Maran!
Cihan!
Maran.
Co zrobiłeś?
Co on ci mówił? Dokąd cię wiózł?
Jesteś ranny.
Co ci mówił? Dokąd cię wiózł?
Puść mnie! Co za różnica?
Spójrz na siebie, jesteś cały we krwi.
- Co zrobiłeś z Cihanem? Cihan! - Wezwałem pomoc. Zajmą się nim.
- Gdzie byłeś? - Teraz jestem tu!
Gdzie byłeś?
Teraz jestem tu.
Gdzie jest Cihan?
Co się stało? Zrobił coś?
Ciekawe pytanie.
Dlaczego ciekawe?
Spytałeś, czy coś zrobił.
Nie spytałeś, czy coś mu się stało.
Podejrzewasz, że twój syn mógł coś zrobić, Lakmu?
Przepraszam.
Nie mogłem przyjść.
Posłuchaj.
Pojadę z tobą wszędzie.
Wyjedźmy stąd. Chodź ze mną.
Odbiło ci?
Myślisz, że pójdę z tobą bez żadnych wyjaśnień?
Wiem, że to wydaje się bez sensu. Ale musisz mi zaufać.
Wiesz, co jest bez sensu?
Że chciałam z tobą jechać!
Trzeba było sprawdzić wiadomości.
Chciałam z tobą jechać! Jak idiotka!
Na szczęście zniknąłeś i problem się rozwiązał.
Nie wiem, czym jest ten nasz idiotyczny związek,
ale w ciągu tygodnia złamałam dla ciebie wszystkie obietnice, które sobie złożyłam.
Wszystkie.
Ale nigdy więcej.
Nigdzie z tobą nie pojadę.
Shahsu.
Nigdy.
Shahsu.
Halo?
Nie, dlaczego?
Mój dziadek zaginął.
SHAHMARAN
Co się stało?
Nie mogę go nigdzie znaleźć. Przepadł.
Co się stało?
Rozmawialiśmy.
Nagle się wzruszył.
Wstał i mnie objął.
A potem wyszedł.
Spytałem, dokąd idzie. Pobiegłem za nim.
Ale go nie znalazłem.
Rozpłynął się w powietrzu.
Shahsu, jego oczy… Boże, nie wiem, jak to powiedzieć.
Miał dziwny wyraz oczu. Bardzo dziwny.
Jakby postradał zmysły.
Nawet mnie nie słyszał.
W którą stronę poszedł?
Tam.
Ja się tym zajmę.
Co ty wygadujesz? Idę z tobą.
Shahsu, choć raz mi zaufaj. Znajdę twojego dziadka.
Panie Davut.
Gdzie ja jestem?
Proszę zejść.
Proszę.
Kiedy zaczęły się zaniki pamięci?
Parę tygodni temu.
Zapomina pan, gdzie jest lub która jest godzina?
Czy mieszają się panu słowa?
Wszystko w porządku.
Nic panu nie jest.
Proszę trochę odpocząć.
Porozmawiamy później.
Oby się pan poczuł lepiej.
Pozostali też.
Trudno postawić diagnozę.
Być może to alzheimer.
- Przyjdźcie do szpitala, zrobię badania. - Dobrze.
W razie czego proszę dzwonić.
Dziękuję.
Pan Davut jest mi bliski.
Poczuje się lepiej, nie martw się. Nie pozwolimy, żeby coś mu się stało.
To, przez co przechodzę, jest o wiele gorsze niż twoje cierpienia.
Przez co przechodzisz, Maran? Powiedz mi.
Nic nie zdradzasz.
Czemu wyjechałeś? O co chodziło?
Nic nie wiem.
Nie wiem, czy to się powtórzy.
Gdzie jest Cihan?
Twoje milczenie wszystko między nami psuje.
Nie widzisz tego?
Prawda wyjawiona przed czasem dużo waży.
Nie każdy udźwignie.
Cihan wiózł Shahsu do Anavarzy.
Skąd wiesz, co miał zrobić lub zamierzał zrobić?
Twój syn był w amoku. Musiałem go powstrzymać.
Ty?
Mojego syna?
Co mu zrobiłeś?
Wiózł Shahsu do Anavarzy.
Mar nie może podnieść ręki na innego Mara. Żeby nie wiem co.
Czego nie zrozumiałeś?
Czemu wiózł ją do Anavarzy? Nie chodzi o przepowiednię?
Nagle obchodzi cię przepowiednia?
Odrzucałeś ją.
Unikałeś jej.
Teraz chcesz jej chronić?
Módl się, by Marowie się nie dowiedzieli, co zrobiłeś.
Panowie!
Mówiłem wam.
Marowie są wściekli. Chcą zemsty, nie przepowiedni. Nie zatrzymam ich!
Powstrzymałem twojego syna.
Shahmaran robiła wszystko z miłości.
Tego samego oczekuje się od was.
Twój syn nie może uniknąć kary, Lakmu.
Pozwólcie mi go ukarać.
Zrobię, co konieczne.
Oddajcie mi go.
Ural.
To mój syn.
Proszę.
Areszt domowy.
Wiesz, jaka będzie kara, jeśli się dowiem, że wyszedł.
Widziałam twoje narodziny.
Widziałam, jak dorastasz.
Jak się buntujesz.
I jak się poddajesz.
Nie wtrącałam się.
Bo wiedziałam, że nie zapomnisz, kim jesteś.
Marowie nie zapominają.
To ludzie zapominają.
To im pozwala przetrwać.
Ale Davutowi zostało mało czasu.
Zaczyna sobie przypominać.
Nam też kończy się czas.
A ty skrzywdziłeś Mara.
Uniknąłeś kary z jednego powodu.
Shahsu.
To wasze przeznaczenie.
Spełni się.
Musisz tylko
tam być.
Dobrej nocy.
Czy to prawda?
Wiozłeś Shahsu do Anavarzy?
Wyrwał mi zęby.
Marowie nie atakują się nawzajem.
Czemu słuchamy tej rodziny?
Spójrz na moją twarz.
Jego trzeba ukarać, nie mnie.
To on nie wierzy.
To on nie kiwnie palcem.
Chciałem to zakończyć.
Chciałem coś zrobić.
Nie musisz nic robić.
Jasne.
Nie ja jestem wybrańcem.
- Nie mam prawa nic robić. - Nie o to chodzi.
Więc o co?
Wezmę sprawy w swoje ręce.
Nie jestem jak Ural. Nie porzucę Cihana dla przepowiedni.
Nie zbliżaj się do Cihana.
Powiem ci, do kogo masz iść.
PROF. NADZW. TUTKU BÖKE WYKŁADOWCZYNI
Pani profesor, widziała pani Shahsu?
Wszyscy pojechali na wycieczkę do Anavarzy.
Do Anavarzy?
Oto zamek Anavarza.
Wiecie, czemu zbudowano go na tym klifie?
- Czemu? - Dla ochrony przed najeźdźcami.
Ktoś słyszał o legendzie Anavarzy?
Ja coś słyszałem.
Tędy. Później ją opowiemy.
Osoba, do której dzwonisz, jest niedostępna.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Cihan, gdzie jesteś?
Dzwonię do ciebie od wczoraj.
Nie odpowiadasz na wiadomości.
Uważaj, bo przyjdę do ciebie do domu.
Oddzwoń, dobrze?
Jeśli spojrzycie tam,
zobaczycie bizantyjskie i rzymskie ruiny.
Po lewej stronie widać z kolei wpływy osmańskie i seldżuckie.
Według legendy
król Anavarzy miał piękną córkę.
- Zostaw. - Ale nie wolno…
Zostaw, mówię.
- Przestań! - Puść mnie! Tam jest mój naszyjnik!
Ten?
Ty dałeś rozkaz Miraçowi?
Czy to ona?
Rozmawiała z tobą?
Kazała ci zabrać ją do Anavarzy?
Kto?
Wypowiedz jej imię. I tak w nią nie wierzysz.
Ale ty wierzysz.
Jesteś wiernym Marem.
Walczyłeś ze mną, wiedząc, że to zakazane. Dlaczego, Cihan?
Nie domyślasz się?
Naprawdę?
Shahsu?
Ty.
Ty!
Walczyłem z tobą, bo cię nienawidzę!
Nie jesteś godzien.
Nawet nie chciałeś być wybrańcem. Traktowałeś nas jak psy!
I co się stało?
Zobaczyłeś Shahsu i ci odbiło. Zacząłeś zgrywać proroka.
Gówno, nie wybraniec.
Spierdalaj.
Spierdalaj!
Nic ci nie powiem.
Shahsu na tobie zależy.
Dlatego nic ci nie zrobię.
Do następnego razu.
Jak widzisz, jest zamknięty.
Coś jeszcze?
Panuj nad swoim synem, Lakmu.
To na pewno ten sam naszyjnik?
Trochę ciemniejszy.
Kupiłam go od sprzedawczyni na Hıdırellez i miałam na sobie podczas pożaru.
Potem go zgubiłam i myślałam, że to zmyśliłam.
Dlaczego?
Powiedział, że to nieprawda.
Kto?
Kto powiedział?
Jest zimna, więc nie pij za szybko.
Dziękuję.
Zawieźć cię do domu? Mam auto.
Ja ją odwiozę.
Mogę ją zabrać, pani profesor.
Dość już zrobiłaś, Diba. Możesz iść.
Dobrze. Do zobaczenia.
Kupiłam dla pani. Proszę.
Więc kto powiedział, że to nieprawda?
Maran.
Więc co to jest?
Może zostaniesz u mnie?
Co?
Maran jest synem lekarza, prawda?
Nie wiem, co cię z nim łączy, ale jego ojciec też jest dziwny.
Nigdy nie lubiłam tej rodziny. Lepiej ich unikać.
Namieszali ci w głowie.
Pomieszkaj u mnie przez jakiś czas.
Dziękuję, pani profesor.
Mój dziadek choruje. Muszę go zabrać do szpitala.
Pójdę już. Dziękuję.
To dziwne miejsce, Shahsu.
Potrafi namącić w głowie.
Ale nie jesteś sama.
Możesz mi zaufać.
Dziękuję. Do zobaczenia.
Dzień dobry.
Skoczę do Marana, a potem pojedziemy do szpitala.
Pan Ural zrobi badania.
Nie ma potrzeby.
Nie ma potrzeby?
Gülsüm robi pastę leczniczą.
Będę zdrów jak ryba.
Możesz ją zjeść i iść do szpitala.
Zacznijmy od tego, co ważniejsze.
Nie każ mi jechać taki kawał.
Taksówka stoi na zewnątrz. Niedługo wrócimy.
Spokojnie.
Proszę.
Nie chcę się kłócić.
Nie chcę jechać do szpitala.
Czemu jesteś uparty?
O co ci chodzi?
Nie chcesz, bo ja proszę? Żeby się mi sprzeciwić?
Jesteś chory, dziadku.
Musisz iść do lekarza, leczyć się.
Chcesz umrzeć?
Chcesz, żebym cierpiała?
O co ci chodzi?
Czemu się tak gapisz?
Czemu milczysz? Powiedz coś!
Nazwałaś mnie dziadkiem.
Czemu odszedłeś?
Dlaczego zostawiłeś mamę?
Przez ciebie odszedł też tata.
Obaj ją zniszczyliście.
Z twojej winy dorastałam sama.
Czemu cię z nami nie było?
Odpowiedz.
Chcę wiedzieć!
Wszyscy coś przede mną ukrywają. Chcę wiedzieć chociaż to!
Czy to takie trudne?
„W tym wielkim świecie
ludzie są w stanie zniewolić wszystkie stworzenia
z wyjątkiem siebie samych.
Umysł tego nie potrafi.
Ale serce bardzo dobrze wie,
do kogo się zwrócić
i komu się poddać”.
Obiecuję.
Jutro pojadę do szpitala.
Kiedy to się stało?
Przed chwilą.
Więc już czas?
Pożar.
Śmierć bydła.
Atak jednego Mara na drugiego.
Opętanie ludzi.
To wszystko omeny.
Nie jestem pewny co do Tutku.
Widziałam to, tato.
Czułam zapach.
Nigdy nie skrzywdziliśmy żadnego człowieka.
Wpierw trzeba się upewnić.
Jak to zrobimy?
Księżyc jest większy. Zbliża się sezon zbiorów bawełny.
Co z tego? Mamy zbierać bawełnę?
Dziś wieczorem urządzimy ucztę.
To podniesie Marów na duchu. Ostatnio są niespokojni.
Czy to bezpieczne?
Podejmę środki ostrożności.
Diba, zaprosisz profesor Tutku.
Maran, zadbaj o to, żeby Shahsu przyszła.
Ale Shahsu znalazła naszyjnik.
Wie, że Maran kłamał. Nie zechce przyjść.
Nie bez powodu znamię węża uniosło głowę.
Jej serce rośnie.
Powiększa się.
Powoli wypełnia się miłością Shahmaran.
Właśnie zbliżyła się do dziadka.
Do ciebie też się zbliży.
Zaproś ją.
Nie rób tego.
Nie użalaj się nad sobą.
A co? Inni mają się nade mną użalać?
Nie ufasz Maranowi?
Nie wiem.
Wiesz więcej
o psychice.
Ale moim zdaniem
to nie Maranowi nie ufasz, tylko sobie.
Boisz się, że nie będziesz w stanie się obronić.
Jak mama?
Dzieci zawsze przejmują kłopoty rodziców.
Dźwigają je.
Twoja mama nie ochroniła się przede mną i swoim mężem.
Teraz ty dźwigasz tę odpowiedzialność.
Mówisz sobie: „Będę się broniła za wszelką cenę.
Zrobię to w pojedynkę”.
Ale to kłopot nie twój…
tylko mamy.
Gül nie mogła uratować siebie, ale ciebie wychowała doskonale.
Jesteś bardzo dzielną dziewczyną.
Mówisz, żebym pozwoliła jej odejść, tak?
To zależy od ciebie.
Ale nie powinnaś uciekać w samotności, żeby się chronić.
NADAWCA: GÜL DEMİR ADRESAT: DAVUT DEMİR
Poradzę sobie.
Włóż najlepszy garnitur.
Zobaczymy, co dają na tej uczcie.
- Muzycy mają być przed szóstą. - Dobrze.
Idź sprawdzić światła.
Mamy problem.
Miraç uciekł.
Arun.
Przyszedł czas.
Napisy: Przemysław Rak