czegoś jeszcze?
Nie. Shahsu była ze mną, nie mogłem pytać o więcej.
Zamknąłem go.
- Pomówię z nim. Gdzie jest? - Sam z nim pomówię. Dam sobie radę.
Jak mogłeś to przegapić, Lakmu?
Nie zauważyłeś buntu?
Czemu ty go nie przewidziałeś?
Co?
Nigdy o tym nie pomyślałeś?
Wciąż wierzymy w przepowiednię
i czekamy, aż nadejdzie nasz czas.
Cała rasa…
w ukryciu.
Czyli myślisz, że mają rację?
Wiesz, że Shahsu jest w niebezpieczeństwie?
Ich metoda jest zła. Co do tego się z tobą zgadzam.
To grzech niewybaczalny.
Osobiście ukarzę Miraça i pozostałych, którzy są w to zamieszani.
W porządku.
Ale zastanówcie się.
Czy nadal musimy się ukrywać, żeby żyć wśród ludzi?
Nie ukrywamy się.
Pojawiły się omeny.
Czekamy, aż przepowiednia się sprawdzi. Cierpliwości!
Cierpliwości?
Nikt nie wie, co jest dobre, a co złe. Wiem jedynie, że świat się zmienił.
Ludzie nie mają już pełnej władzy.
Mieli dość szans.
Ujawnijmy się.
Pokażmy swoją moc.
Wykrzyczmy im to w twarz:
„My też tu żyjemy. Świat jest nie tylko wasz”.
- Zapomnijmy o przepowiedni. - Wolnego. Świat nie należy do nikogo.
Chcemy jedynie przywrócić równowagę.
Zawsze pozostanę ci wierny.
Zawsze będę robił to, co każesz.
Ale nie mogę lekceważyć tego, co myślą inni.
Nie jestem przekonany, że przepowiednia przywróci nam równowagę.
Szczerze mówiąc, czasem zadaję sobie pytanie.
Jakie?
Co jest prawdziwą zdradą?
Ochrona całkowicie porzuconego ludu?
Czy czekanie na starą przepowiednię, która nie spełniła się od stulecia?
Nie zawsze mogę przekonać naszych poddanych.
To moje pierwsze i ostatnie ostrzeżenie, Lakmu!
Jesteś naszym rzecznikiem.
Rób swoje. Inaczej zastąpię cię kimś innym.
Co wy wygadujecie? Co to ma być?
Rozumiecie, że mówimy o czyimś życiu?
Kolejnej kobiety.
Znów będzie…
Mam dość tej przepowiedni.
Kim jesteś?
Cihan.
Shahsu.
To mój znajomy z uniwersytetu.
Nie mogłem się dodzwonić.
Jutro profesor chce mieć skorowidz.
Wszystko gra?
Jasne, ludzie często mierzą do mnie z broni.
Byłem przerażony.
Chyba wziął cię za włamywacza.
To nieważne. Masz u mnie dług.
Naprawdę?
Dobrze. Masz jedno życzenie.
Spełnię je od razu.
Nie oddalaj się ode mnie.
Nie mogłem się z tobą skontaktować.
Masz rację. W domu działy się różne rzeczy.
Nie pomogłam ci przy projekcie.
Pieprzyć projekt.
Martwiłem się o ciebie.
Mówię poważnie.
Nie znasz tego miejsca. Nie znasz miejscowych.
Możesz się pogubić.
Zanim podejmiesz ważną decyzję…
najpierw porozmawiaj ze mną.
Pomogę ci.
O jakiej ważnej decyzji mówisz?
Jakiejkolwiek.
Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Uroczy jesteś, Cihan.
Dziękuję.
Ale nie martw się, radzę sobie.
Nie musisz mnie chronić.
Potrafię o siebie zadbać.
Ale obiecuję.
Będę z tobą rozmawiała.
Nie będę się oddalać.
Dobra?
Poproszę.
- Zgoda? - Nie umiałbym się na ciebie gniewać.
Dobra, masz.
Dzięki.
- Do zobaczenia na uniwerku. - Na razie.
Cihan.
Tato.
Gdy zadzwonił Ural, chciałem sprawdzić, co u Shahsu.
Czy nic jej nie grozi.
- Znowu to robisz, Cihan? - Tato…
Czego cię uczyłem?
Powiedz mi.
Powiedz.
Żebym nie walczył o przegrane sprawy.
Pierwszy raz w życiu
nie odczuwam strachu.
Czuję, że jestem we właściwym miejscu.
Pierwszy raz.
To moje ostatnie nagranie.
Ludzie nie widzą, co mają pod nosem.
Nie znają siebie.
A my co? Oddaliśmy im władzę nad całym światem.
Czego chcecie od Shahsu?
Nie chcemy tej dziewczyny.
Mamy dość czekania na zbawcę.
I nie chcemy przepowiedni.
Wierz lub nie, ale ja też jej nie chcę.
Wiemy.
- Naprawdę? - Tak.
Znamy cię na wylot.
Ale ty nie znasz nas.
Kiedy ostatnio byłeś w dzielnicy Mar?
Lud Mar jest sam na tym świecie.
Jesteśmy biedni. Opuszczeni.
Zepchnięto nas na bok i kazano czekać.
„Nie zakłócajcie porządku między ludźmi a Mar”.
Milczeliśmy w nadziei, że nasza królowa kiedyś nas ocali.
Czekaliśmy.
Ale dłużej nie zamierzamy.
Nie chcemy Shahmaran.
Chcemy tej drugiej.
Tej mrocznej.
Pieprzyć porządek.
Potrzebujemy chaosu.
Dobrze, że nie jesteś jak ojciec.
Kwestionujesz. Nie robisz tego, w co nie wierzysz.
Ale pewnego dnia cię spytają.
„Co uczyniłeś?
Czy tylko czekałeś w wieży z kości słoniowej?”
Nikt o nas nie myśli.
Masz rację.
We wszystkim.
Ale Shahsu jest niewinna.
Nie pozwolę jej tknąć.
Nas możesz powstrzymać, ale jak powstrzymasz ją?
Nawet nie wymawiacie jej imienia.
Robimy, co w naszej mocy.
Ale ona…
zawsze jest o krok przed nami.
Shahsu.
Kurwa!
To jakiś idiotyzm.
Nie, to sen. To nie dzieje się naprawdę.
Arun.
Sprowadź ją do mnie.
Hare!
Diba!
Hare!
Diba!
- Bike! - Jestem tutaj.
Spokojnie.
- Woda gotowa? - Tak.
- Wyssałeś jad? - Tak.
Zostanie ślad. Na skórze pojawią się łuski.
Chyba że się pośpieszymy.
Ostrożnie.
Co się stało?
Szedłem popływać przed świtem i usłyszałem krzyk.
Ukąsił cię wąż.
Nie wstawaj. Odpoczywaj.
Jak się tam znalazłam?
Co się stało?
Znowu lunatykowałam?
Często się to zdarza?
Dawno tego nie robiłam.
Nie przejmuj się. Nic ci nie jest.
Pokaż.
Tu często dochodzi do ukąszeń.
Węże wychodzą z powodu upału.
Ojciec podał ci odtrutkę na jad.
Spałaś jak dziecko.
Ktoś jeszcze mnie widział?
Nikt. Tylko mój ojciec.
Nic nie pamiętam.
Chcesz jechać do szpitala?
Nie, nic mi nie jest.
Jesteś pewna?
Zawsze będziesz mnie ratować?
Przed wężami i resztą.
Taka moja rola.
Dziękuję.
Czas na mnie.
Wezmę prysznic i się pozbieram.
Zadzwonię później.
Nie odbiło jej i nie krzyczała jak opętana.
Chyba nie pamięta.
Mało brakowało.
Myliłam się.
Maran nie mówi mi prawdy.
Napisy: Przemysław Rak