Maran!
Cihan!
-Maran.
-Ne yaptın sen? -Ne dedi sana? Nereye götürdü seni?
Yaralanmışsın.
-Şahsu, ne dedi sana? Nereye götürüyordu? -Ya bırak! Ne fark eder ki?
Şu hâline bak ya!
Kan revan içindesin. Ne yaptın Cihan'a?
-Cihan! -Yardım çağırdım, ilgileniyorlar!
-Sen neredesin ya? -Geldim işte!
Neredesin sen?
Geldim işte.
Cihan nerede Ural? Ne olduğunu söylesene. Bir şey mi yaptı?
-İlginç bir soru.
Nesi ilginç?
Bir şey mi yaptı diye sordun, değil mi? Başına bir şey mi geldi diye sormadın.
Oğlunun bir şey yapacağından mı şüpheleniyorsun Lakmu?
Şahsu, çok özür dilerim. Elimde olsa gelirdim.
Bak. Ben seninle her yere, her şeye varım.
Gidelim. Bak, hadi gel. Hadi gidelim.
Sen kafayı mı yedin ya? Kafayı mı yedin sen?
Bana hiçbir açıklama yapmadan seninle geleceğimi mi düşünüyorsun?
Saçma olduğunun farkındayım. ama bak, bana güvenmek zorundasın.
Ben sana ne saçma, söyleyeyim mi? Ben seninle gelecektim!
Mesajlarına baksaydın görürdün.
Geri zekâlı gibi ben seninle gelecektim ya!
Şansıma ortadan kayboldun da iş çözülmüş oldu.
Bak, bizim bu aramızdaki bu saçma sapan şey neyse…
Ben senin için bir haftada
kendime verdiğim bütün sözlerden vazgeçtim,
hepsini yuttum.
Ama bir daha asla. Ben seninle hiçbir yere gelmem Maran.
-Şahsu. -Hiçbir zaman!
Şahsu.
Efendim?
Yoo, neden?
-Dedem kaybolmuş.
-Ne oldu Salih? -Ya bulamıyorum.
Bulamıyorum. Hiçbir yerde yok.
-Anlat bir, ne oldu? -Ya biz konuşuyorduk.
Bu birden duygulandı. Ondan sonra kalktı, boynuma sarıldı.
Sonra çıktı gitti. "Usta, nereye?" dedim, peşinden koştum.
Yok, bulamadım. Sanki yer yarılmış içine girmiş adam!
Şahsu.
Gözleri… Tövbe bismillah, nasıl söylesem şimdi sana bunu?
Çok tuhaf bakıyordu, çok tuhaf.
Sanki kafa gitmiş gibi. Dediklerimi de duymadı.
-Ne tarafa gitti peki? -Aha bu tarafa doğru.
Tamam. Tamam, ben halledeceğim.
Olur mu öyle şey? Ben de geliyorum tabii ki.
Şahsu, bir kere olsun bana güven. Dedeni sana geri getireceğim.
Davut usta.
-Davut usta.
Neredeyim ben?
Gel.
Ne zaman başladı unutkanlıklar?
Birkaç hafta.
Neredesin, günün hangi saati,
zaman, mekân falan karıştırdığın oluyor mu?
Hı hı.
Kelimeleri karıştırıyor musun?
İyisin iyisin Davut usta.
Çok iyisin. Biraz dinlen, geçer. Konuşuruz yine seninle, olur mu?
Hadi geçmiş olsun.
Geçmiş olsun.
Şimdiden net bir teşhis koymam çok zor. Alzheimer başlangıcı olabilir.
Yine de hastaneye getirin, bir test edeyim.
Tamam.
Ne zaman isterseniz de arayın, gelirim ben.
-Sağ olun. -Davut usta benim için çok değerlidir.
Davut usta iyileşecek, merak etme. Bir şey olmasına izin vermeyiz.
Bak, sana her ne yaşattıysam bin katını ben yaşıyorum, onu bil.
Ne yaşıyorsun Maran? Anlatsana bir.
Hiçbir şey vermiyorsun ki bana.
Niye gittin, ne oldu, neydi bu… Hiçbir şey bilmiyorum ki.
Bir daha yaşanacak mı, yaşanmayacak mı…
Cihan nerede mesela?
Bu suskunluğun aramızdaki her şeyi köreltiyor,
farkında değil misin?
Zamanı gelmemiş gerçeğin yükü ağır olur.
-Herkes kaldıramaz bunu.
-Şahsu'yu Anavarza'ya götürüyordu Cihan.
Nereden biliyorsun ne yapacağını? Ne yapmak istediğini?
Oğlunun gözü dönmüştü Lakmu. Durdurmak zorunda kaldım.
Sen?
Benim oğlumu?
-Ne yaptın ona? -Anavarza'ya götürüyordu diyorum Şahsu'yu.
Bir Mar asla diğerine dokunmaz. Ne olursa olsun.
Dediğimin nesini anlayamadın?
Anavarza'ya niye götürüyordu Şahsu'yu? Kehanetle alakalı değil mi?
Şimdi mi aklına geldi kehanet?
İnkâr ediyordun, köşe bucak kaçıyordun kızdan.
Şimdi mi koruyasın tuttu? Dua et, Marlar duymasın bu yaptığını.
-Duyarlarsa eğer… -Beyler!
Size dedim. Marlar öfkeli dedim.
Kehanet değil, intikam istiyorlar. Tutamıyorum artık!
Ben senin oğlunu tuttum ama.
Şahmaran ne yaptıysa sevgiden yaptı. Sizden beklenen de odur.
Oğlunun bu yaptığı cezasız kalamaz Lakmu.
Bırakın ben vereyim cezasını. Gereken neyse yapacağım.
Verin bana.
Ural. Oğlum o benim.
Lütfen.
Süresiz ev hapsi.
Eğer bir yere kımıldadığını duyarsam… Cezasını biliyorsun.
Doğumunu izledim senin.
Büyümeni de.
İsyan etmeni de gördüm, kabullenmeni de gördüm.
Müdahale etmedim.
Çünkü biliyordum, kim olduğunu unutmazsın.
Marlar unutmaz.
Oysa insan unutandır.
Öyle hayatta kalır.
Ancak Davut'un çok az zamanı kaldı.
-Artık hatırlamaya başladı.
Bizim de zamanımız daralıyor.
Ve sen bir Mar'ın canını yaktın. Ceza almamanın tek bir sebebi var.
Şahsu.
Bu sizin kaderiniz Maran.
Zaten olacak.
Senin sadece
orada olman gerek.
İyi geceler.
Doğru mu?
Anavarza'ya mı götürüyordun Şahsu'yu?
Yılan dişlerimi söktü. Hani hiçbir Mar diğerine saldıramazdı?
Neden boyun eğiyoruz biz bu aileye?
Suratıma bak baba. Benim değil, onun ceza alması lazım!
İnanmayan o değil mi? Kılını kıpırdatmayan o değil mi?
Bitsin istedim ben. Bir şey yapmak istedim.
Senin bir şey yapman gerekmiyor.
Tabii, doğru.
Seçilmiş kişi ben değilim. Benim hiçbir şey yapmaya hakkım yok, ha?
-Ondan değil. -Ne o zaman?
Artık ben yapacağım çünkü.
Ural değilim ben. Cihan'dan vazgeçmem bir kehanet için.
Bundan sonra Cihan'a yaklaşma.
Kime gitmen gerektiğini ben söyleyeceğim.
Hah.
-Ah!
Hocam, Şahsu hocayı gördünüz mü?
Okul gezisine gitti onlar. Anavarza'ya.
-Anavarza mı?
Anavarza Kalesi burası.
Neden yalçın kayalıkların üstüne kurulmuş biliyor musunuz?
-Neden? -Çünkü işgalcilerden korunmak için.
Anavarza Efsanesi'ni duyan var mı aranızda?
-Kabaca. -Duydum.
Şöyle buyurun, burada anlatacağım.
-Manzaraya bak. -Fotoğrafını çeksene.
Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor.
Lütfen sinyal sesinden sonra mesajınızı bırakınız.
Cihan, neredesin? Dünden beri arıyorum, ulaşamıyorum sana.
Mesajlarıma da geri dönmüyorsun. Evine gelirim bak ha, ona göre.
Mesajımı görünce bana geri dön, olur mu?
Şöyle de baktığınızda aslında hemen yanımızda
Bizans ve Romalılardan kalan kalıntıları görebilirsiniz.
Sol tarafınızda da
Osmanlı ve Selçuklu'dan izleri bulabilirsiniz.
-Efsaneye göre
Anavarza Kralı'nın dillere destan güzellikte bir kızı varmış.
Bırak gitsin.
-Ama hocam yasak. -Bırak dedim!
-Dur. Hayır! -Bırak! Kolyem orada.
-Bırak. -Hayır, hayır.
Bu mu?
Miraç'ı sen mi yönlendirdin? Yoksa o mu…
O mu konuştu sana? Anavarza'ya mı getir dedi?
"O" kim?
Söylesene adını. İnanmıyorsun nasıl olsa.
Ama sen inanıyorsun. İnançlı bir Mar'sın.
Yasak olduğunu bile bile benimle dövüştün. Niye Cihan?
Hiçbir neden gelmiyor mu aklına?
Harbi mi?
Şahsu?
Sen.
Sen!
Seninle dövüştüm çünkü nefret ediyorum senden!
Hak etmiyorsun.
İstemedin bile seçilmeyi. Reddettin, köpek çektin hepimize!
Sonra ne oldu?
Şahsu'yu gördün, aklın gitti. Peygamber kesildin başımıza.
"Seçilmiş"miş, siktir git.
Siktir git! Tek laf alamazsın ağzımdan.
Şahsu sana kıymet veriyor Cihan. O yüzden duruyorum.
Ama bir dahakine durmam.
Gördün, kilit altında. Başka bir şey?
Oğluna mukayyet ol Lakmu.
Aynı kolye olduğuna emin misin?
Kararmış biraz.
Yangında boynumdaydı.
Hıdırellez'de bir satıcı kadından almıştım.
Sonra bulamadım, ben de uydurdum sandım.
Niye uydurasın ki?
Gerçek değil demişti.
Kim? Kim dedi?
-Biraz soğuk. Yavaş iç, olur mu? -Sağ ol.
-Eve götüreyim mi seni? Arabayla geldim. -Ben götürürüm.
Olur mu hocam? Ben götürürüm.
Sen yapacağını yaptın Diba, gidebilirsin.
İyi, görüşürüz o zaman.
Bunu da size almıştım hocam, buyurun.
Bir şey söylüyordun sen. Kim gerçek değil dedi?
Maran.
E, peki bu ne şimdi?
-Bende kalmak ister misin biraz?
Ne?
Başhekimin oğlu, değil mi, Maran?
Bak canım, aranızda ne var bilmiyorum ama babası da tuhaf bir adam.
Hiç ısınamadım ben o aileye.
Uzaklaş biraz bu insanlardan. Kafanı karıştırmışlar senin.
Gel işte, biraz bende kal, bir süre.
Sağ olun hocam.
Dedem rahatsız biraz, hastaneye götürmem lazım onu.
Hatta gitmem lazım. Çok sağ olun.
Buralar tuhaf yerler Şahsu. İnsanın aklıyla oynar bu topraklar.
Ama yalnız değilsin, bana güvenebilirsin.
Sağ olun. Görüşürüz.
Merhaba.
Bir Maran'a uğrayacağım hızlıca, ondan sonra hastaneye gidelim mi?
-Ural Bey tam bir baksın sana. -İstemez.
Nasıl "İstemez"?
Gülsüm macun karıyor. Bir şeyim kalmaz evelallah.
Tamam. Onu da yersin, hastaneye de gideriz.
-Biz yapmamız gerekeni yapalım da bir. -Taşıma beni şimdi oralara.
Taksi kapıda. İki dakikada gider geliriz hemen.
Bir şey yok. Lütfen.
-Tartışmak istemiyorum seninle. -Eksik olsun hastane.
Neyin inadı bu ya? Derdin ne senin? Ha?
Ben dedim diye mi istemiyorsun? Benimle zıtlaşmak için mi? Bu mu yani?
Ne yaptığını bilmiyorsun dede. Hastasın, doktora gitmen lazım.
Tedavi olman lazım. Ölmek mi istiyorsun ya?
Bana bunu mu yaşatmak istiyorsun? Derdin ne senin ya?
Ne bakıyorsun?
Niye susuyorsun yine? Söylesene bir şey!
"Dede" dedin.
Hem niye gittin ki sen?
Niye bırakıp gittin annemi?
Senin yüzünden babam da terk etti. Mahvettiniz kadıncağızı.
Senin yüzünden yapayalnız büyüdüm ben ya. Niye yoktun ki? Niye yanımızda değildin?
Cevap versene. Bilmek istiyorum ya! Herkes her şeyi saklıyor benden.
Bir Allah'ın belası şeyi de bilmek istiyorum! Bu kadar zor mu?
"Şu koca dünyada
her yaratığı boyunduruğuna sokar da insan,
kendine söz geçiremez.
Çünkü akıl bilmez.
Ama kalp kime akacağını,
kime teslim olacağını
gayet iyi bilir."
Söz, yarın hastaneye gideceğim.
-Ne zaman oldu bu? -Az önce.
Zamanı geldi yani?
Yangın.
Telef olan büyükbaşlar.
Bir Mar'ın bir Mar'a saldırması.
Bir insanın içine girebilmeleri.
Hepsi alamet.
-Ben Tutku hocadan emin değilim. -Baba, gördüm diyorum. Kokusunu aldım.
Bugüne kadar tek insanın kılına bile dokunmadık.
Emin olmadan adım atmam.
Ee… Nasıl emin olacağız peki?
Ay büyüdü.
Pamuk hasadı geliyor.
Ne yapalım? Ha?
-Pamuk mu toplayalım?
-Akşama bir şenlik yapıyoruz.
Marlara da iyi gelir. Bu ara biraz hareketliler.
-Güvenli olacak mı peki? -Çok sıkı önlemler alacağım.
Diba, sen Tutku hocayı davet ediyorsun.
Maran, sen de Şahsu'nun geldiğinden emin ol.
E, kolyeyi buldu Şahsu.
Maran'ın yalan söylediği ortaya çıktı, gelmez ki.
O dövme boşuna kaldırmadı başını. Kalbi büyüyor.
Genişliyor.
Şahmaran'ın aşkı akıyor içine yavaş yavaş.
Az önce dedesine bir adım attı. Sana da atacak. Çağır onu.
Yapma böyle.
Kendi insafına bırakma kendini.
Başkalarının insafına mı bırakayım?
Maran'a güvenmiyor musun?
-Bilmiyorum.
Sen daha iyi bilirsin bu kafa işlerini.
Bana sorarsan Maran'a değil, kendine güvenmiyorsun.
Kendini koruyamayacaksın diye korkuyorsun.
Annem gibi mi?
Çocuklar, anne babalarının
derdini sırtlanırlar hep,
sahiplenirler.
Annen koruyamadı kendini.
Benden, kocasından.
Şimdi sen üstlendin o borcu.
"Ne olursa olsun kendimi koruyacağım, kimseye bırakmayacağım" diyorsun.
Ama o senin değil…
Annemin derdi.
Gül kendini kurtaramadı ama sende iyi iş çıkarmış.
Gördüğüm en yürekli kızsın sen.
Azat et diyorsun onu, ha? Öyle mi?
Orasını bilmem
ama kendimi koruyacağım diye yalnız kalma, onu diyorum.
İyi olacağım.
Hadi sen de en güzel takımlarını giy. Bir gidelim bakalım şu şenliğe, ha?
-Müzisyenler en geç altıda burada olsun. -Tabii efendim.
Sen git, en son bir ışıkları kontrol et, olur mu?
Bir sorunumuz var.
Miraç kaçmış.
Arun.
Vakit tamam.