-Günaydın. -Günaydın.
-Bir şey olmadı. -Olmadı.
Hım.
-Odan güzelmiş. -Yalan söyleme.
Daha hiçbir şeye dokunmadım ki kalıcı değilim diye.
Değil misin?
Niye o kadar içtin dün gece? Neyin var?
Okulda bir şey gördüm.
Gerçek değilmiş.
Ne gerçekmiş, biliyor musun?
Dedem, ben, annem.
Biz hepimiz…
-…deliyiz.
Sorsan ben söylerdim sana bunu.
Deli filan değilsin.
Deden de değil.
Ama katil olabilir eğer beni burada görürse.
İyi misin?
İyiyim.
-Görüşür müyüz peki? -Bir dakika.
Nasıl durduk?
-Ne? -Dün gece.
Öyle pek duracak gibi değildik. Nasıl durduk?
Çok sarhoştun.
-Ee? -Ben değildim.
Teşekkür ederim.
-Ee? -Ne ee?
-Söylemeyecek miyiz abime? -Neyi?
Ne demek neyi baba? Dün Şahsu'ya tuzak kurdular, unuttun mu?
Bir şey olmamış gibi kahvaltı mı yapacağız?
-Ne yapalım yani? -Niye söylemiyoruz ki abime?
Hem delilimiz var. Kaydı izlerse inanır artık.
İnanç öyle basit bir mesele değil Diba.
İnsanın bir şeye inanması
ya da inandığından vazgeçmesi için delil yetmez.
Niye?
İnsanoğlu bir şeye inanmayagörsün.
Tam aksi deliller koy önüne, rakamlar sırala,
tek tek her şeyi açıkla, yine de yetmez.
İnsan kolay kolay vazgeçmiyor inandığından.
-İnsan mı ki Maran? -Yarısı öyle.
Ya rahat bırakın adamı, haklı. Ne kanıt gösterseniz ikna olmaz Maran.
"Vardır bir sebebi" der geçer, bilmiyor musunuz?
E, ne yapacağız peki? Okula kadar girdiler.
-Eve girmeyecekleri ne malum? -Ben o konuda bir şey yapacağım tabii ki.
Lakmu? Gelişmeler var. Acil olarak konuşmamız lazım.
Hey! Şş!
Ne oldu? Hı? En heveslimiz sen değil misin?
Bak, aşk meşk diye yanıyordun. Öpüştüler işte bak. Ne istiyorsun daha?
Ne yaptılar göremedik ama. İçeri girdiler.
Ya sen Maran'a güven ya!
Kızım, biz avımızı sağ bırakır mıyız?
Bir dilim fare isteyen?
-İyy!
-İğrençsin abla.
-Ben okula gidiyorum.
-Mizah ölmüş bu evde.
Odamı boyamak istiyorum ben.
Belki birkaç tadilat falan da yaparım.
Yerleşmek için.
Biraz yardım fena olmazdı.
Hani…
…işin yoksa tabii.
Yok, işim yok.
Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor.
-Şahsu nerede? -Ay, sana da selam Cihan.
Ulaşamıyorum, kapalı telefonu. Nerede?
Aa, ulaşamıyor musun?
E, ne oldu?
Hani okul sınırları içinde senin sorumluluğundaydı?
Üf, çekil.
Bugün geleceğini sanmıyorum.
Niye?
Dün geceyi abimle geçirdi de o yüzden.
Fazla bastırma.
-Ha? -Yüzüne sıçrar.
Böyle mi?
Hı hı.
Kendini bağlamazsan ne oluyor?
İstemediğim şeyler.
Benim beş yaşındayken başladı.
Uyurgezerlik.
Pikniğe gitmiştik.
Su kenarında oynuyordum.
Yılan soktu.
Bayağı ödüm patladı.
İşte doktorlar moktorlar… Travma sonrası stres bozukluğu dediler.
-Öyle başladı.
Kâbuslar, halüsinasyonlar, panikataklar…
Seninki ne zaman başladı?
Kendimi bildim bileli.
Şu kutuyu açsana.
Doktor doktor gezdirirdi annem beni. İlaçlar, terapiler…
Hiç sevmezdim doktora gitmeyi. Küserdim anneme.
Ama gönlümü almayı bilirdi hep.
-Her doktor sonrasında…
…beni pastaneye götürürdü.
-Damla… -Damla sakızlı dondurma.
Çok severdi.
Üf! Ne kadar durabiliyorsun ya sen konuşmadan?
Bilmek istemezsin.
Tamam. Pes ediyorum. Anlatacak mısın? Dün gece neler oldu?
Yoo.
Bana baksana sen bir. Şş.
Diba yok senin karşında.
-Sana ne olduğunu soruyorum. Hı?
İçine ne oldu yani, kalbine? Onu merak ediyorum, anlat.
İstemiyorum aslında.
Ama engel de olamıyorum.
Direnemiyorum da.
Ne işin vardı o zaman yanında?
Bir şey diyeyim mi?
Hey! Abla olarak konuşuyorum burada.
Dinle beni.
Bir bok bilmiyoruz biz bu hayatta.
Kehaneti filan söylemiyorum, genel olarak yani.
Bilemeyiz kardeşim.
Hayatta mutluluğu kimin nerede bulacağını bilemeyiz.
Bak, kendin söyledin. "Çok yalnız" dedin, "Korkuyor" dedin.
Bilmiyoruz ki, belki hayatta başına gelebilecek en güzel şey
sana âşık olmak.
Bak, şöyle yapalım mı?
Şimdi bırak bu şeyi.
İşte seçilmiş ayaklarını filan unut, koy bir kenara.
Şahsu karşı komşunun torunu, tamam?
Bizimle de bir ilgisi yok, öyle sıradan bir kız.
Ne yapardın?
Maran!
Hadi yapın ne yapacaksanız.
-Gidiyorum ben.
Maran?
Merhaba.
-Şahsu, değil mi? -Evet.
Hare ben. Maran'ın âşığıyım.
-Hare. -Hı?
Hadi git sen.
Ablam.
Yani işiniz varsa ben sonra da gelebilirim.
Yok, gidiyordum ben.
Çok memnun oldum.
Ben de.
Okul yok mu bugün?
Bugün okula gitmek için fazla neşeliyim.
Ne yapıyorsun sen burada? Büyü falan mı yapıyorsun?
Hayır. Kokuyla ilgileniyorum ben. Söylemedim mi?
Yoo.
Ben aile işiniz vardır diye düşünmüştüm.
Evet, var aile işimiz ama ben ilgilenmiyorum.
-Girebilir miyim? -Lütfen.
Sen mi yaptın bunu?
Bayağı iyisin bu işte.
Aslında onu senin için yaptım ama bir türlü veremedim.
-Benim için?
Şimdi nasıl bundan etkilenmemiş gibi davranabilirim ki?
Buradaki bütün kokuları tanıyor musun ezbere?
Çok inandırıcı gelmedi ama…
-Dene beni. -Peki.
-Kapat gözlerini.
Tamam.
Gülibrişim. Frezya.
Orta notalarda da lavanta.
Tamam. Bir tane daha.
Hatmi tabii ki.
Hım… Vanilya.
Paçuli.
-Bir tane daha. -Hı hı.
Hım.
Şakayık. Tarçın…
Hım…
S… Sandal?
Hayır, dur! Sedir.
Bravo, bildin.
-Hım.
Son bir tane.
Hı.
-Hı hı?
Hanımeli.
Portakal.
Hım… İğde.
Tehlike.
Gül.
Sıradan bir çiçek değildir gül. Herkes bilmez.
Neyi?
Ait olmayı sever.
Doğduğu dünyaya, olduğu yere.
Olmadığı zaman da
başka bir dünyadaymış gibi hisseder kendini.
Türünün tek örneğiymiş gibi. Koskoca dünyada yapayalnız.
Bütün hayat etrafından akar gider gülün.
Bütün çiçekler büyür, can bulur.
Ama o bulamaz.
Bir sebebi var aslında.
Temas.
-Temas? -Temas.
Gül, teması çok sever. Dokunması gerek, neye olursa.
Tek bir şeye ihtiyacı var aslında.
Ne?
Gel, sana bir şey göstereceğim.
Bugün çok şey biliyoruz ama dengemiz de bir o kadar bozuk sanki.
Doğaya hükmeden, ona şekil veren,
koparan, istediği gibi sömüren biziz.
Kopuk ve uyumsuz.
Çevreye karşı hoyrat ve yabancı.
Temassız.
Buruk bir gül gibi.
Neden tehlikeli dedin bana evde?
Çünkü bu dengeyi tehlikeye atacak bir kokun var.
Ne demek bu şimdi?
Ben de bilmiyorum.
Ya da biliyorum da işime gelmiyor.
Bir saniye.
Ben geliyorum, tamam? Hemen geliyorum.
Hey!
Miraç?
Miraç!
-Ne yapıyorsun? -Soyumuzu koruyorum.
Ne saçmalıyorsun sen?
-Ne istiyorsunuz Şahsu'dan? -Yetti! İnsan devri bitti beyim! Bitti!
Altını üstüne getirdiler dünyanın, içine sıçtılar!
Madem sensin en tepemizdeki, en kutsal sensin, söyle!
Biz de haklı değil miyiz? Daha güçlüyüz!
Sikerim lan kehanetini! Hakkımızı istiyoruz biz! Yetti lan! Yetti!
Bunun geleceğini biliyordum
ama bu kadar erken olacağını tahmin etmiyordum.
Üstelik sonuca bu kadar yaklaşmışken hepimiz için çok büyük tehlike.
Nasıl hareket ettiklerini, ne planladıklarını,
hiçbir şey bilmiyoruz ve dibimize kadar gelmişler.
Sen başka bir şey öğrenebildin mi?
Hayır. Şahsu yanımdaydı.
Detaylı konuşamadım. Bir yere kapatıp geldim onu.
Ben konuşurum. Nerede?
Ben kendim konuşurum. Bende.
Sen bunu nasıl atladın Lakmu? Bu başkaldırıyı hiç mi fark etmedin?
Asıl sen hiç tahmin etmedin mi?
Nasıl?
Hiç mi aklına gelmedi Ural?
Bir kehanete bel bağlamış bekliyoruz.
Bekliyoruz ki şahımız geri gelecek.
Koca bir ırk.
Saklanarak.
Haklılar yani, öyle mi? Şahsu tehdit altında, sen farkında mısın?
Usul yanlış, ona söyleyecek lafım yok.
Affedilir günah değil.
Kendi ellerimle vereceğim o Miraç'ın cezasını.
Başka kim karıştıysa onun da.
Tamam.
Ama bir düşünelim.
İnsanla yaşamanın yolu saklanmak mı hâlâ?
Saklanmıyoruz.
Alametler başladı.
Kehanetin gerçekleşmesini bekliyoruz. Biraz sabır!
Yahu ne sabrı?
Kim biliyor ne iyi, ne kötü?
Dünya değişti, onu bilirim ben.
Her şeyin tepesinde değil artık insan. Kredisini bitirdi.
Çıkalım meydana, gösterelim gücümüzü.
Haykıralım suratına,
"Biz de varız ulan! Dünya tek senin değil."
-Bırakalım kehaneti… -Hey! Orada dur.
Dünya hiç kimsenin değil. Bizim istediğimiz, dengeyi yeniden kurmak.
-Sana sadakatim sonsuz.
Lafından çıkmayacağımı iyi biliyorsun
ama diğer tarafın düşüncelerini de duymazlıktan gelemem.
Kehanetin gerçekleşmesi
istediğimiz dengeyi getirecek mi emin olamıyorum.
Yalan yok. Aklımdan geçiyor, soruyorum bazen.
Neyi?
Hangisi ihanet?
Bir başına bırakılmış bir ırkı savunmak mı
yoksa yüz yıldır gerçekleşmemiş tozlu bir kehaneti beklemek mi?
Halkı da ikna edecek gücü her zaman bulamıyorum.
Seni ilk kez ve son kez uyarıyorum Lakmu!
Sen bizim sözcümüzsün.
Görevini yapmayacaksan senin yerine başkasını bulurum.
Siz neden bahsediyorsunuz ya? Ne anlatıyorsunuz siz? Hı?
Bir insanın hayatından bahsediyoruz, farkında mısınız?
Yine bir kadın.
Yine neyin uğur…
Başlayacağım kehanetinize.
Sen kimsin?
Cihan.
Şahsu.
Tamam. Benim okuldan arkadaşım, tamam.
Aradım, mesaj attım. Dönmedin.
İndeksi sabaha istiyor Tutku hoca.
İyi misin?
Tabii. Her gün tüfek çekilir bana. Görmediğim şey mi?
Ödüm koptu.
Kusura bakma. Hırsız falan sandı herhâlde.
Vallaha ben anlamam kusur musur. Borçlandın bana.
Öyle mi? Peki.
Bir dilek hakkın var. Söyle bakalım, hemen şimdi yapacağım.
Uzaklaşma benden.
Okuldaki olaydan sonra bir daha ulaşamadım sana.
Haklısın. Biraz evde işler karışıktı.
Yalnız bıraktım seni projede.
Sikerler projeyi.
Seni merak ettim ben.
Ciddiyim Şahsu.
Yani… Tanımıyorsun buraları, buranın insanını bilmiyorsun.
Kafan karışabilir.
Önemli bir karar almadan ya da…
Ne bileyim işte, konuş benimle.
Ben yardım ederim sana.
"Önemli bir karar almadan önce" ne demek anlamadım.
Ne olursa işte.
Başına bir şey gelsin istemiyorum.
Çok tatlısın Cihan.
Teşekkür ederim.
Ama iyiyim ben, merak etme.
Beni korumak zorunda değilsin. Kendi ayaklarımın üzerinde durabilirim.
Ama tamam, söz.
Bundan sonra konuşacağım seninle. Uzaklaşmayacağım.
Tamam?
Bir zahmet.
-Barıştık mı? -Küsebiliyor muyuz sana?
Neyse. Al hadi.
Teşekkür ederim.
-Okulda görüşürüz. -Görüşeceğiz.
Cihan.
Baba.
Ural seni arayınca bir kontrol edeyim dedim Şahsu'yu.
-Belki bir tehlike vardır diye. -Yine mi Cihan?
-Baba. -Ne öğrettim ben sana?
Söyle.
Kazanamayacağım savaşlara girmeyeceğim.
Hayatımda ilk defa…
…korkmuyorum.
Doğru yerdeyim gibi geliyor.
İlk defa.
O yüzden bu son kaydım.
Burnunun dibindekini görmez insan.
Daha kendini bilmekten âciz.
Biz ne yaptık?
Tuttuk koca dünyanın iplerini verdik eline.
Şahsu'dan ne istiyorsunuz?
İstemiyoruz o kızı.
Bezdik kurtarıcı beklemekten. Kehanet mehanet istemiyoruz biz.
İnanır mısın, ben de istemiyorum.
-Ha, onu biliyoruz.
-Biliyor musunuz? -Hı. Biz seni çok iyi biliyoruz beyim.
Sen bizi bilmiyorsun asıl.
En son ne zaman gittin Mar mahallesine?
Marlar bir başına bu dünyada beyim. Fakirlik, sahipsizlik.
Attılar bizi köşeye, "Siz bekleyin" dediler.
"İnsanla Mar arasında bir düzen var, aman bozmayın."
Biz de nasılsa şahımız gelecek bir gün, bizi kurtaracak diye sustuk.
Bekledik.
Bekledik de artık vazgeçtik.
Gelmesin Şahmaran!
Öbürü gelsin. Karanlık olan.
Sikmişim düzenini. Bize kaos lazım artık.
Sen yine baban gibi değilsin, eyvallah.
Soru soruyorsun, yapmıyorsun inanmadığını.
Ama işte sana da sorarlar beyim. Sen ne yaptın? Ne yaptın?
Sırça köşkünde oturdun bekledin. Ha?
Bizi düşünen yok.
Haklısın.
Kelimesi kelimesine haklısın.
Ama Şahsu'nun bir günahı yok. Ona dokundurmam.
Hadi bizi tuttun, onu nasıl tutacaksın, hı?
Daha ismini bile anmadığınızı?
Hadi biz kendi kendimize yapıyoruz bir şeyler ama o…
O hep bizden bir adım daha önde.
-Şahsu.
Ha siktir.
Saçmalama. Saçmalama.
Hayır, hayır… Rüyadayım. Gerçek değil bu.
Bu gerçek değil.
-Arun. Getir onu bana.
Hare!
Diba!
Hare!
Diba!
-Bike! -Dur. Dur canım, geldim.
-Yavaş. Yavaş.
-Su hazır mı? -Evet.
-Çıkardın mı zehri? -Evet.
İzi kalacak. Pul pul olacak derisi.
Acele edersek kalmaz.
Dikkat edin.
Ne oldu?
Sabaha karşı göle giriyordum, çığlığını duydum.
Yılan sokmuş.
Kalkma kalkma. Rahatına bak.
Ah.
Nasıl gittim oraya?
Ne oldu?
Uykumda mı yürüdüm yine?
-Oluyor mu öyle hep? -Bayağıdır olmuyordu.
Boş ver, takma. Şimdi iyisin.
Bakayım bir.
Burada yılan sokması çok olur. Sıcaktan ortaya çıkıyorlar.
Ama babam baktı sana. Zehri çıkardı.
Mışıl mışıl uyudun.
-Başka kimse görmedi mi beni o hâlde? -Kimse görmedi. Sadece babam.
Hiçbir şey hatırlamıyorum.
Hastaneye gitmek ister misin?
Yoo, iyiyim.
Emin misin?
Sen hep böyle kurtaracak mısın beni?
Yılanlardan falan.
İşim bu.
Teşekkürler.
Ben bir gideyim.
Bir duş alayım, bir toparlanayım.
Ararım sonra.
Çıldırmadı. Ortalığı ayağa kaldırmadı.
Hatırlamıyor demek ki.
Ucuz atlattık.
Hım.
Yanılmışım.
Maran bana gerçeği söylemiyor.